Homolism' GOT7 : MarkBam BNior

ตอนที่ 6 : Chapter 4 ข่าวฉาวของแบมแบม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,583
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    7 ส.ค. 57

 


 

Chapter 4 ข่าวฉาวของแบมแบม

 


 

ไกลออกไปจากฝูงชนของฮวาซอง บนดาดฟ้าของตึกเรียนปีสอง ที่ประตูมักจะติดป้ายตัวใหญ่ๆ ว่า “ห้ามเข้า” แถมยังปิดล็อคไว้ตลอด ยกเว้นก็แต่ผู้ที่ครอบครองกุญแจนั้นต้องการใช้พื้นที่ตรงนี้ แล้วใครกันล่ะที่จะมิสิทธิพิเศษอย่างลับๆ เช่นนี้ นอกเสียจาก...

“จินยองคงไม่ได้คิดอะไรกับหมอนั่นหรอกใช่ไหม?” แจบอมยิงคำถามแรกตั้งแต่เขาและจินยองหลบเข้ามาในรังลับนี้แล้ว

จินยองหน้าบึ้งหน่อยๆ ออกแนวงอน แต่ก็อธิบายให้ฟังแต่โดยดี

“แจ็คันเป็นเด็กข้างบ้านที่เคยเล่นด้วยกันเด็กๆ ฉันไม่ได้คิดอะไรกับเขาเลยจริงๆ นะ”

“แต่เคยเล่นด้วยกัน...” น้ำเสียงแจบอมเริ่มลดต่ำ

“ก็แค่เด็กๆ น่า ไม่ได้เจอกันนานแล้วด้วย เพิ่งจะรู้ว่าย้ายกลับมาอยู่โซลเมื่อไม่กี่วันนี้เอง” ร่างสวยแจกแจงให้เข้าใจ พลางขยับเข้าไปใกล้ ช้อนตามองอ้อนออดผ่านดวงตาใสแป๋วที่ใครเห็นแล้วก็ต้องยอมศิโรราบ “อย่าโกรธเลยนะ นะนะ”

พอเห็นริมฝีปากแจบอมที่เริ่มขยับยิ้ม เจ้าคนตัวเล็กก็โผเข้ากอดอย่างออดอ้อน

“คนขี้โกง” แจบอมสบถเสียงแผ่ว แต่ก็กอดรัดร่างเล็กแน่น ด้วยหัวใจที่ยอมจำนน

เป็นอีกครั้งที่ต้องยอมคนๆ นี้ทุกครั้งไป บางครั้งก็ถามตัวเองหน้ากระจกว่าทำไมประธานนักเรียนที่ใครๆ ต่างเกรงขามอย่างเขาต้องมาพ่ายแพ้ให้แก่คนๆ นี้ และคำตอบที่ได้มันก็คงยากจะเอื้อยเอ่ยให้ใครฟัง เช่นเดียวกับความสัมพันธ์นี้ที่ยังคงปิดเป็นความลับที่ใครอื่นไม่อาจล่วงรู้ นอกจากพวกเขาเพียงสองคน

 




 

 

หลังจากที่เพิ่งผ่านพ้นเรื่องของแจ็คสันไปได้ไม่เท่าไหร่ ก็มีเรื่องให้ประชากรฮวาซองได้ฮือฮากันอีกแล้ว จุดเกิดเหตุคือที่บอร์ดข่าวของโรงเรียน พาดหัวใหญ่ทับเรื่องอื่นๆ คือ

        แบมแบม เด็กไทยที่มาพร้อมกับมารยา 500 เล่มเกวียนพร้อมรูปแบมแบมประกอบ และยูคยอม... มีเนื้อในบรรยายไว้ว่า “แบมแบม นักเรียนแลกเปลี่ยนจากประเทศไทย เพียงแค่เข้ามาในฮวาซองก็ทำเอาตกเป็นจุดสนใจของทุกคน เริ่มจากหาเรื่องยูคยอมหลานชายของผู้อำนวยการโรงเรียนอย่างไม่กลัวฟ้ากลัวดิน เชื่อเหลือเกินว่าที่เจ้าตัวกล้าทำเช่นนี้ก็เพราะอยากสร้างกระแสและเรียกร้องความสนใจจากหนุ่มยูคยอมนั่นเอง

ถัดจากนั้น ที่ทำให้ตกใจอย่างมากคือภาพมาร์คกำลังขยี้ผมแบมแบมดูสนิทสนมกันมาก ข้างใต้มีคำบรรยายอย่างร้ายกาจว่า “แต่ดูเหมือนว่าการเรียกร้องความสนใจจากหนุ่มฮอตเพียงคนเดียวจะไม่สามารถตอบสนองความต้องการอันมากล้นของเด็กใหม่คนนี้ได้ เพราะแหล่งข่าววงในของเราสืบทราบมาว่าเป้าหมายรายที่สองไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นขวัญใจของคนค่อนโรงเรียนอย่างมาร์คต้วนนั่นเอง ดูท่าว่าการดิ้นรนกระเสือ-กกระสนจนได้มาเรียนไกลถึงเกาหลีของแบมแบมผู้นี้จะเป็นเพียงฉากบังหน้า แต่แท้ที่จริงแล้วเขามาเพื่อ จับผู้ชาย ซะมากกว่า!

หลังจากที่ซอกจินวิ่งมาบอก แบมแบมก็รีบมาดูทันที เมื่อเบียดเสียดผู้คนมากมายเข้าไปได้แล้ว ได้เห็นบทความอันเลวร้ายเช่นนั้นก็ทำเอาหน้าชาวูบ หัวใจเต้นแรงด้วยความโกรธและอับอาย และพอเลื่อนสายตาลงมาบรรทัดสุดท้ายก็เห็นชื่อคนเขียนข่าวนี้คือ มินยุนกิ 3C ประธานชมรม Gossip

แบมแบมแทบอยากจะกระชากไอ้กระดาษพวกนี้ให้สิ้นซาก แต่มันก็ได้แค่คิด เพราะเสียงอันดังกร้าวก็ดังขึ้นก่อน

“หลบไป!!

มาร์คแทรกเข้ามาด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวดุดัน พอมีเวลาได้มองหน้ากันอยู่นิดหน่อย ก่อนที่มาร์คจะกระชากดึงข้อความออกมา แล้วฉีกจนย่อยยับ

ร่างสูงมองกวาดไปยังฮวาซองมุงทุกคน และตวาดลั่น “ถ้าใครกล้าเอาข่าวไร้สาระพวกนี้ไปพูด รับรองว่าได้เป็นเหมือนกระดาษพวกนี้แน่!!” พูดจบแล้วก็หุนหันออกไปอย่างเกรี้ยวกราด

ส่วนประชากรฮวาซองก็พากันใจหายใจคว่ำ คาดว่าคำพูดของมาร์คจะทำให้พวกนี้ลดการนินทาไปได้ไม่มากก็น้อย ส่วนแบมแบมพอเห็นหลังมาร์คไวๆ ไปทางตึกปีสามก็รีบวิ่งตามไปทันที โดยไม่สนใจเสียงเรียกของซอกจินเลย

 

“รอด้วยรุ่นพี่! เอ๊ย ต้วนหลาง โธ่เอ๊ย” ด้วยความที่ขาสั้นกว่าเลยทำให้เป็นการยากลำบากเหลือเกินที่จะวิ่งตามให้ทันมาร์คที่ทั้งขายาวและวิ่งเร็ว แต่ถึงกระนั้นตัวเล็กก็ยังวิ่งตามต่อไป “รอด้วย!!!

และแล้วก็ทัน แต่ทันที่ว่าคือทันตอนเข้ามาในห้อง 3C ซึ่งตอนนี้กำลังแตกตื่นกันใหญ่ ร่างของคนที่ชื่อยุนกิลอยขึ้นเพราะแรงกระชากคอเสื้อของมาร์ค ดิ้นขลุกขลักปลายเท้าเขี่ยพื้นอย่างน่าสังเวช

ไม่ว่าใครก็ต้องตกใจกันทั้งนั้น โดยเฉพาะแบมแบม เพราะภาพที่เห็นนั้นต่างไปจากที่เคยเห็นมาโดนสิ้นเชิง มาร์คในตอนนี้กำลังโกรธจัด ใบหน้าที่ดุดันนั้นยังไม่น่ากลัวเท่าแววตาที่ดุร้ายราวกับสัตว์ป่า

“อยากตายมากใช่มั้ย” มาร์คเค้นเสียงเหี้ยม ดวงตาลุกวาวโรจน์

ยุนกิหน้าซีดเหงื่อแตก แต่ก็ยังมีกะใจจะยั่วโทสะตามสันดารชอบกวน “ทะ.. ที่นายเป็นเดือดเป็นร้อนแบบนี้ก็เพราะข่าวนั่นมันจี้ใจนายล่ะสิ” ยุนกิพูดอย่างท้าทายทั้งที่ตัวยังสั่นๆ พลางขยิบตาไปทางแบมแบม “นายคงกำลังหลงหมอนั่น ถึงได้ออกตัวปกป้อง หึ”

เมื่อมาร์ครู้ว่าแบมแบมมาอยู่ตรงนี้ด้วยก็ยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่“นายมาที่นี่ทำไม กลับไปซะ!” เขาสั่ง พร้อมๆ กับสลัดร่างจำเลยออกไปอย่างแรงจนทั้งตัวและหัวไปกระแทกกับโต๊ะเรียน

แบมแบมไม่สนใจ ไม่กลับห้อง แต่กลับย่างสามขุมเข้ามาร่วมวงด้วย

“เป็นห่วงเป็นใยกันซะจริงนะ นายต้วน หึ” ยุนกิยังพูดยั่วโทสะไม่หยุดยั้ง พยายามพยุงตัวขึ้นมามองหน้าสองคนอย่างหมิ่นๆ “เอาน่านายต้วน ไม่ต้องอายหรอก สมัยนี้สังคมเขาก็ยอมรับกันหมดแล้ว ก็ถือซะว่าลองรสชาติแปลกใหม่ แต่มันจะดีกว่านี้มั้ย ถ้านายจะลองหาคู่ขาที่ดีกว่านี้หน่อย”

ขีดจำกัดของความอดทนสิ้นสุดลงแล้วในตอนนี้! ทั้งมาร์ค ทั้งแบม!

มาร์คง้างหมัดพร้อมจะปล่อยสุดแรง แต่ช้าไปแล้ว ช้าไปเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น ใบหน้าของยุนกิก็สะบัดอย่างแรง และตัวก็กระเด็นไปตามแรงส่งของเท้าที่อัดด้วยพลังโทสะของแบมแบมไปแล้ว

ไม่มีแล้วแบมใสๆ ในตอนนี้ แต่กลายเป็นแบมโหมดดาร์ค 

“ฉันไม่ใช่ไอ้สมองนิ่มที่จะยอมให้คนอย่างแกมาสบประมาทด้วยการกระทำและคำพูดเหี้ยๆ ด้วยได้!!” แบมตวาดกร้าวอย่างเหลืออด นัยน์ตาคู่โตลุกโชนเป็นไฟบรรลัยกัลป์ “และขอเตือนว่าให้แกเลิกผายลมทางปาก ไม่อย่างนั้นแกไม่โดนแค่นี้แน่!!

ทิ้งท้ายด้วยการถีบโต๊ะเรียนไปใส่ร่างยุนกิที่ล้มครางหงิงๆ เป็นลูกหมา ก่อนจะออกจากห้องนั้นไป โดยไม่สนใจหน้าอินหน้าพรมใดๆ ทั้งสิ้น!

 






 

 

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก

แบมแบมออกมาจากปีตึกสามด้วยอารมณ์ยากจะบรรยายจริงๆ ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยเจอกับอะไรที่มันเลวร้ายแบบนี้เลย แต่มาอยู่ที่นี่เพียงแค่ 2 วันก็ต้องเจอกับเพื่อนร่วมชั้นที่จ้องแต่จะหาเรื่อง ต้องเจอกับการใส่สีตีข่าวของพวกประสงค์ร้าย ก็ได้แต่ถามตัวเองว่า

แบมแบมเอ๋ย... แกทำอะไรผิดนักหนาวะ!!!

ถึงมาร์คจะดึงบทความห่าเหวนั่นออกไปแล้ว แต่ในตอนนี้ข่าวบ้าๆ คงจะแพร่สะพัดออกไปจนทั่วแล้ว สังเกตได้จากสายตาทุกคู่ที่มองมาตลอดทางที่จะเดินไป มันทำให้แบมแบมเข้าใจความรู้สึกของดาราบางคนที่ถูกแฉข่าวฉาวเลย

เสียงระฆังของการเริ่มคาบบ่ายดังขึ้นมาแล้ว แต่ทว่าขาทั้งสองข้างยังคงเดินต่อไปอย่างไร้จุดหมาย และไม่อยากกลับไปห้องเรียน สิ่งเดียวที่ต้องการในตอนนี้คืออยากอยู่คนเดียวในที่ที่ไม่มีใครจะหาเจอ

“แบม.. แบม!!!

แบมแบมชะงักเท้า หันไปหาต้นเสียง เป็นมาร์คนั่นเอง

“นายจะไปไหน?” มาร์คถาม แต่แบมทำหน้าหน่ายๆ เลี่ยงหนีไม่ตอบ

ร่างสูงจ้องหน้าคนตัวเล็กอย่างใช้ความคิด ก่อนจะถือวิสาสะคว้ามือเล็กมาจับแน่น

“มากับฉัน” มาร์คกึ่งจูงกึ่งลากอีกคนให้ตามเขาไป แม้ตอนแรกจะดูขัดๆ บ้าง แต่สุดท้ายก็ยอมตามไปแต่โดยดี

ทำไมต้องมายุ่งย่าม ทำไมไม่ปล่อยให้เขาได้อยู่คนเดียว ทำไมต้องมาทำเป็นเห็นอกเห็นใจ คำถามมากมายสารพัดพรุ่งพรูออกมาราวกับสายน้ำหลาก

แล้วทำไมต้องยอมตามผู้ชายคนนี้มาด้วย ทำไมถึงยอมมานั่งอยู่บนรถของเขา เรานี่ท่าจะเพี้ยนไปแล้วจริงๆ

ในตอนนี้แบมเข้ามานั่งอยู่เบาะขวาของแลมโบกินี่สีขาวที่เคยเกือบจะชนเขา ส่วนมาร์คก็ขับรถออกไปอย่างไม่สนใจใคร แม้กระทั่งยามที่หน้าประตูก็ยังขวางความต้องการเขาไม่ได้

รถคันสวยเปิดประทุนรับเอาอากาศแสนสบายเข้ามาลู่รับกับใบหน้า ขับผ่านกลางเมืองกรุงโซลไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมาย มีแต่ความเงียบและเสียงสายลมเท่านั้นที่คั่นกลางระหว่างตุ๊กตาหน้ารถและคนขับ แต่ทว่ามันกลับทำให้จิตใจของคนบางคนค่อยๆ ดีขึ้นเรื่อยๆ

“รู้สึกดีขึ้นไหม?” โชเฟอร์สุดหล่อถามยิ้มๆ ขณะที่พวกเขากำลังแล่นผ่านสะพานแม่น้ำฮัน

แบมแบมพยักหน้านิดๆ อย่างไว้ท่า แต่ก็อดไม่ได้ที่จะคลี่ยิ้มให้ได้เห็น

“เราจะไปไหนกันอ่ะ” ตัวเล็กถาม

“ไป... เรื่อยๆ” มาร์คบอกยิ้มๆ พร้อมกับเหยียบคันเร่งจนมิด

ด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นทำให้แบมมีความกลัวอยู่บ้างในคราแรก แต่เมื่อผ่านไป เขากลับเริ่มชิน และสงบ รู้สึกวางใจในคนขับคนนี้ ที่ดูจะชำนาญเรื่องการขับอย่างกับนักแข่งรถมืออาชีพ และเมื่อเหลียวมองไปยังใบหน้าด้านข้างนั้น หัวใจดวงน้อยมันก็ไหววูบอย่างประหลาดก็ไม่รู้สินะ

 

 




 

กลับมาทางด้านฮวาซอง ดูเหมือนว่าทุกๆ อย่างจะกลับเข้าสู่สภาพปกติอย่างเหลือเชื่อ ไม่ค่อยจะมีใครพูดจาซิบซิบนินทาเรื่องข่าวสาดโคลนใส่เด็กใหม่เท่าไหร่นัก ราวกับว่ามีใครบางคนเอาเงินยัดปากไว้ไงงั้น

แต่การหายตัวไปของแบมแบม ก็ยังทำให้ซอกจินเป็นห่วง รวมทั้งนายหวังที่ร่วมเข้ากลุ่มสามเพื่อนแห่ง 1A หลังจากทำเรื่องบ้าๆ มาด้วยกัน

“หายไปไหนของเขานะ” ซอกจินบ่น หลังจากอาจารย์เพิ่งออกไปหมาดๆ “นายว่าหมอนั่นจะไปอยู่ไหน กลับหอป่ะวะ?”

แจ็คสันยักไหล่อย่างไร้ความคิด “ไม่รู้สิ แต่คงไม่ได้ไปฆ่าตัวตายหรอก”

“ป่านนี้คงไปกับนายต้วนอะไรนั่นแล้วม้าง” เสียงอันยียวนกวนประสาทลอยมา พร้อมๆ กับร่างของยูคยอม

“ถ้านายว่างมากนักนะยูค ทำไมนายไม่เอาเวลาไปตามหาคอที่หายไปของนาย” แจ็คสันตอกกลับอย่างท้าทาย ก็คนมันเกิดมาสายสู้ไม่กลัวใครอยู่แล้ว

แต่มีหรือว่ายูคยอมจะยอม แม้จะหน้าชาไปบ้าง แต่ก็สวนกลับมาอย่างเจ็บแสบไม่แพ้กัน

“ใช่.. แล้วนายก็ควรไปตามหาเศษหน้าที่เพิ่งแตกไปเมื่อเช้าด้วยนะหวัง โธ่ๆ ทำไปได้ น่าขายหน้าห้องจริงๆ หึ” พูดจบก็จะเดินจาไปแต่ก็หันมาอีกครั้ง พร้อมกับคำพูดทิ้งท้าย “และก่อนจะใช้ปากมาเห่าโฮ่งๆ นายควรเอาเวลาไปดื่มนมให้เยอะเลยดีกว่า เตี้ยๆ งี้จีบใครไม่ติดหรอก”

“ดูมันๆ” หวังตบโต๊ะอย่างเดือดดาล พอคิดคำด่าเจ็บๆ ได้ยูคยอมก็หายออกจากห้องไปแล้ว

“มันก็พอกันทั้งคู่นั่นแหละ ทั้งมันและมึง!

ซอกจินส่ายหน้าอย่างเหลืออด เป็นห่วงเพื่อนก็เป็นห่วง แล้วยังต้องมาเจอไอ้บ้าสองคนทะเลาะกันอีก

 

 




 

หลังจากที่นั่งรถรับลมจนสบายอกสบายใจขึ้นแล้ว ทั้งสองก็มาจอดรถให้มันพักเหนื่อยอยู่สถานที่แห่งหนึ่งที่แบมชอบเอามากๆ คือสวนสาธารณะใต้สะพานแม่น้ำฮัน ซึ่งในเวลาแบบนี้ผู้คนก็บางตา ทำให้การมีเด็กหนุ่มในวัยเรียนสองคนมาอยู่ตรงนี้ในเวลาเรียนจึงไม่ค่อยจะมีใครสนใจสักเท่าไหร่

“รุ่นพี่...” แบมหันไปเรียกคนข้างๆ ขณะกำลังนั่งโยนขนมปังให้ฝูงปลาด้วยกัน แต่พอเห็นหน้าเข้มๆ ของมาร์คแล้ว เขารีบเปลี่ยนคำ “ต้วน... ต้วนหลาง”

ช่างเป็นการเรียกขานที่ลำบากอะไรเช่นนี้สำหรับแบมแบมที่ไม่รู้ความหมาย

แต่มาร์คกลับยิ้มกริ่มชอบใจ “เรียกทำไมไม่พูดล่ะ”

“ทำไมถึงพาฉันมาล่ะ” แบมถามออกไปตรงๆ มันคือหนึ่งในสิ่งที่อยากจะรู้อย่างมากในตอนนี้

“ไม่รู้สิ” ร่างสูงทำเป็นเฉไฉ ก่อนจะเหวี่ยงขนมปังชิ้นสุดท้ายสุดแรง แววตาดูครุ่นคิดราวกับจะสรรหาคำมาเอื้อนเอ่ย “อือ.. เพราะเรามันหัวอกเดียวกันล่ะมั้ง”

แบมเลิกคิ้วสูง พลางเอียงคอนิดๆ เหมือนเด็กช่างสงสัย มาร์คจึงว่าต่อ

“นายคงไม่รู้ว่าฉันซ้ำชั้นมา 2 ปีแล้ว เอาแต่สร้างปัญญาให้ที่บ้านปวดหัว ไอ้เรื่องต้องตกเป็นขี้ปากคนนี่เจอมาเยอะ แล้วทำไมจะไม่เข้าใจความรู้สึกของนาย อารมณ์นายตอนนั้นคงไม่อยากเจอใครหรือพูดกับใครหรอก แทบจะอยากหายไปในอากาศด้วยซ้ำ” เขาส่งยิ้มบางๆ ไปให้แบมที่เริ่มทำหน้าเข้าใจ

“ต่างกันนิดหน่อย คือนายอาจจะยังไม่ชิน แต่สำหรับฉันตอนนี้ถือเป็นเรื่องปกติ”

แบมแบมได้แต่ลอบคิดอย่างประหลาด ที่เหตุใด คนที่เพิ่งเจอกันแค่เพียงวันเดียวก็เข้าใจเขาราวกับมานั่งตรวจจับอยู่กลางใจ ไอ้ความรู้สึกแย่ๆ มันเริ่มจะบรรเทาลงจนแทบจะกลายเป็นปัญหาที่ไร้สาระไปเลยเมื่อคิดว่าสิ่งที่ตัวเองต้องเจอนั้นมันจิ๊บจ๊อยเสียเต็มประดาถ้าเทียบกับคนนี้ และมันทำให้อยากรู้จักรุ่นพี่คนนี้มากยิ่งขึ้นซะแล้ว

“ซ้ำชั้น 2 ปี? งั้นก็หมายความว่า...” ตัวเล็กทำหน้าเหมือนขับรถถึงบางอ้อ

“ใช่ ถ้านับแล้วก็น่าจะแก่กว่านาย 3 ปี และคงจะเข้ามหาลัยไปแล้ว”

“แล้วทำไมไม่ให้เรียกว่าพี่ล่ะ มันแปลกๆ นะที่ต้องเรียกชื่อต้วนหลางห้วนๆ ผมลำบากใจมากนะครับ” แบมบ่นจนลิ้นรัวถึงความในใจ ณ จุดนี้ ต้วนหลางอะไรกันนั่น บอกตรงๆ ว่าไม่ชินปากเอาเลย

“ตกลงจะบอกไม่บอกว่ามันแปลว่าอะไร ไม่งั้นผมไม่เรียกนะ”

“เฮ้อ.. บอกก็ได้” มาร์คถอนหายใจอย่างย้อมแพ้จริงๆ “มันก็แค่คำที่เอาไว้เรียกคนเป็นพี่เท่านั้นเอง แต่นายไม่ต้องพูดจาเหมือนฉันอายุมากกว่าหรอกนะ ฉันไม่ชินและไม่ชอบ”

ร่างบางหรี่ตามองอย่างจับผิด แต่ชายหนุ่มกลับยิ้มสู้อย่างไม่หวั่นไหว เนียนซะไม่มี แล้วใครหน้าไหนมันจะไปอ่านใจเขาออกว่าตอนนี้เขาคิดอะไรอยู่ ว่าไอ้ที่บอกไปมันโกหกคำโตชัดๆ (หึหึ..)

“ก็ได้ เชื่อก็เชื่อ แล้วว่าแต่.. ทำไมล่ะ ทำไมชีวิตถึงได้เป็นแบบนี้ จนต้องซ้ำชั้น” ตัวเล็กซักต่ออย่างใคร่รู้จริงจัง

มาร์คชั่งใจอยู่หลายวินาที แต่พอเห็นตาแป๋วๆ ของเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆ แล้วก็ต้องทอดถอนใจยอมแพ้

“เรื่องมันมีอยู่ว่า...” ชายหนุ่มหุบยิ้มทันที ประกายความเศร้าเริ่มฉายชัดเสียจนทำให้เดาออกว่าเรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้มันต้องไม่ดีเท่าไหร่แน่ๆ

“พ่อแท้ๆ ของฉันดันมาตายตอนกำลังจะเข้า ม.ต้น”

ฮรึก..!!

หัวใจของผู้ฟังอย่างแบมถึงกับสะอึกเมื่อได้รู้เช่นนั้น พลางเอามือน้อยๆ ไปแตะเรียวแขนแกร่งอย่างปลอบประโลม มาร์คยิ้มระโรยแล้วเล่าต่อ..

“ท่านตายไปพร้อมกับทิ้งหนี้สินก้อนโต และบริษัทที่ใกล้จะล้มละลาย ยังไม่สิ้นงานศพพ่อ แม่ก็ทิ้งฉันแล้วไปกับผู้ชายคนใหม่ ฉันตัวคนเดียวไม่มีญาติ ก็ดีที่ได้สามีภรรยาใจดีคู่หนึ่งเป็นชาวเกาหลีมาอุปการะ แต่พอพวกท่านหย่ากัน ต่างฝ่ายต่างมีครอบครัวใหม่ ฉันเลยกลายเป็นหมาหัวเน่า พูดมาซะยาวเหยียด แต่จริงๆ แล้วฉันมันก็แค่เด็กมีปัญหาที่อยากทำแต่เรื่องแย่ๆ เพื่อเรียกร้องความสนใจเท่านั้นล่ะ” พอพูดถึงตรงนี้มาร์คก็หัวเราะร่วน แต่มันช่างเป็นเสียงหัวเราะที่เจ็บปวดสิ้นดี แต่มันก็หยุดลงทันทีเมื่อหันมาเจอหยาดน้ำของตัวเล็กข้างๆ

“ฮึก... ฮือ...” แบมแบมร้องไห้โฮอย่างกลั้นน้ำตาไม่อยู่จริงๆ มาร์คตกใจจนทำอะไรไม่ถูก

“นะ...นาย เป็นไรไป!

“ฮึ๊ก..ฮือ ก็..ก็มัน..ศ...เศร้า..นี่ ฮึก..” ตัวเล็กร้องไห้ไปพูดไปสะอึกสะอื้น แก้มสองข้างอาบด้วยคราบน้ำตา มือเล็กก็ปาดออกอย่างลวกๆ “ฮือ...ฮือ...”

มาร์คงกๆ เงิ่นๆ มองแบมที่ไม่มีท่าทีจะหยุดร้องง่ายๆ จนต้องขยับเข้าไปหา พร้อมกับใช้สองมือเข้าประคองพวงแก้มอย่างเบามือ ก่อนโน้มเข้าไปแล้วบรรจงพรมจูบที่แก้มเนียน ใช้ลิ้นละมุนละเลียดเช็ดชิมน้ำตาบนใบหน้าหวาน หน้าตายเฉย... (>/////<)

เฮือกกกกก!!!

ราวกับโดนเสกคาถางงงันก็ไม่ปานที่ทำให้ตัวเล็กหยุดร้องโดยทันที มีเพียงรอยสะอึกสะอื้นเบาๆ กับดวงแก้มอันแดงฉ่า และหัวใจเต้นแรงระรัวเร็ว

“หยุดร้องได้แล้วใช่มั้ย” มาร์คกระซิบถามใกล้ๆ ใบหน้าทั้งสองห่างกันเพียงเส้นเชือกกั้น จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของกันและกัน

แบมแบมพยักหน้าหงึกๆ ตัวแข็งทื่อ ร่างสูงค่อยๆ ผละออกมาทำให้เขาหายใจได้คล่องขึ้น แต่ไม่มีทางซะล่ะว่าจังหวะหัวใจที่เต้นถี่อยู่ข้างในมันจะสงบลงได้ง่ายๆ

“ฉันมีความจริงจะบอก” มาร์คพูดขึ้น “ฟังนะ...”

“ค..ครับ?”

“ที่พูดไปเมื่อกี้ เรื่องพ่อตาย และทั้งหมด... ฉันพูดเล่น ฮะๆๆ” มาร์คบอกความจริงพร้อมกับรอยยิ้มแก้เก้อ

ส่วนแบมแบมนะเหรอ... แน่นิ่งเป็นรูปปั้นไปแล้ว แต่ช่างเป็นรูปปั้นที่น่ากลัวเสียนี่กระไร ใบหน้าที่ราบเรียบมีเพียงรอยยิ้มกริ่มเหี้ยมๆ รอเวลาอารมณ์ร้ายระเบิด

“ย๊าส์!!! แก ไอ้ต้วน ไอ้ต้วนหลาง ตายซะ!!” แบมแผดเสียงลั่น พร้อมกับปล่อยกำปั้นทุบร่างชายขี้แกล้งรัวๆ บันดาลโทสะไม่ยั้ง

ตอนแรกกำปั้นเล็กๆ มันก็ทำอะไรร่างกายเขาไม่ได้มากเท่าไหร่หรอก แต่ไปๆ มาๆ พอโดนรัวๆ เข้ามันก็มีช้ำอยู่เหมือนกัน

“โอ๊ะ..โอ๊ย เจ็บ! พอแล้ว พอแล้ว โอ๊ย!

มาร์คร้องโอย แล้วรีบวิ่งหนี ตัวเล็กก็ตามไปคิดบัญชีต่อให้สาสม กลายเป็นว่าทั่วลานกว้างนั้นก็กลายเป็นสนามเล่นวิ่งไล่จับทุบตีของเด็กหนุ่มสองคนไปเลย

เวลาเดินผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วไม่รู้ แต่ที่รู้ชัดคือคนที่เคยมีเรื่องกลัดกลุ้มเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ในตอนนี้กำลังอยู่ในห้วงเวลาที่มีความสุข แม้จะเป็นความสุขแบบสุกๆ ดิบๆ ก็ตามทีเถอะน่า!

 

 

 

 
 

 โปรดติดตามตอนต่อไป...

 

 
 

 

เป็นไงบ้างสำหรับตอนนี้ ชื่อตอนอาจจะโหดๆ ไปหน่อย แต่เนื้อในคือดีช้ะ? ฟินล่ะสิแม่ยก ฮ่าๆๆ


 

อัพเดต 18/03/2557 (แก้ไข 07/08/2557)

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

3,107 ความคิดเห็น

  1. #3077 uromtbb (@uromtbb) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 19:13
    5555ตลกชอบน่ารักกกกก
    #3077
    0
  2. #3004 kiddycare2712 (@kiddycare2712) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 01:15
    เอิ่มพี่ต้วนฮะถ้าน้องมันเรียนจีนคงจะทราบความหมายว่ามันม่ได้แปลว่าพี่นะฮะคุณต้วน
    #3004
    0
  3. #2971 pingpongcrazy (@ficexo) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 11:05
    ......อุส่ากำลังประมวลผลชีวิตมาร์ค=_=;; อะคะ......ได๊!!! สะบัดบ๊อบอ่านต่อ55555
    #2971
    0
  4. #2965 agnessyy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 22:55
    ฟินแลนด์แดนไกลที่ฉันอยู่โอ้ยยยย
    #2965
    0
  5. #2938 NewLoly PanTanyakit (@ninewloly) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มีนาคม 2559 / 20:04
    ชอบจังมันดูน่ารักไปหมดด
    #2938
    0
  6. #2901 mellow_aa (@mellow-aa) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มีนาคม 2559 / 15:03
    มันไม่ใช่ มันต้องไม่ได้แปลแค่ว่าพี่แน่ๆ แปลว่าอะไรสารภาพบาปมานะต้วนนนน แต่ต้วนแมนมาก แต่แบมแมนกว่าอะ ตอนถีบนี่แบบ ได้ใจ 
    #2901
    0
  7. #2894 markshell (@markshell) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มีนาคม 2559 / 00:56
    โอ้ยน่ารัก จะกรีดร้องงง5555555555
    #2894
    0
  8. #2861 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 22:53
    อีพี่มาร์คนี่่ขี้แกล้ง
    และเนียนไปอีกจร้าาาาาาาาาา
    #2861
    0
  9. #2663 PukyViolet (@PukyViolet) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 กันยายน 2558 / 02:04
    จร้า ฟิ้นฟินอ่ะ
    #2663
    0
  10. #2643 Beebeewondercream (@anglebee) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 กันยายน 2558 / 13:37
    อ้านตอนนี้ละฟินมากมายยย กรีดร้องอย่างแรงอ่ะแกร๊
    #2643
    0
  11. #2630 Park Ha Jin (@hcorio) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2558 / 06:47
    ต้วนหลางงงง ฮั่นแน่...
    #2630
    0
  12. #2610 inkza-555 inkza (@inkforever) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2558 / 10:52
    หูยยยยย กระทืมแม่งง
    #2610
    0
  13. #2600 Mild5401 (@Mild5401) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2558 / 19:09
    อีแบมมม ไปหาเรื่องยูคตะมัยย
    #2600
    0
  14. #2574 Melody'z (@milkshake2544) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2558 / 16:13
    พี่มาร์คข่นบร้าา
    #2574
    0
  15. #2541 lalissa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 02:01
    สมควรโดนเขียนข่าวแบบนี้

    น้องแบมทำดีมากลูกกกกก

    ต้วนหลางนี้คืออะไรอ่านั้นแนะมีความลับหราาาา
    #2541
    0
  16. #2492 pong narak (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 เมษายน 2558 / 17:54
    น่ารักดี ชอบมาก555555
    #2492
    0
  17. #2459 Pround Sutita Jee-Iam (@bambam1aa) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 22:36
    ละมุนมาร์คแบมอ่า
    #2459
    0
  18. #2439 Babala nells (@sataangg) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มีนาคม 2558 / 17:18
    น่ารักอ่ะ ต้วนมีใจแล้วใช่มั้ยย
    #2439
    0
  19. #2433 Supitcha Tanarujikarn (@_tsubaki_) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 01:27
    ต้วนหลางมันแปลว่าสามีต้วนนี่ค๊ะฮ่าๆๆๆพี่มาร์คหลอกแบมแบมอ่ะ
    #2433
    0
  20. #2388 Little Prae (@praerupie) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มีนาคม 2558 / 08:58
    มาร์คคคคกวนไปป่ะ 555 ก้ว่าแล้วจาดทีอ่านมามาร์คก้มีพ่อมีแม่จิงๆ
    #2388
    0
  21. #2381 minsong10 (@ninja94) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2558 / 11:08
    แบมนี่ก็มีโหมดน่ากลัวเหมือนกัน=w=
    #2381
    0
  22. #2362 My love markbam (@a_mote3030) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2558 / 14:55
    แบมโหดอ่ะ ต้วนหลางเอาลิ้นเลียนน้ำตา อือหืออยากโดนเลียน 555555
    #2362
    0
  23. #2352 Layfa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 01:24
    แบมลูก หนูโหดมากกกกกกกก แต่ฟินตรงที่พี่มากจูบซับน้ำตาให้น้องงงงงงงง น่าร้ากกกกกกกกกกกกก 😘😘😘
    #2352
    0
  24. #2339 Lukin_ALY (@aul-j) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 มกราคม 2558 / 14:27
    แหมะ มาร์คแบมมมม โมเม้นนี้มันแบบ *&$*6$+$-()-&#%$() ชอบบบบงื้อออออ
    #2339
    0
  25. #2323 aew_aew (@aew_nutsasi) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มกราคม 2558 / 08:41
    แบมโดนหลอกให้เรียกต้วนหลางซะแล้ววว  555 พี่มาร์ค พี่มันร้าย!!! 555
    #2323
    0