Homolism' GOT7 : MarkBam BNior

ตอนที่ 38 : Chapter 29 วัดใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,967
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    3 พ.ย. 57



 

Chapter 29 วัดใจ

 


 

 

ณ สถานเอกอัครราชทูตไทย ณ กรุงโซล มีร้าน Coffee Shop ใกล้ๆ เป็นร้านที่เงียบสงบเหมาะแก่การมาพูดคุยเจรจาธุรกิจหรือพูดคุยเรื่องสำคัญ ซึ่งคนที่มาใช้บริการก็มักจะเป็นคนวัยทำงานเป็นส่วนใหญ่ ที่มุมของร้านมีหญิงวัยสี่สิบปลายๆ นั่งประจันหน้ากับชายหนุ่มวัยยี่สิบกว่า ท่าทางดูเคร่งเครียดมากทีเดียว

“ผมไม่ทราบว่าทำไมท่านทูตถึงนัดผมออกมาคุยกะทันหันแบบนี้” บีมเอ่ย ดวงตาคมมองคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเอกอัครราชทูตเกาหลีใต้ประจำมหานครนิวยอร์ก นามว่าปาร์คคยองอา เขาเห็นเธอได้จากข่าวต่างประเทศอยู่บ่อยครั้ง เพราะนอกจากงานหลักที่ทำ ผู้หญิงคนนี้มีบทบาทสำคัญในองค์กรสิทธิสตรีสากล

แต่ก็นั่นแหละที่ทำให้มันน่าแปลกใจเมื่อจู่ๆ ผู้เป็นนายก็บอกว่าคุณปาร์คคยองอาขอนัดพบเป็นการส่วนตัว

“คุณไม่ต้องปฏิบัติต่อฉันในฐานะที่ด้อยกว่านะ ที่ฉันมาพบคุณวันนี้ มาในฐานะแม่ของลูกคนหนึ่ง” คยองอาเอ่ย มุมปากมีรอยยิ้มน้อยๆ เธอวางตัวดีสมกับเป็นสตรีสูงศักดิ์

ใบหน้าของบีมเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม “แล้วมันเรื่องอะไรครับ เรื่องที่คุณอยากจะคุย”

“เข้าเรื่องเลยละกันนะ ฉันเป็นแม่ของคนที่น้องชายคุณกำลังคบหาอยู่” เธอบอกอย่างชัดถ้อยชัดคำ และมันก็ทำให้คนฟังตกใจมากทีเดียว

“เอ่อ..คุณหมายถึงเด็กที่ชื่อมาร์ค??”

“คนนั้นแหละค่ะ”

“แล้ว...”

ยังไม่ทันให้บีมพูดจบคำ คยองอาก็ขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ไม่อ้อมค้อมเลยนะ ฉันต้องการให้คุณบีมยอมรับพวกเด็กๆ ให้คบหากันต่อไป การขัดขวางพวกเขาออกจากกันมันไม่ได้ส่งผลดีเลยนะคะ คนที่เจ็บปวดจะเป็นพวกเด็กๆ ซะเอง”

บีมเหยียดสายตามองคนตรงข้ามอย่างหมิ่นๆ แววตาที่เคยชื่นชมหายไปแล้วเหลือเพียงความเย็นชา และใบหน้าที่แข็งกระด้าง “ผมคิดว่าเรื่องแบบนี้ไม่จำเป็นต้องให้ใครมาบอกมาสอน ผมจัดการกับน้องชายตัวเองได้โดยไม่ต้องฟังคนนอก”

สำหรับเรื่องแบบนี้คยองอายอมรับว่าเข้าใจดี เธอก็เกิดมาในครอบครัวที่เคร่งในระเบียบประเพณี แต่เพราะได้เติบโตมาในโลกเสรีทำให้เธอเป็นหญิงแกร่งหัวสมัยใหม่ ทำให้ตอนแรกที่ลูกชายมาบอกว่ารักผู้ชายด้วยกันเธอเพียงแค่ตกใจนิดหน่อยเท่านั้น แต่ก็รับเรื่องพวกนี้ได้ แต่แน่นอนว่ายังมีอีกหลายคนบนโลกนี้ที่ไม่ยอมรับความสัมพันธ์ที่เรียกว่า “รักร่วมเพศ” ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือชายหนุ่มตรงหน้า

คยองอายิ้มอย่างสุขุม แล้วเอื้อนเอ่ยอย่างนุ่มนวล “ฉันรู้ค่ะว่าคนเรามีต้นทุนทางวัฒนธรรมไม่เหมือนกัน แล้วฉันก็เคารพในค่านิยมของทุกคนบนโลกนี้ แต่ว่าฉันอยากให้คุณบีมมองลึกกว่านั้นค่ะ ไม่ว่าจะเป็นลูกหรือน้องชาย เราเลี้ยงเขาได้แต่ตัวเท่านั้นแหละ เราไม่สามารถไปครอบงำความคิดเขาไว้ในกรอบที่ตัวเองสร้างขึ้นได้ เราต้องให้พวกเด็กๆ เติบโตด้วยตัวเอง”

บีมจ้องมองคยองอาอย่างคิดตาม เธอแค่นยิ้มบาง จู่ๆ นัยน์ตาคู่สวยฉายแววหมองเศร้าอย่างเด่นชัดจนบีมสังเกตได้ เธอกำลังนึกถึงสิ่งที่ตัวเองทำไว้กับลูกชาย กักขังเขาไว้ในกรอบแคบๆ ที่สร้างขึ้น สุดท้ายกลับเป็นการทำร้ายลูกของตัวเอง

“ฉันรู้ว่ามันเป็นเรื่องยากที่จะยอมรับ แต่อย่างน้อยๆ ฉันอยากให้คุณมองที่ความสุขของน้องชายเป็นหลัก ตราบใดที่เด็กๆ ยังไม่รักกันโดยไม่ทำลายอนาคต ก็ไม่เห็นมีความจำเป็นที่ต้องไปกีดกันพวกเขา ไม่ใช่หรือคะ?”

“คุณก็พูดง่าย ครอบครัวผมไม่ได้เปิดกว้างแบบนั้น”

“ฉันก็ไม่ได้พูดอะไรง่ายๆ หรอกนะ แต่เพราะที่พูดออกมาแบบนี้ได้ก็เพราะนั่นคือความสุขของลูกชายฉัน ไม่ว่าเขาจะเป็นอะไร จะหล่อหรือขี้เหร่ จะฉลาดหรือโง่ จะรักจะชอบใคร จะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายหรือเกย์ สุดท้ายแล้วเขาก็ยังเป็นลูกของฉัน ขอแค่เขาเป็นคนดี ไม่ทำใครเดือดร้อนก็พอแล้ว”

บีมนิ่งเงียบไปชั่วขณะดูราวกับว่าไม่สามารถสรรหาคำใดมาหักล้างคำพูดของผู้หญิงคนนี้ เขาถอนหายใจเสียเฮือกใหญ่จนดูไร้มารยาทก่อนจะเอ่ยคำสุดท้าย

“คุณก็มีแนวทางการดูแลคนที่คนรักในแบบของคุณ ผมเองก็มีแนวทางในแบบของผม แต่เหนือสิ่งอื่นใดผมย่อมต้องการเป็นน้องชายมีความสุข และเป็นความสุขที่อยู่บนความถูกต้อง ผมรักเขาต้องการให้เขามีอนาคต มีครอบครัวที่ดี หวังว่าคุณจะเข้าใจจุดนี้ด้วย”

และไม่ทันให้แม่ของมาร์คได้สวนกลับ บีมพูดขึ้นอย่างตัดบท “ถ้าไม่มีธุระอื่นจะพูดแล้ว ผมขอตัวก่อนครับ”

ปาร์คคยองอาทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว เธอได้แต่มองชายหนุ่มผู้เลือดร้อนและเต็มเปี่ยมไปด้วยอุดมการณ์คนนั้นจากไปจนลับสายตา เธอถอนหายใจไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง สีหน้าหวั่นวิตกยิ่งนัก

“ไอ้มาร์ค.. แม่ไม่รู้ว่าจะช่วยแกยังไงดีแล้วล่ะ”
















 

 

หลังจากที่จินยองลังเลอยู่นานว่าจะไปเยี่ยมแจบอมดีมั้ย เพราะไม่รู้จะไปด้วยฐานะอะไร ต้องทำสีหน้าแบบไหน ต้องพูดคุยอะไร ในเมื่อยังไงซะแจบอมก็จำตนไม่ได้อยู่ดี ทว่า..จนแล้วจนรอด สุดท้ายขาสองข้างมันก็นำพามาจนถึงโรงพยาบาลจนได้

ตาเรียวสวยมองลอดผ่านช่องกระจกของประตู หัวใจดวงน้อยเต้นแรงขึ้นด้วยความตื่นเต้นเมื่อพบว่าตอนนี้แจบอมอยู่ในห้องนั้นคนเดียว ร่างบางต้องทำใจอยู่หลายชั่วอึดใจกว่าจะกล้าเคาะประตู

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ไม่ทันให้คนไข้เจ้าของห้องทันเอ่ยอนุญาต จินยองก็เปิดประตูเข้าไปทันทีหลังจากที่เคาะแล้ว สิ่งแรกที่ดวงตามองหาก็คือแจบอมซึ่งนอนอ่านหนังสืออยู่บนเตียง

แจบอมในความทรงจำวัย 14 ละสายตาจากหนังสือ แล้วหันมาให้ความสนใจกับสิ่งมีชีวิตที่อยู่ตรงหน้า เขามองจินยองเสียนาน คิ้วหนาเริ่มขมวดแน่น สมองกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก

“สวัสดีแจบอม จำฉันได้มั้ย??”

จินยองเอ่ยถามด้วยหัวใจที่คาดหวัง และเมื่อแจบอมพยักหน้าหัวใจดวงน้อยก็กระโดดโลดเต้นอย่างเริงทว่า... ทว่าก่อนจะกลับไปห่อเหี่ยวทันทีที่แจบอมพูดขึ้น

“ผมจำได้ คุณคือคนที่มาเยี่ยมผมเมื่อวาน” แจบอมบอกอย่างอารมณ์ดี ผิดกับจินยองที่หน้าเหวอจนชาวูบ “แล้ววันนี้คุณมาเยี่ยมผมอีก คุณรู้จักผมเหรอครับ??”

จินยองรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างติดอยู่ที่ลูกคอ กลืนไม่เข้าคายไม่ออก เขาควรจะตอบไปว่าอย่างไรดี ในนาทีเขาควรจะทำยังไงดีกับเหตุการณ์บ้าบอที่มันเกิดขึ้น

ท่ามกลางความเงียบที่กำลังโรยตัวจนบรรยากาศตึงเครียด เสียงลูกบิดประตูดังขึ้นพร้อมกับร่างของยองแจที่เข้ามาขณะที่ยังนั่งบนรถเข็น

“ยองแจ นายมาแล้วเหรอ ฉันรอตั้งนาน ” แจบอมทักทายอย่างอารมณ์ดีเมื่อพบว่าเพื่อนรักเข้ามาหาตน จนในตอนนี้สายตาที่มีละจากจินยองไปจนหมดสิ้นแล้ว

ร่างบางรู้สึกราวกับไร้ซึ่งตัวตนในห้องนี้ หึ... น่าสมเพชสิ้นดี

“เอ่อ.. จินยอง” ยองแจมองหน้าเพื่อนรักกับจินยองสลับกันไปมาด้วยสีหน้าลำบากใจ “ฉันคงมาผิดเวลา ขอโทษนะ”

“ไม่เป็นไรหรอกยองแจ” จินยองเอ่ยอย่างข่มเสียง เขายิ้มกว้างอย่างสุดความสามารถ แต่ทำไมอีกคนจะไม่รู้ว่านั่นคือการฝืน “ยองแจอยู่คุยกับแจบอมไปเถอะนะ หมอนั่นต้องการนาย ไม่ใช่ฉัน”

“ทำไมนายพูดแบบนั้นล่ะจินยอง” ยองแจสวนกลับทันทีด้วยอารมณ์โมโหนิดหน่อย” นายไม่เห็นเหรอว่าแจบอมกำลังป่วย ถ้าเราช่วยกัน ยังไงเขาก็ต้องฟื้นความทรงจำได้ทั้งหมด เมื่อถึงตอนนั้นเขาก็จะจำนายได้ แล้วเอาหัวฉันเป็นเดิมพันเลยว่านายก็ยังเป็นที่หนึ่งสำหรับแจบอมเสมอ ฉันไม่อยากให้นายยอมแพ้ง่ายๆ แบบนี้หรอกนะ”

คำพูดของยองแจมันช่างบาดลึกเสียดแทงหัวใจเขาจนเจ็บปวด มันจริงอย่างที่ว่ามาทั้งหมดเขาไม่อาจเถียงได้ แต่ว่า..ในตอนนี้หัวใจดวงนี้มันอ่อนล้ามากเสียจนทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว จนแล้วจดรอดก็ไม่อาจอดทนได้ไหว ปล่อยให้น้ำตารินไหลรดอาบแก้มประจานความอ่อนแอของตัวเอง

“ฉันขอโทษ!

จินยองวิ่งพรวดออกจากวิ่งไปจากห้องโดยพลัน ทิ้งไว้เพียงความกังวลใจที่เด่นชัดอยู่บนใบหน้าของยองแจ รวมทั้งแจบอมที่อยู่บนเตียงก็เกิดความรู้สึกไม่ดีที่วิ่งวนอยู่ในหัวใจโดยที่เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไม?

 

 



















 

ณ คอนโดใจกลางกรุงโซล เจ้าของห้องคือคนไทยที่มาทำงานอยู่ในกรุงโซลนี้ ภายในห้องเงียบสงบอย่างมากแม้จะมีสิ่งมีชีวิตอยู่ร่วมกันถึงสองคน คนพี่นั่งครุ่นคิดอยู่ห้องรับแขก ดวงตาคมนั้นจ้องไปยังประตูห้องของน้องชายที่ตอนนี้ปิดล็อคไว้อย่างแน่หนาราวกับนั่นเป็นที่คุมขังของนักโทษ

เขาเชื่อว่าสิ่งที่ตัวเองกำลังกระทำอยู่นั้นคือทางออกของเรื่องทั้งหมด และจะทำให้น้องชายมีความสุข ทั้งที่จริงแล้วมันจะเป็นแบบนั้นจริงๆ น่ะหรือ??

คำตอบของคำถามนี้คงเป็นแบมแบมที่ถูกขังอยู่ในห้องนอนของตัวเอง ร่างบางนอนฟุบกับเตียงนุ่มแน่นิ่งยิ่งเสียคนกว่าตาย ร่างบางหลับไปแล้วหลังจากอ่อนเพลียจากการร้องไห้อย่างหนัก ข้าวของในห้องเหมือนกับผ่านการอาละวาดจากเจ้าตัว บนโต๊ะข้างเตียงมีจานข้าวและแก้วน้ำที่ยังอยู่ดี ในเวลานี้แบมแบมไม่มีกะจิตกะใจทานอะไรได้ลงทั้งนั้น

หัวใจดวงน้อยเพรียกหาแต่คนที่เขารัก ต้วนหลางของเขาคนเดียวเท่านั้น

เสียงกรุ้งกริ๊งของกุญแจดังอยู่หน้าประตูทำให้ตัวเล็กรู้สึกตัวนิดหน่อย กระทั่งลืมตาขึ้นมาก็พบว่าพี่บีมคนใจร้ายมานั่งอยู่ข้างเตียงแล้ว

“แบมแบม..” บีมเรียกอย่างแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ

แบมแบมเมินหน้าหนีทั้งๆ ที่รู้ว่าพี่ชายต้องการคุยด้วย แต่ทว่าดวงตาคู่โตก็ยิ่งเลิกกว้างเข้าไปใหญ่เมื่อพี่ชายเอ่ยต่ออย่างจริงจัง

“พรุ่งนี้พี่จะพาแบมแบมไปส่งเมืองไทย ทุกอย่างพร้อมหมดแล้ว เดินทางพรุ่งนี้เช้า”

เท่านั้นแหละ... น้ำตาใสๆ ก็ไหลทะลักออกมาอีกระลอกใหญ่ ร่างบางซุกหน้ากับหมอนที่เริ่มจะเปียกชุ่มไม่ยอมแม้แต่มองหน้าพี่ชายของตัวเอง

“ฮึก...ฮึก...ฮือ” น้ำเสียงแบมแบมอู้อี้อยู่กับหมอน น้ำเสียงที่ขาดห้วงนั้นพยายามเอื้อนเอ่ยออกมาเป็นคำพูดถึงความในใจให้คนพี่ได้รับรู้ว่าเขาเจ็บปวดมากเพียงใด “ถะ..ถ้าพี่คิดว่า ฮึก ทำแบบนี้แล้วสบายใจก็เชิญ ฮึก..ฮือ..ฮึก แต่ว่าฉันจะไม่มีวันอภัยให้พี่เลย”

บีมนิ่งงันหน้าชาไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะคำพูดของแบมแบมเท่านั้น แม้แต่ใบหน้าของมาร์ครวมทั้งคำพูดของแม่ของมาร์คเองก็แล่นริ้วมาให้ห้วงแห่งความคิดทำให้เขาหนักใจและลังเลว่าสิ่งที่ทำอยู่นี้มันผิดหรือถูกกันแน่

ทว่า...ความตั้งใจของชายหนุ่มมันมากล้นจนเกินกว่าใครจะมาพังลงได้โดยง่าย เขายอมโดนน้องโกรธ ก่อนจะตัดใจออกจากห้องนอนไป ปล่อยให้น้องชายร้องไห้โฮอยู่เพียงลำพัง

 

 












 

เมื่อก่อนมาร์คสามารถขึ้นไปถึงห้องของพี่น้องบีมแบมได้ด้วยซ้ำ อย่างน้อยๆ ก็ยังเข้าไปเฝ้าอยู่หน้าห้อง หรือแม่แต่ในล็อบบี้ แต่ตอนนี้เขาไม่สามารถเข้ามาในบริเวณคอนโดได้ด้วยซ้ำ ถ้ายามเห็นจะเข้ามาไล่ทันที คงเป็นเพราะบีมแจ้งไว้แน่นอน

วันนี้มาร์คโดดเรียนในตอนบ่ายแล้วมาเฝ้าอยู่แถวคอนโดแบมแบมอยู่ตลอดจนเวลานี้ล่วงเลยไปจนพลบค่ำ มีอยู่ช่วงหนึ่งที่เห็นบีมออกไปจากคอนโด เขาเดาว่าออกไปพบแม่ของเขานั่นเอง แต่ไม่นานก็กลับเข้ามาคอนโดเหมือนเดิม ก็เป็นจังหวะเดียวกับที่แม่ของเขาโทรมาบอกเป็นคำพูดแค่เพียงว่า...

“แม่ช่วยแกอย่างสุดความสามารถแล้ว นับจากนี้ก็ให้ทุกอย่างมันลงเอยในรูปแบบที่มันควรจะเป็น แต่เชื่อเถอะว่าถ้าเป็นคู่กันแล้วมันก็ไม่แคล้วกันหรอก”

มาร์คกุมขมับแน่นเมื่อนึกถึงคำพูดของแม่สลับกับคำพูดของพี่ชายแบมแบมที่ดูราวกับว่ายังไงซะก็ไม่ยอมใจอ่อน ความคิดชั่วร้ายแวบหนึ่งแล่นเข้ามาในสมองของมาร์ค เขาอยากจะพาแบมแบมหนีไปให้พ้นๆ ไปอยู่ด้วยกันเพียงสองคน ในที่ๆ ใครก็ไม่รู้จักพวกเขา

ทว่า...เขาตระหนักได้ในนาทีต่อมาว่านั้นเป็นวิธีการของคนขี้ขลาด และนั่นอาจจะทำให้พวกเขามีความสุข แต่ก็ต้องทนอยู่กับความรู้สึกผิดที่ทำให้ครอบครัวเสียใจ ทำให้แบมแบมละทิ้งครอบครัว ซึ่งเขาเองก็ไม่ต้องการให้เป็นแบบนั้น

ขณะที่กำลังครุ่นคิดและทอดสายตามองไปยังชั้นบนของคอนโดอยู่นั้นเอง เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ทันทีที่เห็นว่าเป็นใครโทรมา คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันที แต่สุดท้ายเขาก็รับมัน

“พี่เรนนี่มีอะไรครับ??”

(พี่กำลังจะกลับนิวยอร์ก มาดื่มคนเดียวก็เหงาน่ะ นายออกมาดื่มเป็นเพื่อนพี่หน่อยสิ เจ้าน้องชาย)

มาร์คชั่งใจไตร่ตรองอยู่ชั่วครู่ ใจหนึ่งก็ไม่อยากไป แต่พอคิดว่าเรนนี่เรียกเขาว่า “เจ้าน้องชาย” เขาเองก็ไม่อยากจะทำตัวไม่ดีทั้งที่อีกฝ่ายเองก็ยอมตัดใจแล้ว

“ก็ได้ครับ ผมเองก็กำลังอยากดื่มอยู่พอดี”

มาร์คตอบรับก่อนจะวางสาย เรนนี่ส่งพิกัดผับที่นัดเจอกันมาให้เขารู้ว่ามันอยู่ตรงไหนจึงรีบขึ้นรถแล้วตรงไปยังจุดนับพบโดยพลัน

 










 

แจบอมขยับรถเข็นไปด้วยสองมือของตัวเอง ไปหยุดอยู่ตรงหน้ารางบางที่ยังก้มหน้าก้มตาร้องไห้สะอึกสะอื้น

“นี่ครับ ผมให้คุณ” แจบอมพูดขึ้นพร้อมกับส่งผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดให้กับอีกคน

จินยองที่ก้มหน้าอยู่ตกใจจนต้องเงยหน้าขึ้นมามองทันที เขาขยี้ตาอย่างแรงเพื่อย้ำกับตัวเองว่าไม่ได้ตาฝาดไป แจบอมมาอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว

“แจบอม..นายจำฉัน” ยังไม่ทันที่จินยองพูดจบคำ แจบอมก็สวนขึ้นมาเสียก่อน

“ตอนนี้ผมไม่เข้าใจคุณเลย คุณร้องไห้เพราะผมใช่มั้ย แต่ผมก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าคุณร้องไห้ทำไม แต่ผมไม่อยากให้คุณร้องไห้เลยครับ ผมเองก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องรู้สึกแบบนี้ แต่ว่าผมรู้สึกแย่มากๆ เวลาที่เห็นน้ำตาของคุณ”

คำพูดของแจบอมนั้นเป็นดั่งคำที่ย้ำชัดว่ายังจำจินยองไม่ได้ ทว่า...คำพูดที่ฟังดูราวกับว่าเป็นห่วงกันมันทำให้รอยยิ้มปลื้มปริ่มผุดขึ้นที่มุมปากสวย

“อย่าร้องไห้ไปเลยนะครับ ผมชอบรอยยิ้มของคุณมากกว่า”

“อื้อ ฉันจะไม่ร้องไห้แล้วล่ะ” จินยองบอกอย่างแข็งขันพลางใช้ผ้าเช็ดหน้านั้นซับน้ำตาออกไปจนหมด แม้ในตอนนี้ขอบตาจะเต็มไปด้วยรอยแดงก่ำ แต่แววตานั้นเริ่มสดใสขึ้นมาอย่างเด่นชัด และมันก็กำลังจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าของแจบอมไม่วางตา

“แล้วถ้าว่างก็มาคุยกับผมได้ตลอดเลยครับ”

“อื้อ ได้สิ ฉันจะมาบ่อยๆ นะ” ร่างบางว่าพลางยื่นมันให้คืนให้ “ขอบใจมากนะสำหรับผ้าเช็ดหน้า”

แต่แจบอมส่ายหน้ารัว พร้อมดันมือสวยนั้นกลับไป

“ไม่เป็นไรครับ ผมให้คุณไว้เป็นที่ระลึก” แจบอมบอกอย่างอารมณ์ดีก่อนจะหันขวับไปด้านหลัง ซึ่งตอนนี้มีนางพยาบาลยืนรออยู่แล้ว เขายิ้มให้กับพยาบาลจึงหันกลับมาหาร่างบางอีกครั้ง

“ผมต้องไปตรวจร่างกายแล้ว ไว้ค่อยเจอกันนะครับ”

แจบอมไปแล้ว... หายเข้าไปอีกฝั่งกับพยาบาลคนนั้น กระนั้นจินยองก็ยังทอดสายตามองอย่างไม่สิ้นสุด หัวใจพองโตเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวังอีกครั้ง ร่างบางยิ้มกับตัวเองพร้อมทั้งพรมจูบผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นเหมือนเป็นตัวแทนของคนที่เขารัก

“ตอนนี้นายจำฉันไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ยังไงฉันก็จะทำทุกทางเพื่อให้ความทรงจำระหว่างเราชัดเจนอีกครั้ง แต่ถึงแม้ว่าแจบอมจะจำเรื่องระหว่างเราเมื่อหนึ่งปีก่อนไม่ได้ก็ไม่เป็นไร เพราะฉันจะทำให้นายรักในตัวตนของฉันอีกครั้งให้ได้”

จินยองบอกกับตัวเองอย่างตั้งมั่น ตอนนี้เขาจะไม่อ่อนแออีกแล้ว เขาจะเข้มแข็ง และเป็นคนใหม่ที่มั่นใจในตัวเอง จินยองเชื่อว่าต่อให้แจบอมจะจำไม่ได้ แต่แจบอมก็คือแจบอมคนเดิม...แจบอมคนที่ไม่เคยใจแข็งให้กับคนอย่างเขา คนที่แคร์เขามากกว่าใครๆ ความรู้สึกแบบนี้มันไม่มีทางเลือนหายไปได้ง่ายๆ มันยังคงตกค้างอยู่ในห้วงแต่ความรู้สึกและสัมผัส

จินยองเชื่อมั่นอย่างนั้นจริงๆ และเชื่อว่าปาฏิหาริย์ย่อมบังเกิดแก่ผู้ที่ยึดมั่นต่อมันจนถึงที่สุดเท่านั้น

 

 

 

โปรดติดตามตอนต่อไป..... (ตอนจบ)

 
 

555555555555555555555555555 ตัดตอนแบบนี้กันเลยทีเดียวเชียว หวังว่าจะไม่มีใครเคืองกันนะ ตอนจบนั้น..ขอดูฤกษ์ก่อนว่าอัพได้ตอนไหน แล้วจะอัพหรือเปล่า หึหึหึหึ เพราะเนื้อหาไม่เยอะมากประมาณ 6-7 หน้า

 

แล้วตอนนี้ไรท์ก็เปิดจองฟิครอบรีปริ้นอีกครั้ง เผื่อว่ายังมีใครอยากได้อยู่ เปิดจองเรื่อยๆ ไปจนถึงต้นเดือนธันวาคมกันเลย http://my.dek-d.com/killy-zaoldyeck/story/viewlongc.php?id=1112971&chapter=37

 

ว่าด้วยเรื่อง Homolism จริงๆ คิดไว้ตั้งแต่แน่ใจว่าจะต้องเปลี่ยนปกแล้ว ว่าไม่อยากทิ้งปกนี้ เลยคุยกับพี่ที่ทำปกนี้ให้ (ชื่อพี่มาร์ค 555555+) ว่าน้องจะเก็บปกนี้ไว้ทำ Special MarkBam เป็นรวมตอนพิเศษของมาร์คแบม ซึ่งเนื้อหาค่อนข้างเป็น 18+ ไปเลย คงเอาลงในเด็กดีไม่ได้ไรงี้ นี่ก็กำลังคิดว่า...จะทำล่ะ แฟนๆ เรื่องนี้ห้ามพลาดนะเออ เอาไว้จะมาลงรายละเอียดอีกที

 

 

อัพเดต 03/11/2557

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

3,107 ความคิดเห็น

  1. #3095 ButanolBelle (@ButanolBelle) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 15:45
    ทำไมพี่บีมใจร้ายกับน้องได้ นี่น้องนะน้อง (อินหนักมาก)
    #3095
    0
  2. #3024 PINZA19 (@PINZA19) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 19:57
    สงสารบีเนียร์น้ำตานี่ซืมเลย
    #3024
    0
  3. #2970 TMPronchita (@TMPronchita) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 21:47
    ฮรือออ สงสารมากอ่านบีเนียร์แล้วน้ำตาไหลเลย มันเศร้าและหน่วงมาก ขอให้แจบอมจำจินยองได้ไวๆ
    #2970
    0
  4. #2926 mellow_aa (@mellow-aa) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 12 มีนาคม 2559 / 23:48
    อีกตอนนึงจบแล้วคงไม่มีดราม่าละเนอะ ใช่มั้ย แฮร่ ขอบคุณคุณแม่ที่ช่วย ที่เหลือก็ให้พี่แบมคิดไปละกัน เข้าใจนะที่เค้าทำ ถ้าในความเป็นจริงมันก้ยากมากๆแหละที่จะยอมรับมัน 
    #2926
    0
  5. #2886 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 27 มกราคม 2559 / 19:13
    นยองสู้ๆ

    พี่บีมพอได้แล้วม้างงงงงงง
    #2886
    0
  6. #2815 MtripleJ dubleytotheb (@nyoungie) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2558 / 05:00
    สู้เข้าลูก นยองขอพี่ToT
    #2815
    0
  7. #2802 Ploypp (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2558 / 01:26
    สงสารทุกคน*^*(เราเป็นคนอ่อนใหว+55)
    #2802
    0
  8. #2796 boom1bam2 (@boom1bam2) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2558 / 15:19
    จินยองสู้ๆนะ
    #2796
    0
  9. #2780 Hermione (@pare1direction) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 10:06
    นยองงสู้ๆน้าาา พี่บีก็รีบจำนยองให้ได้เร็วๆล่ะะ
    #2780
    0
  10. #2752 Wrp (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 12:48
    มาร์คต้องทำอะไรสักอย่างแล้วนะ จะปล่อยแบมกลับไทยไม่ได้นะเห้ยย

    ีพี่บีมใจร้ายมากไปมั้ย ????? เอาดีๆนะ ถ้าตัวเองเป็นแบมบ้าง จะรู้สึกยังไง ...
    #2752
    0
  11. #2533 TumTim. (@bestkanyanut2543) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 23:58
    โหยเค้าสงสารจินยองง่าTwTแต่พี่บีน่ารักง่ะ.เอาผ้าเช็ดหน้ามาให้ด้วย-//-ฟิน สู้ๆน่ะไรท์ ><
    #2533
    0
  12. #2531 Yuvaret Katngam (@layavee0430) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2558 / 01:57
    เหมือนทุก ๆ อย่างมันกำลังดีขึ้นใช่ไหมคะ จำได้ไว ๆ นะแจบอม
    #2531
    0
  13. #2516 SAMIWTIW (@SAMIWTIW) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2558 / 01:07
    ยูคหาย?
    #2516
    0
  14. #2512 pong narak (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 เมษายน 2558 / 07:10
    แล้วจะจบอย่างไรได้ล่ะนี่ เหมือนทุกอย่างเพิ่งจะเริ่งเอง อย่าบอกนะว่า "หนึ่งปีผ่านไป" อะไรแบบนั้นน่ะ ไม่เอานะ ลุ้นอยู่ ลุ้นสุดๆอ่ะ
    #2512
    0
  15. #2463 tansone'yatra (@tansoneyatra) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 7 เมษายน 2558 / 01:10
    พี่บีมใจร้ายยย ทำไมทำกับนุ้งแบมอย่างนี้ แงงง แจบอมจำจินยองได้เร็วๆนะ สงสารจินยองมากตอนนี้ ㅠ~ㅠ
    #2463
    0
  16. #2415 Khampoohnaka (@Khampoohnaka) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 11 มีนาคม 2558 / 20:25
    ไม่รู้จะเหนใจใครก่อนดี...(_ _)
    #2415
    0
  17. #2320 เป็ดแคระ (@bbbeautt) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 มกราคม 2558 / 17:54
    นยองเริ่มมีความหวังแล้ว>_<
    #2320
    0
  18. #2301 lc_bbie (@lc-bbie) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 09:21
    ต้องอย่างงี้สินยอง นายทำได้แน่นอน แอบเห็นใจมาร์ค พี่บีมก้ใจร้ายไปนะ :(
    #2301
    0
  19. #2218 Markbam (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2557 / 13:08
    สงสารคู่แบมมาร์คอ่า ฮื้อๆ
    #2218
    0
  20. #2204 far lovely (@suputthara) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2557 / 23:29
    เป็นกำลังใจให้ไรท์น้าค๊า
    #2204
    0
  21. #2201 รองเท้าติดปีก (@patza69) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2557 / 17:36
    งุ้ยยย รู้สึกเริ่มมีความหวังขึ้นมาบ้างแล้ววว ถึงจะยังจำจินยองไม่ได้ แต่ก็ฃาวนาขอให้พี่บีตกหลุมรักจินยองอีกครั้ง เพราะยังไงแจบอมก็คือแจบอมอย่างที่ไรท์บอกจริงๆน่ะแหละ ถ้ายังเป็นแจบอมคนเดิม ยังไงก็ต้องตกหลุมรักจินยองคนน่ารักอยู่ดี จินยองสู้ๆอย่าเพิ่งท้อน้าาา ~
    #2201
    0
  22. #2183 mmmm (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2557 / 18:30
    ทำไมพี่บีมทำงี้ ไม่รักน้องหรอ ไม่อยากให้น้องมีความสุขรึไง

    ใจร้ายมากกกกก แล้วพี่เรนนี่ชวนไปดื่มคงไม่มีไรแล้วใช่มะ



    เย้ แจบอมยังมีความรู้สึกกับจินยองอยู่บ้าง สู้ๆนะ
    #2183
    0
  23. #2168 아이언 (@baronest) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2557 / 09:05
    คุณพระคุณเจ้า หายไวๆนะแจบอม ชั้นสงสารจินยอง
    #2168
    0
  24. #2047 Little Rebel (@beam-rr) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2557 / 22:04
    อ๊ากกกก แค่นี้ก็แอนดิ้งแล้วนะพูดเลย คู่บีเนียร์เราไม่ติดใจอะไรนะ เพราะยังไงพี่บีก็ต้องจำได้5555555 ใช่รึเปล่า ใช่ดิ มาร์คแบมก็ได้รักกันด้วยประการฉะนี้แล คึ
    #2047
    0
  25. #2030 Gray Angle (@nana_supattra) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2557 / 02:08
    เรื่องนี้ทำชั้นร้องไห้ไปหลายรอบแล้ว มาม่าได้สุดติ่งจิงๆ เอาใจช่วยน้องเนียร์นะ พี่บีต้องจำได้แน่นอน ชอบคู่นี้มากบอกเรยยยย
    #2030
    0