Homolism' GOT7 : MarkBam BNior

ตอนที่ 30 : Chapter 23 ระเบิดเวลา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,163
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    16 ต.ค. 57


 

Chapter 23 ระเบิดเวลา

 



 

จินยองสลึมสลือตื่นมาในเช้าตรู่ของวันจันทร์ด้วยนาฬิกาปลุกทั้งหมดสามเครื่อง ร่างบางงัวเงียอย่างขี้เกียจอยู่บนที่นอนหลายนาทีกว่าจะพาร่างตัวเองลุกจากเตียงแล้วหายเข้าห้องน้ำไปเพื่อชำระร่างกาย และแต่งตัวไปโรงเรียนหลังจากที่หยุดมาหลายวัน

จินยองเพิ่งจะกลับมาถึงโซลเมื่อตอนเย็นของวันอาทิตย์ ด้วยรถโดยสารจากปูซานพร้อมๆ กับซอกจินและแจ็คสัน เหตุเพราะเจ้าของรถยนต์ที่มาด้วยกันตอนขามาดันแอบกลับไปก่อนในคืนวันเกิดเรื่อง พวกเขาเลยต้องกลับกันเอง ครั้นจะมาพร้อมกับมาร์คก็ดูจะลำบากเกินไป เพราะแลมโบของหมอนั่นมันนั่งอัดกันได้มากกว่าสามคนซะที่ไหน พอกลับมาถึงบ้านก็เข้าห้องนอนหลับเป็นตายจนถึงเช้า

หลังจากที่แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว จินยองก็ถือกระเป๋าเป้ลงมาข้างล่าง ซึ่งในตอนนี้คุณแม่ผู้น่ารักก็กำลังจัดโต๊ะสำหรับมื้อเช้า โดยมีคุณพ่อกำลังอ่านหนังสือพิมพ์อยู่หัวโต๊ะเหมือนทุกวัน

“อรุณสวัสดิ์ฮะพ่อ” จินยองโน้มไปหอมแก้มคุณพ่อ ก่อนจะย้ายไปสวมกอดคุณแม่จากด้านหลังและหอมแก้มท่านฟอดใหญ่ “อรุณสวัสดิ์ฮะแม่”

“วันนี้แม่ทำของโปรดจินยองทั้งนั้นเลย รีบมานั่งเถอะ เมื่อคืนก็สลบเหมือดจนแม่เองก็ไม่อยากจะปลุกมาทานมื้อเย็น คงหิวแย่แล้วสิ”

“ครับผม”

สามพ่อแม่ลูกนั่งรับประทานอาหารร่วมกันอย่างอบอุ่น เป็นอย่างนี้ทุกวัน ยกเว้นก็แต่ว่าพ่อของจินยองจะมีงานต้องไปต่างจังหวัดหรือต่างประเทศ คุณพ่อจินยองทำงานเป็นผู้จัดการแผนกในบริษัทแห่งหนึ่ง คุณแม่เป็นแม่บ้านและทำขนมส่งตามออเดอร์ของลูกค้าหรือร้านอาหาร แม้จะเป็นครอบครัวที่ไม่ร่ำรวยมากนัก แต่ความรักความอบอุ่นในบ้านหลังนี้มันเต็มเปี่ยม

“เอ้อ.. จินยอง เมื่อวานเห็นเรามาเหนื่อยๆ แม่ก็เลยไม่ได้บอก หลังจากลูกไปปูซานได้สองวัน แจบอมมาหาที่บ้าน เห็นบอกว่ามือถือพังเลยติดต่อลูกไม่ได้” ผู้เป็นแม่บอกขณะคีบกับข้าวให้ลูก

“จริงเหรอครับ!” จินยองร้องดัง เมื่อคิดได้ว่าตั้งแต่กลับมายังไม่ได้โทรหาแจบอมเลย แล้วไหนจะที่แม่บอกอีก นั่นหมายความว่าที่โทรหาแจบอมไม่ติดก็คงมาจากสาเหตุนี้นี่เอง

ร่างบางวางตะเกียบ แล้วควานหามือถือตามตัวแต่ก็ไม่เจอ แถมจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเอาไปไว้ไหน

“เดี๋ยวมานะฮะ สงสัยมือถืออยู่บนห้อง”

จังหวะที่จินยองจะลุกจากโต๊ะ ผู้เป็นพ่อรั้งให้นั่งลงกับที่เดิม พร้อมกับส่งมือถือของลูกชายให้ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มขำๆ

“พ่อเห็นมันตกตั้งแต่เมื่อวานแล้ว แบทก็หมด แม่เขาเลยเอาไปชาร์ตให้” พ่อบอกอย่างอารมณ์ดี พลางขยี้หัวจินยองอย่างเอ็นดู “โทรไปหาแจบอมซะนะ แต่ว่า.. ต้องทานข้าวให้หมดชามก่อน”

“ครับพ่อ”

จินยองรับคำหน้าระรื่น รับมือถือมาเก็บไว้กับตัวแล้วทานมื้อเช้าแสนอร่อยต่อจนอิ่มหนำช่ำพุงสมกับที่สะสมความหิวโหยมานาน

หลังจากทานมื้อเช้าเสร็จ จินยองก็หยิบกระเป๋ารีบวิ่งตัวปลิวออกจากบ้าน ความตั้งใจแรกก็คือโทรหาแฟนหนุ่ม แต่ว่ายังไม่ทันได้กดเบอร์โทรออก ก็ต้องอ้าปากค้างเมื่อเห็นรถของแจบอมจอดอยู่หน้าบ้านแล้ว

“กำลังจะโทรหาอยู่พอดีเลย ไม่นึกว่าแจบอมจะมาหาถึงนี่” จินยองเอ่ยอย่างตื่นเต้น รีบถลาเข้าไปหาแจบอมที่ยืนพิงอยู่ข้างรถ

“ก็ให้ทำไงได้ คนมันคิดถึง” แจบอมบอกอย่างไม่สบอารมณ์นัก แต่คนตัวเล็กรู้ว่านั่นน่ะคืออาการงอนของแฟนตัวเองจึงยิ้มกว้าง

“ฉันเองก็คิดถึงแจบอมเหมือนกัน แต่โทรหาก็ไม่ติด แม่ก็เพิ่งบอกเมื่อกี้นี่เองว่ามือถือพัง แล้วไปพังได้ไงเหรอ??”

จินยองเอ่ยถามหน้าซื่อด้วยความอยากรู้โดยไม่ได้คิดอะไรลึกซึ้ง แต่สำหรับคนถูกถามแล้ว มันเหมือนกับการไปจุดประกายไฟแห่งความหลังครั้งเก่าขึ้นมา

“ฉันทำตกน้ำ..” ชายหนุ่มตอบอย่างหลบเสียง พลางยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู แล้วรีบเปลี่ยนเรื่อง “จะสายแล้ว รีบไปโรงเรียนกันเถอะ”

“อื้ม!!

ร่างบางรับคำเสียงใส ก่อนจะรีบขึ้นรถคันหรู.. ในใจก็รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก เพราะนี่ถือเป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่แจบอมมารับไปโรงเรียนด้วยกัน แม้จะกลับบ้านพร้อมกันบ่อยครั้งแต่ก็ไม่ได้ออกมาพร้อมกันจากโรงเรียน สาเหตุก็เพราะการคบกันยังเป็นความลับที่น้อยคนจะล่วงรู้

การที่แจบอมทำแบบนี้ ทำให้คนซื่อๆ อย่างจินยองแอบคิดอยู่เหมือนกันว่าอาจจะเป็นการเริ่มต้นที่ดี ของการเปิดเผยเรื่องราวระหว่างทั้งสองให้คนอื่นได้รู้ นั่นเป็นสิ่งที่เขารอมากว่าหนึ่งปีแล้ว

ระหว่างทางไปโรงเรียน จินยองเล่าเรื่องไปเที่ยวให้แจบอมฟังอย่างละเอียดว่าไปสนุกอย่างไรมาบ้างอย่างไม่คิดจะปิดบัง ขณะเดียวกันก็พยายามพูดเรื่องของแจ็คสันให้น้อยที่สุด

“มาร์คบอกว่าปิดเทอมใหญ่คราวหน้าจะไปเที่ยวด้วยกันอีก แล้วยังบอกให้ฉันชวนแจบอมด้วยนะ” จินยองบอกเสียงใส พลางมองหน้าคนข้างๆ แล้วก็ยิ้มหวาน “แจบอมไปด้วยกันนะ ไปด้วยกันหลายๆ คนต้องสนุกแน่ๆ”

“ได้สิ.. อยากไปพักผ่อนอยู่เหมือนกัน”

“เอ้อ ว่าแต่หยุดหลายวันแจบอมไปทำไรมาบ้าง ไม่เห็นเล่าให้ฟังเลย”

แจบอมสะอึกเมื่อถูกถาม.. เขากลอกตาไปมาอย่างใช้ความคิด ก่อนจะปั้นหน้าตายตอบไปด้วยความน้ำเสียงเรียบเฉย “ก็ปกติ เรียนพิเศษเหมือนทุกๆ วันนั่นแหละ”

แจบอมโกหกคำโตไปซะแล้ว แต่จะให้บอกไปได้อย่างไรว่าเขาอยู่กับยองแจสองวันเต็ม แม้ความรู้สึกแย่และรู้สึกผิดจะท่วมท้นอยู่ในใจ แต่เขาเองก็ไม่มีทางเลือก..

“วันเสาร์อาทิตย์ที่จะถึงว่างรึเปล่า?”

“อืม.. ก็ไม่ได้ทำไรเป็นพิเศษหรอก นอนเล่นอยู่บ้าน หรือไม่ก็ทำขนมช่วยแม่ ถามทำไมเหรอ?”

“มาค้างบ้านฉันนะ”

“เห๋...???” จินยองอุทานลั่นรถ “ฉันฟังผิดไปรึเปล่าอ่ะ?”

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่แจบอมชวนไปค้างบ้าง แล้วที่สำคัญ.. ปกติแจบอมจะให้เวลาส่วนใหญ่ในวันหยุดอยู่ที่บ้านกับเพื่อนอย่างยองแจ

“วันก่อนเล่าเรื่องจินยองให้คุณแม่ฟัง ท่านก็บอกว่าไม่คิดว่าฉันจะมีเพื่อนคนไหนอีกนอกจากยองแจ เลยอยากจะเห็นหน้าจินยองดูสักครั้ง”

“ฉันเองก็อยากเจอคุณแม่ของแจบอมเหมือนกัน เคยเห็นอยู่ครั้งสองครั้งที่งานโรงเรียนแต่ไม่เคยได้ไปทักทายเลย แต่เอ๊ะ.. แล้วไม่ได้ติวหนังสือให้ยองแจทุกเย็นวันหยุดแล้วเหรอ” จินยองถาม น้ำเสียงเจือไว้ด้วยความระแวงสงสัย

แจบอมส่ายหน้ายิ้มบาง “ช่วงนี้หมอนั่นไม่ว่างหรอก”

“ตกลงไปใช่มั้ย?” แจบอมย้ำถาม

“อื้ม! ไปอยู่แล้ว” จินยองตอบรับหน้าระรื่น แต่ดวงตากลับเอาแต่ลอบมองชายหนุ่มและครุ่นคิดอย่างสงสัย ว่ายองแจจะไปทำอะไรถึงไม่ว่าง

ร่างบางเลือกที่จะเก็บเงียบเอาไว้ เมื่อเห็นสีหน้าที่ค่อนข้างวิตกจากคนข้างๆ อย่างเด่นชัด ก่อนที่จะสังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดไปจากเดิม มีบางอย่างหายไป...

“แจบอม.. สร้อยหายไปไหนเหรอ??”

“เอ่อ..” แจบอมอึกอักเมื่อถูกถาม สร้อยเส้นนั้นหายไปได้หลายวันแล้ว เขาเองก็ไม่แน่ว่าทำหายไว้ที่ไหน แต่คิดว่าอาจจะเป็นที่ห้องของยองแจก็ได้ “เอ่อ พอดีว่าสร้อยมันขาดเลยเอาไปให้ร้านเค้าซ่อม”

“อ่าฮะ ค่อยยังชั่วหน่อย ไอ้เราก็นึกว่าทำหาย อิอิ”

จินยองถอนหายใจอย่างโล่งอก และเชื่อเสียสนิทใจ เชื่อในทุกคำพูดของแจบอม เขากำลังนึกถึงเหตุการณ์ที่ปูซาน เรื่องราวระหว่างมาร์คและแบมแบมเป็นเครื่องเตือนสติของเขาได้เป็นอย่างดี

พื้นฐานของการคบหากับก็คือต้องมีความเชื่อใจซึ่งกันและกัน ในเมื่อเขาเองก็เลือกที่จะลืมเรื่องพวกนั้นไปจากใจ และต้องการที่จะรักกับแจบอมต่อไป เรื่องบางเรื่องก็ต้องหัดปล่อยวาง และเชื่อใจในตัวผู้ชายที่รักอย่างไม่มีเงื่อนไข

แล้วต่อจากนี้ไป.. อะไรจะเกิดก็ปล่อยให้มันเกิด

 




 

 

หลังจากปิดเรียนไปตั้งสี่วันและกลับมาเรียนอีกครั้ง ในโรงเรียนก็ดูจะคึกคักมีเรื่องให้พูดคุยมากมาย บางคนก็ไปเที่ยวต่างเมืองกับครอบครัว บางคนยังไปถึงต่างประเทศ บ้างก็ต้องอยู่บ้าน ที่น่าเบื่อกว่านั้นก็คือต้องเรียนพิเศษ

สำหรับแบมแบมแล้วการได้ไปเที่ยวบ้านของมาร์ค ได้ทำอะไรมากมายด้วยกัน รวมทั้งมีพวกพ้องไปเที่ยวสนุกกันพร้อมหน้าถือว่าเป็นความทรงจำที่ดี แม้จะมีเหตุให้ต้องขุ่นเคืองใจอย่างกรณีของพี่เรนนี่ แต่เขาก็จะคิดซะว่านั่นคือสีสันของชีวิต

เช้าวันนี้แบมแบมและมาร์คออกมาเรียนพร้อมกันอย่างทุกวัน แต่ที่ทั้งสองต่างก็สัมผัสได้ถึงสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปก็คือความรู้สึกบางอย่างที่มองไม่เห็นแต่สัมผัสได้จากหัวใจ อาจจะเรียกได้ว่าความสัมพันธ์ที่มันยกระดับมากเข้าไปอีกขั้น ไม่ใช่มีเพียงแค่ความรัก แต่ที่เพิ่มเข้ามาก็คือความเชื่อใจระหว่างกัน

หลังจากที่เกิดเรื่องในคืนวันนั้นที่ปูซาน พอเช้าวันต่อมาพี่เรนนี่ก็ไม่อยู่แล้ว ทิ้งไว้เพียงโน้ตบนที่นอน โดยมีข้อความสั้นๆ ว่า

พี่คงหมดหวังกับนายแล้วจริงๆ สินะมาร์ค แต่ว่ายังไงซะเราก็คือพี่น้องนะ จริงมั้ย? จะดีมากถ้าพี่สาวโทรไปแล้วนายจะรับซะบ้าง และจะดียิ่งกว่านี้ถ้านายยอมรับโทรศัพท์ของแม่นาย

มาร์คเป็นคนไปเจอหลังจากที่จะไปเรียกเรนนี่มาทานมื้อเช้า และโน้ตแผ่นนี้ไม่จำเป็นที่มาร์คต้องเอามาให้แบมแบมดูก็ได้ แต่เขาก็ทำ นั่นทำให้แบมแบมรู้สึกดีจริงๆ

“เที่ยงนี้นายอาจจะต้องกินข้าวกับสองตัวนั่นนะไปก่อน เมื่อวานเจ้าเรียวเฮโทรมาบอกว่าเที่ยงวันนี้ให้พี่ไปหาอาจารย์ที่ปรึกษา” มาร์คบอกกล่าวเมื่อพวกเขามาถึงทางแยกระหว่างตึก

“โอเค.. แต่ว่ามีเรื่องอะไรรึเปล่า จะเป็นเรื่องไม่ดีมั้ย?” ตัวเล็กเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

มาร์คยักไหล่ ไม่มีความเห็นใดๆ กลัวว่าตัวเล็กจะคิดมากตามเลยรีบเปลี่ยนเรื่องถามไปเรื่องอื่น

“ว่าแต่วันนี้นายจะไปเจอพี่นายใช่มั้ย”

“ใช่แล้ว เมื่อวานโดนด่าจนหูชาเลย บอกว่าวันหยุดทั้งทีแทนที่ฉันจะไปเยี่ยมบ้างแต่กลับไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนๆ สบายใจเฉิบ นี่ถ้ารู้เรื่องของเราไม่รู้จะช็อกมากแค่ไหน”

“คิดมากน่า โลกสมัยนี้มันไปถึงไหนกันแล้ว เรื่องของเราผู้ใหญ่ต้องยอมรับได้แน่”

“ฉันก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น..” แบมแบมเอ่ยหน้าเครียด มาร์คเห็นแล้วจึงขยับเข้าไปใกล้ พลางเอื้อมมือไปบีบเจ้าแก้มอวบทั้งสองข้างส่ายไปมาน่าเอ็นดู

“เชื่อพี่สิ ทุกอย่างต้องผ่านไปด้วยดี”

“ฮื่อออ..!!” ตัวเล็กพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มกว้าง

เสียงระฆังทองดังบอกว่าได้เวลาเข้าเรียน ทำให้ทั้งสองต้องแยกจากกันตรงนั้น โดยทั้งคู่นัดกันไว้ว่าจะเจอกันอีกทีตอนค่ำที่ห้องเสียเลย เพราะอาจจะไม่ได้เจอกันทั้งตอนเที่ยง และตอนหลังเลิกเรียนแบมแบมก็จะต้องไปหาพี่ชายที่สถานเอกอัครราชทูต ส่วนมาร์คออกตัวว่าไม่อยากจะไปขัดเวลาของพี่น้องจึงให้แบมแบมไปคนเดียว

 

 












 

ตลอดทั้งอาทิตย์จินยองดูจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เขากำลังเฝ้ารอให้ถึงวันพรุ่งนี้โดยเร็ว วันที่จะได้ไปค้างบ้านแจบอมเป็นครั้งแรก ด้วยความตื่นเต้นจินยองรีบจัดกระเป๋าและข้าวของตั้งได้คืนก่อนแล้ว

ยิ่งกว่านั้น ทั้งอาทิตย์ที่กำลังจะผ่านพ้นไป จินยองแทบจะไม่เห็นยองแจเลย และทุกครั้งที่ไปเจอแจบอมก็จะไร้ซึ่งเงาของยองแจอีกต่างหา ถือเป็นเรื่องที่แปลกจริงๆ แต่ก็ยอมรับว่ารู้สึกดีอยู่ในใจลึกๆ

ตอนนี้เลิกเรียนแล้ว นักเรียนต่างทยอยกลับ จินยองเดินออกมาจากห้องเรียนพร้อมกับมาร์คจนมาถึงโรงอาหารกลาง และเจอเข้ากับแบมแบมพอดี

“แหม.. สองคนนี้ จะมีสักวันมั้ยที่ตัวไม่ติดกัน” จินยองอดแซวอย่างหมั่นไส้ไม่ได้ แต่ก็ยอมรับว่าคู่นี้มันช่างน่ารักจริงๆ

“พวกเราจะไปดูหนังกันอ่ะ” แบมแบมตอบด้วยรอยยิ้มกว้าง

“นายจะไปด้วยกันมั้ยล่ะ” มาร์คเชิญชวนพอเป็นพิธี

“ไม่เอาดีกว่า ไม่อยากไปขัดจังหวะ” จินยองบอกอย่างรู้ทัน

“นั่นแหละที่อยากได้ยิน”

“ดูพูดเข้า เดี๋ยวแม่ก็ไปขัดขวางซะหรอก”

“เอาดิ๊ ถ้าไม่อยากโดนแจบอมมันโกรธ” มาร์คยิ้มยียวนกวนประสาท จนแบมแบมฟาดเข้าให้สองที

“เห็นแล้วอยากจะอ้วกอ่ะ พวกนายจะไปหวานที่ไหนก็ไปเลยเหอะ” จินยองโบกมือไล่อย่างหมั่นไส้ แต่ก็อดยิ้มกับสองคนนี้ไม่ได้จริงๆ แบมแบมก็น่ารัก ส่วนเจ้ามาร์คถึงจะดูกวนๆ แต่มันก็ดูรักแฟนและดูแลอย่างดี

“งั้นเจอกันวันจันทร์นะจินยอง” แบมแบมเอ่ยพลางโบกมือลา

“อื้อ แล้วเจอกัน”

จินยองมองมาร์คกอดคอแบมแบมเดินออกจากโรงอาหารไปจนลับสายตา ได้แต่ยิ้มและรู้สึกอิจฉาอยู่ลึกๆ ก่อนจะเดินไปซื้อน้ำดื่มและขนมมานั่งกินรอแจบอมที่ตอนนี้คงประชุมอยู่ห้องสภานักเรียน

เวลาผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมง แจบอมก็ยังไม่มา โดยรอบก็เริ่มสงบเงียบมากขึ้น นักเรียนก็เริ่มบางตา เหลือไม่กี่โต๊ะเท่านั้นที่ยังกินเล่นอ่านหนัง ทำการบ้านกันเป็นกลุ่มๆ อยู่

“รู้งี้น่าจะหยิบการ์ตูนมาอ่านระหว่างรอซะก็ดี” ร่างบางบ่นพลางถอนหายใจทิ้ง

จังหวะนั้นเอง.. เงาของร่างบางคนปรากฏตรงหน้า จินยองเงยหน้าขึ้นทันที

“หวัดดีจินยอง”

เป็นยองแจนั่นเองที่อยู่ตรงหน้า กำลังส่งยิ้มหวานมาให้เหมือนทุกครั้งที่เจอกัน แต่จินยองไม่ได้ตาฝาดไปใช่มั้ยที่เห็นประกายความหมองเศร้ามาจากดวงตาที่เคยสดใสคู่นั้น แถมใบหน้ายังดูซีดเซียว ผอมลงไปมาก

“หวัดดียองแจ ไม่ได้เจอกันหลายวันเลย สบายดีมั้ย” จินยองไถ่ถามด้วยความเป็นห่วงจากใจจริง

ยองแจหุบยิ้ม แล้วนั่งลงเก้าอี้ตรงข้ามกับจินยอง

“ก็สบายตัวดีนะ แต่จิตใจกลับไม่ค่อยอยู่ดีเท่าไหร่หรอก” ยองแจตอบด้วยน้ำเสียงเนือยๆ ถอนหายใจทิ้งเสียเฮือกใหญ่เป็นที่น่าผิดสังเกต

“มีเรื่องอะไรเล่าให้ฉันฟังได้นะ ถึงคนซื่อบื้ออย่างฉันจะให้คำแนะนำไม่เก่ง แต่รับฟังนายได้นะ” จินยองเอ่ยพลางเอื้อมมือไปแตะที่เรียวแขนสวยเป็นเชิงปลอบโยน

“นายนี่ใจดีจังเลยนะจินยอง ใจดีจนน่าหงุดหงิด” ยองแจพูดอย่างอมเสียงทำให้อีกคนฟังไม่ชัด

“หือ??” จินยองเลิกคิ้วเอียงคอเล็กน้อยเหมือนเด็กขี้สงสัย

ยองแจรีบส่ายหน้างุดๆ คลี่ยิ้มบางกลบเกลื่อน “ขอบใจมากนะที่นายเป็นห่วงฉัน แต่คิดว่าฉันคงรู้สึกแย่ไปได้อีกไม่นานหรอก เดี๋ยวก็คงดีขึ้นเอง”

“สู้ๆ นะ ฉันเชื่อว่าคนอย่างยองแจต้องผ่านมันไปได้”

ฮึ.. นายก็พูดได้สิ ก็แจบอมเลือกนายแล้วนี่! ทำมาเป็นพูดจาดี เห็นแล้วน่าหมั่นไส้ชะมัด!!! ยองแจลอบคิดใจในอย่างเผ็ดร้อน ภายใต้ใบหน้าที่ฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มสวยงาม

“นี่จินยอง ช่วงนี้ฉันไม่ค่อยได้เจอกับมาร์คเท่าไหร่ พวกนายอยู่ห้องเดียวกัน อยากฝากของบางอย่างไปให้เค้าจะได้มั้ย?”

“ได้สิ แล้วมันของอะไรล่ะ?”

ยองแจยกยิ้มละมุน แต่เปลวไฟร้อนแรงยังคงปรากฏชัดในแววตา เขาล้วงมือสวยเข้าไปในกระเป๋าหนังของตัวเองเพื่อหยิบเอาของชิ้นสำคัญออกมา แล้วส่งมันให้กับมือจินยองที่รอรับอยู่แล้ว

ของอย่างแรกคือบัตรเชิญเข้าร่วมงานเปิดตัวรถยนต์รุ่นใหม่ประจำปี 2014 นั่นไม่มันน่าแปลกใจเลยเพราะสองคนนี้บ้ารถเหมือนกัน แต่ที่ทำให้จินยองถึงกับตกใจหน้าซีดก็คือของอีกชิ้น มันคือสร้อยคู่ระหว่างเขากับแจบอม สร้อยที่แจบอมบอกว่าเอาไปซ่อมที่ร้านเมื่อหลายวันก่อน

“โอ๊ะ ขอโทษที แค่บัตรเชิญนะไม่ใช่สร้อย” ยองแจเอ่ยแล้วรีบหยิบเอาสร้อยเส้นนั้นกลับมาไว้กับตัวเอง

จินยองขมวดคิ้วแน่น มองคนตรงหน้าราวกับคนแปลกหน้าที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน คำถามร้อยแปดผุดขึ้นมาในสมองราวกับดอกเห็ด จนเขาแทบจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรถามสิ่งใดออกไปก่อนดี

“เอ่อ.. สร้อยเส้นนั้น” จินยองเอ่ยอย่างข่มเสียง แต่สายตาคาดคั้นเอาคำตอบด้วยอารมณ์ที่ยากจะระงับ

“หือ?? สร้อยเส้นนี้ทำไมเหรอ”

“ตอบมาก่อนว่านายได้มันมายังไง???” น้ำเสียงของจินยองเย็นชา ดวงตาเริ่มเป็นประกายขึ้นมา

“ฉันเห็นมันหล่นอยู่บนเตียงนอนของฉัน ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าของใคร แต่ฉันน่าจะลองไปถามแจบอมดูนะเผื่อเขาจะรู้ว่าเจ้าของคือใครก็ได้” ยองแจแจกแจงให้ฟังด้วยท่าทางปกติ แต่ปีศาจข้างในกายกำลังโบกธงแห่งชัยชนะ

“ทะ..ทำไม? ทำไมต้องไปถามแจบอม”

สิ้นคำถามจากคนตรงหน้า รอยยิ้มร้ายกาจของยองแจฉีกกว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความมีชัยที่ยากจะข่มไว้ได้อีกต่อไป

“ก็เพราะเขามานอนกับฉันน่ะสิ” ดวงตาของยองแจเป็นประกาย รอยยิ้มเยาะเย้ยเต้นระริกอยู่บนเรียวปาก “สร้อยเส้นนี้อาจจะเป็นของแจบอม คืนนั้นพวกเราคงจะรุนแรงกันมากไปหน่อย”

“.............”

“ถ้างั้นฝากเอาบัตรเชิญให้มาร์คด้วยนะ ฉันคงต้องไปแล้วล่ะ แล้วเจอกันนะ” ยองแจโบกมือลาด้วยท่าทียียวนอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เขาลุกจากเก้าอี้และหมุนตัวจะเดินจากไป ด้วยความพึงพอใจที่ได้ทิ้งระเบิดลูกโตได้สำเร็จ

ใบหน้าของจินยองเริ่มแดงก่ำด้วยความโกรธ เขาดูราวกับถูกอัดฉีดด้วยน้ำเดือดๆ สมองอันลีบฝ่อของเขาสั่งว่าให้ไม่คิดมาก ให้สงบลงซะ แต่ทว่าร่างกายมันกลับไม่เชื่อฟังเอาซะเลย

จินยองลุกจากที่นั่ง และตรงปรี่เข้าไปยังเป้าหมายที่เดินไปได้ไม่กี่ก้าวพร้อมกับกระชากหนังศีรษะมาทันทีที่ก้าวไปถึงตัว

“โอ๊ย เจ็บนะ!!!” ยองแจร้องเสียงดังอย่างตกใจเมื่อถูกจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว

“แกนี่มันเลวบัดซบ!!!” จินยองตะคอกสุดเสียงพร้อมกับผลักหัวอีกคนอย่างแรงจนร่างของยองแจเซถลาล้มลงนอนแผ่กับพื้น ก่อนจะกระโดดขึ้นคร่อม ฝ่ามือที่กำแน่นปล่อยออกไปสุดแรงกระแทกเข้ามุมปากคนเบื้องล่าง

“เอาซี่ ต่อยมาเลย ฉันก็เบื่อที่ต้องทนดูนายแอ๊บใสซื่อเป็นคนน่ารักแล้วเหมือนกัน แสดงธาตุแท้ออกมาเลยจินยอง เอาเลย!!!” คนถูกต่อยท้าทายด้วยคำพูด สีหน้า แววตา ดูราวกับว่าความเจ็บปวดแค่หมัดเดียวจะไม่ทำให้สะทกสะท้านได้เลยสักนิด

และนั่นมันยิ่งทำให้จินยองโกรธจัดยิ่งกว่าเดิม ดวงตาลุกวาวโรจน์ดุจเปลวเพลิงแห่งความแค้น

“เลว!! แกมันเลวที่สุด หลอกเอาความไว้วางใจจากฉันแล้วมาหักหลัง สารเลว ทั้งที่ฉันตั้งใจจะลืมเรื่องเลวๆ ของแกไปแล้วแท้ๆ พยายามคิดว่าแกเป็นเพื่อน แต่แกมันก็ยังทำชั่วไม่เลิก ชั่วช้า แกมันชั่วช้ามากยองแจ!!!!

ด้วยความที่หัวใจถูกเผาไหม้ด้วยเปลวไฟแห่งความโกรธเกรี้ยว สติของจินยองหลุดลอยหายไป ทุกคำพูดและการกระทำมันเป็นไปตามจิตใต้สำนึกอันดิบเถื่อน เขาปล่อยหมัดรัวใส่หน้ายองแจไม่ยั้ง ราวกับจะปลดปล่อยความอดกลั้นทั้งหมดไว้ที่ปลายหมัด

“ใช่.. ฉันมันชั่วช้าเลวทราม” ยองแจเอ่ยยั่วยุไม่หยุด แม้เลือดจะกบปากแต่เขาก็ยังเหยียดยิ้มเยาะ เชิดหน้าท้าทายไร้ซึ่งความหวั่นเกรงใดๆ “ฮึ.. แต่คนชั่วช้าคนนี้ก็ได้เป็นเจ้าของร่างกายของแฟนนายไปแล้ว นับครั้งไม่ถ้วน”

“หุบปาก!!!!!

จินยองโกรธจนน้ำตาไหลพราก โกรธจนเนื้อตัวสั่น มือที่สั่นระริกบีบเข้าที่ลำคอเรียวระหงเพื่อระบายโทสะอันแรงกล้าที่ยากจะระงับ

“ฮึก...อึก..” ยองแจเริ่มหายใจติดขัด พยายามดิ้นรนแกะมือของอีกคนออกไปให้พ้นบ่วงคอ “ฮึก.. ถึงแกจะฆ่าฉะ..ฉัน อึก..ฮึ แต่แกก็เปลี่ยนความจริงมะ..ไม่ได้หรอก ฮึก..!!

“หุบปาก!!!

“ฮึ.. ฉะ..ฉันนอนกับ..แจบอม ฮึก..ฉันนอนกับแจบอมแล้ว!!

“ฉันบอกให้แกหุบปาก!!!!!

จินยองสุดจะทน เขาปล่อยมือจากลำคอขาวที่ตอนนี้เต็มไปด้วยรอยช้ำ และยันกายลุกขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วคว้าเอาเก้าอี้ตัวที่ใกล้มือที่สุดหมายใจจะทุ่มมันลงใส่ร่างของคนยั่วโทสะ ยองแจตาเหลือกถลนด้วยความกลัวสุดขีด..!!

ทว่า...

 

 

“จินยอง อย่า!!!

คนถูกห้ามสะดุ้งตัว ชะงักมือของตัวเอง แล้วหันไปยังต้นเสียง เป็นแจบอมที่วิ่งหน้าตั้งเข้ามา โดยรอบเต็มไปด้วยนักเรียนหลายชีวิตมุงดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขามองเห็นใบหน้าที่ตื่นตระหนกของแจบอม ได้เห็นใบหน้าที่ชุ่มไปด้วยเลือดของยองแจ และแจ็คสันที่พยายามแหวกผู้คนเข้ามา

ทุกอย่างทำให้สติของจินยองเริ่มกลับมาเหมือนเก่า รวมทั้งความเจ็บปวดที่แล่นริ้วไปทั่วทุกอณู

 



 

 

 

โปรดติดตามตอนต่อไป..

 

หลายคนรอคอยวันที่จินยองจะระเบิดความรู้สึกของตัวเองออกมาอยู่แล้วรึเปล่านะ แต่จินยองก็คงจะสุดจะทนแล้วล่ะ เห็นใจจริงๆ

รู้สึกยังไงกับตอนนี้เม้นเต็มที่เลยนะ เดี๋ยวไรท์มาต่อแบบจัดหนักๆ ในตอนต่อไป แล้วก็ไหนๆ ฟิคก็เหลืออีก 6-7 ตอน ยังไงก็ฝากวิจารณ์ด้วยน้า โหวตให้เค้าน้าาา < Review/Vote >  ขอดาว 5 ดวง 10 คะแนนเต็มเลย เพื่อเรตติ้งเต็ม 100 เปอร์ อิอิ

 

อัพเดต (แก้ไข) 16/10/2557

 

ปล. ไรท์เปลี่ยนปกฟิคใหม่แล้ว คิดว่าสวยกว่าเดิมนะ อ้อ แล้วยังสามารถสั่งจอไปเรื่อยๆ จนถึงสิ้นเดือนกันยายน ไรท์ขยายออกไปเพื่อให้ทันตัวเองแต่งฟิคให้จบ 555555555555

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

3,107 ความคิดเห็น

  1. #2920 mellow_aa (@mellow-aa) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 มีนาคม 2559 / 22:43
    ดราม่าไปอีกค่ะ คนเลวคงได้รับการเห็นใจ เฮอะะะะะะะะะะะะะะะะะะ แจคสันมาพาจินยองไปที!!!!!!!!!! 
    #2920
    0
  2. #2880 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 มกราคม 2559 / 04:34
    ถึงเนียร์ต้องเสียใจ
    ก็เอาให้แตกหักเลย

    #2880
    0
  3. #2811 MtripleJ dubleytotheb (@nyoungie) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2558 / 04:29
    โถ่ววเดี๋ยวอิพี่บีก็คงมองนยองไม่ดีอีกว้อยยยยยไม่นะ
    #2811
    0
  4. #2805 earn_prd (@earn_prd) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2558 / 00:16
    ยองแจอีเลววว!! นอนนับครั้งไม่ถ้วนว่างั้น! อีตอแหล!!!! จินยองเองแม่มให้ตายเลย!
    #2805
    0
  5. #2776 Hermione (@pare1direction) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 08:27
    จินยองใสใสไม่มีจริงเช่นกัน5555
    #2776
    0
  6. #2775 Hermione (@pare1direction) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 08:27
    จินยองใสใสไม่มีจริงเช่นกัน5555
    #2775
    0
  7. #2774 Hermione (@pare1direction) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 08:27
    นยองมาอย่างโหดดดด คู่สองแจนี่ก็นะะะ โดนบ้างง
    #2774
    0
  8. #2746 Wrp (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 23:15
    แอบสะใจยองแจนะ ต้องโดนดีซะบ้าง หึ
    #2746
    0
  9. #2674 PukyViolet (@PukyViolet) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 กันยายน 2558 / 13:42
    หายใจติดขัดกับระเบิดอารมณ์ของนยอง น่าจะเอาเก้าอี้ฟาดแม่งทั้งคู่อ่ะทั้งสองแจเลย โทโห กระชากสร้อยที่คอของนยองมาปาลงพื้นแล้วกระทืบซ้ำ 5555
    #2674
    0
  10. #2529 Yuvaret Katngam (@layavee0430) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2558 / 01:17
    เฮือก ...แทบกลั้นหายใจอ่าน
    #2529
    0
  11. #2507 pong narak (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 เมษายน 2558 / 03:29
    อยากให้จินยองเลิกรักพี่บีสักที เจ็บแทนจินยองอ่ะ
    #2507
    0
  12. วันที่ 7 เมษายน 2558 / 21:22
    อินจัดเลยช้านนน #อิ่ยองแจมันเลวมาก (ในเรื่อง) #ถ้ารักเจบีอยากให้เขามีควมสุขก้อปล่อยเขาไป #จะไปยื้อทำไมก้อไม่รุ้
    #2470
    0
  13. #2410 Khampoohnaka (@Khampoohnaka) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 มีนาคม 2558 / 07:47
    -0-)))...
    #2410
    0
  14. #2379 ant (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2558 / 12:30
    ให้มันได้อย่างนี้สิ จินยองงี่5555
    #2379
    0
  15. #2332 Gybzie1a (@nuucocoz) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 มกราคม 2558 / 20:40
    ดีมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกอ่านยอง ตบมันนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน ตบลูกกกกกกกกกกกก อิพี่บีก็อย่าปล่อยไว้มันต้องเล่นทั้งคู่ โอ้ยอินนน
    #2332
    0
  16. #2294 lc_bbie (@lc-bbie) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 01:38
    หืมมมมมมม ขอเม้นก่อนอ่านจบตอนนี้จบแล้วเม้นอีกรอบจะเป็นไรไม๊ คือออ เจบี ช่วยยองแจทำไมเห้ย นี่ขึ้นอ่ะนี่ขึ้น ยองแจเจ็บแค่ภายนอก แต่จิตใจเนียร์บอบช้ำเกินจะรับไหวแล้ว โมโห *^* ปล่อยเม้นนี้ผ่านเลยไปนะคะไรท์ กราบบ
    #2294
    0
  17. #2293 lc_bbie (@lc-bbie) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 01:32
    สุดยอดอ่ะเนียร์ สุดจะทนแล้วจริงๆ จริงๆเจบีมาเร็วไปนิดนะ 5555 ชั้นดูใจร้ายไปไม๊ ก้มันอิน *^* คนที่เงียบๆหรือใจดีเวลาโมโหมักน่ากลัวเสมอ
    #2293
    0
  18. #2261 viewmarkkk (@viewpakjira) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 14:06
    ออมม่าา เจ๋งมากค่าาาาาาาาา
    #2261
    0
  19. #2177 mmmm (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2557 / 20:39
    จินยองน่ากลัว แต่ก็สมแล้วที่ยองแจโดนแบบนี้

    จินยองดีด้วย แต่ตัวนายอ่ะแสแสร้งไม่น่ารักเลย
    #2177
    0
  20. #2097 Mayro (@mayromun) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2557 / 16:29
    จูเนียร์ ไม่ใสนะค๊าาาา จะบอกให้ !!!!!! 55555+
    #2097
    0
  21. #2000 jingde (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2557 / 17:15
    จินยองโหมดโหด สมน้ำหน้ายองแจ

    สาแก่ใจเจ้เรื่องอื่นค่อยว่ากันขอตบให้หายแค้นก่อน555555
    #2000
    0
  22. #1997 Ssprd Tsr (@2ongiiz) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2557 / 16:38
    โอ้ยยย สะใจมากกกกกกกก สมน้ำหน้ายองแจ แว้กกกกกกกก
    #1997
    0
  23. #1943 minnyz (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2557 / 01:27
    จินยองตบมานนนนน
    #1943
    0
  24. #1875 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 23:03
    แจบอมถามแค่คำเดียวนายยังจะโง่อีกไหม เชื่อเข้าไปสิยองแจนะเชื่อไปเหรอ แล้วยกเนียร์ให้แจ็คไปจะได้จบ ๆ
    #1875
    0
  25. #1692 DomiSK (@nemaki4never) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 16 กันยายน 2557 / 02:08
    ทนอ่านไม่ได้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ จะไม่โทดใครเลยนอกจากไรท์เตอร์ ฮื้อออออออ ดิ้นๆๆๆๆๆๆๆๆๆ จินยองหนูอย่ายอมลูกกกก หนู้ต้องสู้ๆๆ อีพี่บีอีคนเห็นแก่ได้ อีผู้ชายไม่รู้จักพอออ ดิ้นอ่ะ อ่านตอนนี้แล้วดิ้นมากกกกกก ยองแจ ข้าเกลียดเอง เราเลิกกัน!
    #1692
    0