Homolism' GOT7 : MarkBam BNior

ตอนที่ 39 : Chapter 30 เสียงเพรียกของหัวใจ + บทส่งท้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,491
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    13 พ.ย. 57


 

Chapter 30 เสียงเพรียกของหัวใจ

 

 



 

วันรุ่งขึ้น... สภาพอากาศวันนี้ย่ำแย่อย่างมาก เมฆหนาครึ้มเหมือนฝนจะตก แต่มันก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการพาน้องชายสุดที่รักกลับเมืองไทยได้เลยสักนิดเดียว ก่อนหน้านี้บีมได้ยื่นใบลาออกไปให้ทางโรงเรียนผ่านโครงการที่แบมแบมเข้าร่วมแล้ว ส่วนพวกข้าวของที่อยู่หอพักเจ้าตัวจะมาเก็บเอาทีหลัง แต่ตอนนี้ขอให้ได้ส่งน้องกลับไทยก่อนเป็นสบายใจที่สุด

แบมแบมเหม่อตลอดทั้งทางที่นั่งบนแท็กซี่ เขาเงียบ ไม่พูดไม่จา ร่างกายดูผ่ายผอม ใบหน้าซีดเซียวไปมาก บีมปวดใจที่ต้องเห็นน้องในสภาพเช่นนี้ แต่เขาก็ต้องอดทนเข้าไว้

 

 








 

ทางฝั่งฮวาซอง การที่แบมแบมไม่มาเรียนติดต่อกันเป็นวันที่ 3 แถมที่หอพักก็ยังไม่มีคนอยู่ มาร์คก็ไม่อยู่ ยิ่งทำให้พวกซอกจินและแจ็คสันกังวลใจเป็นเท่าทวีคูณ ตอนนี้ยังไม่ทันเข้าเรียนคาบแรก พวกเขาทั้งสองคิดจะโดดเรียนเพื่อไปสืบหาต้นตอ แต่ยังไม่ทันได้ก้าวออกจากห้อง ก็พบว่ามียูคยอมมายืนขวางทางเอาไว้

“หลีกไปให้พ้นเลยยูค ตอนนี้พวกกูรีบมาก” ซอกจินบอกเสียงเข้ม แจ็คสันก็มองไปด้วยสายตาดุๆ ไม่แพ้กัน แต่คนถูกขู่กับไม่สะทกสะท้าน

“ถ้าพวกนายกำลังคิดมากเรื่องแบมแบมล่ะก็ ฉันมีคำตอบให้พวกนายตอนนี้เลย”

คำบอกกล่าวของยูคยอมทำให้สองซี้ชะงักกึก เข้าใจว่าไอ้หมอนี่คงไม่ได้โกหก เพราะดูจากแววตาของมันแล้วก็ดูจะวิตกเหมือนเป็นห่วงไม่ได้ต่างจากพวกเขาเลยสักนิดเดียว

ยูคยอมผู้ซึ่งถึงแม้จะดูเงียบๆ ไม่ค่อยสนใจใครเลยในช่วงนี้ แต่เขาก็แอบสังเกตความเป็นไปอยู่เงียบๆ วันที่เกิดเรื่องเขาเห็นเต็มสองตาว่าแบมแบมถูกพี่ชายลากออกไปจากห้องหลังจากมีเรื่องกับมาร์ค แต่เขาก็เก็บเงียบเพราะไม่คาดคิดว่ามันจะบานปลายขนาดนี้

บายปลายจนขนาดที่ว่าคุณลุงของเขาหรือก็คือผู้อำนวยการโรงเรียนนี้มาเปรยที่โต๊ะอาหารว่ามีเด็กนักเรียนแลกเปลี่ยนชาวไทยกำลังจะยกเลิกสัญญาแล้วกลับประเทศไทย แล้วจะเป็นใครเล่านอกจากแบมแบม เด็กไทยคนเดียวที่มาเรียนที่นี่  

 

 







 

ณ ห้องพักสุดหรูไม่ไกลจากโรงเรียนฮวาซอง ซึ่งก็คือห้องของเรนนี่นั่นเอง ร่างของมาร์คมาหลับสลบเหมือดอยู่ที่แห่งนี้ แม้นาฬิกาจะยังคงเดินไปเรื่อยๆ จนเกือบ 8 โมงเช้าแล้ว แต่ชายหนุ่มก็ยังไม่ตื่น เหตุเพราะคืนก่อนดื่มหนักจนเมาหัวราน้ำ

ย้อนไปเมื่อคืนนี้ มาร์คไปพบเรนนี่ในผับย่านกังนัม ตอนแรกก็ว่าจะไปเลี้ยงส่งให้พี่สาว แต่สุดท้ายก็กลายเป็นว่าตัวเองดื่มเสียหนักหนาเพื่อดับทุกข์ในใจเรื่องของแบมแบม จุดจบก็คือเรนนี่ลากมาร์คมานอนที่ห้องนั่นเอง

เสียงโทรศัพท์ของมาร์คดังขึ้นเป็นรอบที่ 5 ของช่วงเช้านี้แล้ว เรนนี่หยิบขึ้นมาดูพบว่าเป็นบรรดาเพื่อนๆ ที่โรงเรียน ตอนแรกก็คิดจะปล่อยให้มันดังอยู่อย่างนั้น แต่สุดท้ายเธอก็รับสาย

(ไอ้มาร์ค กว่าจะรับได้นะมึง!!) เสียงของซอกจินโพล่งขึ้นทันที โดยไม่ทันให้เรนนี่เอ่ยด้วยซ้ำ เธอเลือกที่จะไม่พูด แต่รอฟัง..

(ตอนนี้มึงอยู่ไหนวะ รีบมาเลยนะโว้ย แบมแบมกำลังจะขึ้นเครื่องกลับไทยเก้าโมงนี้แล้ว ฮัลไหล? ได้ยินกูพูดมั้ย ฮัลโหล ฮัลโหล????)

เรนนี่ได้ยินเสียงสบถจากปลายสายอยู่พักหนึ่งก่อนที่จะวางสายไป ร่างบางครุ่นคิดอยู่กับสิ่งที่ได้ยินมา ทำให้เธอพอจะคาดเดาได้ว่าการที่มาร์คไปกินเหล้าเมาแอ๋จนกลายเป็นแบบนี้ คงเป็นสาเหตุเดียวกับที่แบมแบมต้องกลับไทยอย่างกะทันหัน

ขณะที่หญิงสาวกำลังเดินไปเดินมาใช้ความคิดอยู่นั้น มาร์ครู้สึกตัวตื่นขึ้น... เรนนี่ชะงักกึกรีบตรงเข้ามาหามาร์คทันที ชายหนุ่มปวดหัวมากจนแทบระเบิด แต่สติของเขากลับมาเป็นเหมือนเดิมทุกอย่าง และเริ่มจำได้ว่าคืนนั้นเขาไปทำอะไรมาบ้าง

“พี่พาผมมาที่ห้องใช่มั้ย ขอบคุณนะ” มาร์คพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่านิดหน่อยเพราะคอแห้ง เรนนี่ก็รินน้ำแล้วส่งให้

มาร์ครับมาดื่ม พร้อมๆ กับสายตาตวัดไปดูเวลาที่บอกว่าตอนนี้แปดโมงครึ่งแล้ว

“ผมขออาบน้ำหน่อยได้มั้ย”

“ได้ๆ ผ้าเช็ดตัวอยู่ในห้องน้ำนั่นแหละ” เรนนี่บอกพร้อมกับชี้ไปทางห้องน้ำ มาร์คก็พยักหน้ารับเนิบๆ ก่อนจะลุกจากเตียงจะไปอาบน้ำ

ในวินาทีนี้เองบางสิ่งบางอย่างในสมองของเรนนี่กำลังต่อสู้กันอย่างหนัก เธอควรทำอย่างไรดี จะทำตัวเป็นพี่ที่ดีส่งเสริมความสุขของน้องชาย หรือจะเลือกเป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่ต้องการได้ผู้ชายคนหนึ่งมาครอบครอง

“มาร์ค!

เรนนี่เรียกเขาไว้ก่อนจะหายเข้าไปในห้องน้ำ มาร์คขมวดคิ้วอย่างสงสัยพร้อมกับมองมาด้วยสีหน้าที่เฝ้ารอในสิ่งที่อีกคนจะบอก....

 

 























 

สนามบินอินชอน

แบมแบมและพี่ชายเตรียมพร้อมแล้วสำหรับเดินทางกลับไทย แต่ที่ทำให้ทั้งคู่ประหลาดใจก็คือก่อนเวลาเครื่องจะขึ้นเกือบสิบนาทีก็ดันมีเด็กหนุ่มสามคนพากันวิ่งกระหืดกระหอบตามมา ทั้งที่ครั้งนี้ถือเป็นการเดินทางอย่างกระชั้นชิดและไม่ได้บอกใครมากนัก แต่ทำไมเด็กพวกนี้ถึงรู้ได้...

“แบมแบม นายจะไปจริงๆ เหรอ?” แจ็คสันร้องเรียกเพื่อนรัก แล้วทั้งซอกจินและยูคยอมก็วิ่งกรูเข้าไปหา

บีมตกใจมาก แต่ก็แยกพวกนั้นออกไปไม่ได้จึงปล่อยเลยตามเลย เพราะอย่างน้อยๆ ไอ้คนชื่อมาร์คก็ไม่ได้ตามมาด้วย

“อย่าไปเลยนะแบมแบม ถ้านายไปแล้วไอ้มาร์คมันจะทำยังไง” ซอกจินเอ่ยขึ้นโดยไม่สนใจว่ามันจะไปขัดหูพี่ชายเพื่อนแค่ไหน เขาเอ่ยต่อ “ถึงนายจะเป็นน้อง แต่นายก็มีสิทธิ์เลือกทางเดินของตัวเองนะ อย่าอ่อนแอปล่อยให้เรื่องมันกลายเป็นแบบนี้สิ นายไม่ใช่คนแบบนี้นี่นา”

ยูคยอมที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ถึงแม้จะไม่ได้พูดอะไรแต่เขาก็พยักหน้าสนับสนุนคำพูดของซอกจิน แบมแบมนิ่งงันไปสักพักหนึ่ง ดวงตาคู่สวยมองหน้าเพื่อนสลับกับพี่ชายที่มองมาด้วยสีหน้าเครียดจัด

“พี่ครับ ผมรู้ว่าพี่เป็นห่วงผม กลัวว่าผมจะไม่มีอนาคต อยากให้ผมมีชีวิตที่เป็นปกติเหมือนคนอื่นๆ” แบมแบมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนือยๆ เหมือนคนอ่อนเพลียมาก บีมมีรอยยิ้มที่มุมปากเมื่อได้ยินสิ่งที่น้องพูด แต่ก็ต้องหุบยิ้มทันทีที่น้องชายว่าต่อ...

“แต่ผมก็ยังอยากมีชีวิตที่เป็นของผมนะครับ ผมมีเพื่อนที่จริงใจอย่างเจ้าพวกนี้ ถือว่าเป็นเรื่องผิดปกติมั้ยครับ? แล้วถ้าผมจะมีความรักกับใครสักคนที่ไม่ใช่ผู้หญิง แต่เขาเป็นคนดี พร้อมจะเป็นผู้ใหญ่ปกป้องผม พี่ว่ามันเป็นเรื่องผิดปกติใช่มั้ยครับ? แต่สำหรับผมนะ นอกจากมันจะไม่ปกติแล้ว มันยังเป็นสิ่งที่พิเศษที่ผมหาได้จากโซล...

“ผมอยากอยู่ที่นี่ต่อไป แต่ผมก็ไม่อยากหนีตามพี่มาร์คไปด้วย แล้วผมก็รู้ดีว่าพี่มาร์คเองก็คิดแบบเดียวกัน ทั้งที่เขาทำได้ แต่เขาก็ไม่ทำ เพราะเขาอยากให้ความรักของเราสองคนดำเนินไปในหนทางที่ใครก็อวยพรให้ และไม่ทำให้ครอบครัวต้องเสียใจ ผมควรทำยังไงดีครับพี่ ผมต้องคุกเข่าขอร้องพี่บีมมั้ย ถ้าพี่ต้องการผมจะทำ”

กับทุกถ้อยคำที่ออกมาจากหัวใจของแบมแบมทำให้บีมอึ้งไปเลย ชายหนุ่มมองน้องชายไม่วางสายตา ขณะที่แบมแบมเองก็จ้องไปยังนัยน์ตาพี่ผู้พี่อย่างไม่ละลด ในนั้นไม่ได้มีความวิงวอน ร้องขอแต่อย่างใด แต่มันกลับเต็มไปด้วยเปลวไฟแห่งความปรารถนา ความหวัง ความฝัน และความรักเอ่อล้นออกมาจนแม้แต่เพื่อนทั้งสามก็สัมผัสได้

 


















 

 

แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก

หลังจากที่ได้รับสาระสำคัญจากเรนนี่ มาร์คไม่อดทนรอแม้สักวินาทีเดียว เขารีบขับรถมายังสนามบินอินชอนอย่างรวดเร็วชนิดที่ว่าถ้าเหาะได้คงเหาะมาแล้ว ตอนนี้นาฬิกาบอกเวลา 9 โมงตรง

ชายหนุ่มหอบหายใจถี่อยู่หน้าทางเข้าผู้โดยสารที่จะไปขึ้นเครื่อง ซึ่งตอนนี้ปิดแล้ว และเมื่อเงยหน้ามองจอมอนิเตอร์รายชื่อเที่ยวบินต่างๆ ปรากฏว่าเที่ยวบินโซลปลายทางกรุงเทพฯ เครื่องได้บินไปแล้ว...

“ไม่นะ...ไม่!!!!!!!!!!

มาร์คตะโกนก้องราวกับคนบ้าอยู่หน้าเกท เขาไม่สนใจด้วยซ้ำว่าตอนนี้จะมีผู้โดยสารสักกี่คนมองมาด้วยความตกใจ

“แบมแบม พี่มาแล้ว พี่ขอโทษที่มาช้าไป แบมแบม ได้ยินพี่มั้ย!!!!” มาร์คร้องเรียกเสียงดังลั่นพร้อมกับถลาเข้าไปประตูทางเข้าโดยไม่กลัวว่าจะโดนจับ เขาไม่มีสติยั้งคิดอีกต่อไปแล้ว

พนักงานสนามบินตกใจกับการกระทำของชายหนุ่มผู้บ้าดีเดือดคนนี้อย่างมาก พวกเขารีบเข้าขวางไม่ปล่อยให้เข้าไปได้ง่ายๆ และก่อนที่สถานการณ์จะย่ำแย่ ผู้คนแตกตื่น พนักงานหลายคนลากเข้าออกไปจากตรงนี้

“ปล่อยผม ผมจะเข้าไปให้แฟน ปล่อยสิโว้ย!!!!!!” มาร์คขัดขืนสุดชีวิต ดิ้นรนที่จะเข้าไปข้างในให้ได้ “ปล่อย บอกให้ปล่อยไงวะ แบมแบม ได้ยินพี่มั้ย แบมแบม!!!!!!!

มาร์คอาละวาดเสียงเอ็ดตะโรจนกลายเรื่องใหญ่เข้าไปแล้ว ตอนนี้ใครก็หยุดเขาไว้ไม่ได้ มียามหลายนายมาลากเขาออกไปและกันเขาไว้จนกว่าจะสงบลงได้ น้ำตาลูกผู้ชายรินไหลเมื่อคิดว่าชาตินี้อาจจะไม่ได้พบกับแบมแบมอีกแล้ว

ไม่ได้พบกันอีกแล้ว.. ทั้งที่เขาเองพบค้นพบตัวตนของตัวเอง ค้นพบหัวใจตัวเองว่ารักใคร อยากร่วมชีวิตกับใคร อยากปกป้องใครไปตลอดชีวิต แต่ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บปวดหัวใจจนน้ำตาที่เฝ้าอุตส่าห์อดกลั้นไว้ไหลออกมาอีกระลอก พร้อมกับทรุดลงกับพื้นอย่างหมดอาลัยตายอยาก

เจ้าหน้าที่มองหน้ากัน พอเห็นว่าชายหนุ่มผู้เลือดร้อนดูสงบลงได้แล้วก็เลยปล่อยเขาจากพันธนาการ และทิ้งเขาไว้ทั้งอย่างนั้น

ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงเห็นจะได้มาร์คจึงเหมือนจะรู้สึกตัวและลุกขึ้นจากพื้นอันเย็นเฉียบ เขาไม่สนใจอะไรอีกแล้ว แม้แต่เรื่องเรียนให้จบก็ไม่สนใจ คิดแค่ว่าตอนนี้ต้องตามแบมแบมไปไทยให้เร็วที่สุด

จังหวะที่หันหลังจะเดินออกไปจากตรงนั้นด้วยท่าทีเซื่องซึม ชายหนุ่มก็ต้องสะดุ้งตาเบิกกว้างเมื่อถูกเสียงหวานที่แสนคุ้นเคยเรียกไว้

ขอโทษนะครับ พอจะช่วยไปส่งผมที่โรงเรียนได้รึเปล่า?”

และเมื่อหันตัวมาเจอยังต้นเสียงก็ถึงกลับอึ้งพูดอะไรไม่ออก และยิ่งเพ่งมองเด็กหนุ่มในเสื้อโค้ดสีครีมที่กำลังยิ้มกว้างมาให้ ในใจเขาอัดแน่นไปด้วยความรู้สึกที่มากมายมหาศาล มันจุกจนแทบจะสำลัก

“พี่ขอโทษ..” เขาเอื้อนเอ่ยแสนเบาราวกับเสียงกระซิบ พร้อมๆ กับน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างไม่คิดจะห้าม “พี่ขอโทษที่มาช้าไป ขอโทษที่ทำอะไรเพื่อนายไม่ได้เลยสักอย่าง”

“ใครบอกล่ะ” ร่างบางยิ้มละไม มือเล็กเอื้อมไปหยิกแก้มร่างสูงเพื่อเรียกสติเขาให้คืนมา “ต้วนหลางทำอะไรหลายอย่างเพื่อฉัน ต้วนหลางอาจจะไม่รู้ตัว แต่มีใครบางคนรู้นะ อย่างน้อยๆ ก็พี่ชายยังไงล่ะ”

พอเอ่ยถึงตอนนี้นัยน์ตาคู่สวยสั่นระริก น้ำตาคลอเบ้า แต่มันเป็นหยาดน้ำตาแห่งความสุขที่กำลังเอ่อล้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข

แบมแบมยิ้มร่าก่อนจะตอบคำถามที่อยู่บนใบหน้าของชายหนุ่ม ที่จะดูงุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ แล้วทำไมเขายังอยู่ตรงนี้ “พี่บีมให้ฉันอยู่ที่นี่ต่อ แล้วบอกว่าจะคอยจับตาดู ถ้าต้วนหลางไม่ดีกับฉันล่ะก็ พี่บอกว่าจะมาทวงฉันคืน เพราะงั้นต้องดีกับฉันมากๆ นะ”

ยิ่งกว่าข่าวดีไหนๆ ที่ได้ยินมาในรอบปีนี้ ในวินาทีนี้มาร์คไม่รู้จะสรรหาถ้อยคำใดมาเอื้อนเอ่ยให้คนตรงหน้าฟังไปมากกว่าการดึงแบมแบมเข้ามากอด

อ้อมกอดอุ่นๆ ที่โหยหามาหลายวัน สัมผัสที่คุ้นเคย ลมหายใจที่อ่อนโยน แทบจะไม่ต้องพูดอะไรออกมาสักคำก็ทำให้ทั้งสองเข้าใจถึงความรู้สึกของกันและกัน

เนิ่นนานกว่าทั้งคู่จะผละออกจากกัน ดวงตาสองคู่ส่อประสานกันอย่างลึกซึ้ง พวกเขาไม่อาจรับรู้ได้ว่าจะมีผู้คนมากมายกำลังหยุดมอง บ้างก็ยกมือถือขึ้นมาถ่าย พวกเขาไม่สนใจเลยสักนิดเดียว

“พี่รักนายนะแบมแบม นี่มันคือการเริ่มต้นของการเดินทางอันยาวนานของเรา แต่พี่สัญญาว่าจะไม่ปล่อยมือไปจากนาย เราจะเดินไปด้วยกันไม่ว่าหนทางนั้นจะเต็มไปด้วยขวากหนามหรือโรยด้วยกลีบกุหลาบ เราจะมีกันและกันอย่างนี้ตลอดไปนะ”

สิ้นคำมั่นของมาร์ค แบมแบมพยักหน้ารับทั้งน้ำตา ใบหน้าที่เคยซีดเซียวตอนนี้แดงซ่านมีเลือดฝาดเต็มไปด้วยความสุขและอิ่มเอม

วินาทีที่สายตาหลายคู่กำลังมองมาที่พวกเขาเป็นตาเดียว มาร์คประทับริมฝีปากละมุนลงไปที่เปลือกตาบางของแบมแบมอย่างแผ่วเบา จากนั้นก็เลื่อนลงมายังริมฝีปากอวบอิ่ม เป็นจุมพิตที่อ่อนโยนกว่าครั้งไหนๆ สัมผัสของจุมพิตที่เต็มเปี่ยมไปด้วยประกายความรักของคนทั้งสอง ท่ามกลางผู้โดยสารหลายเชื้อชาติเป็นพยานแห่งความรัก

 













 

จบ....(?) แบบไม่บริบูรณ์ อิอิ

 

 


 

 

บทส่งท้าย

จาก...สายลมอ่อนระทวย

ว้า..จบซะแล้วกับ Homolism’ GOT7 นักอ่านก็คงลุ้นกันจนเยี่ยวเหนียวไปตามๆ กันว่าจะจบยังไงหลังจากที่ผ่านมรสุมดราม่ามาก็เยอะ หวานแหววก็แยะ มาร์คแบมก็ลงเอยอีกแบบหนึ่ง ส่วนบีเนียร์ก็ลงเอยอีกแบบหนึ่ง แต่ละคนก็ต่างมีบทสรุปของตัวเองแม้จะไม่ตายตัวก็ตาม เชื่อว่าต้องมีคนสบถในใจ “อิเชี้ย...บีเนียร์แม่-งเป็นยังไงต่อวะ” อารมณ์นี้แน่ๆ เลย มันมีคำตอบในตัวของมันแล้วค่ะ แล้วที่สำคัญอยากนักอ่านได้ไปจิ้นกันต่อเอาเองด้วยแหละ (เพราะไรท์มีแนวโน้มสูงที่จะแต่งบีเนียร์ต่อในภาค 2 รวมทั้งคู่แจ็คแจด้วย)

สุดท้ายนี้อยากบอกว่าหากฟิคชั่นเรื่องนี้มีข้อผิดพลาดประการใด ไรท์ก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ ด้วยนะ ห้ามโกรธกันนะ

แล้วเจอกัน...โปรเจ็คหน้าฮับ

 

 


 

ปล. ใครก็ตามที่ได้อ่านตอนพิเศษของ Homolism เชื่อว่าความรู้สึกที่ค้างคากับบีเนียร์อาจจะลดลงถึงขั้นไม่มีเลยก็ได้ มันต้องให้เกิดความรู้สึกที่ว่า...ยังไงซะพี่บีก็ต้องจำจินยองได้แน่ๆ ความรักที่อยู่ในใจมันไม่สามารถลบไปได้ง่ายๆ แม้ความจำเสื่อมนะ ส่วนตอนพิเศษของมาร์คแบม...แม่ยกคงได้ซับเลือดกำเดาแน่เลย เรท 18+ 55555555555555

 

ปล้ำลิง... ไรท์มีแพลนจะทำ HOMOLISM Special MARKBAM เป็นรวมเรื่องสั้นสุดพิเศษของมาร์คแบมหลังจากจบในเรื่องหลักไปแล้ว และเนื้อหาก็คงเรทไปทาง 18+ คงเอาลงในเด็กดีไม่ได้ กำลังคิดว่าถ้าจะทำก็คงต้องดูฟีคแบ็คซะก่อนน่ะ อิอิ

 

ไปจริงๆ ล่ะ ขอโทษที่มาอัพช้าน้า แต่ก็มาอัพแล้วล่ะ

 

ใครที่ยังต้องการสั่งรวมเล่มก็ยังสั่งได้อยู่นะ พร้อมส่งค่ะ ขอบคุณ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

3,107 ความคิดเห็น

  1. #3073 A_Qti (@A_Qti) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 21:59
    พึ่งเข้ามาอ่านคะ เรื่องชวนให้ติดตาม สนุกมากเลย ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆ แบบนี้นะค่ะ 😊😊
    #3073
    0
  2. #3072 aorrawan Phongsawat (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:10
    นี่พึ่งมาอ่าน คือชอบมาก ตามหาฟิคแบบนี้มานานนนนนน แนวความรักที่มีทั้ง ดราม่า ความสุข โอ้ยยยได้อะไรจากฟิคนี้มาก คือชอบจริงๆ ของคุณไรท์มากนะคะที่แต่งเรื่องนี้ขึ้นมา ชอบมากค่ะ
    #3072
    0
  3. #3067 Jajah9397 (@Jajah9397) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 21:36
    เป็นฟิคเพียงไม่กี่เรื่องที่เราอ่านจบเพราะปกติแล้วเราเป็นคนเบื่อง่ายอ่านไม่จบซะส่วนใหญ่????แต่เรื่องนี้คือมีอะไรให้ลุ้นตลอดเลยอ่านเพลินจนจบแบบไม่รู้ตัว ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆนะคะ
    #3067
    0
  4. #3056 aomtawanrat937 (@aomtawanrat937) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 00:37
    ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆๆนะค่ะ เป้นกำลังใจให้ไรท์นะคะ
    #3056
    0
  5. #3053 Soom (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 18:21
    รอๆๆๆนะคะ
    #3053
    0
  6. #3039 Pchtph (@Pchtph) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 23:10
    ไรท์ทำ ss2 เถอะน้าาาา รอๆๆ
    #3039
    0
  7. #3034 freshOraya (@freshOraya) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 01:06
    ~~ง่าาาา ~~สนุกง่าาา เป็นกำลังใจให้ไรท์น้า
    #3034
    0
  8. #3032 waterx2 (@waterx2) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 16:07
    พึ่งได้เข้ามาอ่านสนุกมากค่ะ
    #3032
    0
  9. #2989 Sweet Dream. (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2559 / 23:06
    ตั้งแต่เริ่มอ่านฟิคมาบอกได้เลยว่าเรื่องนี้ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่สนุกมาก(ส่วนตัวชอบGOT7มากกก)ยังไงก็เป็นอีกหนึ่งกำลังใจให้ไรท์ได้ผลิตผลงานดีๆน่าอ่านแบบนี้ไปอีกหลายๆเรื่องนะค่ะ อ่านแล้วมีความสุขสนุกไปกับเนื้อเรื่องจริงๆคะ
    #2989
    0
  10. #2953 Niorjae_ (@Niorjae_) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 19 เมษายน 2559 / 00:48
    จะ รอ อ่าน บีเนียร์ นะคะ
    มันค้างคาใจจ555555
    ขอบคุณที่สร้างฟิคดีๆค่าา~
    #2953
    0
  11. #2952 Icehoney Smile (@mildotakuanime) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 00:22
    ดีค่าไรท์ ไม่รู้ว่าไรท์จะได้อ่านเม้นท์นี้หรือป่าวเพราะเรื่องมันจบแล้วอ่ะเนอะแต่เราอ่านตั้งแต่แรกจนจบอยากบอกว่าไรท์แต่งดีมากเลยนะทำให้เราเห็นภาพตามเลยล่ะ ขอโทษที่ไม่ได้เม้นท์ทุกตอนเพราะว่าอ่านในแอปมันแสดงความคิดเห็นลำบากแต่ว่าเรื่องที่ไรท์แต่งเรื่องนี้คิดว่าน่าจะเป็นกำลังใจให้ใครหลายๆคนไม่ใช่แค่ช-ชแต่ทุกเพศคนที่มีปัญหากับครอบครัวถ้ามาอ่านแล้วน่าจะคิดว่ายังไงปัญหามันก็ต้องมีทางแก้ไขขอบคุณไรท์ที่แต่งเรื่องดีๆอย่างนี้มาให้อ่านนะคะแล้วก็เป็นกำลังใจให้ไรท์ได้แต่งต่อไปนะคะ????
    #2952
    0
  12. #2943 Kukkai_pk (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 29 มีนาคม 2559 / 22:58
    อ่านมาตั้งแต่ต้นจนจบเรื่อง คือทุกตัวอักษร แบบไงดีค่ะไรท์ อ่านตั้งแต่กลางวันนอนหลับไปทั้งที่อ่านฟิคอ่านถึงตี5ตื่นมาก็อ่านต่อ คือผลงานดีงามมากค่ะ ไม่ได้เม้นให้กำลังใจไรท์เลย เลยมาที่ตอนสุดท้ายแล้วกัน ความที่ไรท์แต่งดีฉากหวานก็ยิ้มตามจนแก้มแตก ฉากเศร้าก็น้ำตาตก ฉากNCอันนี้สำคัญคือหาไม่เจอ แต่ก็ไม่ใช่อุปสรรค อ่านได้สนุกเหมือนกัน ที่บอกว่าจะมีภาค2 จริงไหม บอกเลยว่าอยากอ่านต่อ ถึงฟิคนี้จะไม่ใช่เรื่องแรกที่อ่านแล้วประทับใจแต่บอกเลยว่าอ่านเรื่องนี้แล้วหยุดอ่านไม่ได้เลย ขนาดต้องตื่นไปฝึกงานแต่เช้ายังหยุดอ่านฟิคไม่ได้เลย ถ้าไรท์เห็นเม้นนี้แล้วภาค2ทำจริง ขอร้อง!!! ส่งลิ้งก์มาหน่อยค่ะ อยากอ่าน😊
    #2943
    0
  13. #2931 N.Carrot20 (@NCarrot20) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 00:07
    ขอบคุณสำหรับฟิคเรื่องนี้ที่เขียนออกมาให้ได้อ่านนะคะ เป็นการจบแบบจุดเริ่มต้นของอะไรดีๆ (ใช้คำนี้ได้รึเปล่า?) ชวนให้ยิ้มออกมาได้ในตอนจบจริงๆค่ะ แม้จะแอบมีความคิดแวบมาว่าเอ๊ะ จบแล้วจริงๆหรอ? แต่พอคิดดีๆแล้วก็ทำให้รู้สึกว่า แบบนี้แหละละมุนกำลังดีเลย ^-^
    #2931
    0
  14. #2927 mellow_aa (@mellow-aa) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 12 มีนาคม 2559 / 23:58
    T^T น้ำตาไหล ดีจาย นี่เมื่อกี้ร้องไห้ไปพร้อมมาร์คเลยนะ ฮรึก คือแบบ ดีจายที่พี่ชายให้โอกาส ดีใจที่มันแฮปปี้ >< 
    ส่วนบีเนียร์ยังไงเราก็จะคิดว่า เจบีหนีเนียร์ไปไหนไม่รอดหรอก คู่กันแล้วไม่แคล้วกันแน่นอน คริๆ 


    #2927
    0
  15. #2887 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 27 มกราคม 2559 / 19:22
    ในที่สุดพี่บีมก็เข้าใจนะ
    #2887
    0
  16. #2856 sunshine9397 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 11 มกราคม 2559 / 22:51
    ว้าวสนุกมากเลยค่ะไรท์ บรรยายตัวละครได้ชัดเจนมากเลยเกี่ยวกับความรู้สึก ขอบคุณไรท์เตอร์แสนน่ารักที่แต่งให้อ่านกันน้า^^
    #2856
    0
  17. #2843 "นรี" (@raindemon) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2558 / 13:31
    ค้างบีเนียร์ขั่นสุด555
    #2843
    0
  18. #2816 MtripleJ dubleytotheb (@nyoungie) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2558 / 05:03
    จบเเล้วหรอ?? ฮืออเค้าค้างบนมากกกกกกกก
    #2816
    0
  19. #2807 earn_prd (@earn_prd) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2558 / 13:19
    จบแล้วววว มาร์คแบมแฮปปี้ บีเนียร์ก็แฮปปี้(มั้ง) 4555555
    #2807
    0
  20. #2803 Ploypp (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2558 / 01:34
    ชอบตอนมาร์คพูดอะเราก็อยากมีแฟนที่พูดแบบนี้กับเราบ้างจัง

    สนุกมากๆเลย พูดตามตรงตอนแรกจะไม่อ่านเพราะว่าท่าจะดราม่าแต่รู้ตัวอีกทีก็จบแล้ว&#128583;&#127995;&#128077;&#127995;&#128077;&#127995;
    #2803
    0
  21. #2790 Trintinh (@tintrinh) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 06:27
    ชอบตอนจบอ่า ปกติเราอ่านฟิคนี่ตอนจบแทบไม่อ่านเลยแต่เรื่องนี้ตอนจบดูไม่น่าเบื่อชอบๆๆ >< แต่ว่ายังอยากอ่านบีเนียนร์ต่ออยู่เลยนะ T^T
    #2790
    0
  22. #2753 Wrp (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 12:58
    เดี๋ยวน ะไรท์ จบจริงดิ ? เห้ย เดี๋ยววววววววววววววววว กลับมาก๊อนนนนนน

    จ บแบบไม่ร่ำลาใค รเลย TT
    #2753
    0
  23. #2684 nun__nutty (@nun000nutty) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 20 กันยายน 2558 / 02:06
    เอ้ยยยยย จบจริงดิ
    #2684
    0
  24. #2590 lee (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2558 / 18:06


    ซึ้งอ่ะ จบล่ะขอบคุณนะค่ะไรท์
    #2590
    0
  25. #2513 pong narak (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 18 เมษายน 2558 / 07:29
    สุดยอดมากๆ ค่ะ ขนาดจบแล้ว ยังทำให้คนอ่ายค้างคาอยากลุ้นต่อได้อีก สุดยอดจริงๆ
    #2513
    0