Homolism' GOT7 : MarkBam BNior

ตอนที่ 27 : Chapter 21 ตัดบัวยังเหลือใย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,320
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    21 ส.ค. 57


 

Chapter 21 ตัดบัวยังเหลือใย

 

 

 

ฮึกกก!!

จินยองสะดุ้งเฮือกหลุดจากฝัน เหงื่อเม็ดเป้งหลายต่อหลายเม็ดนั้นไหลออกมามากมายทำเอาชุดนอนลายทางสีเหลืองอ่อนของเขานั้นเปียกโชก ทนไม่ไหวจนต้องยันกายลุกขึ้นนั่งพิงกับหัวเตียง

ผ้าม่านสีครีมกำลังปลิวไสวเพราะสายลมของฤดูใบไม้ผลิ ซึ่งพัดเข้ามาต้องกายเขาช่วยทำให้รู้สึกดีมากทีเดียว แต่ดูเหมือนจะไม่สามารถช่วยลำคอที่แห้งเป็นผงเพราะกระหายน้ำได้

นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนมาหยุดอยู่ที่โต๊ะข้างเตียง ซึ่งมีเหยือกและแก้วตั้งอยู่ และไม่ต้องรอให้ใครมาบริการ เขาก็จัดการสนองความต้องการของตัวเองเสีย

เฮ้อ...

ร่างบางถอนหายใจทิ้งซะเฮือกใหญ่เมื่อดื่มเสร็จแล้ว เฝ้านึกถึงแต่ความฝันที่ได้ประสบมาเมื่อสักครู่นี้ มันยังแจ่มชัดในโสตประสาทไม่มีวันจาง สำหรับเขาแล้วมันน่ากลัวยิ่งกว่าฝันว่าเห็นสัตว์ประหลาดบุกโลก หรือถูกหมาบ้าวิ่งไล่กัด

ลำแสงสีทองโผล่พ้นขึ้นมาประดับบนท้องนภาบ่งบอกว่าสมควรแก่เวลาตื่นพอดี เพราะว่าวันนี้เขามีนัดกับบรรดาเพื่อนรุ่นน้องเพื่อไปเที่ยวปูซานบ้านของมาร์ค โดยเรนนี่จะใช้รถยนต์ของตัวเองมารับพวกเขาในเวลาเจ็ดโมงเช้า

เรื่องไปปูซานเขาขออนุญาตที่บ้านเรียบร้อยแล้ว ยกเว้นก็แต่... แจบอม ที่โทรไปหาตั้งแต่เมื่อคืนก็ติดต่อไม่ได้

จินยองงัวเงียลุกจากเตียงไปเข้าห้องน้ำ ทว่าความวิตกกังวลจากฝันร้ายยังคงตกค้างในจิตใจจนแสดงออกให้เห็นจากใบหน้าที่เซื่องซึม แววตาที่หมองเศร้า

 



 

 
 

ยองแจไม่อาจจะข่มตาลงนอนได้ ความรู้สึกอันมากล้นที่มันไหลเวียนอยู่ในร่างกายทำให้เขาไม่อยากหลับตา กลัวว่าหาลืมตาขึ้นมาแล้วผู้ชายที่นอนหลับคว่ำตัวอยู่ข้างๆ จะไม่อยู่ให้เห็นหน้าอีกแล้ว

แม้จะเสียใจที่ไม่อาจได้รับความรักจากแจบอม แม้เป็นได้แค่เพื่อน หรืออาจจะเป็นได้แค่คู่นอนเพียงแค่ค่ำคืนเดียว มันก็ทำให้เขามีความสุขราวกับดื่มด่ำกับความเศร้าอันหอมหวาน

ยองแจทิ้งตัวลงนอนซบแผ่นหลังของแจบอม เรียวแขนน้อยๆ โอบรัดร่างของชายหนุ่มไว้ให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้

 

 




 

ทางด้านปูซาน กว่าที่แบมแบมจะรู้สึกตัวตื่นก็ปาไปสายตะวันโด่ง อาจจะเพราะเมื่อคืนนี้ผ่านศึกอันหนักหน่วงมาก็เป็นได้... ร่างบางบิดขี้เกียจอยู่บนฟูกนุ่มๆ เขายังไม่ยอมลุกไปไหน เอาแต่สูดดมกลิ่นผ้าห่มที่หลงเหลือจากกลิ่นกายของมาร์ค

“กลิ่นตัวของต้วนหลางนี่น้า อย่างกับกลิ่นตัวของป๊าเลย ทั้งหอม ทั้งอบอุ่น.. อ๊ะ...เจ๊บ!

ตัวเล็กร้องโอยขณะที่กำลังจะขยับตัวลุก มือกดบั้นเอวตัวเองที่ดูท่าว่าจะเคล็ดขัดยอก สายตาที่เริ่มมองชัดกวาดมองรอบ 360 องศาหาเจ้าคนต้นเหตุ

หายไปไหนของเขานะ..

แบมแบมหัวกระเซิงออกจากห้องนอน เดินหาเจ้าของบ้านจนมาถึงห้องนั่งเล่น กลิ่นหอมกรุ่นๆ ละมุนลอยเตะเข้าจมูกทำเอาเขาแทบหายง่วง...

กลิ่นอะไร ทำไมมันช่างหอมอย่างนี้... หอมมาก!

และต้นตอของมันคงไม่พ้นมาจากในครัว คิดได้ดังนั้นแบมแบมก็กุมเอวบางของตัวเองแล้วเดินไปห้องครัวอย่างระมัดระวัง สิ่งแรกที่เห็นก็คือคุณชายต้วนกำลังทำอะไรบางอย่างกับแป้งนุ่มๆ

“อ้าว ตื่นแล้วเหรอ” มาร์คทักทาย แต่หน้ายังคงจดจ่ออยู่ที่แป้ง มือเรียวสวยของเขาบรรจงนวดเฟ้นเนื้อของแป้งข้าวสาลีให้เข้ากัน

“ต้วนหลางทำอะไรอยู่เหรอ กลิ่นหอมออกไปจนถึงข้างนอกเลย ไหนๆ มีไรให้ทำบ้าง” แบมแบมถามอย่างตื่นเต้น พลางชะโงกหน้าไปมาล้อมหน้าลอมหลัง จนมาร์คทนไม่ไหวเลยมะเหงกเข้าให้หนึ่งที

“งื้อ..เจ็บนะ”

“อยู่เฉยๆ ไปเลย นายน่ะอย่าได้ทำอะไรเป็นดีที่สุด แค่ทอดไข่ก็ยังไหม้ นายมีหน้าที่รอกินอย่างเดียวก็พอแล้ว” มาร์คสั่งอย่างเผด็จการ ตัวเล็กหน้าบูด.. แสร้งทำงอน

เถียงไม่ออกจริงๆ ไอ้เรื่องเข้าครัวทำอาหารนี่ถ้าไม่ทำครัวระเบิดก็จานชามบรรลัย แถมทำอะไรออกมาอย่าว่าแต่คนเลย หมาก็ยังไม่แดก ล่าสุดทำบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปทานในห้องยังต้มซะเปื่อยยุ่ยจนกลายเป็นโจ๊กเละๆ

“ก็ได้ ที่ยอมเพราะจะได้กินของอร่อยๆ หรอกนะ” ตัวเล็กบอกอย่างไว้ท่า แต่แววตาเป็นประกายระยิบๆ เมื่อนึกขึ้นได้จากคำพูดของพี่เรนนี่ว่ามาร์คนั้นทำอาหารอร่อยมาก

แต่เขาเองก็ไม่เคยมีโอกาสได้ทานอาหารฝีมือของผู้ชายคนนี้เลยสักครั้ง

“น่าจะได้ที่แล้วนะ” มาร์คว่าพลางเดินไปที่เตาอบขนาดใหญ่ สำหรับอบพวกขนมโดยเฉพาะ แบมแบมก็ย่องตามไปอย่างใคร่รู้

“อ๊ะ.. นั่นมัน!!

ดวงตาของเจ้าตัวเล็กที่ว่าโตอยู่แล้วก็โตยิ่งกว่าเดิม ปากอันอวบอิ่มห่อเป็นรูปตัวโอ เมื่อได้เห็นสิ่งที่มาร์คกำลังนำออกมาจากเตาอบ มันคือขนมที่หน้าตาคล้ายกับที่เขาได้กินไปเมื่อคืนวานนี้ บรรจุอยู่ในถาดราวๆ 20 ชิ้น สีเหลืองอมน้ำตาลน่ารับประทานเป็นที่สุด

“น่ากินอ่า.. หอมมากเลย ขอชิมนะ โอ๊ะ ร้อน!” แบมแบมร้องโอย ชักมือกลับมาเพราะความร้อนของขนม มาร์คดึงมือไปเป่าทันที

“ดีขึ้นยัง??” มาร์คถามเสียงดุ หน้าดุ ตาดุ ราวกับคุณพ่อที่กำลังดุลูกสาวแสนซน ทว่า... แบมแบมกลับหุบยิ้มไม่ได้เลย

“อะ อื้อ หายแล้ว”

“คราวหน้าก็ระวังหน่อย อย่าตะกละให้มาก เดี๋ยวได้อ้วนเป็นหมูอีก”

“คร๊าบ คร๊าบ เข้าใจแล้วคร๊าบคุณพ่อ ดุจริงเชียว ไหนล่ะขนม เอามากินได้ยัง?”

“นายนี่มันจริงๆ เล๊ย” ร่างสูงส่ายหน้า พ่นลมหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ก่อนจะใช้มือที่สวมถุงมือทนความร้อนหยิบเอาขนมที่เพิ่งอบเสร็จมาเป่าจนอุ่นพอทานแล้วส่งให้เจ้าตัวเล็กตรงหน้าที่ทำหน้าเหมือนหมาหิวรออยู่แล้ว

“ฮ๊า..หอมจุงเบย” แบมแบมสูดดมเจ้าขนมก้อนกลมแบนในมือซึ่งกำลังส่งกลิ่นหอมกรุ่นได้ที่ ก่อนจะส่งเข้าปากแล้วกัดไปเสียคำโต แค่เพียงได้เคี้ยวคำแรกเท่านั้น เขาก็สัมผัสได้ถึงเนื้อขนม ความหวาน ความหอม ความนุ่มละมุนลิ้น

“อร่อยที่สุดเลย สุดยอด!!” แบมแบมร้องลั่น ทั้งๆ ที่ยังเคี้ยวตุ้ยๆ อยู่เต็มปาก สวาปามยัดเข้าปากในหมดก้อนในคราวเดียว (หมดกัน สภาพเคะผู้น่ารัก... - -“) มาร์คทนไม่ไหวหลุดขำ

“ค่อยๆ กินก็ได้ ทั้งหมดนี่ให้นายหมดเลย ไม่มีใครแย่งหรอก”

“ว่าแต่ ไอ้ขนมนี่มันมีชื่อม๊ะ จริงๆ จะว่าคล้ายขนมไหว้พระจันทร์ก็ไม่ใช่ จะเหมือนขนมเปี๊ยะก็ไม่เชิง”

มาร์คยิ้มกรุ้มกริ่ม.. เอาแต่จ้องใบหน้าของแบมแบมอย่างแฝงความนัย ลังเลอยู่นานโขกว่าจะยอมเล่าแจ้งแถลงไข

“จริงๆ แล้วมันเป็นขนมที่ทางฝั่งพ่อสืบทอดมาหลายรุ่นแล้ว พี่เองก็ได้เรียนทำมาตั้งแต่เด็กๆ ชื่อของมันน่ะเหรอ..” มาร์คเว้นวรรคชั่วครู่ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขากำลังเขิน ดวงแก้มแดงระเรื่อไปจนถึงหู

แบมแบมรอฟังด้วยความฉงน

“ตกลงชื่อไรกันแน่??”

“ขนม เอ่อ.. ขนมเมียจ๋า

“ห๊า!!!” แบมแบมร้องลั่นเมื่อได้ยินชื่อขนม ทำเอาเศษขนมที่อยู่ในปากกระเด็นใส่หน้ามาร์คจนเปื้อนเปรอะเต็มไปหมด

ตัวเล็กรีบใช้มือสวยปัดออกให้เป็นพัลวัน แต่หน้ากลับเอาแต่ก้มมุดหลบซ่อนความเขินอายที่มันกำลังประจานจนเด่นชัดอยู่บนพวงแก้มแดงๆ ลามไปจนถึงใบหู

ขนมเมีย.. ขนมเมียจ๋า? อย่างนั้นเหรอ?? ร่างบางลอบคิดพลางหลบสายตาของชายหนุ่ม ที่ตอนนี้ก็ดูเหมือนจะออกอาการไม่ต่างจากเขาเท่าไหร่นัก แค่คิดว่ามาร์คทำขนมชื่อพิลึกนี่ให้กิน แบมแบมก็แทบจะตัวระเบิดกลายเป็นโกโก้ครั้นส์

“นายตั้งใจช่วยพี่เช็ดจริงๆ หรือเปล่า??” มาร์คถามแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ มือแกร่งคว้าหมับจับมือเล็กไว้อย่างแน่นหนา

แบมแบมช้อนตามอง ทำตาปริบๆ เหมือนลูกแมวน้อย

มาร์คกระเดือกน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขากำลังมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตาเหมือนเมื่อตอนแช่น้ำพุร้อนด้วยกันไม่มีผิด และนั่น.. ยิ่งทำให้ร่างกายของแบมแบมวาบหวามจนสะเทิ้นเขินอาย

เปลือกตาคู่สวยค่อยๆ หลับพริ้มลงอย่างแช่มช้า พร้อมๆ กับมาร์คที่โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ เพื่อประทับจุมพิตที่แสนดูดดื่มลึกซึ้ง

ปลายลิ้นของมาร์คเลียหยอกเย้ากับริมฝีปากของร่างบางอย่างพึงพอใจ หลงใหลยากจะคลาย ความรู้สึกเสียวซ่านค่อยๆ แล่นริ้วขึ้นมาตามร่างกายของแบมแบม

“อือ.. อืม... ยังกลางวันอยู่เลย..!

“ช่างสิ” มาร์คบอกอย่างไม่สนใจในคำประท้วง ลิ้นของเขาละเลียดชิมไปตามเรือนผิวและซอกคอขาว กลิ่นไอจากเรือนร่างของคนตัวเล็กมันช่างเย้ายวนเสียจนไม่อาจห้ามไฟแห่งปรารถนาได้ไหว

“อะ.. แต่..อีกเดี๋ยวพวกจินยอง อ๊ะ..ก็จะมากันแล้ว อืม..”

ใช่ว่าแบมแบมจะกังวลถึงสิ่งนั้นเพียงอย่างเดียว และไม่ใช่ว่าเขาไม่ชอบการสัมผัสของกันและกัน ทว่า..การทำเช่นนี้ในเวลากลางวันมันยังเป็นสิ่งที่ไม่คุ้นเคย

“อ๊ะ..อุ๊บ!

มาร์คฉวยจังหวะที่ร่างบางเผลอเข้าประกบจูบจนแทบหลอมละลาย ความนุ่มละมุนที่มาร์คได้สัมผัสเขาเองก็สุขล้นจนไม่อาจจะคลายริมฝีปากออกมาโดยง่าย

หอมหวานอะไรเช่นนี้...

 


 

ออดดดดดดดดดดดด

 

 

ออดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

 


 

เสียงออดหน้าบ้านดังลั่นราวกับเสียงแห่งวันมหาวินาศกรรม ขัดอารมณ์ที่กำลังได้ที่ของมาร์คอย่างที่สุด ร่างสูงชะงัก และผละตัวออกมาจากร่างแบมแบมอย่างไม่เต็มใจนัก หน้าตาเม้งเต็มที่แทบอยากจะปาข้าวของ

แบมแบมหัวเราะคิกคัก ก่อนจะโน้มเข้าไปจุ๊บที่แก้มแฟนหนุ่มราวกับจะปลอบใจ

“น่าๆ ไว้ค่อยต่อก็ได้...” ตัวเล็กบอกอย่างอายๆ ก่อนจะรีบใส่เกียร์หมาเผ่นไปจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ทุกอย่างบนในหน้าจะประจานให้ได้เห็น

น่าอายที่สุด!!

มาร์คอารมณ์ดีขึ้นอย่างเหลือเชื่อ เขารีบวิ่งตามแบมแบมไปติดๆ

พวกจินยอง ซอกจิน แจ็คสันอยู่หน้าบ้านกันแล้ว มาร์คและแบมแบมเห็นได้จากภาพผ่านจอมอนิเตอร์ภายในบ้านที่ติดตั้งไว้หน้าประตูบ้าน มันคืออุปกรณ์ที่เชื่อมต่อเข้ากับออดนั่นเอง

“แปลกแฮะ พวกนั้นหาบ้านพี่เจอได้ยังไง ไม่เห็นโทรมาถามทางด้วยซ้ำ” มาร์ครำพึงอย่างสงสัย แต่คนข้างๆ กลับเริ่มยิ้มแหยๆ

“คือ เอ่อ... ต้วนหลาง”

ยังไม่ทันที่ตัวเล็กจะได้สารภาพบาป ใบหน้าสวยงามของเรนนี่ก็โผล่เข้ามาให้ได้เห็นผ่านหน้าจอ นั่นคือเหตุผลที่ว่าทำไมเจ้าพวกนี้ถึงมาบ้านเขาได้โดยไม่หลงทาง เพราะมีเรนนี่ร่วมเดินทางมาด้วยนี่เอง เรนนี่เคยมาบ้านหลังนี้เมื่อ 2 ปีก่อน เมื่อครั้งที่มาพักร้อนในช่วงซัมเมอร์

ไม่ต้องบอกก็พอรู้ว่าวันนี้ที่หล่อนมายืนอยู่หน้าบ้าน เป็นใครที่ออกปากเชื้อเชิญ มาร์คขมวดคิ้วแน่น และหันมามองแบมแบมอย่างคาดคั้น

“ฉันเป็นคนชวนพี่เรนนี่มาเองแหละ” ร่างบางสารภาพในที่สุด “อย่าโกรธฉันเลยนะ ฉันก็แค่อยากให้พี่น้องคืนดีกัน”

มาร์คนิ่งเงียบไปนานจนดูน่ากลัว ราวกับว่าเขากำลังต่อสู้กับความคิดของตัวเองอย่างหนัก จนในที่สุดเขาถอนหายใจเสียเฮือกใจ พร้อมกับวางมือหนักๆ แปะบนศีรษะของร่างบางราวกับจะบอกว่าไม่เป็นอะไร ก่อนจะกดรับสัญญาณ

“รอเดี๋ยวนะ จะเปิดประตูให้” เขาบอกผ่านไมค์ช่องสัญญาณ แล้วจึงกดปุ่มเปิดประตูอัตโนมัติ ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินตามกันออกไปรับเพื่อนๆ ด้วยใบหน้าต้อนรับยินดี

 

 





 

ทางด้านฮวาซองเงียบสงบอย่างมาก มีเพียงพวกเด็กกิจกรรมชมรมที่ยังใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ที่นี่แทนที่จะออกไปเที่ยวผ่อนคลายหลังสอบเหมือนคนอื่นๆ และในหอพักก็เหลือเพียงไม่กี่ชีวิตอาศัยอยู่จนดูราวกับเป็นหอร้างไปแล้ว แต่สำหรับบางคนอาจจะเป็นเรื่องดีก็ได้ เพราะทุกการเคลื่อนไหวจะไม่ต้องอยู่เป็นเป้าสายตาของใคร

เวลาเดินไปจนเกือบจะเที่ยง ยองแจเดินนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเล็กออกมาจากห้องน้ำ ใบหน้าที่เคยซีดเซียวดูมีเลือดฝาด เขาจัดการแต่งตัวอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าโดยไม่เขินอาย ทั้งๆ ที่รู้ว่าที่นั่งรออยู่บนเตียงคือแจบอม

“นายใส่เสื้อผ้าฉันแล้วดูตลกจังเลยวะเจบี ฮะ..ฮะฮะ”

“ค่อยออกไปซื้อใหม่ก่อนไปกินข้าวก็ได้” แจบอมบอกด้วยท่าทางมึนตึง คิ้วเข้มขมวดเล็กน้อย ริมฝีปากขยับเหมือนกำลังกัดฟัน

ถ้าไม่ใช่ยองแจ คงไม่มีทางรู้ว่าหมอนี่มันกำลังเขิน...

จากนั้นทั้งคู่ก็เดินผ่านความเงียบออกไปจากโรงเรียนด้วยกัน แจบอมเป็นคนขับรถ มียองแจนั่งอยู่ข้างๆ มุ่งหน้าสู่ย่านใจกลางเมืองจนมาถึงห้องสรรพสินค้าขนาดใหญ่ในเครือของแฮชินกรุ๊ป บริษัทของครอบครัวยองแจนั่นเอง

“ห้างมีตั้งเยอะแยะ ทำไมต้องมาที่นี่ด้วย” ร่างบางอดบ่นไม่ได้ แต่ก็ไม่วายเดินตามแจบอมเข้าไปในห้างที่ตัวเองเกลียดที่สุด

ทั้งคู่ไปร้านเสื้อผ้าแบรนด์ดังร้านหนึ่ง แจบอมเลือกเสื้อผ้าในสไตล์ของเขาและสวมมันแทนชุดเดิมของยองแจ ก่อนที่จะเดินมาถึงโซนโทรศัพท์มือถือ

“จะซื้อมือถือใหม่เหรอ ทำไม?” ยองแจถาม

“เครื่องเดิมตกน้ำเมื่อคืนนี้ ยังอยู่ที่ห้องนายอยู่เลยมั้ง” ร่างสูงบอกส่งๆ พลางเลื่อนสายตาเลือกมือถือใหม่ที่ถูกใจที่สุด สุดท้ายก็ได้มาเครื่องหนึ่งเป็นสมาร์ทโฟนรุ่นใหม่จากต่างประเทศ (คงไม่ต้องบอกว่ายี่ห้ออะไร) “น่าจะทนกว่าตัวเดิมที่ใช้อยู่ล่ะนะ”

“เอาเครื่องนี้ล่ะครับ”

“คุณลูกค้าสะดวกชำระด้วยเงินสดหรือบัตรเครดิตคะ?”

“นี่ครับ” แจบอมยื่นบัตรเครดิตสีทองให้กับพนักงานสาว ที่เห็นแล้วก็ถึงกับตาลุกวาวมองชายหนุ่มตาเป็นมัน เหมือนหญิงสาวทั่วไปที่พยายามอ่อยผู้ชายหล่อรวย

“กรุณารอสักครู่นะคะ” เธอโปรยยิ้มหวานก่อนจะจัดการกับสินค้าที่ลูกค้าสั่งซื้อ ดูอ้อยอิ่งยื้อเวลาเต็มที่เสียจนมีบางคนกำลังแสดงความรำคาญอย่างเด่นชัด

“ถ้าพ่อฉันรู้ว่าพนักงานที่นี่มันให้บริการช้าเป็นเต่าตุ่นรุ่นอีป้าขนาดนี้นะ เจ้าหล่อนคงโดนไล่ออกเร็วๆ นี้ล่ะ” ยองแจจิกตามองแม่พนักงานสาวคนนั้นอย่างโจ่งแจ้ง จนเจ้าหล่อนสะดุ้งโหยง และคงเริ่มคุ้นหน้าค่าตาแล้วว่าเด็กหนุ่มที่กำลังกัดจิกตนอยู่ตอนนี้คือลูกชายคนเล็กของเจ้าของห้าง

“สะ...เสร็จแล้วค่ะ สามารถเปิดเครื่องและใช้งานได้เลย” หญิงสาวยืนกล่าวตัวหงอจนลีบ ยองแจเหยียดยิ้มเยาะอย่างสะใจ

แจบอมเหลือบมองด้วยความแปลกใจ แทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองจริงๆ นานเท่าไหร่แล้วที่ไม่ได้เห็นเจ้าบ้านี่เหวี่ยงวีน เขาจึงคว้าแขนเล็กของเพื่อนรักให้รีบลากไปจากตรงนั้นก่อนจะเกิดเรื่องร้ายแรง จนกระทั่งมาถึงร้านอาหารญี่ปุ่นชั้น 4

“ขอโทษนะ ที่แสดงท่าทีอย่างนั้นออกไป บางทีฉันก็อดไม่ได้” ยองแจบอกหน้าสลด ถอนหายใจเฮือกแล้วเฮือกเล่า จิบน้ำชาแล้วก็ยังถอนหายใจต่อ ทำเสียงฟุดฟิดอยู่กับตัวเองราวกับหงุดหงิดในการกระทำของตัวเองเสียเต็มประดา

พอได้มองยองแจใกล้ๆ แบบนี้ถึงได้เข้าใจว่ายองแจคงเก็บกดมามากจริงๆ นี่อาจจะเป็นนิสัยเนื้อแท้ของเจ้านี่ก็ได้

“ฉันก็ยังไม่ได้ว่าอะไรนายเลย อยากทำอะไรก็ทำไปสิ” แจบอมบอกส่งๆ แต่แววตากลับจริงจัง

“หือ? หมายความว่าไง??” ร่างบางเลิกคิ้ว จ้องคนตรงหน้าให้ชัดขึ้น ราวกับว่าเพิ่งได้ยินอะไรที่มันไม่น่าจะออกมาจากปากผู้ชายอย่างเพื่อนของตัวเอง

กระทั่งเขาได้คำตอบที่ชัดถ้อยชัดคำ คำตอบที่ผู้ติดมาพร้อมกับความปรารถนาจากเบื้องลึกของหัวใจของคนฟัง

“วันนี้ฉันให้นายทั้งวัน อยากทำอะไรกับฉันก็ได้ตามสบาย อยากแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของยังไงฉันก็จะไม่ปริปากบ่น”

เรียวปากที่สั่นระริกเล็กน้อยของยองแจคลี่ยิ้มบางเบาราวกับขนนก แม้จะรู้แก่ใจดีว่ามันหมายถึงอะไร ความนัยบางอย่างที่แฝงมากับคำพูดที่แสนใจดีแบบนั้น

แต่ถึงกระนั้น.. เขาก็ยังสุขใจ 

 

 



 

 

สายลมในยามพลบค่ำพัดโบกโบยโชยซัดหอบเอากลิ่นแห่งท้องทะเลลอยเข้าแทรกซึมไปทั่วทั้งรูขุมขน จะมีช่วงเวลาใดที่สนุกสนานและเฮฮาได้เท่ากับการย่างบาบิคิว จิบเบียร์เย็นๆ เล่นกีต้าร์ ร้องเพลง อยู่ริมชายหาด ซึ่งอยู่ห่างจากบ้านของมาร์คแค่ราวๆ สองร้อยเมตร บรรยากาศดีแบบนี้ยังทำให้มาร์คเลิกตีหน้ายักษ์ใส่พี่สาว และทำให้จินยองเลิกทำให้อมทุกข์เหมือนคนเลิกกันแฟน ให้สดใสขึ้นมาได้บ้าง

ตอนนี้พวกเขาทั้งหมดนั่งล้อมรอบกองไฟเรียงไปตามความหน้าตาดี (?) แบมแบม มาร์ค จินยอง แจ็คสัน ซอกจิน และเรนนี่ (นั่งข้างแบมแบม)

“เห๋????? ทำไมทุกคนได้เบียร์ แต่ฉันไม่ได้อ่ะ” แบมแบมประท้วงเหมือนเด็กงอแง เมื่อมาร์คยื่นกระป๋องน้ำโค้กให้แทนที่จะได้น้ำเมาเหมือนคนอื่นๆ

“นายน่ะ อย่าดีกว่า แค่จิบเดียวก็น็อกแล้ว!” มาร์คดุด้วยน้ำเสียงเอ็นดู พลางยัดกระป๋องโค้กใส่มือเล็กจนสำเร็จ

แบมแบมเถียงไม่ออกจริงๆ เพราะล่าสุดไปกินเย็นที่ร้านอาหารด้วยกัน เลยแอบลองดื่มไปแค่แก้วเดียว ตอนมาร์คไปเข้าห้องน้ำ ปรากฏว่าเมาพับจนมาร์คต้องแบกกลับหอ

“นี่แบมแบม ไม่ว่าจะดื่มอะไร มันก็สัมผัสได้ถึงมิตรภาพทั้งนั้นแหละ” ซอกจินเอ่ยยิ้มแย้มผ่านเปลวไฟที่ลุกโชน

“และที่สำคัญ...เชื่อพ่อนายแหละดีที่สุดแล้ว” แจ็คสันที่อยู่ข้างๆ เสริมขึ้นทำเอาทุกคนหัวเราะลั่น

“ฮ่าๆๆๆ สวัสดีครับคุณพ่อ ขอฝากตัวเป็นลูกเขยหน่อยได้มั้ยอ่ะฮ๊า?” แจ็คสันล้อเลียนต่อ จนแบมแบมแทบจะเอาหน้ามุดดินหนีกลับไทยไปเสียเลย ผิดกับมาร์คที่เอาแต่หัวเราะลั่นไปพร้อมๆ กับไอ้พวกปากหมา

ส่วนเรนนี่.. เอาแต่นั่งเงียบเหมือนผู้สังเกตการณ์อยู่ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว

เรนนี่เป็นคนเดียวในวงล้อมนี้ที่ไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างแบมแบมกับมาร์คแท้จริงแล้วลึกซึ้งแค่ไหนกันแน่ ทว่า.. แบมแบมไม่ได้คิดไปเองว่าได้แอบเห็นแววตาแห่งความสงสัยแล่นริ้วผ่านดวงตาคู่สวยนั้น

“จินยอง.. จินยอง!” มาร์คเรียกเสียงดัง แต่ไอ้คนใจลอยมันก็ยังไม่ไหวติง เอาแต่จ้องหน้ามือถือราวกับจะให้มันกลายร่างเป็นทรานฟอเมอร์

“เฮ้! จินยองงี่” ว่าแล้วมาร์คก็แย่งมือถือจินยองมาไว้กับตัว ริบซะให้สิ้นเรื่อง จินยองสะดุ้งรีบคว้าเอามือถือกลับมา แต่สายไปแล้ว.. เมื่อมาร์คปิดมือถือแล้วเก็บเข้ากระเป๋ากางเกงเรียบร้อยแล้ว

“ฉันรู้ว่านายกำลังกลุ้มใจเรื่องอะไรนะ แต่วันนี้เรามาเที่ยวกันไม่ใช่เหรอ ถ้ายังทำหน้าเหมือนหมาป่วย ฉันจะให้ไอ้หวังจับปล้ำนะ”

คำขู่ของมาร์คได้ผลราวกับยาวิเศษ ยิ่งแจ็คสันที่รับมุกรออยู่แล้วทำหน้าเหมือนโจรปล้นสวาท จินยองยิ่งเปลี่ยนท่าทีไวยิ่งกว่า 4G

“โอเค.. งั้นพวกเรา คืนนี้ไม่เมาไม่เลิก!!” จินยองยิ้มร่า ไม่รอช้าเปิดกระป๋องเบียร์ที่อยู่ในมืออย่างไม่ลังเลอีกต่อไป วันนี้ล่ะที่จะขอปล่อยผีให้มันสุดๆ ไปเลย

“นี่สิ ถึงจะสมเป็นจินยอง ณ ห้อง 2D ที่ฉันรู้จัก” มาร์คขยี้ผมไอ้เพื่อนรักเสียผมยุ่งจนเหยิง ทุกคนหัวเราะขำยกเว้นแจ็คสันที่ทำให้เหมือนจะปาระเบิดใส่


“เอ๊า คัมปายยยยยยยยยยย”

 


 

นาฬิกาแห่งความสุขดำเนินไปพร้อมๆ กับเสียงหัวเราะ เสียงคลื่นซัดสาด เสียงสายลมโชยพัด ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว แต่แบมแบมรู้ว่าตอนนี้สิ่งมีชีวิตรอบตัวเขากำลังเริ่มสัมผัสกับสิ่งเล็กๆ ที่เรียกว่าเมา

แบมแบมกำลังหัวเราะจนเยี่ยวเล็ดเมื่อแจ็คสันกำลังลุกขึ้นร่ายรำมวยไทเก็กก่อกวนอยู่ข้างๆ ซอกจินที่เล่นกีตาร์ร้องเพลงชาติเกาหลี ส่วนจินยอง เรนนี่ และมาร์คคอทองแดงที่สุด พวกนั้นยังดื่มไม่เลิก หมดไปกว่าสิบกระป๋องแล้วก็ว่าได้ มาร์คน่ะพอเข้าใจ แต่จินยองนี่สิไปนึกครึ้มอะไรมาถึงได้อยากดื่มแอลกอฮอล์ขนาดนั้น

“พี่มาร์คฮ๊าบ น้องขอไปหลบมุมแป๊ปนะฮ๊าบ แบบว่าไม่ไหวแล้วแล้วอ่ะฮ๊าบ ฉี่จะไหลแล้ว ฮ่า ฮ่า ฮ่า” แบมแบมบอกหน้าทะเล้นเหมือนคนเมา (เมาน้ำโค้ก - -*)

“ให้พี่ไปเป็นเพื่อนมั้ย” มาร์คถามอย่างเป็นห่วงเป็นใย แต่เจ้าคนตัวเล็กยกมือขึ้นบอกปัด

“ไม่เป็นไรน่า ใกล้แค่นี้เอง อิอิ เดี๋ยวมานะฮ๊าบ”

แบมแบมเดินตัวปลิวไปพร้อมกับท่าทางที่เหมือนกับคนเมา(?) มาร์คมองตามไปจนสุดสายตา ทั้งยิ้ม ทั้งหัวเราะออกมาอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว จนกระทั่งเสียงของใครบางคนเอ่ยให้ได้สติ

“ดูมีความสุขจังเลยนะมาร์ค แหม.. นายกับเด็กนั่น มีความสัมพันธ์แบบไหนกันแน่??”

คำถามที่แฝงไว้ด้วยความตัดพ้อ น้ำเสียงที่เต็มไปความน้อยเนื้อต่ำใจของเรนนี่ทำให้บรรยากาศเริ่มตึงเครียดขึ้นมาทันที แม้แต่แจ็คสันกับซอกจินที่เล่นกันอยู่ยังพลอยชะงักมองดูสถานการณ์อย่างสงบนิ่ง เช่นเดียวกับจินยองที่ทำตัวเองให้เป็นอากาศให้มากที่สุด เมื่อพบว่าเห็นประกายฉุนเฉียวในแววตาของมาร์คอย่างชัดเจน

“ฉันอยู่ตรงนี้ไงมาร์ค อยู่ใกล้นายแค่เนี้ย มองมาที่ฉันสิ ทำไมต้องไปสนใจคนอื่นด้วย ฉันมันไม่สวย ไม่น่ารักถูกใจนายแล้วรึไง”

“ผมว่าพี่เมามากแล้วล่ะ กลับบ้านไปนอนเถอะ”

เรนนี่แค่นหัวเราะเยาะราวกับสมเพชตัวเอง เธอปากระป๋องเบียร์ทิ้งเฉียดหัวแจ็คสันไปแค่นิดเดียว เธอกำลังเมาได้ที่จริงๆ

“ฉันเหรอเมา??? ฮะฮะฮะ” หญิงสาวหัวเราะหัวเราะฟังดูเป็นเรื่องตลก เธอเดินโงนเงนจะเซล้มแหล่ไม่ล้มแหล่เข้ามาหามาร์คที่กำลังมองดูเธอด้วยความเหนื่อยหน่ายหัวใจ

“ถึงฉันจะเมา แต่ฉันก็รู้ตัวว่ากำลังทำอะไร และทำในสิ่งที่หัวใจต้องการเสมอ..” เรนนี่บอกน้ำเสียงสั่นเครือ มือทั้งสองร่างคว้าไหล่ของมาร์คเป็นที่ยึดพยุงร่างของตัวเอง แววตาที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตาจ้องมองชายหนุ่มเว้าวอนและร้องขอ..

ทั้งสามชีวิตที่อยู่รอบข้างไม่มีใครกล้าหายใจแรงด้วยซ้ำ ทุกคนกำลังสงสัยว่าพี่น้องคู่นี้มันยังไงกันแน่ เพราะดูจากบทสนทนา สีหน้า แววตาของทั้งคู่แล้ว มันดูราวกับคนรักกันเสียมากกว่า

มาร์คใช้ความเงียบเข้าสู้ ทำราวกับว่าไม่สนใจในสิ่งที่เรนนี่พูด แต่นั่นมันยิ่งทำให้เธอโกรธ จนทำในสิ่งที่ใครก็ไม่คาดคิด

เรนนี่ฉวยจังหวะที่มาร์คเผลอโน้มเข้าจูบที่ริมฝีปากเขาอย่างดูดดื่ม ริมฝีปากเนียนนุ่ม สัมผัสที่คุ้นเคย แม้ชายหนุ่มจะตกใจและพยายามผลักไส.. แต่เขาเองก็เกือบจะเคลิบเคลิ้มไปกับมัน

ตุบ...!!

เรนนี่เมาพับสลบลงกับไหล่ของมาร์คไปแล้ว สลบไปก่อนที่อะไรมันจะบานปลายไปกว่านี้ มาร์คถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะรู้ตัวว่าตอนนี้มีสายตาถึงสามคู่ที่มองมาราวเพิ่งได้ดูโชว์สุดแปลกประหลาดแห่งปี

“ฝากพวกนายเก็บกวาดหน่อยนะ ฉันจะเอาพี่กลับบ้านไปก่อน”

“อะ..เออๆ ไม่ต้องห่วงทางนี้เดี๋ยวจัดการเอง” ซอกจินบอกยิ้มๆ แต่มันช่างเป็นรอยยิ้มที่โคตรฝืนที่สุดเท่าที่เคยยิ้มมาเลย อีกสองคนก็พอกัน

มาร์คพยักหน้าอย่างขอบใจ ก่อนจะประคองอุ้มร่างบางที่ไร้สติไว้ใต้วงแขนแกร่ง แล้วพาเดินกลับขึ้นบ้านไปอย่างเงียบเชียบ

“ห้ามบอกแบมแบมล่ะ พวกนายเข้าใจมั้ย??” เสียงซอกจินเอ่ยขึ้นอย่างจริงจังหลังจากที่มาร์คพ้นไปจากสายตา

“เออ กูไม่บอกหรอก” แจ็คสันรับปากเป็นมั่นเหมาะ จินยองเองก็พยักหน้ารับอย่างหนักแน่นเช่นกัน

ทั้งสามคนต่างเข้าใจและคิดในสิ่งเดียวกัน แบมแบมควรจะต้องรู้จากปากของมาร์คเองจะดีที่สุด ไม่เช่นนั้นแล้วทุกอย่างมันจะต้องแย่ลงอย่างแน่นอน ไม่มีใครเข้าใจถึงสัจธรรมข้อนี้ได้เท่าจินยองที่นิ่งเงียบเป็นเป่าสากอีกแล้ว

 




 

แต่ทว่า... ไม่ห่างจากจุดเกิดเหตุนั้นเอง แบมแบมยืนมองเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างเต็มสองลูกกะตา เสียแต่ไม่อาจได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูดกันก็เท่านั้น อย่างไรก็ตาม.. เขาก็ไม่ใช่คนโง่ที่จะมองไม่ออกว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่!!

 

 







 

โปรดติดตามตอนต่อไป...

 

 

ไรท์โนคอมเม้น.. วานรีดเดอร์คอมเม้นแทนละกันนะครัช ฮอลลลล์ ตอนนี้แบมแบมเงิบ ตอนหน้าอาจจะมีอีกบางคนที่เงิบหนักกว่า (หรือหลายคน???)

 

สองสามตอนที่ผ่านมานี้ไรท์ไม่ได้จัดการกับคำผิดเลย ไว้ขอเวลาเหมาะๆ แล้วมาจัดการรวดเดียว ส่วนในตอนก่อนหน้านี้ไรท์จัดการหมดล้ะ ปรับเปลี่ยนนิดหน่อยในเนื้อหาแต่ละตอนด้วย แต่ไม่ได้ทำให้เนื้อเรื่องผิดเพี้ยนไปจากเดิมหรอก

 

ท้ายนี้ 1 คอมเม้น 1 กำลังใจ

 

ปล. เพจของไรท์มีคนแอบไปกดผิดเป็นเพจเก่า แต่เพจที่ไรท์สิงอยู่ปัจจุบันคือ https://www.facebook.com/siwonshfly104

 

อัพเดต 18/08/2557

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

3,107 ความคิดเห็น

  1. #2918 mellow_aa (@mellow-aa) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มีนาคม 2559 / 22:18
    เอาล่ะค่ะ กำลังครุกรุ่นกันได้ที่ครบทุกคู่แล้ว ฮ่าๆๆๆๆๆๆ ยังไงดีล่ะคะมาร์ค อย่าลังเลและใจอ่อนแบบแจบอมค่ะ ถ้ารักแบมก็รีบๆเลือกให้ชัดเจนนะคะ ไม่งั้นจะเสียแบมไปอีกคน อย่าลืมว่ายูครอเสียบ ฮ่าาาาาาา 
    #2918
    0
  2. #2878 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 มกราคม 2559 / 04:05
    ไม่โอเคกับบีแรงมากอ่ะ
    ทำไมทำแบบนี้ว่ะ
    ถ้ามาร์คยังไม่บอกได้พังแน่ะ
    #2878
    0
  3. #2809 MtripleJ dubleytotheb (@nyoungie) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2558 / 04:21
    เเล้วนยองของเราล่ะพิบี-"-
    #2809
    0
  4. #2804 earn_prd (@earn_prd) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2558 / 23:29
    เกลียดแจบอมละนะ! สงสารจินยอง สงสารแบม
    #2804
    0
  5. #2771 Hermione (@pare1direction) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 08:17
    แบมตั้งสตินะลูกกก เริ่มเกลียดแจบอมพอๆกับยองแจ5555
    #2771
    0
  6. #2744 Wrp (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 21:40
    แจบอมนี่จะเอายังไง ห้ะ

    เรนนี่ หยุดเหอะ สงสารแบม

    #2744
    0
  7. #2700 lookpla_2002 (@lookpla_2002) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 กันยายน 2558 / 12:46
    อยากให้พี่แบมจับถังออกซิเจนให้เเน่น ฉันเกลียดชะนีที่ชื่อเรนนี่
    #2700
    0
  8. #2672 PukyViolet (@PukyViolet) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 กันยายน 2558 / 23:10
    แบมใจเย็นๆก่อนนะลูก หายใจลึกๆค่ะ แม่ก็พยายามหายใจเข้าออกอยู่ แม่เครียดแทน แม่สงสาร แม่อึดอัด
    #2672
    0
  9. #2565 nooonnin (@nooonnin) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2558 / 21:44
    แจบอมนายมันเห็นแกตัว
    #2565
    0
  10. #2505 pong narak (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 เมษายน 2558 / 02:50
    มาร์คจะเคล้มไปด้วยไย เฮ้อ!!!!; เหนื่อยคนอ่านอีกละ
    #2505
    0
  11. วันที่ 7 เมษายน 2558 / 19:17
    ฟินเจร๊ง เจรง #แต่เกลียดอิ่เรนนี่สุดๆ #อินจัด- -
    #2468
    0
  12. #2408 Khampoohnaka (@Khampoohnaka) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 มีนาคม 2558 / 07:04
    มาร์คไม่ให้คนอื่นไปด้วยล่ะไมไปแค่2คน
    #2408
    0
  13. #2330 Gybzie1a (@nuucocoz) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 มกราคม 2558 / 20:22
    ทูแจจจจจจจจจจจจจจจจจ ทำไมทำแบบนี้
    #2330
    0
  14. #2290 lc_bbie (@lc-bbie) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 00:26
    แบมแบมเห็นกะตาขนาดนี้ คงถึงเวลาที่มาร์คต้องเล่าให้น้องฟังแล้วล่ะ ! ทูแจ ทำกับเนียร์ได้นะ :( สู้ๆนะเนียร์น้อย *^*
    #2290
    0
  15. #2259 viewmarkkk (@viewpakjira) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 13:09
    กรี๊ดดดชอบบบบบ กะลังดราม่านิดๆ5555
    #2259
    0
  16. #2258 viewmarkkk (@viewpakjira) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 13:09
    กรี๊ดดดชอบบบบบ กะลังดราม่านิดๆ5555
    #2258
    0
  17. #2239 cj4030 (@cj4030) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 22:31
    บางครั้งก็สงสารยองแจ เพราะแจบอมก็ใจอ่อนไป
    #2239
    0
  18. #2216 Mamaymilkey (@mamay1992) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2557 / 14:43
    บางทีเกลียดเรนนี่นะเนี่ยยยมาทำไมว่ะเด่วววววตบแม่มมมมม. สางสารนุ่งงงงงแบมมมมม
    #2216
    0
  19. #2175 mmmm (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2557 / 20:08
    ถึงไม่บอกแต่น้องแบมก็รู้แล้วแหละ

    เบื่อดราม่าที่สุดดดดดดด

    มาบอกความจริงกับน้องทุกอย่างเลยนะ
    #2175
    0
  20. #2165 아이언 (@baronest) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2557 / 08:18
    บอกเลยสงสารแบมมาก มัยเป็นงี้อ่า ชะนีกลับหลุมไปสักทีเด้
    #2165
    0
  21. #2095 Mayro (@mayromun) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2557 / 15:49
    เจ็บทุกทาง ทั้ง 2 คู่เลย T.T

    #2095
    0
  22. #1995 Ssprd Tsr (@2ongiiz) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2557 / 16:18
    แบมแบม...อย่าเข้าใจผิดนะ
    #1995
    0
  23. #1993 jingde (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2557 / 15:54
    เอ่อพี่มาร์คจะรู้ตัวป่ะว่าพายุจะเข้า

    เค้าชอบซอกจินสุดละ
    #1993
    0
  24. #1929 อากาเซ่ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2557 / 15:08
    อึมครึมจัง มาคุ มาคุ
    #1929
    0
  25. #1870 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 22:24
    สงสารทั้งจินยองทั้งน้องแบมเลยอ่ะ คงเจ็บที่ใจกันน่าดูเลยสินะ
    #1870
    0