Homolism' GOT7 : MarkBam BNior

ตอนที่ 32 : Chapter 25 การตัดสินใจที่ผิดพลาด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,165
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    16 ต.ค. 57

 


 

Chapter 25 การตัดสินใจที่ผิดพลาด

 

 

 

“ว่าไงนะ ตอนนี้อยู่โซล!!????

เสียงอันคุ้นเคยลอยแว่วเข้ามาในหู.. ทำให้ร่างที่เคยหลับใหลรู้สึกตัวลืมตาตื่น แม้จะยังไม่ขยับตัวแต่เขาก็คอยท่าฟังอยู่ว่าชายหนุ่มร่วมห้องเดียวกันกำลังคุยอะไร ทำไมถึงได้ตกใจและใส่อารมณ์เช่นนั้น

มาร์คเดินออกไปนอกระเบียงเมื่อรู้ตัวว่าตัวเองเสียดังเกินไปแล้ว... ผ่านไปสักพักใหญ่จึงกลับเข้ามาด้วยสีหน้าแปลกๆ และตกใจนิดหน่อยเมื่อเห็นว่าแบมแบมนั่งจ้องลงมาจากบนเตียงชั้นสอง

“ใครมาโซลเหรอ??” แบมแบมถาม

มาร์คถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเล่า “แม่พี่เอง มาโซลแบบปุบปับไม่บอกก่อนสักคำเลย”

“แต่ฉันว่าเพราะต้วนหลางไม่รับโทรศัพท์แม่เองมากกว่า พี่เรนนี่ก็บอกไปแล้วตั้งหลายครั้งแล้วว่าให้ติดต่อกับแม่บ้าง” แบมแบมพูดดักคอทำเอามาร์คเถียงไม่ออก เลยรีบเฉไฉไปเรื่องอื่น

“เอาเถอะๆ แต่ว่ายังไงซะแม่บอกให้ไปเจอกันวันนี้ พ่อก็ไปด้วย ไม่รู้มีเรื่องอะไรนักหนา” ชายหนุ่มสบถกลบเกลื่อนสิ่งที่กำลังลิงโลดอยู่ในใจ ทว่าประกายระยิบระยับในแววตาของเขาไม่สามารถปิดบังคนตัวเล็กได้เลย

“ดีใจก็บอกมาเถอะน่า ไม่ได้เจอพ่อแม่พร้อมหน้าพร้อมตากันนานแล้วนี่นา ทำมาเป็นเก๊กอารมณ์เสีย เชอะส์” ตัวเล็กเหย้าหยอกด้วยรอยยิ้มกริ่มอย่างรู้ทัน

มาร์คทำตีมึงเก๊กขรึม ทำกระแอมเสียงเบาๆ กลบเกลื่อน

“แล้วนายจะไปด้วยกันมั้ย?”

คนถูกถามรีบส่ายหน้าทันที “ไม่เอาหรอก จะให้ฉันไปขัดเวลาครอบครัวได้ไง แต่ว่า.. ถ้าให้รอก็สบายมาก”

“อืม งั้นก็ดีเลย รีบอาบน้ำแต่งตัวแล้วไปกัน”

“โอเคฮับ!

แบมแบมรับคำเสียงใสก่อนจะปีนลงมาจากเตียง พร้อมกับหันไปชี้หน้าแฟนหนุ่มให้หยุดขยับเข้ามาใกล้ “หยุดเลย! อย่าแม้แต่คิดทีเดียว วันนี้ขออาบเองสักวันเถอะน่า”

ก่อนจะรีบวิ่งตัวปลิวเข้าห้องน้ำไป ทิ้งให้มาร์คยืนกึ่งยิ้มกึ่งโมโหกับคนที่นับวันยิ่งจะรู้ทันความคิดเขาไปเสียทุกอย่าง..อย่างแบมแบม

 

 








 

โรงพยาบาลโซล

หลังจากที่ยองแจผู้บอบช้ำทั้งร่างกายถูกนำมาส่งโรงพยาบาลโดยแจ็คสัน เขาก็ได้รับการรักษาไปตามอาการ แต่ยังดีที่มีเพียงรอยฟกน้ำ มุมปากมีรอยแตกแต่ไม่ร้ายแรงถึงขั้นเสียโฉม คุณหมอเลยให้นอนที่โรงพยาบาลหนึ่งคืนก่อนจะกลับบ้าน

ยองแจฟื้นขึ้นมาในเวลาสายๆ ของวันเสาร์ กล้ามเนื้อปวดระบมไปทั้งตัว แต่ทว่าลูกไฟก้อนเล็กๆ ที่มันจี้อยู่กลางใจเขานั้นทำให้เขาเจ็บมากกว่า ทั้งเจ็บ..ทั้งร้อน เอาแต่เฝ้าคร่ำคิดถึงเหตุการณ์เมื่อวานนี้อย่างเจ็บใจ

เพราะอะไรกัน?? ทั้งที่ฉันเรียนก็เก่งกว่า ไม่ว่าจะเป็นดนตรี กีฬา กิจกรรม มนุษย์สัมพันธ์ ทั้งฐานะก็เหนือกว่านายทุกด้าน

แล้วทำไมฉันต้องแพ้นาย????

ยิ่งหวนคิดก็ยิ่งเจ็บแปลบในใจ เหมือนทุกอย่างกำลังเข้ารุมสุมที่ใจเขาจนแทบจะระเบิดแตกตาย ทั้งบ่าหนักอึ้งไปด้วยสิ่งต่างๆ ที่เขาคาดหวังแต่ก็ไม่สำเร็จ คนที่ชนะมาแล้วทุกอย่างด้วยสมองอันชาญฉลาด แต่กลับแพ้ด้วยเรื่องที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้

และยิ่งรู้ว่าเมื่อคืนแจบอมไม่ได้กลับบ้านหลังจากที่โทรไปเช็คกับแม่บ้านที่เป็นสายลับให้ ก็ยิ่งขุ่นเคืองใจ และเมื่อโทรไปเช็คที่บ้านของจินยองโดยอ้างว่าเป็นเพื่อนสนิท ก็ได้คำตอบว่าจินยองไปค้างบ้านแจบอม...

สองคนนั้นต้องอยู่ด้วยกันไม่ผิดแน่ แต่ว่า...อยู่ที่ไหนล่ะ??? คำถามนี้ผุดขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าพร้อมกับสมองที่เฝ้าหาคำตอบ

ยองแจเอื้อมมือไปหยิบมือถือเครื่องใหม่มาจากโต๊ะ พร้อมกับกดโทรออกไปยังบุคคลสำคัญอีกคนหนึ่งที่เขาเคารพมาก คือญาติฝ่ายแม่คนเดียวที่ยังเหลือ ท่านทำงานเป็นตำรวจมือปราบ ตอนนี้ยศใหญ่พอสมควร

“สวัสดีครับคุณลุง... ผมยองแจเองนะครับ”

(ว่าไงยองแจ ทำไมวันนี้ถึงได้โทรมาแต่เช้าเลย... แล้วนี่เป็นไงบ้าง สบายดีรึเปล่า??) เสียงปลายสายไถ่ถามอย่างห่วงใยตามประสาญาติผู้หญิงคนหนึ่ง ทำให้คนฟังเองก็รู้สึกชื่นใจ

ยองแจยกยิ้มบางแล้วตอบคุณลุง

“สบายดีครับคุณลุง แต่ที่โทรมาวันนี้มีเรื่องอยากให้คุณลุงช่วย ผมต้องการความช่วยเหลือจริงๆ”

(มีอะไรให้ลุงช่วยก็ว่ามาเลย ถ้าไม่เหลือบ่ากว่าแรงนะ)

ยองแจเงียบไปสักครู่ ก่อนจะเอ่ยเข้าประเด็นอย่างชัดเจน

“ผมอยากให้ลุงช่วยหาพิกัดของเจ้าของหมายเลขโทรศัพท์สักเบอร์”

ความเงียบจากปลายสายทำให้เดาได้ว่ากำลังตกใจ และแปลกใจมากทีเดียว จริงอยู่ว่าตำรวจมีกระบวนการสามารถตรวจสอบหาพิกัดของบุคคลจากสัญญาณโทรศัพท์มือถือหรือจากชิปได้ แต่ว่า...

(หลานก็รู้ว่ามันผิดกฎหมาย) คุณลุงเอ่ยเตือนหลังจากเงียบไปนาน

“ผมรู้ครับ แต่ผมอยากให้ลุงช่วยสักครั้ง ลุงมั่นใจได้ว่าผมไม่ทำอะไรที่เป็นอันตราย ผมแค่...” ยองแจลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อ “คนที่ผมต้องการเจอเป็นหัวใจของผม ผมอยากได้เขากลับคืนมา ช่วยผมนะครับลุง นะครับ...”

ความเงียบโรยตัวอีกครั้ง... ก่อนที่ดวงตาของยองแจจะกระตุกกว้างด้วยประกายแห่งความหวัง

(โอเค แล้วลุงจะส่งพิกัดไปให้อย่างเร็วที่สุด)

“ขอบคุณครับลุง”

หลังจากนั้นยองแจก็ส่งเบอร์โทรกับชื่อของอิมแจบอมไปให้ลุกผู้เป็นตำรวจของเขา ให้ช่วยตรวจสอบให้ และคงต้องใช้เวลาอีกสักหน่อย ซึ่งในเวลานี้เขาก็ทำได้เพียงแต่เฝ้ารอเท่านั้น...






 

 

ในเวลาเดียวกัน.. ที่อินชอน ไม่ไกลจากกรุงโซล แจบอมและจินยองได้ผ่านค่ำคืนที่ยากจะลืมได้ลงไปพร้อมกัน ค่ำคืนที่พวกเขาจะไม่ลืมเลือนไปตลอดชีวิต

เตียงนอนอันยับยู่ยี่ที่เป็นเหมือนเครื่องย้ำเตือนสมรภูมิในคืนก่อน มีเพียงแจบอมที่นอนอยู่ตรงนั้น แสงอาทิตย์ในยามสายส่องลอดเข้ามาแยงตาทำให้เขารู้สึกตัวตื่น

เปลือกตาคู่นั้นค่อยๆ ขยับลืมตาดูโดยรอบ พร้อมๆ กับเรียวแขนที่เอื้อมฉวยหาร่างที่เขาพร่ำพรอดกอดรัด แต่เขาก็ต้องพบว่าตอนนี้ไม่มีร่างแน่งน้อยให้เขาได้กอดรัดอยู่แล้ว..??

จินยองหายไปแล้ว..????

“จินยอง!” แจบอมร้องเรียกพร้อมสะดุ้งตัวจากเตียงอย่างอัตโนมัติ เขากวาดตามองไปรอบห้องก็ว่างเปล่า.. หัวใจกระตุกตัวเต้นเร็วด้วยความหวาดหวั่นว่าจินยองจะหายไปจริงๆ

ชายหนุ่มวิ่งออกไปจากห้องนั้น วิ่งลนลานหาไปทั่วภายในบ้าน จนหอบแฮกๆ ก่อนที่ตาเรียวคมก็ต้องเหลือบไปเห็นเสี้ยวด้านหลังที่แสนคุ้นตาลอดผ่านมายังหน้าต่างหลังบ้าน

หัวใจที่เคยเต้นเร็วแรงเริ่มสงบ พร้อมๆ กับที่เขาค่อยๆ ย่างเท้าไปที่ระเบียงหลังบ้าน ร่างบางยังยืนเด่นชัดอยู่ตรงนั้น ไม่ได้หนีหายไปไหน เขายกยิ้มอย่างดีใจ

แจบอมขยับเข้าสวมกอดร่างบางจากด้านหลัง พร้อมพรมจูบทั้งเรือนผมและแก้มเนียนอย่างแสนรัก

“จินยอง.. ตื่นนานแล้วเหรอ?”

“อืม สักพักแล้ว” จินยองตอบเนือยๆ พลางเอียงคอลบสัมผัสของร่างสูงอย่างรำคาญ และแกะเรียวแขนแกร่งออกไปจากเอว ขยับเดินหนีไปอีกทาง

“ยังโกรธเรื่องวานอยู่ใช่มั้ย?” แจบอมถามเสียงหงอย เมื่อเห็นท่าทีที่ยังเย็นชาของจินยอง ดวงหน้าที่หันมาพร้อมกับแววตาแข็งกระด้างยิ่งทำให้ใจคอไม่สู้ดี

“ถามมาได้ไงว่ายังโกรธอยู่ใช่มั้ย? ถ้าไม่โกรธสิแปลก ฉันคงบรรลุเป็นอรหันต์ไปแล้วมั้ง” จินยองเหยียดสายตามองแจบอมที่เริ่มหน้าถอดสี ชายหนุ่มก้มหน้าคอตก ราวกับคำนึงถึงความผิดของตัวเอง แลดูน่าสงสาร


“ที่ฉันต้องการจากแจบอมตอนนี้ไม่ใช่คำขอโทษ แต่ต้องการความจริงจากปากของนาย ถึงเรื่องราวทั้งหมดที่มันเกิดขึ้น นี่ถือเป็นโอกาสสุดท้ายที่ฉันจะให้ได้”

ความเงียบอันเย็นยะเยือกโรยตัวราวกับหิมะในกลางดึก แจบอมเงยหน้าขึ้นมาสบนัยน์ตาคู่สวยที่กำลังมองมาที่เขาอย่างแน่วแน่

แจบอมลังเล หนักใจในสิ่งที่จะพูดต่อไปนี้อยากมาก แต่ว่าถ้าไม่พูดเขาเองก็จะไม่อาจปลดปล่อยความรู้สึกผิดที่มันยังวิ่งวนอยู่ในใจไม่มีทางออก

“คือ..คือว่าก่อนหน้านั้น” ชายหนุ่มอ้ำอึ้ง.. พลางหลบเลี่ยงสายตาแน่นิ่งที่ตรงมาหาเขา แจบอมสูดลมหายใจเข้าอย่างลึกแล้วหันกลับมาสบนัยน์ตาคู่สวยอย่างกล้าหาญดุจเดิม “ที่เกาะเชจู.. ฉันเมามาก พอตื่นขึ้นมาอีกทีก็เจอยองแจนอนอยู่ข้างๆ นั่นคือความผิดครั้งที่หนึ่ง”

แม้จะพอคาดเดาอยู่ก่อนแล้ว แต่พอได้ฟังจากปากของแจบอมชัดๆ อีกครั้งหัวใจดวงน้อยก็ถึงกับสะอึก.. ใบหน้าสวยไหววูบก่อนจะปรับให้เป็นปกติ ร่างบางพยักหน้าน้อยๆ เหมือนเป็นการรับทราบ และรอฟังต่อไปด้วยหัวใจที่เจ็บแปลบ

“ความผิดที่สองก็คือ..” ร่างสูงว่าต่อ “ฉันมีอะไรกับยองแจอีกครั้งในขณะที่มีสติสัมปชัญญะครบถ้วน วินาทีนั้นรู้สึกเหมือนตัวลงกำลังจะจมลงไปในโคลนดูดยากจะดึงตัวเองกลับขึ้นมาได้ ถ้าจะเลวฉันก็คงเป็นคนเลวที่ปล่อยให้อารมณ์ชั่ววูบเข้าครอบงำจนทำเรื่องเกินเลยกับเพื่อนตัวเอง และทรยศต่อความเชื่อใจของจินยอง ความผิดต่อมา..คือมองข้ามความรู้สึกของนาย สนใจเพื่อนมากกว่านาย สุดท้าย..ฉันโกหกและปิดบังความจริงเรื่องยองแจ”

ทั้งที่เตรียมพร้อมรับมือกับความจริงจากปากของแจบอมแล้ว พยายามทำหัวใจให้เข้มแข็งและมั่นคงดุจหินผาแล้ว จินยองก็พบว่ามันศูนย์เปล่า ทุกถ้อยคำที่แจบอมสารภาพออกมาทำให้จินยองมองเห็นภาพเป็นฉากๆ รู้สึกว่าหัวใจกำลังถูกกัดกร่อนด้วยน้ำกรดเข้มข้น

สุดท้ายแล้วก็ไม่อาจทนต่อความอ่อนแอของตัวเอง หยาดน้ำตารินไหลพร้อมกับเสียงสะอื้นไห้ แจบอมมองคนที่รักด้วยความเจ็บปวดไม่แพ้กัน เขาเป็นต้นเหตุที่ทำให้เรื่องมันกลายเป็นแบบนี้

“จินยอง..” ร่างสูงเอ่ยเรียกอย่างแผ่วเบาพร้อมกับถือวิสาสะประคองศีรษะจินยองมาซบที่ไหล่ ให้มาร้องไห้ที่ไหล่ของเขา

“ฮึก...ฮือออ ฮือออออ” จินยองทิ้งตัวลงร้องไห้ที่ไหล่อุ่นๆ ของแจบอม ราวกับจะทิ้งทุกอย่างไว้ตรงนั้น แค่ตอนนี้ที่อยากจะทำตัวอ่อนแอ “ทะ..ทำไม ฉะ..ฮึก..ฉันต้อง ฮึก.. เป็นแบบนี้ ฮึก.. ทำไมฉันต้องเป็นแบบนี้ ฮึก.. ฮือออออ”

จินยองคร่ำครวญถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าทั้งที่ยังร้องไห้ แจบอมไม่สามารถเอื้อยเอ่ยสิ่งใดไปได้มากกว่าการใช้ภาษากายเป็นสื่อ เขากอดรัดร่างบอบบางไว้แนบแน่น มืออันอบอุ่นลูบไล้เรือนผมสวยปลอบประโลมอยู่ไม่สร่าง เนิ่นนาน...

ผ่านไปนานโขที่เอาแต่ร้องไห้เหมือนคนโง่อยู่กับแผ่นกายของชายผู้ทำร้ายจิตใจ พอรู้ตัวจินยองก็เริ่มขยับแล้วและผละออกมาจากร่างชายหนุ่ม พร้อมกับใช้หลังมือปาดน้ำตาออกอย่างลวกๆ

แจบอมเอื้อมมือหมายจะช่วยประคองเช็ดแต่จินยองเลี่ยงหลบไปทางอื่น เขาได้แต่มองร่างบางอย่างฉงนสนเท่ห์

“เอ่อ.. แจบอม ฉันหิว” จินยองบอกอย่างเนือยๆ

ความจริงข้อนี้ทำให้ชายหนุ่มแทบอยากจะเอาไม้ฟาดหัวตัวเอง เพราะตั้งแต่เมื่อคืนวานจนถึงตอนนี้ต่างคนก็ยังไม่มีอะไรตกถึงท้อง สำหรับเขาถือว่าไม่เป็นไร แต่กับจินยอง..

“ถ้างั้นเราออกไปทานข้างนอกกันดีมั้ย หรืออยากให้ฉันทำให้ทาน??” แจบอมเสนอความคิดเห็น

จินยองส่ายหน้ารัว แล้วว่า “แจบอมทำให้ทานก็ได้ แต่ฉันไม่อยากไปไหน แจบอมนั่นแหละออกไปซื้ออะไรมาทำให้ฉันทาน”

เวลานี้คำพูดทุกอย่างของจินยองดูราวกับจะเป็นประกาศิต ทำให้แจบอมพร้อมใจจะทำตามทุกอย่างไม่คิดขัดใจ ชายหนุ่มพยักหน้ารับอย่างแข็งขัน

“งั้นจะรีบไปรีบกลับมานะ” แจบอมบอกก่อนจะเดินไปจากตรงนั้น แต่ก็ไม่วายหันกลับมามองร่างบางอยู่เป็นระยะๆ ก่อนหายลับไป

หลังจากที่แจบอมขับรถออกไปได้ไม่นาน จินยองก็รีบวิ่งกลับเข้าไปในบ้านหามือถือของตัวเอง และเจอมันซุกอยู่ที่โซฟาในห้องรับแขก เขากดโทรศัพท์หาแจ็คสันทันที

“นี่พี่เองนะแจ็ค.. ตอนนี้นายว่างรึเปล่า” จินยองเอ่ยถามอย่างรีบร้อน พอๆ กับเสียงของแจ็คสันที่ดูลนๆ เมื่อได้ยินน้ำเสียงของคนที่เขากำลังคิดถึงอยู่พอดี

(ว่างเสมอครับ ตอนนี้พี่อยู่ไหน??)

“พี่อยู่อินชอน นายมารับหน่อยได้มั้ย ตอนนี้พี่ไม่มีเงินพอค่ารถกลับโซล”

(ได้ครับ แล้วผมจะรีบไปรับเดี๋ยวนี้เลย)

“อื้อ จะรอนะ แล้วก็...ขับรถดีๆ อย่าซิ่งมากล่ะ”

(ครับผม!)

หลังจากวางสายแล้ว จินยองก็หยิบเอากระเป๋าเป้ของตัวเองขึ้นสะพายบ่า ดวงตาคู่สวยกวาดมองบ้านหลังงามนี้อีกครั้ง ก่อนจะออกจากบ้านไปก่อนที่แจบอมจะกลับมา...

ในเวลานี้จินยองยังมีความรักให้แจบอมหมดหัวใจเหมือนเดิม แต่ว่า.. ในขณะเดียวกันก็ไม่อาจสามารถบอกได้เต็มปากว่าอภัยให้กับสิ่งที่แจบอมทำ เขาแค่ต้องการเวลา เพราะแค่เห็นหน้าชายที่ตนรักพร้อมกับนึกถึงคำสารภาพบาปเหล่านั้น เขาก็แทบอยากหนีไปให้พ้นๆ

จินยองเดินไปเรื่อยๆ และขึ้นรถเมล์สายเล็กๆ ด้วยเงินทั้งหมดที่มีเข้าไปในตัวเมืองที่สามารถเจอกับแจ็คสันได้ง่ายขึ้น เขาเองก็ไม่ค่อยได้มาแถวนี้เท่าไหร่ ที่พอจะช่วยได้ก็คือคอยถามป้าที่นั่งข้างๆ ผู้ใจดีบอกทางให้

 







 

 

อินชอนอย่างนั้นเหรอ???

นั่นคือข้อมูลที่ได้มาจากคุณลุงของตัวเอง ความจริงสามารถบอกได้ถึงพิกัดแน่นชัดกว่านี้ด้วยซ้ำ ทว่ามันออกจะผิดจรรยาบรรณมากเกินไปจึงบอกหลานชายไปแค่ว่าอยู่อินชอน แต่ว่าสำหรับยองแจนั่นก็เกินพอแล้ว

“แจบอมกับจินยองต้องอยู่บ้านพักตากอากาศที่อินชอนแน่ๆ” ยองแจยืนครุ่นคิดอยู่ที่หน้าประตูบ้านของตัวเอง.. ระหว่างที่รอใครบางคนมาเปิดประตู

ยองแจค่อนข้างมั่นใจมากทีเดียว และยิ่งสถานการณ์แบบนี้ ที่ไหนจะเหมาะเท่าที่นั่นอีก คิดได้แบบนั้นเขายิ่งไม่อยากรอช้าเลยสักนิด

จังหวะที่อารมณ์กำลังเดือดพล่าน ซึงฮยอนก็เปิดประตูออกมาได้พอเหมาะพอดี และทันทีที่เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำของน้องชาย สีหน้าซึงฮยอนตกใจหน้าตื่นตามคาด

“ไปโดนอะไรมา ใครทำอะไร บอกพี่มาเดี๋ยวนี้”

“เปล่าหรอก แค่หกล้ม” ยองแจตอบหน้าตาย แต่มีหรือว่าคนอย่างซึงฮยอนจะเชื่อ

“อย่ามาโกหก บอกพี่มาเดี๋ยวนี้” ร่างสูงย้ำถามเสียงดุ

“ผมแค่หกล้ม...”

“ยองแจ..”

“ผมแค่หกล้มครับ” ยองแจย้ำชัดเจน แววตาไร้ซึ่งความรู้สึก “แค่หกล้มจริงๆ ครับ”

“เฮ้อ...เอาเถอะหกล้มก็หกล้ม" ซึงฮยอนได้แต่ถอนหายใจกับความดื้อแพ่งไม่เคยเปลี่ยนของน้องคนนี้ “พี่ก็ไม่ว่าหรอกนะที่นายจะเอารถไปขับ แต่ว่า..ต้องขับดีๆ นะ ห้ามคิดมาก ห้ามฟุ้งซ่าน ต้องมีสติเข้าไว้”

ผู้เป็นพี่ชายอดไม่ได้จริงๆ ที่จะย้ำเตือนน้องชายคนเล็ก ยิ่งในเวลาที่หมอนี่กำลังอยู่ในสภาพแบบนี้ ถ้าว่ากันตามจริงคนเป็นพี่เองก็ไม่อยากให้ขับไปเองด้วยซ้ำ แต่จะให้ขัดใจก็คงไม่เกิดผล

ยองแจยกยิ้มบางๆ พร้อมกับรับเอากุญแจรถ Zenvo ST1 สีขาวสุดหรูระดับเทพมาไว้ในมือ

“พี่ใหญ่ไม่ต้องห่วงหรอก ผมผ่านมากี่สนามแล้วพี่ก็รู้.. งั้นผมไปนะ”

ผู้เป็นน้องบอกไว้แค่นั้น ก่อนจะเดินตัวปลิวหายเข้าไปในรถของพี่ชาย และออกตัวไปด้วยความเร็วชนิดที่ว่ามองตามแทบไม่ทัน

ซึงฮยอนได้แต่มองน้องชายด้วยความเป็นห่วงสุดหัวใจ

ยองแจเข้าใจและซาบซึ้งเสมอถึงความรักและความห่วงใยที่พี่ชายคนนี้มอบให้ แต่ในเวลานี้ทุกอย่างมันเหมือนบดบังสายตาไปเสียหมด วินาทีนี้สิ่งที่หัวใจเขาเพรียกหาแค่อิมแจบอมจนมองไม่เห็นสิ่งที่ถูกที่ควร

รถของซึงฮยอนทำให้ยองแจมาถึงอินชอนได้อย่างรวดเร็ว ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ออกจากโซลที่จราจรติดขัดมาจนถึงอินชอน แต่บ้านพักตากอากาศหลังนั้นยองแจจำได้ว่าอยู่ห่างจากตัวเมืองเล็กน้อย เป็นบ้านริมชายทะเลที่สวยมากๆ แค่พ้นผ่านสี่แยกตัวนี้ก็จะเป็นทางไปสู่บ้านริมทะเลนั้นแล้ว แค่อึดใจเดียวเท่านั้น

บ้านก็สวย อากาศก็ดี แสนจะเป็นใจ หึ.. ช่างเลือกสถานที่ได้เหมาะแก่การง้อแฟนซะจริงซะแจบอม แต่ฉันไม่ยอมให้มันจบแค่นี้ง่ายๆ หรอก ฉันจะทำให้จินยองไม่มีวันอภัยให้นายตลอดชีวิต คอยดู!

ยองแจครุ่นคิดอย่างปวดแสบปวดร้อนจนแน่นหน้าอกและเหมือนจะลืมตัวไปแล้วว่าสัญญาไฟขึ้นสีเขียวแล้ว จนกระทั่งเสียงแตรจากด้านหลังบีบไล่

จากที่อารมณ์ไม่ดีอยู่แล้วก็ยิ่งแย่เข้าไปใหญ่ แต่เสียเวลาจะไปสนใจเรื่องไม่เป็นเรื่อง เขารีบเข้าเกียร์ออกตัวรถข้ามสี่แยกไป..

 
 

เอี๊ยดดดดด!!!!

ยองแจเบรกรถเข้าชนิดขวาทันทีที่ผ่านสี่แยกมาได้แค่ 50 เมตร...เขาเลื่อนกระจกมองไปยังฝั่งตรงข้าม เป็นลานกว้างๆ หน้ามินิมาร์ทริมหัวมุมไฟแดงที่เพิ่งผ่านมา

“นั่นมันจินยอง????” และเมื่อเพ่งมองอย่างดีแล้วก็พบว่าตัวเองตาไม่ได้ฝาดไปจริงๆ

ยองแจมองซ้ายขวาหน้าหลังอย่างอย่างระวัง ในวันหยุดแบบนี้รถไม่ค่อยติดเท่าไหร่ เขาสามารถเลี้ยวกลับรถไปยังฝั่งที่จินยองอยู่ได้อย่างง่ายดาย

ตอนนี้ยองแจกำลังเพ่งมองจินยองที่ยืนคุยโทรศัพท์อยู่หน้ามินิมาร์ทเพียงลำพัง ด้วยระยะห่างเพียง 50 เมตร รอยยิ้มชั่วร้ายของยองแจผุดขึ้นที่มุมปาก

“แจบอมนะแจบอม ทำไมถึงได้ปล่อยให้แฟนมาอยู่ตรงนี้คนเดียว รู้มั้ยว่ามันอันตราย...อันตรายมากจริงๆ”

ปีศาจร้ายนับพันตัวกำลังลิงโลดอยู่ในความคิดของยองแจอย่างเริงร่า ปีศาจที่เรียกว่าความอิจฉาริษยา โกรธแค้นชิงชัง ความโลภ ความปรารถนา ทุกอย่างประดังประดาเข้ามาจนเขาขาดซึ่งสติยั้งคิด ลืมสิ่งที่พี่ชายบอกไม่เสียหมดสิ้น

มือสวยบีบพวงมาลัยแน่น ฝ่าเท้าพร้อมเหยียบคันเร่งออกตัวแรงเต็มเหนี่ยวด้วยความเร็วของรถคันนี้ด้วยขุมพลังสูงสุด 1250 แรงม้า

คอยเพียงจังหวะเท่านั้น...

“มาเลยจินยอง.. ข้ามไปเลย ข้ามสิ...ข้ามไป ฉันบอกให้แกข้ามไป..!!!” ความปรารถนาอันแรงกล้าของยองแจเห็นผลในนาทีต่อมา

จินยองทำท่าเหมือนโบกไม้โบกมือไปยังอีกฝั่งพร้อมกับจะข้ามถนนไป เมื่อเห็นว่าไม่มีรถคันไหนแล่นมา ทว่า.. จินยองไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่ารถสปอร์ตหรูสีขาวที่เคยจอดแช่อยู่คันนี้จะพุ่งมาใส่เขาด้วยความเร็วสูงในขณะที่เอาแต่ใจจดใจจ่ออยู่แค่ฝั่งตรงข้าม

 

 

“จินยอง... ไปตายซะ!!!

 

 
 

โครมมมมมมมม

 

 
 

เอี๊ยยดดดดดดดดดด...!!!

 

 

 

เอี๊ยยดดดดดดดดดด...!!!  โครมมมมมมมม!!!!!!

 

 

 


 

 

โปรดติดตามตอนต่อไป...

 

ใครจะเป็นอะไรมั้ยนะ?? เตรียมลุ้นในตอนหน้านะครัช ไม่ว่าจะใครก็ช่างก็ไม่อยากให้เกิดการสูญเสียเน๊อะ

 

ยิ่งใกล้จบไรท์ก็ยิ่งจะเป็นบ้า เกลียดการเขียนตอนจบที่สุดเลยให้ตายสิ เฮ้อ... ฝากเม้น ฝากโหวต ให้หน่อยนะ กราบ ขอเต็มๆ เลยนะ เพื่อเรื่องต่อไป.. หุหุ

 

 

อัพเดต (แก้ไข) 16/10/2557 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

3,107 ความคิดเห็น

  1. #2922 mellow_aa (@mellow-aa) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 12 มีนาคม 2559 / 23:04
    โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยย ทำไมยองแจถึงเป็นขนาดนั้นนนนนนนนนนนนนนนนนน ม่ายยยยยยยยยยย ร้ายเกินไปแล้วววว 
    #2922
    0
  2. #2882 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 27 มกราคม 2559 / 17:16
    ทำไมแจไม่หยุดดดดดดดดดดดด

    ใครโดนขอให้ไม่ใช่แจ็ค และเนียร์

    ดีแล้วที่เนียร์หนีออกมาอ่ะ



    #2882
    0
  3. #2852 annar_junior (@annar_junior) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 มกราคม 2559 / 18:19
    สรุป แจโดนรถปาดหน้า โครม แล้วบีเนียร์ก็อยู่อย่างมีความสุขต่อไป#เดี๋ยวๆ
    #2852
    0
  4. #2812 MtripleJ dubleytotheb (@nyoungie) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2558 / 04:44
    โหยยร้ายกาจหนักมาก เเต่คนที่โดนไม่น่าใช่นยองมะ เเจ็คหรือพิบีไหมอ่ะ
    #2812
    0
  5. #2806 earn_prd (@earn_prd) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2558 / 00:58
    อีแจจจจจ! อีโคตรบิดาโคตรมารดาเลว!!! #อินจัด
    #2806
    0
  6. #2778 Hermione (@pare1direction) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 08:34
    ยองแจร้ายมากกกกกก พอเห้อะะะ
    #2778
    0
  7. #2748 Wrp (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 23:42
    แจบอมแน่ๆ แจบอมแน่ๆ TT ยองแจใจร้ายไปแล้วนะ
    #2748
    0
  8. #2676 PukyViolet (@PukyViolet) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 กันยายน 2558 / 18:33
    ยองแจจจจจจ ม่ายยยยยยยย
    #2676
    0
  9. #2262 viewmarkkk (@viewpakjira) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 15:02
    ยองแจง่าาา โหดจุง
    #2262
    0
  10. #2208 Kadaj (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 16:21
    อ้าาาาา ยองแจนายทำอารายยยย
    #2208
    0
  11. #2179 mmmm (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2557 / 20:50
    ยองแจจจจจ ขับชนจินยองหรอ

    หรือไร อะไร ยังไง
    #2179
    0
  12. #2167 아이언 (@baronest) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2557 / 08:49
    ยองแจแกทำอะไร??????? ชั้นไม่สงสารแกแล้้ว
    #2167
    0
  13. #1877 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 23:50
    ยองแจ คนอย่างแกนี่มันเกินจะเยียวยาจริง ๆ เลยนะ คนเค้าไม่รักก็ยังยื้ออยากจะได้มา เอามาก็ได้แต่ตัวหัวใจเค้ามีไว้สำหรับคนอื่นก็ยังอยากจะได้อีกเนอะ
    #1877
    0
  14. #1739 MandM (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 กันยายน 2557 / 19:49
    อ๊ากกกกกก อิยองแจแกนี่ไม่ได้สำนึกอะไรเลยใช่มั้ยเนี่ย

    จินยองอ่าอย่าเป็นไรน้าาาT T
    #1739
    0
  15. #1717 sandglass_512 (@sandglass_512) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 กันยายน 2557 / 18:25
    ขอมโนได้ไหมว่า จังหวะที่ยองแจเหยียบคันเร่งมิดไมล์เตรียมพุ่งเข้าชนจินยองเต็มที จู่ๆล้อหน้าดันหลุดกลิ้งไหลแซงหน้ารถไป เป็นเหตุให้รถเสียหลักไถลตกข้างทางแทนได้ไหม ฮือๆ แตงเก๊าขดโตด อันที่จริงก็ไม่อยากให้มีใครเจ็บเลย แค่นี้ก็เจ็บกันมามากพอทุกฝ่ายแล้ว
    #1717
    0
  16. #1716 portiiz (@littlemyth) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 กันยายน 2557 / 00:07
    กรี๊ดดดดดด นยองอ่าา จะเป็นไรไม๊เนี่ย ยองแจทำเกินไปแล้วนะ!!! แล้วแจ็คสันจะเป็นอะไรรึป่าว งืออออ
    #1716
    0
  17. #1715 Getgotgot7 (@got7silencenight) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 17 กันยายน 2557 / 19:35
    นี่กะจะเอาให้ตายเลยใช่ไหม ความรักมันทำให้คนเราเป็นกันได้ถึงขนาดนี้เลยหรือ
    ตอนนี้เราว่ามันไม่ใช่ความรักหรอก ยองแจแค่อิจฉา แค่โกรธที่ตัวเองไม่ถูกเลือก
    แต่นางมาทำร้ายคนอื่นแบบนี้มันไม่ถูกนะ โอ้ย จินยองของป้าาาาาาา

    จะจบแล้วยิ่งบีบหัวใจ ถ้าจินยองเป็นอะไรไปยองแจกับแจบอมคงไม่เผาผีกันแล้วแน่ๆ
    ไหนจะคู่มาร์คแบมอีกจะจบยังไงงงง

    โอ่ยไรท์สู้ๆน๊าาาาาาา
    #1715
    0
  18. #1714 kanoknoina (@kanoknoina) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 17 กันยายน 2557 / 18:27
    ไรท์รีบอัพเลยยย ค้างข่าค้างงง
    #1714
    0
  19. #1710 รามยอน (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 17 กันยายน 2557 / 00:31
    เลววววว เลวววมากกกกก ทำงี้กับเนียร์ได้ไง เนียร์ยังเจ็บไม่พออีกรึไง!!
    #1710
    0
  20. #1709 Antz Love Pink (@pinkyantz1126) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 16 กันยายน 2557 / 21:40
    ว้ายยยย ไรท์ อย่าเพิ่งบ้า รอจบก่อนแล้วค่อยบ้าไปด้วยกันนะคะ ^.^ จินยอง อย่าเป็นไรนะ ~.~ ขอร้องงงงงง
    #1709
    0
  21. #1708 My haeven (@haeven) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 16 กันยายน 2557 / 20:54
    น้องแตงจะโหดยันวินาทีสุดท้ายเลยป่ะไรท์
    #1708
    0
  22. #1706 'ZOMDY' (@praewmii) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 16 กันยายน 2557 / 19:55
    โหหหหหหหหหหแตงงงง ทำงี้ทำไม TT
    #1706
    0
  23. #1705 sank (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 16 กันยายน 2557 / 19:37
    ยองเจ..ร้ายกาจ
    #1705
    0
  24. #1703 Hee's Girl (@kamhc2129) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 16 กันยายน 2557 / 18:52
    ยองแจไม่เอานะอย่าๆๆๆๆ สงสารเนียร์น้อยจัง เจ็บแล้วเจ็บอีก :((((
    #1703
    0
  25. #1702 Nattakarn Rana (@natthakrn-rana) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 16 กันยายน 2557 / 17:13
    จินยองโดนชนไมอ่าหรือมีคนมาช่วยไว? ไรท์รีบมาต่อไวๆน้าสู้ๆ5555555555
    #1702
    0