Homolism' GOT7 : MarkBam BNior

ตอนที่ 33 : Chapter 26 นาทีชีวิต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,083
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    18 ต.ค. 57


 

Chapter 26 นาทีชีวิต

 



 

แจบอมออกมาซื้อของแค่มินิมาร์ทใกล้ๆ บ้านเท่านั้น ก็ได้อาหารสดและเครื่องดื่มประทังชีวิตมากมาย ที่ไม่อยากไปไกลเพราะอยากรีบกลับมาแลดูหัวใจของเขาเร็วๆ และลึกๆ ก็แอบกลัวว่าจินยองจะหายไป

แต่สุดท้ายความกลัวเล็กๆ ของแจบอมก็ต้องขยายวงกว้างเมื่อกลับมาถึงบ้านพักก็พบว่าไร้ซึ่งเงาของคนรักแล้ว เขาร้อนรนและรีบขับรถออกไปตามหาทันที เพราะหายไปได้ไม่นาน อาจจะกำลังไปได้ไม่ไกลก็ได้

ตาก็ดูถนน มือข้างหนึ่งก็บังคับพวงมาลัย มืออีกข้างก็จับมือถือเอาแต่โทรหาเบอร์เดิมๆ ที่มีแต่เพียงเสียงรอสายแต่ไม่มีคนรับ..

“จินยอง.. รับเถอะ ขอร้องล่ะ” แจบอมเอาแต่พูดกับมือถือราวกับสวดภาวนา ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดกับร่างบางที่กำลังจะข้ามถนนหน้ามินิมาร์ท ร้านที่เขาเพิ่งมาซื้อของไปแต่อาจจะสวนทางกับจินยองในจังหวะใดจังหวะหนึ่งจึงคาดกัน

ริมฝีปากของแจบอมคลี่ยิ้มอย่างดีใจเมื่อเห็นว่าจินยองยังไม่ไปไหน ชายหนุ่มต้องรีบขับไปอีกหน่อยเพื่อไปยูเทิร์นรถ ขณะนั้นเองเขาก็เห็นว่าด้านฝั่งเดียวกับเขามีแจ็คสันนั่งคร่อมรถมอเตอร์ไซด์อยู่ และเหมือนกำลังคุยโทรศัพท์กับจินยอง..(?)

“จินยองให้หมอนี่มารับ??” แจบอมรำพึงอย่างเจ็บปวดอยู่ลึกๆ เขาเปลี่ยนใจกะทันหัน แทนที่จะตรงไปยูเทิร์นรถขับไปหาจินยอง แต่เขากลับแอบชิดถนนด้านหลังแจ็คสัน เพื่อเฝ้ามองปฏิกิริยาของแฟนตัวเอง กับชายผู้ได้ชื่อว่าคู่แข่งหัวใจ

ภายในรถฟิล์มดำ แจบอมกำลังมองเห็นจินยองยิ้มด้วยความสดใสขณะที่กำลังคุยโทรศัพท์พลางโบกไม้โบกมือมายังแจ็คสัน ไม่มีใครมองเห็นเขา แต่เขามองเห็นทุกคน รวมทั้ง..

“ยองแจ??!!!

แจบอมอุทานลั่นรถเมื่อสายตาดุจเหยี่ยวเหลือบไปเห็นรถคันหนึ่งที่แสนคุ้นตา และเมื่อได้เห็นป้ายทะเบียนรถก็แน่ใจไม่ผิดแน่ แต่ที่ทำให้เขาหวาดหวั่นจับจิตก็คือท่าทีที่แปลกๆ ของยองแจและรถที่หมอนั่นขับอยู่

แจบอมรู้ได้ด้วยเซ้นส์ในเสี้ยววินาทีนี้เองว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น ยองแจคนนั้นกำลังจะทำอะไร วินาทีต่อมาเขาพบว่าตัวเองคิดถูกเมื่อรถของยองแจออกตัวมาด้วยความเร็ว

ไม่ต้องใช้สมองขบคิดถึงสิ่งใดอีกต่อไปแล้ว ความคิดเดียวในตอนนี้คือคนอย่างแจบอมจะไม่ยอมให้คนที่เขารักต้องมารับเคราะห์จากความเลวของเขา ชั่ววินาทีแห่งความตึงเครียด แจบอมขยับรถอย่างรวดเร็ว เขาไม่สนใจด้วยซ้ำว่าอาจจะมีรถสักกี่คันผ่านมา

แจบอมพุ่งรถตรงไปอีกฟากฝั่งด้วยความเร็วสูงพอๆ กับรถของยองแจที่กำลังพุ่งตรงไปยังร่างของจินยองที่ไม่รู้เนื้อรู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่ากำลังโดนปองร้าย

“พี่จินยองระวัง!!!!!

น้ำเสียงห้าวๆ ของแจ็คสันร้องดังทำให้จินยองตกใจ แจบอมเองก็ได้ยินเสียงนั้นแต่สมาธิเดียวของเขาตอนนี้มีเพียงสิ่งเดียว เขาพุ่งไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง พร้อมกับวิงวอนต่อพระผู้เป็นเจ้าด้วยหัวใจที่ผิดบาป

 

 

โครมมมมมมมม!!!!!!

 
 

เอี๊ยยดดดดดดดดดด...!!!

 
 

เอี๊ยยดดดดดดดดดด...!!!  โครมมมมมมมม!!!!!!

 
 

ทุกอย่างเหมือนหยุดนิ่ง.. แจบอมเหมือนได้ยินเสียงกรีดร้องของคนที่เขารักสุดหัวใจ เขายิ้มอ่อนระโรยราวกับว่าภารกิจอันสำคัญยิ่งนั้นลุล่วงดั่งปรารถนา ก่อนจะหมดสติศีรษะฟุบลงกับพวงมาลัยด้วยเลือดแดงฉานที่อาบไปทั้งขมับและใบหน้า

 
 

ใบหน้าของยองแจขยับหันไปยังด้านซ้ายมือ อะไรที่มาขัดขวางเขาได้ถึงเพียงนี้ ใครที่มันกล้าขับรถพุ่งมาใส่เขา หัวใจดวงน้อยกระตุกเฮือกในบัดดลที่พบว่าที่แท้แล้วก็คือเพื่อน..และคนที่เขารักนั่นเอง

“จ..แจบอม ไม่นะ ฮึก..แจบอม” น้ำเสียงของยองแจสั่นเครือ นี่ไม่ใช่สิ่งที่อยู่ในแผนที่วาดเอาไว้ “ไม่.. ต้องไม่เป็นแบบนี้”

สภาพรถของยองแจตอนนี้ ด้านลำตัวรถด้านซ้ายบุบพังกระจกแตกเพราะรถของแจบอมพุ่งมาชนตรงนั้น ส่วนที่ที่ยองแจนั่งอยู่กลับได้รับความกระทบกระเทือนไม่สาหัส แต่เขาพบว่ากระดูดซี่โครงด้านซ้ายของตัวเองอาจจะหัก เขาเจ็บ..และไม่อาจขยับตัวได้ และหน้าผากได้รับผลจากการกระแทกกับพวงมาลัยจนเลือดเริ่มไหลซิบ

 
 

เสียงเตือนจากแจ็คสันอาจจะทำให้จินยองสะดุ้งตัวมองทางอย่างทันตั้งตัว แต่จินยองพบว่าที่ทำให้เขายังมีโอกาสมายืนหายใจ แม้จะเป็นลมหายใจที่ติดๆ ขัดๆ นั่นก็คือการเสียสละจากผู้ชายที่เขาคิดจะหนีจากไป

จินยองเห็นภาพรถของแจบอมพุ่งมาใส่รถอีกคันอย่างชัดเจนเต็มสองตา เขากรีดร้องอย่างบ้าคลั่งในวินาทีที่รถสองคันปะทะกัน แค่คิดว่านั่นเป็นสิ่งที่แจบอมทำเพื่อเขา ช่วยชีวิตคนอย่างเขา หัวใจมันแทบจะหยุดเต้น

ร่างกายที่มีในตอนนี้ราวกับจะเป็นอัมพาตไปแล้วทุกส่วน ดวงตาเริ่มพร่ามัว ก่อนที่ความทรงจำที่มีจะสิ้นสุดตรงนั้น จินยองล้มพับกลางถนนด้วยความช็อกสุดขีด

 
 

และอีกชีวิตที่ช็อกไม่แพ้กันนั่นก็คือแจ็คสัน เขาเห็นทุกอย่างพร้อมๆ จินยอง สิ่งที่เขาต้องมีในตอนนี้คือสติ เขารีบวิ่งข้ามถนนมาดูจินยองและทุกคน และโทรเรียกรถพยาบาลอย่างรวดเร็วที่สุด!

 

 





 

ยามเที่ยงของวันเดียวกัน แบมแบมอยู่ในร้านคอฟฟี่ ช็อป ละแวกบ้านของมาร์ค รอมาร์คซึ่งไปที่บ้าน เพื่อพบพ่อ แม่ และครอบครัวได้กว่าสองชั่วโมงแล้ว ก็แอบสงสัยอยู่เหมือนกันว่าพวกเขาจะคุยเรื่องอะไรกัน แต่ป่วยการจะหาคำตอบจากการคาดเดา ถ้ามาร์คกลับมาก็คงเล่าให้เขาฟังเอง

วันนี้เป็นวันหยุด บรรยากาศในร้านจึงหนาตาด้วยคู่รักมากเป็นพิเศษ ในร้านนี้นอกจากเขาแล้ว ก็มีโต๊ะถัดไปนั่นเองที่นั่งอยู่คนเดียว เห็นด้านหลังก็แอบคุ้นๆ ตาอยู่เหมือนกัน

“รับอะไรเพิ่มมั้ยคะ??” พนักงานเสิร์ฟผู้น่ารักเดินเข้ามาถาม เมื่อเห็นว่าชาเขียวปั่นของลูกค้าหน้าหวานหมดแก้วแล้ว

“เอ่อ งั้นขอชาเขียวปั่นแบบเดิม แล้วก็ช็อกโกโลโบ้หนึ่งที่ครับ” แบมแบมตอบยิ้มๆ

“รอสักครู่นะคะ” เธอบอกก่อนจะเดินหายเข้าไปหลังเค้าเตอร์

จังหวะที่กำลังมองนาฬิกา หน้าก็ชะเง้อไปยังถนนเข้าบ้านของแฟนหนุ่ม เสียงกรุ้งกริ๊งจากประตูร้านก็ดังขึ้น มีลูกค้าใหม่เข้ามาในร้าน

แบมแบมเหลือบไปเห็นว่าเป็นใครก็ถึงกับชะงักไปชั่วครู่

“หวัดดีน้องแบม”

“หวัดดีครับพี่เรนนี่” แบมแบมทักตอบด้วยรอยยิ้มแห้งๆ ยังแปลกใจไม่หายที่จู่ๆ พี่เรนนี่ก็มาโผล่ที่นี่ บังเอิญหรือตั้งใจก็ไม่ทราบได้

“ขอนั่งด้วยคนได้มั้ย?” เธอถามด้วยรอยยิ้มหวานเหมือนทุกครั้งที่เจอกัน

“ได้ครับได้ เชิญเลย”

เกิดความเงียบอยู่ชั่วขณะระหว่างคนทั้งคู่ที่นั่งตรงกันข้ามกัน แบมแบมแอบสังเกตว่าเรนนี่ดูจะผ่ายผอมลงนิดหน่อย แววตาหมองเศร้า แม้จะมีรอยยิ้มแต่ก็ดูจะเหมือนฝืนเสียมากกว่า แต่ถึงกระนั้นเธอก็ยังสวยไม่สร่างอยู่ดี

“มารอมาร์คเหรอ??” เรนนี่ถาม แบมแบมพยักหน้ารับเบาๆ “นานแล้วนะที่หมอนั่นไม่ได้อยู่กับพ่อแม่อย่างพร้อมหน้า นายเองก็รอเขาหน่อยก็แล้วกัน”

“ครับ..ผมจะรอพี่มาร์ค รอได้ตลอดชีวิตเลยยังได้” แบมแบมตอบไปด้วยอารมณ์ขุ่นเคืองใจหน่อยๆ พอคิดว่าผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเคยเป็นอะไรกับต้วนหลางของเขา แถมยังพูดจาเหมือนรู้อะไรดีกว่าเขามากมาย มันก็อดไม่ได้

เรนนี่กระแอมเบาๆ เหมือนกลบเสียงหัวเราะของตัวเอง เธอหุบยิ้มก่อนจะมองมายังตัวเล็กด้วยแววตาเย็นชา

“เธอนี่ดีจังเลยเน๊อะ ดีกับมาร์คขนาดนี้ สมแล้วที่มาร์ครักมาก” คำพูดที่เป็นเหมือนคำเชยชม แต่น้ำเสียงของเธอกลับแข็งกระด้างเหมือนประชด และเมื่อเห็นเครื่องหมายคำถามบนใบหน้าอีกคน เรนนี่ว่าต่อ “ฉันรู้หมดแล้วล่ะ เรื่องที่เธอคบกับมาร์ค และเธอเองก็คงรู้แล้วว่าฉันเคยคบกับมาร์คมาก่อนเธอ ถูกมั้ยล่ะ??”

“ใช่ครับ ผมรู้.. แต่ว่าทำไม??” แบมแบมถามออกไปอย่างไม่ทันคิดว่าอาจจะทำให้อีกคนไม่พอใจก็ได้ แต่เขาอยากรู้จริงๆ

“ทำไมเราถึงเลิกกันน่ะเหรอ?” เรนนี่แค่นหันเราะราวกับฟังเรื่องตลก ค่อยหุบยิ้มตามเดิม มองคนตรงหน้าอย่างพินิจก่อนจะเล่าให้ฟังอย่างตรงไปตรงมา “ฉันนอกใจมาร์ค ไปนอนกับเพื่อนร่วมสนามแข่งของเขา ในวันที่เขาแข่งแพ้”

“ครับ?? ไม่มีทาง..” ตัวเล็กส่ายหน้างุด เขาแทบไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน “ไม่จริงใช่มั้ยครับ ทั้งที่พี่เรนนี่ก็ออกจะรักพี่มาร์คถึงขนาดนั้น แล้วพี่มาร์คก็เหมือนจะรักและแคร์พี่มาก อย่างน้อยก็ในตอนนั้น”

“อย่างนั้นเหรอ?? แต่เธอกล้าพูดมั้ยล่ะว่าชีวิตฉันจะมั่นคง? ฉันจะไม่บาดเจ็บหรือเป็นโรคร้ายใดๆ ฉันจะมีความสุขไปชั่วนิรันดร์ หึ..ไม่หรอก ถึงมาร์คจะดีและอ่อนโยนกับฉันมาก แต่เขาก็อ่อนหัด เขาเป็นที่พึ่งพาให้ฉันไม่ได้ บางทีฉันก็แค่อยากจะประชดเขาให้เขาเปลี่ยนตัวเองเป็นคนใหม่” หญิงสาวเว้นวรรค เธอถอนหายใจอย่างอ่อนล้า พลางทอดสายตาจริงจังมายังแบมแบมที่คอยท่าฟังอยู่ด้วยหัวใจที่เจ็บแทนมาร์คอยู่ลึกๆ

“แต่ว่านะแบมแบม.. ฉันน่ะนะยังไงก็อยากมีความสุขอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริงกับมาร์ค ไม่ใช่แค่เลียแผลใจไปวันๆ อย่างที่เธอกับมาร์คกำลังทำกันอยู่”

“เลียแผลใจอย่างนั้นเหรอ??” แบมแบมทวนคำอย่างมีน้ำโห ดวงตาคู่สวยลุกวาวมองหญิงสาวด้วยความโกรธที่เริ่มขยายตัว

เรนนี่ยิ้มเยาะพร้อมสวนกลับ “เพราะพวกเธอสองคนเอาแต่หนีปัญหากันอยู่ไม่ใช่เหรอ?? เธอเองก็ไม่กล้าบอกพี่ชายหรือครอบครัว มาร์คเองตั้งแต่มีเรื่องกับพ่อแม่ก็เอาแต่หมกตัวอยู่ที่โรงเรียน มาอยู่กับเด็กน้อยไร้เดียงสาอย่างเธอ มาร์คที่กำลังอกหัก โดนแม่ไล่ให้มาอยู่โซล แถมยังมีพ่อที่ไม่สนใจ มาร์คคงจะอบอุ่นใจเวลาอยู่กับเธอ เพราะเขาจะไม่รู้สึกว่าตัวเองมีปมด้อย จริงมั้ย?”

แบมแบมถึงกับหน้าชาวูบไปเลย กับคำพูดที่จี้ใจดำของเรนนี่ และนั่นมันยิ่งทำให้เธอได้ใจมากขึ้น

“ฉันจะบอกเธอเอาไว้นะแบมแบม ความสัมพันธ์แบบนั้นมันอ่อนต่อโลก เพ้อเจ้อ ตอนนี้พวกเธออาจจะมีความสุขดี.. แต่สิ่งเหล่านั้นมันจะอยู่ได้นานแค่ไหนกันเชียว”

           เกิดความเงียบอันน่าอึดอัดขึ้น.. ไร้ซึ้งคำตอบกลับใดๆ จากแบมแบมผู้เอาแต่นิ่งเหมือนใบ้กิน ราวกับดิ่งลึกสู่หุบเหวที่เต็มไปด้วยความมืด

มีก็แต่เรนนี่เท่านั้นที่กำลังยกยิ้มอย่างมีความสุข แต่แววแห่งความสะใจของเธอก็อยู่ได้ไม่นานเท่าไหร่นัก เมื่อมีเสียงสวรรค์เข้ามาขัด

“เหอะ เห้ออออออ”  

เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมาจากโต๊ะข้างๆ จากชายร่างผอมบางที่นั่งอยู่คนเดียวในโต๊ะถัดไป เขาถอนหายใจอย่างรำคาญก่อนจะลุกขึ้นหันมาทางพวกเขา แบมแบมจำได้ทันทีว่าเป็นใคร

“คุณฮิมชาน!” ตัวเล็กอุทานเบาๆ ตกใจและแปลกใจเล็กน้อยที่ได้เจอกันอีกครั้ง เป็นการพบกันในความรู้สึกที่เปลี่ยนไป

“ผู้หญิงคนนั้นน่ะ เอาแต่พูดจาเหมือนพวกขี้อิจฉาอยู่ได้ หนวกหูชะมัด!

“นายเป็นใคร?? แส่ไรด้วย” เรนนี่ถามอย่างมีน้ำโห

“เป็นคนที่รู้เรื่องของมาร์คยิ่งกว่าเธอไงยัยงั่ง” ฮิมชานตอกกลับใส่หล่อนจนหน้าเสีย “เธอน่ะนะทำตัวเองทั้งนั้น ล้อเล่นกับความรักของไอ้มาร์คไม่พอ ยังล้อเล่นกับความฝันของมันอีก เธออาจจะทะนงตนเกินไปหน่อยว่ายังไงซะมาร์คมันก็ยังรักเธอ ไม่มีวันเลิกกับเธอ แต่คนอย่างมาร์คมันก็มีสมอง เจ็บแล้วจำ ชาตินี้อย่าหวังว่ามาร์คจะกลับไปหาแม่มดอย่างเธอเลย!

“นี่! มันจะมากไปแล้วนะ”

“มากกว่านี้ก็จะพูด ถ้าเธอยังไม่หยุดทำลายความสุขของไอ้มาร์ค”

เกิดสงครามเชือดเฉือนกันผ่านแววตาของเรนนี่และฮิมชาน แบมแบมที่เป็นเหมือนคนอยู่คั่นกลางได้แต่มองสองคนนั้นสลับกัน นี่ถ้าเป็นคนอื่นคงเข้าใจว่าสองคนนี้เป็นแฟนเก่ากับแฟนใหม่ที่กำลังทำสงครามกันแย่งมาร์ค

“เอาเถอะ ฉันจะถือว่าได้พูดในสิ่งที่อยากจะพูดไปแล้ว” เรนนี่ว่าพลางถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหันมาทางแบมแบม “ยังไงซะฉันก็คิดว่าความรักอ่อนต่อโลกของพวกเธอสองคน มันไม่เวิร์คหรอก แล้วจะบอกให้ว่ายังไงครอบครัวมาร์คก็ไม่มีวันยอมรับคนอย่างเธอ...”

เรนนี่เหยียดสายตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างรังเกียจ แบมแบมรู้ดีว่ามันหมายถึงอะไร

เสียงกรุ้งกริ๊งดังขึ้นอีกครั้งที่ประตูร้าน.. เรนนี่พรวดพราดออกไปแล้ว แบมแบมได้แต่มองตามไป ครุ่นคิดถึงแต่สิ่งที่เธอพูด จนดูเหมือนว่าจะไม่รู้สึกตัวว่าโดนสะกิดอยู่

“เจ้าเปี๊ยก!!

ฮิมชานตะโกนใส่หูของแบมแบมซะดังทำให้เขาหลุดจากภวังค์..

“ห๊ะ..ครับ???”

“เหม่ออะไรนักหนาวะ??” ฮิมชานว่าพลางขมวดคิ้วมองตัวเล็กอย่างขัดใจ ก่อนจะเขกหัวแบมแบมเพื่อเรียกสติ “นายไม่ควรเก็บเอาคำพูดของเรนนี่ไปคิดให้เปลืองสมอง เธอก็แค่อยากให้นายหวั่นไหว มันก็แค่ทิฐิของผู้แพ้”

แต่ดูเหมือนว่าคำพูดของฮิมชานจะไม่เข้าหัวแบมแบมเท่าไหร่เลย เจ้าตัวยังคงดูเหม่อลอยเพราะคำพูดของเรนนี่ ราวกับมันซึมลึกเข้าไปในโสตประสาทของเขาแล้ว

 





 

 

โรงพยาบาลโซล

หลังจากเกิดอุบัติเหตุร้ายแรง ทั้งแจบอม ยองแจ ถูกนำส่งโรงพยาบาลในโซลอย่างรวดเร็วที่สุด มีโรงพยาบาลขนาดเล็กอยู่ใกล้ๆ แต่ว่าไม่อาจรองรับอาการบาดเจ็บสาหัสของพวกเขาได้

จินยองฟื้นมาในรถฉุกเฉินระหว่างทางนำส่งโรงพยาบาล สิ่งแรกที่นึกถึงก็คือแจบอม แต่คนที่อยู่กับเขาในตอนนั้นกลับเป็นแจ็คสัน ส่วนแจบอมอยู่ในรถอีกคันหนึ่ง

ในตอนนี้จินยองทำได้เพียงเฝ้ารอดูอาการของแจบอมอย่างใกล้ชิดที่หน้าห้อง ICU มีอีกคนที่อยู่ในนั้นก็คือยองแจซึ่งหมดสติเพราะทนพิษพาดแผลไม่ไหว

“แจบอมจะเป็นอะไรมั้ย..” จินยองเอ่ยถามอย่างเหม่อลอยราวกับคนที่สติหลุดลอย แจ็คสันเฝ้ามองอย่างใกล้ชิดด้วยความเป็นห่วง

แจ็คสันเอื้อมมือหนาประคองร่างบางมาซบที่ไหล่ของตน จินยองโอบกอดแจ็คสันไว้ด้วยน้ำตาที่ไหลรินอย่างไม่ขาดสาย

“ไม่ต้องห่วงครับ” แจ็คสันเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ เขาลูบไหล่บางอย่างปลอบประโลม แววตามองตรงไปยังห้อง ICU ด้วยหัวใจที่ภาวนาให้คนที่เขามองว่าเป็นศัตรูหัวใจปลอดภัย “พี่จินยองวางใจนะ.. แจบอมต้องไม่เป็นอะไร ถ้ามันไม่ยอมฟื้นผมไม่ให้อภัยมันแน่!

แจ็คสันตระหนักได้แล้วว่าตัวเองคือผู้แพ้.. เขาแพ้แล้วจริงๆ แพ้ให้กับผู้ชายที่อยู่ในห้อง ICU คนนั้น ตัวเขาเองคิดแต่อยากได้ อยากครอบครอง มันช่างกลายเป็นความรักที่ต๊อกต๋อยไปเลยเมื่อเทียบกับความรักของแจบอม ที่พร้อมสละชีวิตเพื่อช่วยคนที่เขารัก

นายต้องปลอดภัยนะแจบอม เพราะตอนนี้ฉันพร้อมจะปล่อยมือจินยองไปสู่อ้อมกอดของนายแล้ว

 

 



 

 

โปรดติดตามตอนต่อไป...

 

 

มาถึงขนาดนี้แล้ว ก็หวังแต่ว่าแจบอมจะปลอดภัย สำหรับยองแจนางก็โดนด่ามาหลายยกแล้ว จะโดนด่าอีกมั้ยนะ TOT

 

งานเข้าแบมแบมรอบสอง... ดราม่าก๊อกสุดท้ายรออยู่

 

จะเม้นก็เม้นเถอะ เพลียจะบอกแล้ว แวะไปโหวต วิจารณ์บ้างก็ได้

 

ไรท์มีปัญหาเรื่องการเขียนตอนจบ เป็นมาหลายเรื่องแล้ว จะเครียดมาก ไม่ใช่ตันนะ แต่มันแบบเกลียดการเขียนตอนจบ ยิ่งรู้ว่าจะจบยังไงก็ยิ่งจะเป็นบ้าไป (สมองผิดปกติแล้วมั้ง)

 

ต่อไปอาจจะมาอัพได้อาทิตย์ละตอน.. ไปๆ มาๆ คนที่สั่งซื้อรวมเล่มอาจจะได้อ่านจบไปก่อนแล้วมั้ง -_-

 

อัพเดต(แก้ไข) 22/09/2557

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

3,107 ความคิดเห็น

  1. #2923 mellow_aa (@mellow-aa) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 มีนาคม 2559 / 23:15
    โอ๊ยแจบอม น้ำตาจะไหล ยอมแล้ว ความผิดที่เคยทำมา ยอมให้หมดแล้ว T^T และหวังว่ายองแจก็จะยอมด้วยเหมือนกันนะ เฮ่อออ 
    มาร์คแบมมีเรื่องดราม่าใหม่อีกแล้วครัช คิดว่านางจะยอมจบ กะแล้วว่าคงไม่ยอมง่ายๆ 
    #2923
    0
  2. #2895 31288 (@31288) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 13:44
    แจ็คสันเท่มากอ่ะ
    #2895
    0
  3. #2883 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 มกราคม 2559 / 17:28
    แบมมมมมมมมมมมมมม
    อย่าคิดมา
    บีฟื้นมาาาา
    แจก็ฟื้นมาแล้วคิดได้สักที
    สงสารแจ็ค
    #2883
    0
  4. #2813 MtripleJ dubleytotheb (@nyoungie) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2558 / 04:49
    ฟื้นเดี๋ยวนี้พี่บี ถ้าฟื้นเราจะไม่โกรธพี่เเล้ว จะยกนยองให้ด้วย(?)หือออ555555
    #2813
    0
  5. #2779 Hermione (@pare1direction) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 08:37
    พี่บีโคตรจะเสียสละเลยยย ยองแจไม่ต้องฟื้นมาแล้วก็ดีนะ
    #2779
    0
  6. #2749 Wrp (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 23:51
    แจบอมนายต้องฟื้นนะ แจ็คสันนายเป็นสุภาพบุรุษมากเลย ยองแจ ตายไปเหอะ T^T

    #ขอโทษเมนยองแจด้วย อินไปนิดเดียวเอง 55555
    #2749
    0
  7. #2720 DefSoul_GD (@DefSoul_GD) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 19:12
    หวังว่ายองแจจะปล่อยมือจากเรื่องนี้นะ T-T
    #2720
    0
  8. #2677 PukyViolet (@PukyViolet) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 กันยายน 2558 / 18:48
    สงสารชายหวังจุงเบย
    #2677
    0
  9. #2509 pong narak (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 18 เมษายน 2558 / 04:25
    Markham นี่แพ้ บีเนียร์ ราบคาบ คู่นี้มันกว่าเยอะ ลุ้นจนเหนื่อย หน่วงสุดๆ
    #2509
    0
  10. #2412 Khampoohnaka (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 11 มีนาคม 2558 / 11:13
    อ่ะนะ...แผนกซำ้เติมยองแจ 55++ 
    #2412
    0
  11. #2298 lc_bbie (@lc-bbie) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 08:08
    ดีใจที่ยองแจวางมือ อย่างน้อยยังมีพี่ชายก้รักนายมาก เจบีนายต้องรีบฟื้นนะ ! ส่วนมาร์ค นายอย่ายอมนะเห้ยยไฟท์ติ้ง`
    #2298
    0
  12. #2297 lc_bbie (@lc-bbie) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 07:31
    แหมๆเรนนี่นึกว่าจะไปแล้วลับบบบ ยังจะกลับมาสั่นคลอนความรู้สึกของแบมแบมอีก ! สู้ๆนะแบมแบม สู้ๆนะเนียร์เจบีต้องปลอดภัยแน่นอน
    #2297
    0
  13. #2209 Kadaj (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 16:33
    นึกว่าพี่เรนนี่จะดีสะอีกเหอะๆ เขาไม่รักแล้วยังจะมาป่วนอีกไม่ดีเลยนะไม่ดี

    ขอให้ปลอดภัยเถอะแจบอมมม
    #2209
    0
  14. #2180 mmmm (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2557 / 17:09
    ขอให้ปลอดภัยทั้งคู่เลยนะ

    เห็นไหมจินยอง แจบอมรักนายมากนะ

    แบมแบมไม่ต้องไปฟังเรนนี่เชี่ยวนะ
    #2180
    0
  15. #1998 Ssprd Tsr (@2ongiiz) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2557 / 16:58
    ปจบอมอย่าเปนไรนะ ฮืออออ
    #1998
    0
  16. #1878 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2557 / 00:07
    แจบอมต้องปลอดภัยนะ อย่าเป็นอะไรนะไม่งั้นจินยองเสียใจแย่เลย

    พี่มาร์คก็ช่างไม่รู้อะไรเลยมีคนมาวางระเบิดเวลาทิ้งไว้ให้

    น้องแบมอย่าหวั่นไหวไปกับคำพูดเห็นแก่ตัวของคนบางคนเลยนะ
    #1878
    0
  17. #1781 Getgotgot7 (@got7silencenight) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2557 / 16:59

    เจ็บกันพอรึยัง โอ้ย คือโอเค ทุกคนก็ต้องชดใช้ในสิ่งที่ตัวเองทำ
    แจบอมก็ชดใช้ด้วยความเจ็บปวด(เชื่อว่าจริงๆจินยองก็ไม่ต้องการให้เป็นแบบนี้)
    แต่นี่มันพยายามฆ่านะ จินยองจะทำใจให้อภัยยองแจได้ยังไง


    รอเจบีฟื้น รอทุกอย่างเคลียร์


    ส่วนคู่มาร์คแบบคือ พี่เรนนี่จะเอาอะละะะะะ จบแล้วก็น่าจะจบไป
    สงสารน้องแบมอ่ะ เหมือนไว้ใจผู้หญิงคนนี้มาตลอด 
    แต่รู้แบบนี้ก็ช็อค ... เรียกใครก็ได้มาจัดการอิป้านี่ที
    #1781
    0
  18. #1774 peacefulmind (@youmymiracle) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2557 / 19:10
    ว่าแล้วว่าแจบอมจะค้องมาช่วย เพราะถ้าแจบอมไม่เจ็บ ยองแจไม่มีทางหยุดแน่นอน
    แจบอมอย่าเป็นอะไรไปนะ

    เรนนี่นี่ยังไง ทำตัวน่ารำคาญเค้าไม่รักแล้วพาล นิสัยนังมารร้ายจริงๆ
    แบมคิดมากเลย จะดราม่ากันอีกมั๊ยเนี่ย
    #1774
    0
  19. #1749 DomiSK (@nemaki4never) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 กันยายน 2557 / 12:43
    พี่บีอ่าาาาาา น้องให้อภัยพี่แล้วจริงๆๆ T^T ตอนนี้ฮิมชานจัดว่าเด็ดมากก ชอบๆๆๆ มาน้อยๆๆๆ มาอัพบ่อยๆไวๆกำลังมันนนนนส์ นุ้งแบมฮึบไว้นะลูก หนู้ต้องสู้เขานะ ฮึบๆๆ ไรท์เตอร์สู้ๆ ^^
    #1749
    0
  20. #1748 PatChaa (@lisa1994) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 กันยายน 2557 / 11:03
    พี่บีโคตรเท่ห์ *^*
    พี่ต้องปลอดภัยน๊าา ต้องฟื้นขึ้นมานะคะพี่บี >0<

    Dear ยองแจ
    หึ เป็นไงล่ะ อยากได้พี่บีมากจนยอมทำผิด ขับชนเนียร์ แต่เสียใจ พี่บีมาขวางเว้ยย 5555
    อย่าแจน่ะ ไม่ขอให้รอดหรอก ตายชดใข้กรรมไปเลย เหอะ!

    Dear แบมแบม
    แบม~ อย่าหวั่นไหวไปกับคำพูดของยัยป้าเรนนี่เลยน๊าาา มันก็แค่เสียงเห่าของหมา เอ้ยย คนไม่มีทางสู้
    หนักแน่นในพี่มาร์คเข้าไว้
    เจอแบบนี้เข้าไป ถ้าพ่อ-แม่พี่มาร์คไม่ชอบแบม แบมต้องคิดมากชัวร์!! ภาวนาให้พ่อ-แม่พี่มาร์คชอบแบม เพี้ยงง~
    #1748
    0
  21. #1747 Hee's Girl (@kamhc2129) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 กันยายน 2557 / 00:36
    พี่บีคือโคตรเท่เลยวะ หนูโคตรชอบพี่เลออออ แจ๊คสันใจนายหล่อมาก ปล่อยมือนยองแล้วมาซบอกน้องได้นะ555 เรนนี่ คือตอนที่หนีกลับไปแล้วนึกว่าจะเป็นคนดีที่ไหนได้นางยังร้ายไม่เปลี่ยนแปลง
    #1747
    0
  22. #1746 Kaew Gurlie (@kaew3663) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 กันยายน 2557 / 00:35
    กะแล้วว่าต้องเป็นแจบอมที่เจ็บตัว ไม่อย่างนั้นจะยากมากที่คู่นี้จะกลับมาดีกัน เพราะยองแจไม่มีวันยอมแพ้ คือเจ็บปวดนะทำยังไงเค้าก็ไม่เคยรักเรา ส่วนจินยองคือจากที่มีคำถามต่างๆ ความเสียใจทั้งหมดคือเจองี้เข้าไป เป็นใครก็หายโกรธ อย่างน้อยแจ็คสันก็ไม่เจ็บปวด ฝั่งมาร์คแบม นี่ก็ลุ้นกันต่อไป
    #1746
    0
  23. #1744 อาจุมม่าแก่แก่ (@natasuthi) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 กันยายน 2557 / 23:45
    ไรต์เขาก็ไม่อยากให้จบ
    #1744
    0
  24. #1743 Antz Love Pink (@pinkyantz1126) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 กันยายน 2557 / 21:05
    คุณฮิมชาน พูดได้ดี แต่แบมแบมทำไมไม่ฟังห๊ะ ดั๊นนนนนนไปฟังยัยเรนนี่ขี้เสี้ยม โอ้ยยยยยยรีดเกลียดดราม่า ยองแจเธอควรหยุดซะทีนะ เรื่องมันบานปลายมาก แจบอมคงรอดใช่มั้ยไรท์ พลีสสสสสสส สงสารก้แต่แจ็คสัน รักจินยองข้างเดียวต้องเศร้าาาาาาาาาเป็นธรรมดา T_T
    #1743
    0
  25. #1742 sandara (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 กันยายน 2557 / 20:58
    แจบอมอย่าเป็นอะไรเลยนะ จินยองอ่าอย่าหนีแจบอมเลยนะ



    แบมแบมห้ามหวันไหวกับคำพูดนังเรนนี่นะลูก พี่มาร์คต้องชัดเจนๆๆๆๆ นะเข้าใจมั้ย
    #1742
    0