Homolism' GOT7 : MarkBam BNior

ตอนที่ 29 : Chapter 22 ความเชื่อใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,078
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    27 ส.ค. 57


 

Chapter 22 ความเชื่อใจ

 

 

 
 

“พวกเรา.. อย่าคุยกันสักพักเถอะนะยองแจ”

ยองแจยิ้มรับ... กับสิ่งที่ได้สดับฟังจากชายหนุ่มตรงหน้า ราวกับว่าเตรียมใจไว้มาตลอดทั้งวันจนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าหอแล้วว่ายังไงซะก็ไม่อาจหนีพ้นความจริงไปได้

“ฉันเข้าใจดี.. เพราะจากนี้ไป ฉันเองก็คงไม่มีหน้าไปเจอจินยองแล้วเหมือนกัน ฉันทำผิดต่อเขามาก” ยองแจเอ่ยเสียงแผ่วเบา แววตาเรียวสวยหลุบต่ำซ่อนเร้นความเศร้าที่ก่อตัว ลมหายใจอ่อนระโรยดั่งคนสิ้นหวัง กระนั้น..หัวใจเขาเข้มแข็งมากพอที่จะบังคับตัวเองให้พูดความในใจต่อไปได้

“ถึงฉันจะพูดอย่างนั้นก็เถอะนะ เจบี แต่ว่า.. ฉันเคยไม่เสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นหรอกนะ เพราะต่อให้ย้อนเวลากลับไปได้ ฉันก็ยังต้องการให้นายกอดฉันอยู่ดี และฉันจะไม่ขอโทษนายด้วย แต่ฉันอยากถามนายสักครั้ง เป็นฉันแทนจินยองไม่ได้เหรอ??”

ดวงตาแสนเดียวดายคู่นั้นที่กำลังช้อนมองมายังร่างสูงทำให้เขาลังเลไปชั่วขณะหนึ่ง แต่ทว่า..ความตั้งใจอันแน่วแน่ของแจบอมร้องเตือนอย่างบ้าคลั่งว่ามันเป็นสิ่งที่ผิด

“ขอโทษ..” แจบอมเอ่ย “ถ้าหากว่าฉันไม่ได้พบกับจินยอง ฉันอาจจะเผลอใจรักเพื่อนอย่างนายเข้าสักวันก็ได้ แต่ว่าในตอนนี้.. ฉันเลือกจินยองแล้ว และไม่คิดจะเปลี่ยนใจ”

พอทีเถอะ..!!

คิดว่าฉันมันพวกหัวใจทำด้วยเหล็กหนาสิบตันรึไง

แจบอม.. ทำไมนายถึงใจร้ายขนาดนี้ ทำไม!!??

ยองแจตะโกนก้องอยู่ในใจอย่างบ้าคลั่ง แต่ใบหน้ากลับนิ่งงันเหมือนพื้นผนังเรียบๆ ช่างขัดแย้งกับสิ่งที่อยู่ข้างในจนแทบจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว

“ถ้าอย่างนั้น...” ยองแจข่มเสียงให้เป็นปกติอย่างที่สุด นัยน์ตาที่สั่นระริกพยายามสุดชีวิตไม่ให้ความอ่อนแจมันเอ่อล้นออกมาประจานตัวเอง ริมฝีปากสวยที่สั่นน้อยๆ ขยับยิ้มก่อนที่จะเอื้อนเอ่ย

“ฉันขอให้นายกับจินยองไปกันด้วยดีจนถึงที่สุดเถอะนะ”

สิ้นคำ ยองแจหมุนตัวอย่างรวดเร็ว และรีบวิ่งขึ้นหอไปโดยไม่หันกลับมาเบื้องหลัง น้ำตาที่สู้อดกลั้นเอาไว้เอ่อไหลเป็นสายน้ำในวันฝนตกหนัก ในใจก็แอบหวังอย่างแรงกล้าว่าอาจจะได้ยินเสียงของแจบอมรั้งตัวเขาไว้

แต่ไม่เลย... มันก็แค่ความหวังลมๆ แล้งๆ ของคนบ้าที่รักเขาแค่ฝ่ายเดียว

ปึง..!!!

ยองแจปิดประตูกระแทกอย่างแรงจนห้องสะเทือน ก่อนจะทิ้งตัวลงกับเตียงนอน ใบหน้าซบกับหมอนใบนุ่มที่ยังคงหลงเหลือกลิ่นกายของสหายรัก และนั่นมันยิ่งทำให้กิเลศในหัวใจไม่อาจสลายหายไปง่ายๆ

ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้วที่ร่างบางเอาแต่ร้องไห้เป็นสายเลือดอยู่ตรงนี้ ก่อนที่สายตาจะสะดุดเข้ากับบางอย่างที่ซุกอยู่ข้างๆ หมอน

ยองแจยันกายลุกขึ้นนั่งพร้อมกับหยิบมันมาดูใกล้ๆ มันก็คือสร้อยคอของแจบอมนั่นเอง ยองแจจำมันได้ทันทีเพราะเห็นว่ามันห้อยอยู่บนคอของแจบอมมาสักระยะแล้ว และเขายังสังเกตได้อีกว่ายังมีสร้อยอีกเส้นที่คล้ายกันอยู่บนลำคอของจินยอง

สมองอันชาญฉลาดของยองแจทำงานอย่างรวดเร็ว แววตาที่เคยหมองเศร้าแปรเปลี่ยนเป็นว่างเปล่า รอยยิ้มร้ายกาจของเขาฉีกกว้าง

“คิดว่ามันจะจบง่ายๆ เหรอ? ไม่หรอก.. ฉันไม่มีวันยอมปล่อยนายไปหรอกแจบอม ไม่มีวัน!!

 

 







 

นานโขทีเดียวที่มาร์คเอาแต่เฝ้านั่งมองใบหน้ายามหลับของเรนนี่ ครุ่นคิดถึงเรื่องราวต่างๆ ที่มันเกิดขึ้น ขณะที่เขาต้องปฏิเสธเธอ.. หัวใจของเขาเองก็เจ็บปวดเช่นเดียวกัน ถึงกระนั้น มาร์คไม่อาจกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้ ไม่ใช่เพราะว่าตอนนี้เขามีใคร หากแต่เป็นเพราะเขาไม่สามารถวางหัวใจไว้กับเธอคนนี้ที่เคยทำให้เขาเจ็บปวด

การครองคู่ของพ่อและแม่มีผลส่งต่อความคิดของมาร์คอย่างไม่รู้ตัว สำหรับมาร์คแล้ว พื้นฐานของความรักก็คือความเชื่อใจ หากว่ามันสูญสิ้นไป เขาก็รู้สึกว่าไม่มีแรงยึดเหนี่ยว ถึงแม้จะมีความรักก็ไม่มีผลอะไรอีกต่อไป

“พี่เคยบอกกับผมใช่มั้ยว่าผมเหมือนกับสายน้ำ สายน้ำที่เอาแต่ไหลไปข้างหน้า” มาร์คเอ่ยเสียงแผ่วกับร่างของเรนนี่ที่ยังนิทรา แววตานั้นอ่อนโยนเหมือนเช่นกาลก่อนที่เคยมองผู้หญิงคนนี้ มือแกร่งเอื้อมไปโอบกุมมือสวยและบีบแน่น “ผมคงโกหกหัวใจตัวเองไม่ได้ว่าลืมพี่หมดไปจากหัวใจแล้ว อาจจะแค่เศษเสี้ยวหรืออาจจะมากกว่านั้น”

มาร์คปล่อยมือของเธอไว้ที่เนินอก พร้อมกับดึงผ้าห่มนวมมาคลุมร่างบางให้ได้รับความอบอุ่นที่สุด มาร์คลุกขึ้นยืน และก่อนที่จะออกไปจากห้องนั้น เขาได้หันกลับมาเอ่ยคำสุดท้าย

“แต่ว่า.. สายน้ำอย่างผมไม่เคยไหลย้อนกลับ เช่นเดียวกันที่ผมไม่อาจกลับไปหาพี่ได้ เพราะหัวใจของผมรักใครไม่ได้อีกแล้วนอกจากแบมแบม”

 





 

            มาร์คเดินออกมาจากห้องของเรนนี่ ในใจก็แอบหวั่นอยู่บ้างที่เผลอทิ้งแบมแบมไว้แล้วมาดูแลเรนนี่แบบนี้ แต่มันก็เป็นสิ่งที่อยู่เหนือการควบคุม เขาเองก็ลำบากใจเช่นกัน

และเมื่อเปิดประตูเข้าไปในห้องนอน ก็เป็นอย่างที่คิดไว้ แบมแบมยังไม่นอน ตอนนี้กำลังยืนประจันหน้ากับชายหนุ่มอยู่หน้าประตู

“ขอคุยด้วยหน่อยสิ...”

“ว่า...??”

“ไปคุยกันข้างนอกเถอะ พวกซอกจินนอนอยู่ห้องข้างๆ รบกวนพวกนั้นเปล่าๆ” แบมแบมบอก น้ำเสียงจริงจังชวนให้สงสัย แต่มาร์คก็เดินตามร่างบางออกไปจนกระทั่งถึงห้องนั่งเล่นที่เงียบสงบ มีเพียงแสงสว่างจากโคมไฟประดับเท่านั้น

บังเกิดความเงียบงันอยู่ครู่ใหญ่ มาร์คเองก็จ้องร่างบางรอที่จะฟังว่าอยากจะพูดเรื่องอะไรกันแน่ จนในที่สุดก็ได้ยินเสียงถอนหายใจดังๆ ของแบมแบม และคำพูดที่ทำให้เขาประหลาดใจ

ต้วนหลางน่ะ ไม่ค่อยเล่าเรื่องตัวเอง หรือเรื่องเมื่อก่อนให้ฉันฟังเลยนะ แบมแบมเอื้อนเอ่ยเสียงราบเรียบ

ร่างบางเฝ้านึกถึงว่าตัวเองแทบจะไม่รู้เรื่องที่เกี่ยวกับมาร์คโดยตรงเลย ขนาดเรื่องครอบครัวใหม่ของพ่อมาร์คก็ยังรู้ในสถานการณ์ที่เหมือนกับถูกบีบบังคับให้พูดออกมา แต่มาร์คก็ไม่ได้เล่ารายละเอียดปลีกย่อย ทำให้บางทีแบมแบมก็รู้สึกว่าไม่สามารถเข้าไปถึงหัวใจของผู้ชายคนนี้ได้เลย

มาร์คมองหน้าแบมแบมด้วยความรู้สึกประหลาดใจ.. ท่าทีของร่างบางที่อยู่ตรงหน้าต่างไปจากเดิมมากจนทำให้เขารู้สึกแปลก

เรื่องของฉัน? ก็เคยบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอว่าพ่อกับแม่หย่ากันเลยต้องอาศัยอยู่กับแม่แค่สองคน จนกระทั่งท่านแต่งงานใหม่

เรื่องนั้นฉันรู้อยู่ก่อนแล้ว แต่ขอรู้มากกว่านี้ไม่ได้เลยงั้นเหรอ ทีต้วนหลางยังรู้เรื่องเกี่ยวกับฉันมากมาย ฉันเองก็ไม่เคยคิดจะปิดบัง เล่าทุกอย่างให้ฟัง แล้วทำไม...???”

มาร์คเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไป ความทุกข์เหลือล้นปรากฏบนใบหน้า จนแบมแบมรู้สึกสะดุด

นายรู้ไปก็มีแต่จะไม่สบายใจเปล่าๆ” มาร์คเอ่ยน้ำเสียงเรียบเฉย ดวงตาหลุบต่ำลงเล็กน้อยราวกับดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความทรงจำ... “ฉันเองก็ไม่ใช่เด็กๆ ที่ต้องมานั่งเล่าประวัติส่วนตัวเหมือนเด็กประถมที่ครูสั่งให้ออกไปพูดหน้าชั้นเรียน แล้วอีกอย่าง กะอีแค่เรื่องพรรค์นั้นไม่มีอะไรมากมายให้ต้องพูดถึงหรอก”

มาร์คที่เกิดมาในครอบครัวแตกแยก สำหรับเขาแล้วการที่ต้องมาพูดถึงเรื่องพวกนั้นมันยิ่งทำให้เขาย้อนนึกถึงวันเก่าๆ ที่ไม่น่าจดจำ แต่แบมแบมในตอนนี้กลับคิดเป็นอื่นไปเสียแล้ว

ภาพที่ริมชายทะเลวิ่งวนเข้ามาในความคิดของแบมแบมราวกับฉากในหนังที่ถูกเปิดวนซ้ำๆ จนมาถึงตอนนี้เขาพอจะเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมมาร์คถึงไม่ยอมเล่าเรื่องของพี่เรนนี่ให้ฟัง

หากไม่ใช่เพราะว่า.. มาร์ครักในตัวผู้หญิงคนนั้น

แบมแบมหายใจเข้าลึกๆ พลางขยับเข้าไปใกล้ร่างสูง ทำใจดีสู้เสือถามออกไปอีกครั้ง และจะเป็นครั้งสุดท้าย...

“แต่อย่างน้อยๆ ต้วนหลางก็น่าจะบอกเรื่องของพี่เรนนี่ ทำไมต้องปิดบังฉัน”

มันไม่เกี่ยวกับนาย” มาร์คตอบกลับออกไปอย่างรวดเร็วจนไม่ทันคิดว่าคนฟังจะรู้สึกเช่นไร รู้ตัวอีกทีก็เห็นน้ำตาของอีกคนแล้ว

แบมแบมสะอึกใบหน้าถอดสีจนซีดชา ความน้อยเนื้อต่ำใจพลันเอ่อทะลักเข้ามาสู่หัวใจอันสั่นไหว ร่างบางยกหลังมือขึ้นมาปาดน้ำตาของตัวเองอย่างลวกๆ น้ำตาที่น่ารังเกียจรินไหลแม้ไร้เสียงสะอื้น

“ดี!! งั้นก็ถือว่าต่อไปนี้เราไม่เกี่ยวข้องกันอีกก็แล้วกัน!!!

แบมแบมกระโชกเสียงใส่หน้ามาร์คอย่างสุดจะทน ร่างบางเหลือกตามองมาร์คอย่างโมโหระคนเสียใจจนมันไหลออกมาเป็นน้ำตา ก่อนที่จะตะบึงตะบันพาร่างของตนเองออกไปจากตรงนั้นให้เร็วที่สุด!

คำพูดของแบมแบมนั้นราวกับเป็นหัตถ์ของพระเจ้าบันดาลฟาดเข้าที่ใบหน้าของเขาอย่างจัง และนั่นทำให้ชายหนุ่มรู้สึกตัวตื่นจากภวังค์อันสับสน

“แบม.. แบมแบม!! รอพี่ด้วย!!!

 










 

มาร์ควิ่งตามแบมแบมไปจนถึงชายหาดที่เวิ้งว้าง มีเพียงแสงไฟไกลๆ จากท้องถนนและแสงสว่างจากดวงจันทร์ทรงกลดส่องลงมาให้ชายทะเลไม่มืดมิดมากเกินไปนัก

และแล้วก็เจอ... ร่างบางกำลังนั่งชันเข่าฟุบหน้าอยู่ริมฝั่ง

เป็นครั้งแรกที่มาร์คได้เห็นแบมแบมโกรธขนาดนี้ แต่นั่นมันก็แสดงให้เห็นว่าแบมแบมแคร์เขามากแค่ไหน แม้จะรู้สึกผิด แต่ก็แอบดีใจอยู่ลึกๆ

“แบมแบม” มาร์คเรียกเบาๆ อยู่ด้านหลัง

ทว่าตัวเล็กกลับเฉย ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาทั้งที่รู้ตัวว่าถูกเรียกอยู่เต็มสองรูหู

มาร์คถอนหายใจอย่างแผ่วเบา ขยับมุมปากยิ้มบางๆ พลางขยับมานั่งขันเข่าข้างๆ คนตัวเล็ก ใบหน้าหล่อเหลาทอดยาวไปยังท้องทะเล

“ฟังพี่นะครับคนดี” มาร์คเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่ม แบมแบมมีท่าทีนิดหนึ่ง แต่ก็ยังไม่เงยหน้าขึ้นมา ชายหนุ่มว่าต่อ.. “พี่เคยคบกับพี่เรนนี่มาก่อนจะได้เจอกับนาย ที่ไม่บอกให้รู้เพราะเรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกับนายจริงๆ ไม่ว่าจะตอนรักกันหรือเลิกกันก็เป็นเพราะหัวใจของพี่ต้องการเองทั้งนั้น และแน่นอนว่าที่มาคบกับนายก็ไม่เกี่ยวกับพี่เรนนี่เหมือนกัน...” ชายหนุ่มเว้นวรรคพลางบางถอนหายใจเสียงแผ่ว และหันมายังร่างบางที่เอาแต่ฟุบไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาซะที ในใจก็อดรู้สึกแย่ไม่ได้

มาร์คว่าต่อ....

“ที่พี่ไม่อยากพูดถึงมันอีก เพราะมันเกี่ยวข้องไปถึงเรื่องเก่าๆ หลายเรื่องที่พอคิดถึงทีไรก็ทำให้เจ็บปวด ทั้งตัวพี่เอง พี่เรนนี่ พ่อของเธอ แม่ของพี่ และคนอีกคนหนึ่ง พี่คงเล่าให้นายฟังในสักวันที่พร้อม ซึ่งมันไม่ใช่ตอนนี้”

พอได้สดับฟังอย่างชัดถ้อยชัดคำสิ้นแล้ว.. แบมแบมเงยหน้าขึ้นมาจากสองแขนที่รองช้อนกันต่างหมอนหนุน แถมยังส่งตายตาแสนดุกร้าวมายังชายหนุ่มอีก

“ขี้โกง! ต้วน-หลาง-ขี้-โกง!!

“แล้วรักมั้ย??”

“รัก!!

“งั้นนายต้องใจเย็น แล้วเรามาคุยกันดีๆ ได้มั้ยล่ะ” มาร์คถาม

“ก็ว่ามาสิ ใครเอาขี้หมาไปอุดปากไว้ล่ะ!!

เห็นได้ชัดว่าไม่มีทางเลยที่จะใจเย็นได้เลย มาร์คได้แต่ถอนหายใจยาวๆ อย่างใจเย็น พลางขยับก้นไปใกล้คนข้างๆ มากขึ้น

“การคบกัน ไม่จำเป็นว่าเราต้องรู้ทุกเรื่องของกันซะหน่อย จริงมั้ย? บางทีนายเองก็อยากจะมีเรื่องลับๆ เก็บเอาไว้เป็นความทรงจำของนายเอง พี่เองก็เหมือนกัน เรื่องบางอย่างมันคงจะดีกว่าถ้าเก็บมันไว้ในกล่องแห่งความทรงจำ ไม่ต้องไปยุ่งอะไรกับมัน” มาร์คเว้นหายใจชั่วครู่ แล้วว่าต่อ..

“ที่พี่อยากจะบอกกับนายก็คือสิ่งที่สำคัญไม่ใช่อดีต แต่เป็นปัจจุบัน แค่ตอนนี้พี่รักนาย เรามีความรักต่อกัน แค่นั้นก็เพียงพอแล้วไม่ใช่เหรอ?”

พอมาถึงตอนนี้แบมแบมเริ่มมีทีท่าอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด แววตาที่แสนดุเหมือนแม่เสือสาวจอมโหดได้หายไปแล้ว ใบหน้าที่มึนตึงแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนระโรย

พอจุกใจนึกขึ้นได้ว่าตัวเองก็มีเรื่องบางเรื่องที่ไม่อยากบอกใครเหมือนกัน เหตุผลก็คงแบบเดียวกับที่ชายหนุ่มพูดไว้ บางทีคนเราก็อยากจะมีพื้นที่เล็กๆ เอาไว้เก็บซ่อนความทรงจำของตัวเอง

มันจริงอย่างที่ต้วนหลางว่า.. ทุกอย่าง!

“ไหนดูซิ ยิ้มให้ดูหน่อย พี่ไม่อยากเห็นนายหน้าบึ้งแบบนี้ไปจนแก่หรอกนะ”  ชายหนุ่มว่าพลางเอื้อมมือไปไล้ที่แก้มเนียนอย่างรักใคร่

แบมแบมสะบัดตัวนิดหนึ่งอย่างหงุดหงิด ราวกับพยายามปัดแมลงวันน่ารำคาญ ทว่า..ที่มุมปากกลับมารอยยิ้มบางๆ เหมือนพยายามอดกลั้นเสียเต็มประดา เห็นได้ชัดว่ากำลังวางฟอร์มจัด

“ถ้าไม่ยิ้มแล้วจะทำไม ห๊ะ??” แบมแบมยียวนด้วยสีหน้าและน้ำเสียง เท่านั้นแหละทั้งร่างก็ต้องชะงัก ดวงตาคู่โตเบิกโพลง เมื่อมาร์คจู่โจมสายฟ้าแลบด้วยจูบอันดูดดื่ม

“ฮึ.. อืม”

ตัวเล็กทั้งผลักทั้งข่วนร่างสูงด้วยจริตของคนฟอร์มจัด แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่อาจต้านทานต่อรสจูบอันหอมหวาน สัมผัสแสนอบอุ่นของมาร์ค

ฝ่ามือเล็กจากที่เคยทุบตีแผ่นหลังของชายหนุ่ม แปรเปลี่ยนเป็นอ่อนยวบลูบไล้อย่างเสน่หา ริมฝีปากอวบอิ่มนั้นตอบรับสัมผัสอย่างว่าง่าย ด้วยหัวใจที่ยอมศิโรราบต่อชายผู้ได้ครอบครองมันไปหมดทั้งสี่ห้องแล้ว

“พี่รักนายนะแบมแบม” มาร์คเอ่ยคำรัก หลังจากที่คลายจุมพิตอันแสนหวาน

คนถูกบอกรักดวงแก้มระเรื่อด้วยความอาย หัวใจสุขล้นจนยากจะพร่ำพรรณออกมาเป็นคำพูดได้ ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่พวกบอกรักพร่ำเพรื่อ ฉะนั้นทุกครั้งที่ได้ยินชายคนนี้บอกรัก หัวใจดวงน้อยมันรู้สึกซาบซ่านอิ่มเอม

ไร้ซึ้งคำเอื้อนเอ่ย ร่างบางโผซบลงที่แผ่นอกของมาร์คชายอันเป็นที่รัก ใช้สัมผัสสื่อถึงความในใจ

“กลับห้องกันเถอะ ยังมีอะไรที่ต้องทำอีกเยอะ”

“ต้องทำไรอีกอ่ะ??”

ตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมาฉงนสนเท่ห์ แต่พอได้เห็นแววตากรุ้มกริ่มของมาร์คเท่านั้นแหละ ความกระจ่างชัดก็แล่นริ้วเข้ามาในโสตประสาทชนิดที่ว่าแม่นกว่าหมอลักษณ์ฟันธง! (งานหื่นต้องมา..)

ในสายตาของมาร์คและแบมแบมมีเพียงกันและกัน... จนไม่อาจทันได้สังเกตว่าเบื้องหลังของพวกเขานั้นมีแววตากลมโตของเรนนี่มองตรงมาเห็นทุกอย่าง ทุกคำพูด ทุกการกระทำ จนน้ำตารินไหลท่วมหน้า และไม่อาจฝืนใจทนดูภาพเหล่านั้นได้อีกต่อไป!!

 


 

 

โปรดติดตามตอนต่อไป...

 


 

ตอนนี้แอบน้อยกว่าตอนที่ผ่านมา ขอยกยอดไปตอนหน้านะ คิคิ

 

สำหรับตอนนี้ ความปวดใจตกไปอยู่ที่มือที่สามน่ะ ยองแจนี่ชัดเจนว่าไม่ตัดใจอย่างแน่นอน ส่วนเรนนี่ ต้องมาลุ้นว่าเธอจะช็อคจนหนีกลับเมกา หรือว่าจะสู้ต่อเพื่อให้ได้มาซึ่งความรักเหมือนยองแจ

 

ติดตามลุ้นเชียร์ต่อไปน้า ตอนหน้ากลับฮวาซองแล้วล่ะ จะไปหนักที่บีเนียร์แจจ้า

 

1 เม้น 1 กำลังใจ

 

ปล. กำลังคิดอยู่ว่าอาจจะเปลี่ยนปกฟิค และเพิ่มเป็น 2 เล่มจบ เพราะดูท่าตอนนี้ความหนาแน่นมายืนมาก เล่มเดียวคือหนาเท่าฝาบ้านแน่นอน T___T

 

อัพเดต 25/08/2557

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

3,107 ความคิดเห็น

  1. #2919 mellow_aa (@mellow-aa) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 มีนาคม 2559 / 22:32
    ขอบคุณมาร์คที่ชัดเจนนะ จิงๆ คิดว่าเรนนี้น่าจะได้ยินนะตอนที่มาร์คพูด เราดีใจที่มันไม่มีใครยื้อให้เจ็บไป ไม่ทะเลาะกันนาน >< 
    แต่กลัวกับอีกคู่เหลือเกินนะ จิงๆ 
    #2919
    0
  2. #2879 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 มกราคม 2559 / 04:21
    โอ้ยยยยยย
    ยองแจจจจจจหยุดดดดดดดดดด
    เรนนี่ยอมรับมันซะ
    #2879
    0
  3. #2810 MtripleJ dubleytotheb (@nyoungie) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2558 / 04:24
    ยองเเจใจเย็นๆนะลูก ปล่อยนยองไปเถ้อะ~
    #2810
    0
  4. #2773 Hermione (@pare1direction) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 08:23
    ยองแจนี่มันตัวท็อปของความร้ายกาจจ5555
    #2773
    0
  5. #2745 Wrp (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 21:53
    จินยองจะเชื่อใจแจบอมมั้ย แจบอมคนชอบให้ความหวัง ชิชะ

    จินยองเจ้บปวดแกจะรู้บ้างมั้ย ห้ะะะ
    #2745
    0
  6. #2506 pong narak (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 เมษายน 2558 / 03:06
    Mark ค่อยน่ารักสมหน้าตาหน่อย แต่เริ่มไม่ชอบพี่บีแล้วอ่ะ บอกตรงๆ เห็นเงียบๆ ฟาดเรียบนะคะ
    #2506
    0
  7. วันที่ 7 เมษายน 2558 / 19:45
    ดราม่า ฟิน อินจัด #ให้ตายเหอะใครเป้นคนแต่ง #ของลายเซ็นหน่อยคร่าาา^0^
    #2469
    0
  8. #2409 Khampoohnaka (@Khampoohnaka) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 มีนาคม 2558 / 07:31
    แจยองนี่น่ากลัวสุดในเรื่องป่ะเนี่ย
    #2409
    0
  9. #2292 lc_bbie (@lc-bbie) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 01:12
    งานหื่นต้องมาจริงๆค่ะ -..- 555 เรนนี่นางมาที่นี่เพราะมาร์ค เห็นงี้แล้วก้ตัดใจซะแล้วกลับเมกาไปเล๊ยยย ชัดขนาดนี้ เห้อ ส่วนยองแจนู๋ปล่อยเจบีไปเถอะ :(
    #2292
    0
  10. #2260 viewmarkkk (@viewpakjira) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 13:43
    โอ้ยมันส์556555666
    #2260
    0
  11. #2240 cj4030 (@cj4030) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 22:48
    พี่มาร์คทำดีละ ทุกเรื่องต้องไปจบบนเตียง ชีวิตแบมแบมดี๊ดี 
    พี่เรนนี่กลับบ้านเหอะนะ นี่ไม่ใช่ที่ของพี่ละ บาย...
    #2240
    0
  12. #2217 Mamaymilkey (@mamay1992) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2557 / 14:55
    สะใจ
    #2217
    0
  13. #2176 mmmm (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2557 / 20:21
    เรนนี่คงไม่เท่าไรหรอกมั้ง เพราะเธอนิสัยดี

    แต่ยองแจเนียสิ ไม่ยอมอะไรกับเขาเลย

    จินยองกับแจบอมจะไปกันรอดไหมเนีย
    #2176
    0
  14. #2096 Mayro (@mayromun) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2557 / 16:11
    อ่านไปอ่านมา ผมนี้ถึงกับขึ้น เรื่องของ พี่บี ยองแจ แล้ว ก็ จูเนียร์ เลยคับ !!!!!!
    #2096
    0
  15. #1996 Ssprd Tsr (@2ongiiz) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2557 / 16:26
    ดีกันสักที อิอิอิ
    #1996
    0
  16. #1994 jingde (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2557 / 16:16
    แอบเป็นห่วงจินยองนะเพราะยองแจอ่ะร้ายยยยยแจบอมก็ไม่เด็ดขาดเอาซะเล๊ย
    #1994
    0
  17. #1931 อากาเซ่ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2557 / 15:46
    บางที การรักษาน้ำใจคน ๆ นึง แต่กลับเป็นการทำร้ายกัน โดยไม่รู้ตัว แต่ความรักและความจริงใจที่มากพอ จะทำให้สถานการณ์ดีขึ้นได้ เหมือนที่มาร์คพยามยามอธิบายกับแบม หนักแน่นนะลูก
    #1931
    0
  18. #1872 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 22:46
    ยังไงแจก็จะไม่ยอมใช่ไหม จะทำร้ายจิตใจจินยองไปถึงไหน ปากบอกอย่างแต่ทำอีกอย่างทำตัวแบบนี้ใครมันจะไปรักได้ลง น่ารังเกียจสิ้นดี
    #1872
    0
  19. #1691 DomiSK (@nemaki4never) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 กันยายน 2557 / 02:04
    จินยองอ่าาาาาา นายต้องเข้มแข็งนะรู้มั้ยยยย พีบีแม่งงงทำไมเป็นคนงี้วะะะ ยองแจก็อีกคน ไม่ไหวแหละ อ่านไปอ่านมาของขึ้นน *ตบโต๊ะ*
    #1691
    0
  20. #1656 FFFFF (@fuan) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 กันยายน 2557 / 23:16
    ยองแจ้!!! ไม่เอาสิ ไม่เป็นนางร้ายสิ แจจจจจจจ กลับใจนะแจ เดินออกมาจากตรงนั้นนะ ไปหาทางใหม่ๆที่สวยงามดีกว่า
    #1656
    0
  21. #1560 MandM (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 กันยายน 2557 / 13:20
    ยองแจร้ายกาจมากจะทำไรอีกเนี่ย สงสารจินยองเถอะ T T

    มาร์คแบมเกือบไปๆนึกว่าจะดราม่าซะแล้ว>< ขอบคุณที่เข้าใจพี่เค้านะแบมแบม^^
    #1560
    0
  22. #1543 saiinam (@sainamm) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2557 / 02:33
    ไม่มีไรมากนะแต่มอบแท็กนี้เลย #ยองแจใสใสไม่มีจริง 5555555
    #1543
    0
  23. #1542 เจ้านีโม้ (@planemoo) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2557 / 00:38
    เฮ้อ นึกว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีซะแล้ว ลุ้นซะ
    #1542
    0
  24. #1541 PatChaa (@lisa1994) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2557 / 01:20
    ยองแจ อย่าทำอะไรร้ายแรงเลยนะ *^* อย่าทำเนียร์เชียว
    ร้ายซะไม่มีเลยอ่ะ ชิชิ

    ขอให้ยัยเรนนี่ไปให้พ้น หายไปซะได้เลยก็ดี บู่วว -3-
    #1541
    0
  25. #1540 peacefulmind (@youmymiracle) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2557 / 21:46
    ค่อยยังชั่วที่ต้วนหลางคิดได้ ชัดเจน และมั่งคงกับแบมแบม หื่นอีกแล้วนะต้วน 555
    ไปเถอะนะเรนนี่อย่าฝืนเลย ผู้ชายเขาไปม่รัก ก็อย่าอยู่ต่อเลย กลับไปซะเถอะ

    เตรียมตัวสงสารจินยองล่วงหน้าเลยดีกว่า ท่าทางจะเจออะไรอีกเยอะ ยองแจร้ายจริงๆ เฮ้อ
    แจ็คสันเอ๊ย ฝากดูแลจินยองที ท่าทางตอนนี้แจบอมจะยังทำอะไรไม่ได้นอกจากจะทำให้จินยองเจ็บเพิ่ม
    #1540
    0