Homolism' GOT7 : MarkBam BNior

ตอนที่ 31 : Chapter 24 วันที่แสนยาวนานของจินยอง + NC

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,511
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    7 ก.ย. 57


 

Chapter 24 วันที่แสนยาวนานของจินยอง

 

 

 

จินยองวางเกาอี้ลงกับพื้นตามเดิม ขณะเดียวกันที่แจบอมตรงเข้าไปดูอาการของยองแจที่สภาพตอนนี้หาความงดงามบนใบหน้าไม่ได้อีกต่อไป มีก็แต่คราบเลือดและรอยฟกช้ำ เสื้อผ้าหลุดลุ่ย มิหนำซ้ำบนลำคอก็เต็มไปด้วยรอยเขียวเป็นจ้ำๆ ผลจากฝ่ามือของจินยอง

“นายเป็นอะไรมากรึเปล่า เจ็บมากมั้ย” แจบอมเอ่ยถามคนเจ็บด้วยความเป็นห่วง ฝ่ามือก็คอยพยุงร่างบอบบางอย่างอย่างระมัดระวังเพื่อให้กระทบกับบาดแผลน้อยที่สุด

น้ำตาของยองแจเอ่อไหลรินรดแก้ม เขาส่ายหน้าน้อยๆ เพื่อให้อีกคนวางใจ

ถ้าหากขอพรได้สักเพียงหนึ่งข้อ ในเวลานี้สิ่งที่จินยองต้องการมากที่สุดคือหายไปจากตรงนี้ ไปในที่ๆ ไม่มีใครรู้จัก ไม่ต้องมาเห็นภาพของแจบอมที่แสดงความเป็นห่วงเป็นใยยองแจ และแจบอมที่ตอนนี้เอาแต่มองมายังเขาด้วยสายตาแสนกระด้าง

แต่เหนือสิ่งอื่นใด จินยองตระหนักดีว่าเรื่องแบบนี้มันอาจจะเกิดขึ้นสักวันหนึ่ง และตัวเขาเองก็ต้องทำอะไรบางอย่างสักที

“ออกมาเดี๋ยวนี้..” จินยองบอกเสียงเย็น นัยน์ตาแข็งกร้าวบ่งบอกถึงความเอาจริง เขาเน้นเสียงอย่างพิถีพิถัน “ออกมาให้ไกลจากหมอนั่นเดี๋ยวนี้”

สำหรับคนที่เข้ามาทำให้ความรักของเขามีรอยร้าว จินยองแทบไม่อยากจะเอ่ยชื่อให้สะอิดสะเอียนเสียด้วยซ้ำ

“จินยอง..” ใบหน้าของแจบอมเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม “จินยองพูดอะไร เราต้องพายองแจไปโรงพยาบาลนะ”

“ช่างหัวยองแจสิ!!” จินยองตะคอกใส่หน้าชายหนุ่มเบื้องล่างทำเอาแทบผงะ

“พูดอะไรของนาย จินยองคนเก่าหายไปไหนแล้ว ไม่เห็นรึไงว่ายองแจกำลังเจ็บ”

“ใช่สิ ยองแจเจ็บ แต่ฉันไม่เจ็บเลยสักนิดสินะ” จินยองถามอย่างปวดร้าว ยิ่งเหลือบไปเห็นรอยยิ้มเยาะเย้ยของยองแจเส้นเลือดในสมองก็แทบแตก

“ขอพูดเป็นครั้งสุดท้ายนะแจบอม ฉันบอกให้ออกมาจากหมอนั่นเดี๋ยวนี้” จินยองยื่นคำขาด.. และนั่นอาจจะเป็นเพียงโอกาสเดียว

“จินยอง..” แจบอมมองเห็นน้ำตาของจินยองก็ยิ่งหวาดหวั่นในหัวใจ อยากจะลุกไปเดี๋ยวนี้เลย ทว่าเมื่อหันมามองยังร่างในวงแขน ร่างที่แสนบอบบางเขาเองก็ยิ่งลังเล

“จะเอาอย่างนี้ใช่มั้ย.. ได้!!!” สิ้นเสียงคำรามอันเดือดพล่าน จินยองก็คว้าเอาเก้าอี้ตัวเดิมยกขึ้นสูง พร้อมจับทุ่มใส่คนที่ได้ชื่อว่ามารยาสาไถที่สุดตั้งแต่เคยเจอมา

“ไม่ม่ม่ม่ม่ม่ม่ม่ม่!!!! ยองแจหวีดร้องเสียงหลงอย่างตื่นกลัว คนที่มุงดูก็กรีดร้องด้วยความตกใจไม่แพ้กัน

เก้าอี้ในเงื้อมมือจินยองถูกทุ่มลงอย่างแรง ทว่า.. คนที่โดนรับไปเต็มๆ กลับไม่ใช่ยองแจ หากแต่เป็นแจบอมที่เอาตัวเองเข้าขวางปกป้องสุดชีวิต

จินยองตกใจสุดขีดเมื่อเห็นสีหน้าแสดงความเจ็บปวดของแฟนหนุ่ม ทั้งหลังคงช้ำไปด้วยแรงกระแทกจากเกาอี้ที่เขาเป็นคนลงมือ แต่เหนือความตกใจนั้น.. มันคือความคับแค้นใจ

รู้สึกราวกับถูกยองแจตบหน้า เจ็บปวด อับอายเสียจนหน้าชา น้ำตาแห่งความเสียใจพรั่งพรูออกมาเป็นสายฝน

“จินยอง..” ชายหนุ่มเอ่ยเรียกน้ำเสียงแผ่ว ขณะที่พยายามพยุงร่างของตัวเองลุกขึ้นมายืนประจันหน้าร่างบางที่กำลังร้องไห้อย่างหนัก “จินยองอย่าร้องไห้สิ ใจเย็นนะ แล้วเรามาคุยกันดีๆ”

ยิ่งฝ่ามืออันแข็งแกร่งของแจบอมวางทาบลงกับใบหน้าที่เปียกชุ่มพลางประคองเช็ด จินยองก็ยิ่งไม่อาจสั่งน้ำตาให้หยุดไหลได้ หยาดน้ำตาของเขารินไหลแม้ไร้เสียงสะอื้น เรียวปากสั่นระริก ขบกรามแน่น ดวงตาที่เคยฉายแววสับสนแปรเปลี่ยนเป็นว่างเปล่า และ..เดียวดาย

รอยยิ้มอันสนเท่ห์ของจินยองคลี่บาง.. ก่อนที่ฝ่ามือน้อยๆ จะปัดมือชายหนุ่มออกไปให้พ้นตัว แล้วบรรจงฟาดฝ่ามือใส่ใบหน้าของแจบอมเสียงฉาดใหญ่

“นิ่ง!! แล้วขอให้ฟังความรู้สึกทั้งหมดของฉัน” ร่างบางตั้งต้นด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด เขามองหน้าคนรักสลับกับยองแจที่กำลังมองมายังเขาอย่างเกลียดชัง

แจบอมนิ่งเงียบ ตั้งใจฟังในสิ่งที่ร่างบางจะพูดต่อไปนี้ แววตาที่สั่นระริกน้อยๆ ของเขาบ่งบอกถึงความหวาดหวั่นที่เริ่มขยายตัวในจิตใจ นี่คงเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นจินยองแสดงสีหน้าและแววตาเช่นนี้

ลึกๆ แล้วยังเกิดความรู้สึกกลัวสุดหยั่ง..

“หนึ่งปีเต็มที่ฉันคบกับนายอย่างลับๆ ตามที่นายต้องการ ฉันเต็มใจ เพราะฉันเชื่อมั่นในความรักของเรา เชื่อมั่นในตัวนายว่าจะไม่มีวันทิ้งฉัน สักวันหนึ่งเรื่องของเราต้องเปิดเผยและเป็นที่ยอมรับของผู้ใหญ่ ฉันจึงเฝ้ารอด้วยความหวังมาตลอด และไม่เคยปริปากบ่น...” จินยองพรรณนาถึงความรู้สึกของตัวเอง ท่ามกลางบรรยากาศเงียบแต่เต็มไปด้วยความตึงเครียด ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง ทุกสายตามองมายังจินยองเป็นตาเดียว

จินยองปัดน้ำเปียกๆ ออกจากตาอย่างรำคาญ แล้วเอ่ยต่อ...

“ถามว่าฉันรู้สึกน้อยใจบ้างมั้ยที่ไม่สามารถควงแขนนายไปที่ไหนๆ หรือแสดงความรักให้ใครต่อใครเห็น ทั้งที่ตัวนายเองก็มียองแจติดสอยห้อยตามไปแทบทุกแห่ง ไม่เลย..ฉันไม่น้อยใจเลย ไม่คิดระแวงด้วยซ้ำ เพราะฉันรักนาย และมอบความเชื่อใจให้อย่างไม่มีเงื่อนไข แต่ในตอนนี้ฉันเพิ่งเข้าใจว่าสิ่งที่ฉันเชื่อมันช่างน่าสมเพชสิ้นดี” ร่างบางเว้นวรรคชั่วครู พลางจ้องหน้าแจบอมสลับกับยองแจ หัวใจยิ่งบีบรัดด้วยความเจ็บปวด

พอมาถึงตอนนี้.. แจบอมคงจะพอเข้าใจทุกอย่างแจ่มแจ้งแล้วว่าความชั่วของตัวเองที่พยายามปกปิดนั้น จินยองคงล่วงรู้หมดทุกอย่างแล้ว เขาเงียบ.. ด้วยความรู้สึกผิด และหวั่นกลัว

“คงไม่ต้องให้ฉันพูดต่อแล้วนะแจบอม ทุกอย่างมันชัดเจนอยู่ในหัวใจของนายแล้ว กับหมอนั่น.. ฉันขอให้มีความสุขมากๆ ก็แล้วกัน!

และแล้วคำพูดที่แจบอมกลัวมันก็เกิดขึ้น จินยองมองมาที่เขาพร้อมกับรอยยิ้มเหยียดหยาม แต่แววตากลับเศร้าหมองและอ่อนล้า เป็นครั้งแรกที่ได้เข้าใจถึงความเก็บกดมาตลอดของร่างบางที่อยู่ตรงหน้า

น้ำตาลูกผู้ชายไหลริน.. เขาเพิ่งตระหนักในตอนนี้เองว่าสิ่งที่ตัวเองทำมันเลวร้ายมากแค่ไหน เลวร้ายอย่างไม่น่าให้อภัย แต่ว่า..

“จินยอง ฉันขอโทษ ฉันผิดเองทั้งหมด แต่ขอร้อง.. อย่าพูดเหมือนกับว่าฉันไม่รักนาย” แจบอมเอ่ยอย่างขื่นขม

“พอเถอะแจบอม ตอนนี้ฉันสับสนมาก นายโกหกฉันครั้งแล้วครั้งเล่าจนฉันแทบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่นายจะพูดต่อไปอีกแล้ว”

“แต่ต่อให้ฉันโกหกนายเป็นร้อยเป็นพันเรื่อง ก็ยังมีอยู่สิ่งหนึ่งที่นายเชื่อได้อย่างแน่นอนคือฉันรักนายคนเดียว”

“เหอะ..” จินยองแค่นหัวเราะราวกับสมเพชตัวเอง “รักฉันแต่กลับไปนอนกับหมอนั่นน่ะนะ หรือเพราะว่าพอฉันไม่ยอมมีอะไรกับนาย อยากมากจนเอาไม่เลือกหน้างั้นสิ? นี่ถ้าฉันยอมตั้งแต่แรก นายจะไม่นอนกับหมอนั่นมั้ย??”

“จินยองอย่าพูดอย่านั้น”

“ฉันจะพูด!!” จินยองกระโชกเสียงใส่ “หรือจะเถียงว่ามันไม่จริง”

“ก็มันไม่จริงน่ะสิ จินยองก็คือจินยอง ไม่มีใครมาทดแทนนายได้ทั้งนั้น”

“อ้อเหรอ???” จินยองล้อเลียนด้วยน้ำเสียงและใบหน้ายียวน ทำให้แจบอมอกแทบระเบิดด้วยความคลั่ง

“จินยอง ขอร้องล่ะ.. ฉันไม่อยากให้เราทะเลาะกัน” เขาพยายามพูดอย่างอดทน ไม่อยากทะเลาะกับจินยองมากไปกว่านี้แล้ว

ทว่า..

 

“งั้นเราก็เลิกกัน”

แจบอมถึงกับช็อกหน้าถอดสีเมื่อได้ยินถ้อยคำนั้นที่ออกมาจากปากของจินยองราวกับไม่มีความลังเลเลยสักนิด

“พูดอะไรออกมารู้ตัวรึเปล่า?”

“เราเลิกกันเถอะแจบอม” จินยองย้ำคำ.. แต่เห็นได้ชัดจากนัยน์ตาที่สั่นเครือว่าเขาเองก็รู้สึกสะเทือนใจอย่างมากที่ต้องพูดคำนี้ออกมา

ร่างสูงส่ายหน้าไม่ยอมรับเด็กขาด

“ไม่..”

“เลิกกันเถอะนะ”

“ไม่!!!!แจบอมค้านสุดเสียง นัยน์ตาเขาดุดันและจริงจังเสียจนร่างบางหน้าชา ก่อนที่น้ำตาใสๆ จะรินไหลมาอีกระรอกใหญ่

“ฮึก.. แจบอมก็พูดเอาแต่ได้ ไม่คิดบ้างรึไงว่าฉันจะรู้สึกยังไง” จินยองเอื้อนเอ่ยทั้งน้ำตา พลางทรุดนั่งลงกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง “ปล่อยฉันไปเถอะ แจบอม.. ถ้านายรักฉันก็ปล่อยฉันไปซะ”

 

แจบอมมองคนที่เขารักด้วยความสงสารจับจิต อีกทั้งยังโมโหตัวเองจับหัวใจ เขาจะไม่มีวันเลิกกับจินยองเด็ดขาด ต่อให้จินยองบอกว่าจะไม่ยอมเจอหน้าเขาอีกสักกี่เดือนเขาก็รอได้ แต่เขาไม่อาจยอมรับการเลิกรา..

“ไม่.. ฉันไม่มีวันปล่อยนายไปจินยอง”

สิ้นสุระเสียงอันหนักแน่นของชายหนุ่ม ใบหน้าของร่างบางช้อนมองขึ้นมาด้วยความตกใจ พร้อมๆ กับร่างกายเบาหวือด้วยแรงฉุดดึงของแจบอม

“โอ๊ย..เจ็บ!” จินยองร้องพลางดิ้นสลัดข้อมือ แต่ก็ไม่เป็นผล

แจบอมหน้านิ่งไร้ซึ่งคำตอบโต้ กลับเอาแต่ฉุดลากจินยองออกไปจากตรงนั้น ทิ้งให้ยองแจมองตามด้วยความอึ้ง.. ราวกับผิดแผนที่ตั้งไว้ ในตอนนี้หัวใจเจ็บปวดเสียยิ่งกว่ารอยแผลบนในหน้าเสียอีก

“แจบอมปล่อยนะ ฉันเจ็บ!!

แจบอมไม่ยอมฟัง เอาแต่ฉุดคร่าร่างบางท่าเดียว ฮวาซองมุงทั้งหลายพากับหลีกทางให้อย่างว่าง่าย ด้วยเพราะไม่มีใครอยากมีเรื่องกับประธานนักเรียนหนุ่มผู้ตอนนี้อารมณ์รุนแรงอย่างที่สุด มีก็แต่คนๆ เดียวเท่านั้นที่ไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย

แจ็คสันปรากฏตัวเข้าขวางทาง พร้อมกับคว้าจับเอาข้อมืออีกข้างของจินยองไว้แน่นเพื่อแย่งชิง

“พี่จินยองบอกให้ปล่อย ก็ปล่อยสิวะ”

“นายนั่นแหละต้องปล่อย จินยองเป็นคนของฉันนายไม่มีสิทธิ์มาแตะต้อง”

แจ็คสันฉุนกึก ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธที่โดนย้ำถึงสถานะ.. เขาปล่อยมือจากร่างบางพร้อมกับง้างแขนขึ้นหมายจะบันดาลโทสะด้วยหมัด แต่แจบอมกลับยืนนิ่งไม่ไหวติง ไร้ซึ่งความกลัว

จินยองร้องห้าม “อย่านะตี่ตี๋!!

“ทำไม? ทั้งๆ ที่มันทำเลวกับพี่ขนาดนี้ ยังคิดจะปกป้องมันอยู่อีกเหรอ??” แจ็คสันถามอย่างเค้นเสียง ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น พอคิดว่าคนที่ตัวเองรักต้องมาเจ็บปวดเพราะคนอย่างแจบอม แต่จินยองก็ยังเอาแต่ปกป้องเจ้าหมอนั่น เขาเองไม่อาจทำอะไรได้เลยสักนิด

แจ็คสันทิ้งหมัดอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อจินยองมองมาด้วยแววตาจริงจัง

“ขอโทษนะแจ็ค แต่พี่ไม่อยากให้คนดีๆ อย่างนายต้องเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องบ้าๆ พวกนี้ นายต้องเข้าใจพี่นะ”

“ได้ยินชัดแล้วใช่มั้ย” แจบอมพูดเสริม และไม่วายมองศัตรูหัวใจอย่างเย็นชา

แม้จะไม่พอใจมากแค่ไหน แต่แจ็คสันก็ต้องยินยอม ปล่อยให้สองคนนั้นเดินจากไปด้วยกัน ถึงจินยองจะดูขัดขืน แต่ก็ยังตามแจบอมไป นั่นคงตอกย้ำมากพอแล้วล่ะว่าเขาควรตัดใจได้สักทีแล้วหรือยัง

แจ็คสันมองทั้งคู่เดินจากไปด้วยความเจ็บใจ ยิ่งได้เห็นใบหน้าของจินยองที่เหลียวหันมามองเขาราวกับจะขอโทษหัวใจมันก็ยิ่งเจ็บแปลบ

เมื่อประธานนักเรียนพาโจทก์จำเลยไปแล้ว สถานการณ์เริ่มกลับมาสงบ ทุกสายตาเริ่มหันมาสนใจกับร่างบางที่ยังนั่งเหมือนคนหมดอาลัยตายอยากอยู่ที่เดิม

แจ็คสันถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะเดินเข้าไปหายองแจ พร้อมกับส่งมือให้จับ

“มาเถอะ.. ผมจะพาไปโรงบาลเอง”

 

 









 

หลังจากถูกบังคับให้ขึ้นรถมาด้วยกัน แจบอมก็ขับออกมาจากโซลจนถึงบ้านพักตากอากาศที่อินชอน คงเป็นบ้านอีกหลังของตระกูลอิม จินยองไม่เคยมาที่นี่มาก่อน แต่แจบอมเคยเล่าให้ฟังก่อนหน้านี้แล้ว แต่ก็ยังสงสัยว่าแจบอมพามาบ้านหลังนี้ทำไม ตอนแรกนึกแต่เพียงว่าจะไปส่งเขาที่บ้านเท่านั้น

“เข้ามาก่อน..” แจบอมบอกพร้อมกับจับมือจินยองเดินเข้าไป เรี่ยวแรงที่แข็งแกร่งทำให้ร่างบางเลิกคิดจะขัดขืนไปชั่วครู่

นอกจากภายนอกบ้านจะสวยและใหญ่โตแล้ว ภายในบ้านก็ยิ่งตกแต่งอย่างสวยงามตามสไตล์ยุโรป ห้องนั่งเล่นกว้างใหญ่พอๆ กับชั้นล่างของบ้านจินยองทั้งหลัง

“ทำไมต้องพามาที่นี่ กลับกันเถอะ ฉันอยากกลับบ้าน”

“ไม่กลับ วันหยุดนี้เราจะค้างที่นี่..ด้วยกัน” แจบอมเอ่ยด้วยรอยยิ้มพิกล แววตาที่แฝงไว้ด้วยประกายระยิบระยับทำให้จินยองรู้สึกแปลกๆ

แล้วสัญชาตญาณบางอย่างก็ร้องเตือนจินยองให้รู้ถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

“มะ..ไม่ ฉันจะกลับบ้าน!” ร่างบางลนลานเสียงหลง รีบใช้มือข้างที่ว่างล้วงเข้าไปเอามือถือพร้อมจะกดโทรออกถึงใครบางคน

ทว่า..

แจบอมแย่งเอามาไว้ในมือตนได้อย่างว่องไว และเมื่อเห็นเบอร์ที่จินยองหมายใจจะโทรไปหานั้นเป็นแจ็คสัน ประกายโกรธเกรี้ยวในแววตาก็ลุกโชนขึ้น

ร่างสูงเงียบ... เงียบซะจนน่ากลัว

ถ้าแจบอมจะอยู่ก็ตามใจ ฉันไปล่ะเมื่อเห็นท่าไม่ดีจินยองจึงคิดว่าควรออกไปจากตรงนี้ดีกว่า แต่ดูเหมือนว่าร่างสูงจะไม่ยอมให้เขาจากไปง่ายๆ จินยองไม่สามารถสลัดมือจากชายหนุ่มที่จับเข้าไว้แน่นถึงแน่นที่สุดได้

แจบอมจะทำอะไร ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!!จินยองยื่นคำขาด แต่ร่างสูงกดยิ้มที่มุมปากแล้วกระชากแขนคนตัวเล็กเข้าไปในห้องๆ หนึ่งที่เหมือนเป็นห้องนอนรับรองแขก

จินยองตาเบิกกว้างเมื่อเห็นเตียงนอนสีเทาทึบอยู่กลางห้อง ราวกับจะเป็นใจชายหนุ่มให้กระทำการสนองความต้องการ

“ปากก็บอกว่าไม่ได้ชอบแจ็คสัน แต่จินยองก็เอาแต่คิดถึงแต่หมอนั่น หึ..ชอบมันมากก็บอกมา!!

คนถูกถามราวกับถูกเหยียดยามอย่างรุนแรง สีหน้าจินยองแดงก่ำด้วยความโกรธ ยิ่งกว่าถูกตบหน้ากลางสี่แยก และทำให้เกิดความรู้สึกต่อต้านอย่างรุนแรง

“ใช่!! ฉันชอบแจ็คสัน”

ดวงตาของแจบอมวาวโรจน์ แม้จะรู้อยู่แก่ใจดีว่านั่นคือคำโกหก แต่ว่า.. อารมณ์ที่มันพลุ่งล่านอยู่ในตอนนี้เขาไม่อาจจะระงับได้อีกต่อไป

จินยองอาศัยจังหวะที่ร่างสูงนิ่งงันจะสะบัดตัวหนี แต่สุดท้ายแล้วก็ไม่อาจพ้นเงื้อมมือ

“โอ๊ย!

ร่างบางร้องเมื่อโดนกระชากเรียวแขนมาอย่างแรงเข้าไปประชิดแผงอกแกร่ง นัยน์ตาคมคู่นั้นที่กำลังจ้องมองมาทำให้หัวใจเขารู้สึกเจ็บแปลบ..

จินยองนิ่ง.. ดวงตาคู่สวยส่อประสานกับชายหนุ่มราวกับโดนมนต์สะกดจนร่างกายเหมือนจะเป็นอัมพาตไปชั่วขณะ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่โดนดันร่างกายเอนลงกับเตียงนุ่ม โดยมีชายหนุ่มขึ้นคร่อมอยู่ด้านบน


NC

รู้ใช่มั้ยว่าจะไปหาอ่านได้ที่ไหน

ไปอ่านแล้วกลับมาเม้นให้ชื่นใจบ้างนะ

จะดีงามมาก

เพราะ เอ็นซ.สุดท้ายจัดเต็มของ มบ.

ไรท์จะได้คิดถูกว่าควรเอาลงให้อ่านฟรี

หรือให้อ่านเฉพาะแฟนฟิคที่ซื้อรวมเล่ม 

ปล. แต่ถ้ารับไม่กับกับเนื้อหาตอนนี้ขอให้ข้ามไปโลด





จินยองไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะลุกไปไหนได้อีกแล้ว เลยได้แต่ปล่อยร่างกายล้มลงไปตามสภาพของมัน และแจบอมก็ต้องใจหายวาบเมื่อเห็นว่าร่างบางหมดสติไป.. แต่ก็พบว่าแท้จริงแล้วตัวเล็กแค่ผล็อยหลับไปเท่านั้นเอง

แจบอมจุมพิตที่เปลือกตาคนหลับอย่างแสนอ่อนโยน ทิ้งตัวลงประคองเคียงข้าง ทั้งพรมจูบไปทั่วเรือนผม ใบหน้าสวยหวาน โอบกอดร่างบางไว้แนบแน่นอย่างห่วงแหนราวกับเกรงกลัวจับใจว่าเขาจะต้องเสียคนที่รักอย่างจินยองไป..

 



 

 

โปรดติดตามตอนต่อไป...

 

ตอนนี้บีเนียร์ขอเหมาตอนทั้งหมด และก็คงไม่มีใครคิดว่าจะมีฉาก..สุดท้ายแบบนี้ มาลุ้นกันว่าตื่นมาจะเกิดอะไรขึ้น -_-;; ส่วนยองแจ ก็ไม่รู้สินะ แต่ที่รู้ๆ แอบสงสารแจ็คอยู่นะ

 คนที่เคยเม้นก็ขอบคุณมากจริงๆ ส่วนคนไม่เม้นก็เม้นบ้างไรบ้าง
 

** เออนี่ ไหนๆ ฟิคก็ใกล้จะจบล้ะ ยังไงก็ฝากวิจารณ์ด้วยน้า โหวตให้เค้าน้าาา < Review/Vote >  ขอดาว 5 ดวง 10 คะแนนเต็มเลย เพื่อเรตติ้งเต็ม 100 เปอร์ อิอิ **

** เออนี่ (รอบสอง) แปลกเน๊อะ ไม่ค่อยมีใครสกรีมฟิคเรื่องนี้ในทวิตเลย ทั้งที่ก็เม้นกันน่าดู ไรท์ก็รออ่านเหมือนคนโง่อยู่ 555555555555555 **

 

แล้วก็... ฟิคยังสามารถสั่งได้เรื่อยๆ ถึงจะไม่เริ่ดระดับเทพ แต่ฟิคเรื่องนี้ถูกมาก รอบสั่งจองราคาพิเศษเฉพาะแฟนฟิคเลยทีเดียว เพราะในงานตลาดฟิคจะไม่ใช่ราคานี้ และคงเอาไปไม่เกินสิบเล่ม อิอิ

http://my.dek-d.com/killy-zaoldyeck/story/viewlongc.php?id=1112971&chapter=21

 

 

อัพเดต 06/09/2557

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

3,107 ความคิดเห็น

  1. #2921 mellow_aa (@mellow-aa) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 12 มีนาคม 2559 / 22:55
    ยองแจแรงจิงๆ แต่คงจะสำนึกได้แล้วนะ ว่าแจบอมไม่มีทางมามองหรอก ดูจากการกระทำมันก็ชัดเจนอยู่แล้ว อึ้งอยู่นะ จินยองโกรธได้น่ากลัวมาก ฮ่าา แต่ชอบนะ ที่สู้คนอะ ไม่ยอมที่จะโดนทำร้ายฝ่ายเดียว และก้ชอบที่คดีมันพลิกไปตรงที่แจบอมไม่ยอมปล่อยจินยองไป ก็ยังดีที่ยังรู้ใจตัวเองอะนะ 
    #2921
    0
  2. #2881 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 มกราคม 2559 / 16:41
    เกลียดยองแจแรงมาก
    - -
    ทำกับคนที่รักแบบนี้หรอ
    ย๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #2881
    0
  3. #2831 khim_41 (@khim_41) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2558 / 20:58
    ขอncตอนนี้ได้มั้นไรท์555
    parkaikan41@gmail.com
    #2831
    0
  4. #2792 bankbank919 (@bankbank919) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 23:32
    โอ้ยย บีบหัวใจสุดๆ ลุ้นมากๆๆๆๆ ถ้าแจบอมยังจะช่วยยองแจต้องกรี้ดลั่นแน่ๆ โหยยยยยยย ดีนะเลือกถูกแล้ว แบบยองแจร้ายมาก แง่มๆๆๆๆ *สุดท้าย ไรเตอร์สุดยอด!!!!!!*
    #2792
    0
  5. #2777 Hermione (@pare1direction) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 08:31
    นี่ขนาดโดนเก้าอี้ฟาดนะพี่บี ไปขอโทษนยองดีๆเลยนะะ
    #2777
    0
  6. #2747 Wrp (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 23:31
    หมั่นไส้ยองแจสุดจริงจังอ่ะบอก

    แจบอมเห็นเงียบๆฟาดเรียบนะยะ จินยองอ่าา หยุดร้องนะ ...

    *หา nc ไม่เจอแงะะ TT
    #2747
    0
  7. #2719 DefSoul_GD (@DefSoul_GD) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 18:45
    เกือบจะสงสารเจบีล่ะ 555 โดนเก้าอี้ฟาดเนี่ย แต่สะใจจริง ที่ยองแจโดนนยองจัดการซะเละเลย//ในฟิคนะ (ขอ nc ได้มั้ยค่ะ ตั้งแต่อ่านมา ยังไม่รู้เลยว่า หาได้ที่ไหน)
    #2719
    0
  8. #2675 PukyViolet (@PukyViolet) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 กันยายน 2558 / 13:56
    โหย ปมร้ายหว่ะแม่ง
    #2675
    0
  9. #2624 BaiToey Singkavahon (@2539171245678900) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2558 / 21:26
    อ่านnc จากใหนอ่ะค่ะพึ่งมาอ่าน
    #2624
    0
  10. #2508 pong narak (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 18 เมษายน 2558 / 03:44
    5555555 จะสงสารดีมั้ย ยองแจลงทุนไปเยอะ แต่ไม่เห็นคุ้มเลย
    #2508
    0
  11. วันที่ 7 เมษายน 2558 / 21:36
    อยากรู้มาก เพจของไรต์ชื่ออะไร? #บอกเค้าหน่อยน้า #เพิ่งมาอ่านฟินมากเรื่องนี้ >///<
    #2471
    0
  12. #2411 Khampoohnaka (@Khampoohnaka) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 มีนาคม 2558 / 08:04
    เจบีนี่อึดจริงๆโดนเก้าอี้ฟาดไม่เป็นไรเฉยเลย สุดยอด
    #2411
    0
  13. #2305 Ploynill (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 มกราคม 2558 / 22:59
    อ้ายยยยยยยยยยยยยยยย

    ชอบตอนที่บีโดนเก้าอี้ฟาดมากกกกกกกก
    #2305
    0
  14. #2296 lc_bbie (@lc-bbie) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 02:23
    ยองแจ ย่าห์!!!!!! นายจะร้ายเกินไปแล้วนะ อย่าให้ใครต้องเป็นอะไรเลย มันหน่วงนะ งือ *^*
    #2296
    0
  15. #2295 lc_bbie (@lc-bbie) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 02:09
    แอบสะใจเล็กๆ เจบีจะได้เลิกลังเลซักที สงสารชายหวัง ไหงมาจบลง อซ. ฮ่าาาา ปล.เค้าหาอซ.ตอนนี้ไม่เจอ :(
    #2295
    0
  16. #2178 mmmm (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2557 / 20:39
    พอเถอะยองแจ เห็นไหมว่าแจบอมสนใจใครมากที่สุด

    เจ็คดูแลยองแจด้วย
    #2178
    0
  17. #2166 아이언 (@baronest) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2557 / 08:45
    ควรจะทำยังไงดี สงสารหมดเลย ยองแจก้น่าสงสาร จินยองเองก้คงทนไม่ไหวเเล้วเช่นกัน
    #2166
    0
  18. #1876 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 23:32
    ก็เพราะพี่บีทำอะไรไม่ชัดเจนเองนิจะไปโทษใครเค้าได้  ได้จินยองแล้วห้ามทิ้งนะดูแลให้ดี ๆ เลยด้วย
    #1876
    0
  19. #1800 gilttergs (@sutthidalovelove) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2557 / 11:00
    อ่านตอนที่เนียร์โมโหนี่คือแบบอารมณ์เรานี่พุ่งมากอ่ะ คือเราคิดว่าถ้าเราเป็นเนียร์คงไม่ทำแบบนี้แน่ๆ แต่ทำมากกว่านี้ คือทำตัวดีกับเราตลอดเวลาสุดท้ายมาหักหลัง มันน่าเอาเก้าอี้เหวี่ยงลงแล้วทุ่มให้ซี่โครงแหลกคาตรงนั้น แต่พอเราได้อ่านฉากล้บและเขินมาก -////-
    #1800
    0
  20. #1783 Event (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2557 / 18:27
    แจบอมใจร้าย ยองแจนายร้ายมาก สงสารแจ๊คสันที่สุด TT
    #1783
    0
  21. #1693 DomiSK (@nemaki4never) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 กันยายน 2557 / 02:16
    กรี้ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ไม่ไหวแล้วนะะะะ ฮึ่ยยยยยยยยย เอาโลมั้ยยองแจ? นี่ขนาดยองแจยังขนาดนี้ไม่อยากคิดภาคแม่เลยว่า ซึงฮยอนจะเป็นยังไง เหตุผลุที่ไม่อยากเข้ามาอ่านก็เพราะงี้ อ่านแล้วมันว้อนนน พอไรท์ไม่อัพก็ว้อนนหนัก ยิ่งกว่าคนติดยาอีก โปรดทราบ ฝากถึงไรท์กรุณาอัพทุกเรื่องที่ทันมี รีดคนนี้จะตายล่ะ *กราบงามๆ* เชอะๆๆๆ งอนๆๆๆ ไรท์เตอร์มันใจร้ายยยย แต่ฟิคอะไรก็ไม่รู้ติดชิบหาย
    #1693
    0
  22. #1662 peacefulmind (@youmymiracle) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 กันยายน 2557 / 20:10
    จินยองแน่มาก สะใจอ่ะ
    นี่ถ้าแจบอมยังไม่ตาสว่างนะ ว่าเพื่อนสนิทตัวเองแสบแค่ไหน แล้วก็ยอมรับความผิดตัวเองด้วยนะที่โกหกอ่ะ จะโกรธมาก
    เดี๋ยวๆ นี่ทำไมแจบอมกลายเป็นคนได้กำไรไปได้ล่ะเนี่ย
    สงสารตี่ตี๋
    #1662
    0
  23. #1660 Yezo (@hemme) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 กันยายน 2557 / 18:16
    เจ็บปวดเท่ากัน เจ็บกันหมด
    แต่ที่หนักมากน่าจะเป็นแจ๊คกับนยองนะ
    ฮืออออ หน่วงจนพูดไม่ออกเลย

    มาต่อนะ
    #1660
    0
  24. #1659 Suri_LemonY (@lemony_sweet) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 กันยายน 2557 / 21:16
    มันต้องแบบนี้สิจินยอง สะใจป้าจริงๆ 5555 ตอนนี้แจบอมคือดีงามมากอ่ะ แต่แจบอมผิดนะ โกรธจินยองซะงั้น ไม่ถูกๆ (ในความไม่ถูกนำมาซึ่ง nc เนี้ยพอให้อภัยได้ 555 -แอบหื่น
    #1659
    0
  25. #1658 FFFFF (@fuan) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 กันยายน 2557 / 23:30
    ทำใจนะแจ็ค คือเรื่องนี้แจ็คคือที่สุดแล้วว โคตรน่าสงสารรรร

    #1658
    0