Homolism' GOT7 : MarkBam BNior

ตอนที่ 26 : Chapter 20 ท่องเที่ยวบ่อน้ำพุร้อน + NC?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,973
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    30 ต.ค. 57


 

Chapter 20 ท่องเที่ยวบ่อน้ำพุร้อน

 

 


 

ยะฮู้ววววววววววว!!!

สุดท้ายแล้วก็ผ่านมันไปได้ เราผ่านมันไปได้อย่างดงาม!!

หัวใจของแบมแบมกระโดดโลดเต้นอย่างเป็นสุขแทบจะลอยออกจากห้องสอบ หลังจากที่ทำข้อสอบวิชาสุดท้ายคือภาษาเกาหลีเสร็จแล้ว เสร็จก่อนเจ้าเพื่อนรักสองตัวนั่นซะอีก จะมีอะไรสบายใจไปกว่าการสอบที่หนักหน่วงเสร็จสิ้นอีกนะ

แบมแบมเก็บกระเป๋าส่วนตัวที่ฝากไว้ในล็อกเกอร์หน้าห้องสอบ เขาควานหามือถือ และเมื่อเปิดเครื่อง เสียง ตะดึ้ง ตะดึ้ง ... ดังขึ้นพร้อมกับข้อความที่เด้งขึ้นมาให้เปิดอ่าน

- จะรออยู่ที่หน้าตึกหนึ่ง สอบเสร็จแล้วรีบมานะ - (จากมาร์คนั่นเอง)

“สอบเสร็จก่อนเราอีกเหรอเนี้ย อิอิ”

ตัวเล็กสะพายเป้ขึ้นพาดป่า แล้วรีบวิ่งตัวปลิวออกไปหาเจ้าของข้อความนี้ทันที อยากจะอวดแทบบ้าแล้วว่าทำข้อสอบได้ดีแค่ไหน รับรองได้ชนะพนันแน่นอน

ทว่า.. ดอกไม้แห่งความมีชีวิตชีวาของแบมแบมก็เป็นอันต้องเหี่ยวเฉาลงทันทีเมื่อเขาไปถึงจุดนัดหมายแล้วกลับพบว่า มาร์คกำลังยืนพิงแลมโบคุยอยู่กับพี่เรนนี่ที่หน้าตึก ท่าทางไม่สู้ดีเหมือนอย่างเคย

แบมแบมรู้สึกใจคอไม่ดีจริงๆ

หากนับเวลาก็ 3 วันเต็มๆ ที่พี่เรนนี่อุตส่าห์มีน้ำใจติวเข้มด้านภาษาให้แก่เขา เธอเป็นครูที่ดี และยังเป็นคนดีอีกด้วย และเมื่อได้คุยกับเธอยิ่งทำให้แบมแบมได้รู้อะไรต่างๆ มากมายที่ไม่เคยนึกฝันมาก่อน
.

พี่เรนนี่ทำให้เขารู้ว่านอกจากมาร์คจะเก่งแข่งรถแล้ว ยังเก่งกังฟู สเกตบอร์ด และทำอาหารจีนอร่อยมาก รู้ว่าแม่ของมาร์คเป็นเอกอัครราชทูตเกาหลีใต้ประจำสถานกงสุลใหญ่ ณ นครลอสแอนเจลิส และอีกหลายต่อหลายเรื่อง แต่ที่ทำให้ช็อกสุดๆ ก็คือ มาร์คเคยมีสาวในสต็อกนับไม่ถ้วน สวย เอ็กซ์ เซ็กซี่ ทั้งนั้น แต่เขาไม่สนใจเรื่องพวกนั้นหรอก ขอแค่ปัจจุบันเขาคือที่หนึ่งก็เพียงพอแล้ว (คิดบวกไปมั้ยนะเรา...5555)

แบมแบมชอบที่จะฟังเรื่องต่างๆ ที่เกี่ยวกับมาร์ค ยิ่งได้คุยกับพี่เรนนี่ก็ยิ่งได้รู้สิ่งต่างๆ มากมาย แต่พอฉุกใจนึกดูแล้ว.. ก็รู้สึกแปลกพิลึกว่าทำไมต้องมาฟังเรื่องพวกนี้จากปากคนอื่นแทนที่จะเป็นจากเจ้าตัวเอง

บางทีก็อดคิดไม่ได้ว่าผู้ชายคนนี้มีอะไรอีกมากมาย ที่เขายังหยั่งไม่ถึง รวมทั้งเรื่องความสัมพันธ์อันคลุมเครือที่มาร์คไม่ยอมบอกเขาอีกด้วย

เพราะความที่หัวใจจดจ่อกับความคิดของตนเองมากเกินไป พอรู้ตัวอีกทีพี่เรนนี่ก็เดินหน้าซีดไปอีกทางแล้ว ส่วนต้วนหลางของเขากลับทำหน้าเหมือนคนอมทุกข์

ริมฝีปากสวยคลี่ยิ้ม แววตาเป็นประกายราวกับคิดอะไรดีๆ ได้ แบมแบมยกมือถือขึ้นมาเซลก้าทำหน้าตาน่ารักบ๊องๆ 2-3 ช็อต ก่อนจะพิมพ์ขยุกขยิก พร้อมส่งมันผ่านข้อความไลน์ และแอบสังเกตปฏิกิริยาปลายทางอยู่ห่างๆ

พอเสียงไลน์ดังเตือนมาร์คก็เปิดดูทันที

- ลุงฮะ เห็นแฟนผมมั้ย? คนที่กำลังทำหน้าเหมือนจะไปออกรบบนดาวอังคารน่ะ -

ทั้งได้อ่านข้อความ ทั้งได้ดูรูปที่แบมน้อยผู้น่ารักส่งมา ก็เหมือนกับยาวิเศษที่เสกรอยยิ้มให้กับมาร์คได้ทันที เขาหันซ้ายหันขวากวาดตามอง สุดท้ายก็เห็นตัวเล็กกำลังโบกไม้โบกมือและเดินตรงเข้าไปหา

“รอนานม๊ะ?”

“ก็สักพักแล้ว สอบเป็นไงบ้าง”

“ไม่ต้องถามว่าสอบเป็นยังไง รู้แค่ว่าชนะต้วนหลางชัวร์ป๊าบ!” แบมแบมบอกเสียงใสอย่างมั่นใจ

“มั่นใจขนาดนั้นเชียว?” มาร์คถามขำๆ ตัวเล็กยิ้มเยาะลอยหน้าลอยตา

“แล้ววันนี้เราจะไปไหนกัน....?”

มาร์คไม่ตอบ เอาแต่ยิ้มกรุ้มกริ่ม พลางเปิดประตูแล้วดันร่างบางเข้ารถ ไอ้ท่าทางมีลับลมคมนัยแบบนี้.. แบมแบมควรบอกตัวเองให้เริ่มชินได้แล้วล่ะมั้ง

ตอนแรกแบมแบมไม่รู้ว่าพวกเขากำลังจะไปไหนกัน รู้แต่ว่ากำลังออกนอกเมือง... แม้จะรู้สึกตงิดๆ ใจในตอนแรกที่โดนมัดมือชกพามาต่างจังหวัดโดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้า แต่พอได้มาสัมผัสกับสองข้างทาง ต้นไม้ ใบหญ้า ดอกไม้ ก็ชวนให้รู้สึกเพลิดเพลินเจริญใจจริงๆ

และทันทีที่เห็นป้ายบอกระยะทางขนาดใหญ่ “ปูซาน 100 กิโลเมตร”

“เฮ้ย! ต้วนหลาง เราจะไปทำไรที่ปูซานกันเหรอ” ร่างบางถามอย่างตื่นเต้น ดวงตาก็เอาแต่มองออกไปนอกรถชื่นชมความงามในบรรยากาศ

มาร์คยิ้มอย่างมีเลศนัย “ไปเที่ยวไง หยุดตั้งหลายวันนายคงไม่อยากเที่ยวแต่ในโซลหรอกนะ เบื่อจะแย่แล้ว”

“ก็ดีเหมือนกันแฮะ... แต่เอ๊ะ! แล้วของใช้ล่ะ เสื้อผ้าล่ะ กระเป๋าล่ะ???? ไม่นะ เราต้องกลับไปเอานะ!!” ร่างบางดิ้นกระวนกระวาย พอนึกว่าจะได้ไปเที่ยวมันก็ดีใจอยู่หรอก แต่มาแต่ตัวแบบนี้มันไม่สบายใจเอาซะเลย ขนาดเงินเก็บยังซุกอยู่ในถุงเท้าที่อยู่ในห้องอยู่เลย แล้วไหนจะของใช้ส่วนตัวจำพวกกางเกงชั้นใน (-.,-)

“กลับหอกันก่อนนะ น้าๆๆๆ” แบมแบมร้องขอ แต่มาร์คขัดขึ้น

“เงียบก่อนได้มั้ย... จะให้กลับไปเอาของทั้งที่ออกมาได้ตั้งครึ่งทางแล้วเนี้ยนะ บ้ารึเปล่า...” ชายหนุ่มถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ก่อนจะยกนิ้วโป้งชี้ไปทางด้านหลัง “ของนายทั้งหมดอยู่นั่นแล้ว พี่เอามาให้นายหมดแล้ว”

เมื่อแบมแบมหันหลังไปดู ก็เห็นกระเป๋าสัมภาระของตัวเองจริงๆ ซะด้วย

“แต่ถึงงั้นก็เถอะ เงินติดกระเป๋าฉันมีแค่ไม่เท่าไหร่เอง ไม่พอซื้อของฝากแน่เลย” ตัวเล็กยังไม่วายบ่นอุบ

มาร์คชะลอความเร็วของรถ เขาเอื้อมมือไปขยี้ผมคนข้างๆ อย่างสุดจะทน “นายคิดว่าพี่จะปล่อยให้แฟนตัวเองอดอยากรึไง พี่เลี้ยงนายได้สบายอยู่แล้ว นับประสาอะไรกับแค่ซื้อของฝาก เจ้าบ้า!

คำพูดที่เหมือนจะดุ น้ำเสียงที่ตะคอกกลับมา ทำเอาแบมแบมเงียบกริบไปเลย ดวงแก้มแดงซ่านร้อนผ่าว แต่ไม่ใช่เพราะโกรธ หากแต่มันกำลังทำให้เขาเขินอายจนไม่กล้าจะหันไปสบตาอีกคนด้วยซ้ำ

ไอ้ความรู้สึกดีแบบนี้ มันจะดีไปอีกนานมั้ยนะ อยากให้เป็นแบบนี้ตลอดไปจังเลย...

 





 

 

แลมโบกินี่สีขาวแล่นตรงยาวมาจนถึงตัวเมืองปูซาน แต่ดูท่าว่ายังไม่ถึงเป้าหมายที่แท้จริง มันยังคงแล่นไปเรื่อยๆ ออกนอกเมือง ด้านข้างเป็นทะเลสวยงามยาวสุดลูกหูลูกตา ทำให้แบมแบมตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

ปูซานนั้นถือได้ว่าเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดของเกาหลีใต้ ซึ่งเป็นเมืองที่มีความสำคัญมาก อีกทั้งสภาพอากาศของเมืองนี้คล้ายฮาวายของญี่ปุ่น มีเกาะและชายทะเลสวยงามมาก และที่สำคัญยังมีบ่อน้ำพุร้อนที่ขึ้นชื่ออีกต่างหาก

“ตกลงจะบอกได้รึยังว่าจะไปถึงไหนกันแน่อ่า” เสียงแบมครางครวญออดอ้อน มาร์คขยับยิ้มพึงใจ

“บ้านแม่พี่เอง เดี๋ยวก็ถึงแล้วล่ะ” เขาตอบขณะที่ยังคงมองทางอยู่

บ้านแม่ต้วนหลางเหรอ????” ร่างบางทวนคำกับตัวเองเบาๆ ดวงแก้มเริ่มขึ้นสีระเรื่อ

            ต้วนหลางพาเรามาถึงบ้านเกิดเชียวหรือเนี่ย...

แบมแบมลอบยิ้มอย่างเป็นสุข ไม่คิดไม่ฝันว่ามาร์คจะมาพามาในที่สำคัญขนาดนี้

ตอนนี้เวลาก็ล่วงเลยจนตะวันลาลับขอบฟ้าแล้ว แลมโบ้ของมาร์คขับเข้าไปในชุมชนแห่งหนึ่งริมชายฝั่งทะเล ราวๆ ร้อยหลังคาเรือน บ้านแต่ละหลังดูเหมือนจะทำอาชีพประมงเป็นหลัก และที่ดูคล้ายกันอีกอย่างก็คือบ้านแต่ละหลังดูจะคงความเป็นดั้งเดิมไว้มาก

มาร์คมองสองข้างทางแล้วก็ยิ้มละไม นานเท่าไหร่แล้วที่เขาไม่ได้มาที่นี่ รู้สึกคิดถึงอย่างบอกไม่ถูก เขาชะลอความเร็วลงเรื่อยๆ จนกระทั่งมาจอดจอดอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง คล้ายบ้านของขุนนางใหญ่ในละครพีเรียตที่เคยดู แต่สภาพของมันยังคงความสมบูรณ์อย่างประหลาด เห็นได้ชัดว่าถูกดูแลรักษาไว้อย่างดี

มาร์คก้าวลงรถเมื่อดับเครื่องแล้ว และแบมแบมก็ตามลงมาติดๆ แต่ดวงตาคู่สวยยังไม่ละจากบ้านหลังใหญ่ตรงหน้าเลยสักนิด ในบรรดาบ้านเรือนละแวกนี้ บ้านหลังนี้ถือว่าใหญ่ที่สุด แค่เห็นก็รู้ชัดเลยว่าเป็นบ้านผู้ดีเก่า

“เข้ามาสิ” ร่างสูงกวักมือเรียก

“อะ..อื้อ”

และเมื่อเข้าข้างในตัวบ้าน แบมแบมก็ประหลาดใจอีกครั้ง เพราะมันไม่เหมือนกับที่เห็นภายนอกเลย ข้างในตัวบ้านตกแต่งใหม่ให้สอดคล้องกับวิถีชีวิตปัจจุบัน แต่ก็ยังคงเอกลักษณ์ความเป็นเกาหลีไว้อย่างลงตัว

“บ้านหลังนี้ไม่มีคนอยู่มาหลายปีแล้วล่ะ ก็ตั้งแต่พ่อแม่หย่ากัน แล้วแม่ก็พาพี่ไปอยู่ LA” มาร์คอธิบายให้ฟัง ขณะที่กำลังเดินผ่านห้องรับแขก และห้องต่างๆ ลึกเข้าไปถึงชั้นใน

สะอาดสะอ้านมาก เหมือนที่นี่ดูแลอย่างดีไม่ว่างเว้น ไม่เหมือนกับบ้านที่ไม่มีคนอยู่เลยสักนิด

“ถึงไม่มีคนอยู่ แต่ที่นี่ก็จะมีแม่บ้านที่แม่พี่จ้างไว้มาดูแลทำความสะอาดอาทิตย์ละสองครั้ง อย่างวันนี้พี่ก็โทรไปบอกแล้วว่าจะมา เขาเลยมาทำความสะอาดซะเอี่ยมอ่อง”

“อ่า..ถึงว่า สภาพอย่างกับจงใจต้อนรับพวกเราเลย” แบมแบมเอ่ยเสียงใส ขณะที่ตาเหลือบไปเห็นในแจกันมีดอกกุหลาบสดประดับประดาอย่างสวยงาม

“ถึงห้องของเราแล้ว” มาร์คบอก พลางเลื่อนประตู และเปิดไฟให้สว่างทั้งห้อง เขาเดินเข้าไปเอากระเป๋าสองใบใหญ่ไปวางไว้ข้างตู้เสื้อผ้า

แบมแบมเดินตามเข้าไป ตากลมโตกวาดมอบไปรอบๆ ห้องนอนไม่กว้างเท่าไหร่ ออกจะแคบกว่าห้องนอนที่หอสักหน่อย แต่ก็ดูงดงามและอบอุ่น

ในห้องนี้ไม่มีเตียง มีแต่ที่นอนฟูกสำหรับสองคนคน ที่ปูไว้เรียบร้อยแล้ว และผ้าห่มผืนหน้านุ่ม

“ถ้างั้นจัดของรอพี่ไปก่อนนะ เดี๋ยวมา” มาร์คบอก ก่อนจะก้าวฉับๆ ไปอีกทางของบ้าน ท่าทางรีบร้อนจนตัวเล็กก็มองตามแทบไม่ทัน

 

 








 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“ยองแจ.. ยองแจอยู่รึเปล่า...???”

กว่าสิบนาทีแล้วที่แจบอมยืนเคาะประตูหมายเลขห้อง 501 ของหอพักโรงเรียน และหวังว่าเจ้าของห้องจะมาเปิดเสียที แต่ที่ได้รับกลับมาก็คือความเงียบ... แสงไฟที่ส่องลอดมาตามตีนประตูทำให้คาดเดาว่าข้างในคงมีคนอยู่

“ท่าไม่ดีแล้ว..”

ชายหนุ่มวางของที่ติดมือมาไว้หน้าประตู ก่อนจะรีบก้าวฉับๆ ลงไปหาผู้ดูแลหอ...

หลังจากไปส่งจินยองแล้ว แจบอมโทรไปหายองแจ จะคุยกันเรื่องงานของสภานักเรียน ต้องโทรติดต่อกันหลายครั้งกว่าจะมีคนรับ แต่กลับเป็นซึงฮยอนมารับแทน จึงทำให้รู้ว่าที่แท้แล้วเพื่อนรักของเขาหนีมาอยู่หอพักโดยไม่บอกให้เขารู้ แถมทิ้งมือถือเอาไว้ เหมือนไม่อยากให้ใครติดต่อ

เนื่องจากอภิสิทธิ์ของประธานนักเรียนจึงทำให้แจบอมกลับมาพร้อมกุญแจสำรอง และไม่ต้องชักช้ารีรอเขาก็ไขประตู เปิดเข้าไปทันที...

เมื่อย่างก้าวเข้าไปในห้องของยองแจ สายตาคมดุจมังกรนั้นกวาดไปรอบห้อง แต่ก็ไม่พบคนที่เขาต้องการ จนกระทั่งสายตาคมไปหยุดอยู่ที่เตียงเล็ก (หอชั้น 5 เป็นห้องเดี่ยว และเตียงเดี่ยว)

ร่างของยองแจกำลังนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงสีขาว เม็ดเหงื่อผุดเต็มใบหน้า เสื้อเชิ้ตที่สวมอยู่ก็ชุ่มไปด้วยเหงื่อ รวมทั้งเรือนผม ใบหน้าที่เคยขาวนวลใสเปล่งปลั่งกลับซีดเซียวจนน่าใจหาย คราบน้ำตาที่เปื้อนอยู่บนแก้มขาวซีดยังไม่แห้งดีนัก

ชายหนุ่มเดินเข้าไปชิดกับเตียง แววตาเต็มไปด้วยความตระหนก เขาตรงเข้าไปนั่งข้างเตียง  

แม่... แม่ครับ ผะ..ผมคิดถึงแม่

ใบหน้าคมเข้มกระตุกเล็กน้อย เมื่อจู่ๆ คนตรงหน้าก็เพ้อออกมา อีกทั้งยังคว้ามือของตนเอาไว้ น้ำตาใสไหลรินออกมาอีกระลอก ทั้งๆ ที่ยังอยู่ในห้วงนิทรา

ชายหนุ่มมัวแต่สนใจกับเสียงเพ้อของร่างบางจนไม่ทันได้รู้สึกว่ามือนุ่มที่จับตนเองอยู่นั้นร้อนแค่ไหน เหงื่อที่มือนุ่มเริ่มซึมขึ้นมาเรื่อยจึงทำให้เขารู้สึกตัว คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่น ก่อนจะยื่นมือแกร่งไปแตะตามหน้าผากและต้นคอระหง

“ตัวร้อนจี๋เลย...” แจบอมมองร่างคนป่วยอย่างเป็นห่วง สมองก็เอาแต่ผลิตคำถามว่าทำไมจู่ๆ คนอย่างยองแจถึงป่วยได้ เพราะถึงแม้เจ้าหมอนี่จะผอมบาง แต่ก็แข็งแรงแทบจะไม่เคยเห็นเป็นหวัดเลยสักครั้ง

ร่างสูงไม่อาจนิ่งนอนใจ เขารีบไปหาเอาผ้าขนหนูผืนเล็กๆ ในตู้เสื้อผ้า และเอาน้ำอุ่นใส่อ่างเล็กๆ แต่ด้วยความที่รีบจนเกินไป เขาดันเผลอทำมือถือหลุดออกจากกระเป๋าเสื้อตกลงในอ่าง

“บ้าชะมัด!” แจบอมสบถอย่างหัวเสีย เขาหยิบมันขึ้นมาปรากฏว่ามันดับไปแล้ว แม้จะไม่สบายใจอยู่บ้าง แต่วินาทีนี้ยองแจสำคัญกว่ามือถือนั่นเสียอีก

แจบอมรีบมาเช็ดตัวให้ยองแจ เสื้อเชิ้ตที่สวมอยู่จนเปียกชุ่มอาจจะทำให้ยิ่งตัวเปียกชื้น เขาจึงต้องถอดมันออกจนร่างท่อนบนของยองแจเปลือยเปล่าโชว์ให้เห็นผิวกายที่สวยงาม

ยองแจก็เอาแต่เพ้อเพราะพิษไข้ ร่างกายหนาวสั่นสะท้าน แจบอมก็คอยดูแลอยู่ข้างๆ ไม่ห่างไปไหน ในใจก็ห่วงใยเจ้าเพื่อนรักคนนี้เหลือเกิน

 







 

ทางด้านแบมแบม พอได้มาพักผ่อนถึงปูซานขนาดนี้แล้ว ก็นึกอยากจะชวนเพื่อนๆ มาด้วยกัน เพราะตั้งแต่มาอยู่ที่โซลก็ยังไม่มีโอกาสได้ไปเที่ยวยาวๆ กับเพื่อนในแก๊งค์เลยสักครั้ง จึงตัดสินใจโทรไปชวนจินยอง ซอกจิน แจ็คสัน และทั้งหมดจะตามมาพร้อมกันในวันพรุ่งนี้ แน่นอนว่าการกระทำนี้ได้รับการยินยอมจากเจ้าของบ้าน (ด้วยวิธีที่แบมแบมใช้เป็นประจำ หุหุ...)

“ต้วนหลางหายไปไหนมาอ่ะ” ร่างบางถาม เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มหายสักพักใหญ่ จนกระทั่งเขาจัดของเข้าตู้เสร็จเรียบร้อยแล้ว

“เมื่อกี้ออกไปดูบ่อน้ำพุร้อน ยังใช้การได้ดีเหมือนเดิม ดูท่าว่าคนดูแลจะไม่ได้หลอกเอาแต่ค่าจ้างจริงๆ ซะด้วย” มาร์คบอก พลางยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา “ป่านนี้แล้วเหรอเนี้ย นายคงหิวแย่สิ”

“หิวสุดๆ เลย ยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่บ่าย” แบมแบมว่าพลางลูบท้องตัวเองอย่างสังเวช เสียงดังโครกครากประจานความหิวกระหายน้ำลายไหล

มาร์คหัวเราะขำ ก่อนจะล้วงเอาบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกง มันคือขนมก้อนกลมแบนสีเหลืองนวลน่าอร่อย... ดูคล้ายขนมไว้พระจันทร์ แต่ก็ไม่เชิง... แบมแบมก็ไม่รู้จะเรียกมันว่าอะไร

“เอานี่ไปกินรองท้องก่อน” มาร์คโยนไปให้ตัวเล็กที่รอรับอย่างผู้หิวโหย “ห้องอาบน้ำอยู่ด้านขวาถัดไปอีก 3 – 4 ห้อง นายอาบน้ำก่อนได้เลย ส่วนบ่อน้ำพุร้อนก็อยู่ห้องข้างๆ กัน ถ้านายอยากแช่ก็ตามสบาย”

“แล้วต้วนหลางล่ะ ไม่แช่... เอ่อ ฉันหมายความว่าแล้วต้วนหลางล่ะจะทำไร” แบมแบมแทบอยากจะตบปากตัวเองแรงๆ สักสิบที ที่ดันคิดทะลึ่งอย่างลืมตัว ดันคิดไปได้ยังไงว่าอยากแช่ด้วยกัน

น่าอายที่สุด!! (>////<)

“พี่จะออกไปหาของอร่อยมาให้นายกินไง” มาร์คบอกพลางโบกมือก่อนจะออกจากห้องไป ไม่รู้ว่าเจ้าตัวเล็กจะตาเพี้ยนไปรึเปล่า ที่เหมือนจะเห็นว่าทันได้เห็นแววตากรุ้มกริ่มและรอยยิ้มไม่น่าไว้ใจบนใบหน้าคนที่ได้ชื่อว่าเป็น ฟ. แฟน ของตัวเอง

ไม่น่าไว้ใจ... ไม่น่าไว้ใจเลยจริงๆ

 


 

พ้นร่างของมาร์คแล้ว แบมแบมก็หยิบเอาผ้าขนหนู เสื้อคลุม และของจำเป็นออกจากห้อง เพื่ออาบน้ำ อาบน้ำชำระร่างกายสักพัก ก่อนจะย้ายที่ไปยังห้องข้างๆ

บ่อน้ำพุร้อนขนาดพอเหมาะ สำหรับแช่ได้ประมาณ 6-7 คน กำลังพร้อมสำหรับเขาแล้ว สีของน้ำขาวนวลเหมือนน้ำนม แถมไอที่พวยพุ่งขึ้นมาก็ทำให้ชวนรู้สึกดีแม้เพียงแค่สูดดม

“ฮึบ...ฮ่า!!

แบมแบมสูดดมเอากลิ่นไอในห้องนั้นจนสุดลมหายใจ พลางเดินไปยังชั้นวางของที่อยู่มุมห้อง จากนั้นก็บรรจงปลดเปลื้องชุดคลุมออกจนหมด แล้วค่อยหยิบผ้าขุนหนูเล็กมาสวมปกปิดแก่นกายตนไว้ ตอนนี้จึงเหลือเพียงร่างกายที่มีเพียงผ้าขุนหนูผืนเล็กห่อหุ้มส่วนสำคัญทำให้เผยผิวขาวนวลเนียนอย่างแจ่มชัด

ร่างบางค่อยๆ หย่อยเรียวขาสวยลงไปยังบ่อก่อนเป็นอันดับแรก ความอุ่นของน้ำพุร้อนซาบซ่านจนเขารู้สึกดีเหลือล้น และลงไปแช่ทั้งตัว

ฮ๊า!!! สบายตัวจังเลย

แบมแบมสูดลมหายใจเข้าสุดปอด แต่ยังไม่ทันที่จะได้ผ่อนลมหายใจเพื่อคลายความเหนื่อยล้า ก็เกิดเหตุให้ได้ตกใจกุมหน้าอกแน่น

 

 

ซ่า!!!!!!!

 



 

ตะ ตะ..ต้วน...ต้วนหลาง...!!!..? อยู่นี่ได้ไง!!”

 
 

คนถูกเรียกชื่อเพิ่งโผล่พรวดขึ้นมาจากใต้บ่อ เขาเสยผมที่ปรกหน้าไปด้านหลัง จากนั้นก็ค่อยๆ หันมายังร่างบางที่ทำหน้าเหมือนเห็นผี แถมยังยกมือน้อยขึ้นมาประสานที่หน้าอกแบนๆ เหมือนจะแปลงร่าง

ไม่ต้องอายหรอกน่า แช่ด้วยกันนี่แหละมาร์คเอ่ยอย่างกลั้นหัวเราะ พร้อมกับคว้าเอาข้อมือเล็กเมื่อเห็นว่าอีกคนกำลังลู่ถอยออกไปเพราะความอาย...

ตะ...แต่ว่า...อุ้ย!!แบมแบมที่กำลังอ้ำอึ้งก้มหน้างุดถึงกับสะดุ้งโหยงเมื่อถูกอีกฝ่ายดึงเข้าไปประชิดตัว

ทำไมล่ะ นายเองก็อยากจะแช่กับพี่เหมือนกันไม่ใช่รึไงมาร์คยกยิ้มกริ่มอย่างรู้ทัน แววตาเป็นประกายฉายความหื่นอย่างปิดไม่มิด “ในบ่อนี้มีแต่เรา... อยากจะแช่ยังไงก็ได้ หึหึ”






 

+++CUT+++


 




 

แบมแบมอ่อนระโรยหมดแรงซบแนบลงบนแผ่นอกขาวๆ ของมาร์ค ชายหนุ่มยกยิ้มอย่างพึงใจ พลางยกมือเรียวสวยลูบเรือนผมนุ่มอย่างอ่อนโยน

“พี่ยังไม่เสร็จเลย นายต้องช่วยพี่นะแบมแบม รู้มั้ย...”

มาร์คโน้มลงจุมพิตบนริมฝีปากที่เผยอรับอย่างเร่าร้อนดูดดื่ม ลิ้นแสนละมุนหยอกเย้ากันราวกับจะหลอมละลายเป็นหนึ่งเดียว ไม่ต้องมีคำใดเอื้อนเอ่ยทุกอย่างก็สื่อถึงกันหมดแล้ว..

ร่างของแบมแบมอ่อนระทวยอยู่ในอ้อมแขนของมาร์ค จนกระทั่งไปจนถึงห้องนอนที่เป็นดั่งสรวงสวรรค์ชั้นเจ็ด ไม่มีใครรู้ว่าความปรารถนานี้มันจะไปสิ้นสุดอยู่ที่ไหน ยกเว้นพวกเขาเพียงสองคนเท่านั้น (-.,-)

 

 






 

นาฬิกาบนโต๊ะหัวเตียงเดินทางอย่างมาจนถึงตีสามกว่า แจบอมนั่งหลับอยู่บนเก้าอี้ ศีรษะฟุบลงข้างเตียงเขาหลับไปเพราะความเหน็ดเหนื่อยจากการเฝ้าไข้ ตรงกันข้ามกับยองแจที่เริ่มรู้สึกตัว เปลือกตาที่แสนหนักอึ้งขยับลืมขึ้นมาอย่างยากลำบาก ทว่า... พอได้เห็นสิ่งมีชีวิตที่หัวใจของเขาเพรียกหามากที่สุด รอยยิ้มมันก็แย้มกว้าง น้ำตาปริ่มจนเอ่อไหล

ยองแจเอื้อมมืออันขาวซีดของตนไปเตะที่เรือนผมของคนหลับ พลางปัดผมที่ปรกใบหน้าหล่อเหลานั้นให้ได้เห็นอย่างชัดตา และมันทำให้แจบอมรู้สึกตัว

ยองแจชักมือกลับมาอย่างรวดเร็ว พอดีกับที่แจบอมผงกหัวขึ้นมาจากสองแขนที่รองซ้อนกันต่างหมอน รอยยิ้มน้อยๆ ผุดขึ้นที่มุมปากทันทีเมื่อพบว่าคนบนเตียงตื่นมาตาใสแป๋วได้แล้ว

“ตื่นนานรึยัง?” ร่างสูงถาม คนบนเตียงส่ายหน้าเบาๆ เขาเอื้อมมือไปแตะที่หน้าผากและลำคอเพื่อเช็คอุณหภูมิร่างกาย ปรากฏว่าไม่ร้อนจี๋เหมือนไฟรุมแล้ว

“ไข้ลดแล้ว นายลุกไหวมั้ย ฉันจะไปเอาน้ำมาให้ดื่ม”

“อะ.. อื้อ ไหวๆ” ยองแจบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วและอิดโรย เขาค่อยๆ พยุงตัวเองลุกขึ้นนั่งพิงกับหัวเตียง ส่วนแจบอมก็กลับมาพร้อมกับน้ำอุ่น 1 แก้ว

“ดื่มซะ จะได้ชุ่มคอ”

คนบนเตียงรับน้ำมาดื่มอย่างว่าง่าย และวางลงข้างเตียง ดวงตาเรียวสวยจ้องมองคนตรงหน้าไม่วางตา

“นายมาที่นี่ได้ไง ฉันไม่ยักกะบอกนายว่าย้ายมาอยู่หอ”

“นั่นสิ แล้วทำไมนายไม่บอกฉัน ถ้าไม่โทรไปหานายแล้วพี่ชายนายรับ คงไม่รู้ว่านายทะเลาะกับที่บ้าน และขนของมาอยู่หอแล้ว” น้ำเสียงของแจบอมมีความหงุดหงิดจนอีกคนสังเกตได้ แต่นั่นมันยิ่งทำให้ชวนรู้สึกดี

“เออๆ ฉันขอโทษนายก็ได้ ฉันก็แค่อยากอยู่กับตัวเองคนเดียวสักพัก ไม่ได้ตั้งใจให้นายเป็นห่วง” ยองแจเอ่ยอย่างไว้ฟอร์ม แต่ก็ไม่วายคลี่ยิ้มบางอย่างพึงใจ

“สำนึกไว้ก็ดีแล้วว่าทำให้ใครเขาเป็นห่วง... ?? เอ่อ..?”

ฉันชอบจริงๆ นะ เวลาที่แจบอมห่วงใยฉัน ตวาดใส่ฉัน สั่งสอนฉัน

นายเป็นทั้งพ่อ ทั้งเพื่อน และคนที่ฉันรัก รู้ตัวไหม หื้ม??

จู่ๆ สีหน้าและแววตาของยองแจก็เปลี่ยนไปราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน มือขาวซีดของยองแจลูบไล้เบาๆ ที่มือหนาก่อนจะดึงกระชากเข้ามานั่งที่เตียง

“ยองแจ...???”

ไม่ทันให้แจบอมได้ตั้งใจ.. เขาก็ต้องตกใจซ้ำเป็นสองเท่าเมื่อยองแจโน้มตัวเข้ามาใกล้ พร้อมกับจุมพิตแตะเบาๆ ที่ริมฝีปาก

ร่างสูงสับสนมึนงงราวกับโดนคาถา แววตาคู่เดิมจดจ้องคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเพื่อน แต่ตอนนี้กำลังทำให้สิ่งที่เหนือความคาดหมาย

ยองแจรุกคืบเข้าไปอีกขั้น เรียวแขนเรียวบางเอื้อมโอบรัดรอบคอแจบอม พร้อมกับดึงโน้มให้ร่างของพวกเขาทั้งสองเอนนอนลงกับเตียงอุ่น นัยน์ตาสองคู่ที่แสนคุ้นเคยส่อประสานกันราวกับคนแปลกหน้า

“แจบอม.. อย่าโกรธฉันเลยนะ ที่ฉันรักนายมากขนาดนี้” ยองแจเอื้อนเอ่ยคำบอกรักด้วยน้ำเสียงที่แฝงไว้ด้วยความเจ็บปวด น้ำตาคลอหน่วย เว้าวอนชายหนุ่มด้วยแววตาที่เอ่อล้นไปด้วยความรู้สึกทั้งหมดที่เขามี

แต่สำหรับแจบอมแล้ว นี่คงเป็นคำพูดที่เขากลัวที่จะได้ยินมากที่สุด และไม่เคยคิดว่าจะได้ยินมันในเวลานี้ เพราะมันยิ่งทำให้เขาทำอะไรไม่ถูก คิดสิ่งใดไม่ออก

“ยองแจ นายอย่าทำแบบนี้เลยนะ มันไม่...”

“ไม่! ขอแค่ครั้งนี้ ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้น ได้โปรด...กอดฉัน” ร่างบางร้องขอผ่านน้ำเสียงอันสั่นเครือ ร่างกายสั่นระริกดึงชายหนุ่มกอดรัดด้วยความรัก

“ได้โปรดกอดฉัน... แล้วฉันจะตัดใจไปจากนาย”

เกิดความเงียบงันอันแสนพิศวง พวกเขาได้ยินเพียงเสียงของหัวใจซึ่งกันและกัน แววตาที่แสนสับสน เจ็บปวด กำลังจ้องประสานใบหน้าที่อาบชุ่มไปด้วยน้ำตาของเพื่อนที่เขารักมากที่สุด

ยองแจต้องทนเก็บความรู้สึกนี้มานานเท่าไหร่แล้วนะ ไม่เคยคิดเลยว่าหมอนี่ต้องเจ็บปวดถึงเพียงนี้

แจบอมกัดริมฝีปากตัวเองอย่างไม่รู้ตัวจนเลือดไหลซึม ดูราวกับว่าเขาเองก็กำลังต่อสู้กับความรู้สึกตัวเองอย่างหนักหน่วง แต่ในที่สุดยองแจก็เป็นคนทำลายมัน

ยองแจโน้มขึ้นไปเล็กน้อย ลิ้นละมุนของเขาละเลียดชิมเช็ดเลือดที่ริมฝีปากของชายหนุ่ม และประทับจุมพิตอันลึกซึ้งที่เขาเป็นคนเริ่มต้น แจบอมไม่อาจจะทนต่อ “อารมณ์” ที่มันพาได้อีกต่อไป

ท่ามกลางแสงสว่างจากโคมเล็กไฟเพียงดวงเดียว เงาของร่างสองร่างกอดเกี่ยวกระหวัดรัดร่วมราวเป็นคนๆ เดียวกัน ยาวนานจนกระทั่งลำแสงสีทองโผล่พ้นขึ้นมาประดับบนท้องนภา







 



 

โปรดติดตามตอนต่อไป... (ในตอน ตัดบัวยังเหลือใย --- แตกหัก --- สายน้ำที่ไม่ไหลย้อนกลับ) 

 

กำลังคิดอยู่ว่าอาจจะโดนด่าก็ได้ แต่ว่า... มันเป็นไปตามพล็อตง๊ะ T___T สำหรับตอนนี้จัดเต็มที่ 4 ตัวละครสำคัญ ตอนหน้าแจบอมคงงานงอก... เอาใจลุ้นเชียร์พวกเขาทั้งหมดด้วยนะครับ ไรท์ขอตัวไปซับน้ำตาให้จินยองล่วงหน้าก่อน 10 ตอนสุดท้ายจะยิ่งเข้มข้นกว่าเดิมอีกน้า ----

 

1 เม้น 1 กำลังใจ

 

 

อัพเดต 12/08/2557(แก้ไข 26/10/2557

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

3,107 ความคิดเห็น

  1. #3102 markbam022 (@markbam022) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2561 / 06:46
    พึ่งมาอ่านค่ะ
    tangkwa.markbam.got7@gmail.com&#8203;
    #3102
    0
  2. #3093 ButanolBelle (@ButanolBelle) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 11:15
    งื้ออออ ค้างมากเลยอ่ะ
    ขอ nc หน่อยนะคะไรท์
    biwared@gmail.com
    #3093
    0
  3. #3065 Sita5715 (@Sita5715) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 12:23
    ขอncค่ะไรต์
    Sits5715s@gmail. com
    #3065
    0
  4. #3014 nut_409 (@nut_409) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 18:32
    พึ่งมาอ่านขอnc ทักตอนหน่อยค่ะ porn31204@gmail.com
    #3014
    0
  5. #2998 Proyfha (@Proyfha) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 21:27
    ทันมั้ยถ้าอยากจะบอกว่า
    "ขอncหน่อยค่ะ"
    #2998
    1
  6. #2917 mellow_aa (@mellow-aa) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 มีนาคม 2559 / 22:00
    โหว พอเลย ไม่เอาบีเนียร์ละ เชียร์แจคเนียร์ดีกว่า จบๆ นี่มันมีสติแบบครบถ้วนด้วยนะ จะมาอ้างอารมอะไรไม่ต้องละนะ จบๆพอๆ แจคสันยังสุภาพบุรุษมากกว่าเยอะ จบเลยคู่นี้ 
    มาร์คแบมของเราตอนนี้ยังไม่มีดราม่าหนักใช่มั้ย แต่เดี๋ยวคงกำลังจะมาเหมือนกันใช่มั้ย 
    #2917
    0
  7. #2877 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 มกราคม 2559 / 03:49
    พังแล้วกับการทรยศครั้งที่สอง
    อยากเชียร์บีเนียร์
    แต่ไม่อยากให้เนียร์ให้อภัยอ่ะ
    ครั้งแรกยังพอทนเพราะไม่มีสติ
    แต่ครั้งนี้นายทำมันพังกับมือ

    #2877
    0
  8. #2847 Miu Naphaphat (@miumiunpp) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2558 / 02:23
    นี่ลุกขึ้นมาตะโกนด่าพี่บีในห้องนอนตอนตี2
    คือไร มีครั้งที่สอง -คะะ มันไม่โอเคค่ะ
    เห้มาก โกรธมาก
    ยังนึกถึงจินยองอยู่ไหมอะ เสียใจ
    แจ็คยังดีกว่า แจ็คยังคิดถึงนยองมากกว่าเลย
    แย่ว่ะ โกรธ เฮ้ยมันไม่ไช่ปะ นี่ขึ้นมากลงไม่ได้ด้วย โกรธแรงมาก
    เสียใจอะบี;0;
    (พรุ่งนี้ทำงานแต่กำลังมันส์เลย ฮือ)
    #2847
    0
  9. #2830 khim_41 (@khim_41) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2558 / 20:57
    ขอncตอนนี้ได้มั้นไรท์555
    parkaikan41@gmail.com
    #2830
    0
  10. #2808 MtripleJ dubleytotheb (@nyoungie) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2558 / 04:18
    โหววเเบบอ่านเรื่องไหนๆไม่เคยเฮทพิบีเลยนะ ไม่ว่าจะทำร้ายเนียร์เเค่ไหนก็ตาม เเต่เเบบนี่อิพี่นอกใจเนียร์ละยังทำเเบบนั้นกับคนอื่นได้หน้าตาเฉย บอกเลยรับไม่ได้เเรง ทำไมทำงี้อ้ะ!! เนียร์มาอยู่กับเราเถอะ ส่วนพิบีเรางอน ชิ
    #2808
    0
  11. #2801 earn_prd (@earn_prd) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2558 / 23:57
    จินยองเลิกกับแจบอมเถอะ ทนสงสารนายต่อไปไม่ไหวแล้ว TT ไปหาแจ็คสันก็ได้ รายนั้นน่ะรักนายจิงแน่ๆ
    #2801
    0
  12. #2770 Hermione (@pare1direction) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 08:13
    พี่บี ทำไมทำแบบนี้ ฮืออออ
    #2770
    0
  13. #2757 Soraya Isora (@ninew6266) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2558 / 09:41
    เห็นไรท์อัพเดต ตอน 26/10/2557 อยากบอกว่าตอนนี้ 11/10/2558 ก็ยังมีคนอ่านเรื่องนี้อยู่นะคะขอบคุณไรท์มากๆๆๆๆจริงๆ
    #2757
    0
  14. #2743 Wrp (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 21:03
    ทำไมแจบอมเป็นคนแบบนี้ ห้ะห้ะห้ะห้ะห้ะห้ะห
    #2743
    0
  15. #2717 DefSoul_GD (@DefSoul_GD) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 11:22
    ทำไมเป็นงี้อ่าาาา เเจบอมอ่าาา
    #2717
    0
  16. #2695 lookpla_2002 (@lookpla_2002) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 กันยายน 2558 / 12:04
    ร้องให้แปป ส่งสารนยองอ่าาาา ??????????
    #2695
    0
  17. #2671 PukyViolet (@PukyViolet) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 กันยายน 2558 / 22:44
    เชี่ยยยยย อิทูแจ คนใจร้าย กุอยากจิคราย
    #2671
    0
  18. #2636 BEE (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2558 / 20:20
    กรี๊ดดดดด nc นาววๆๆๆ
    #2636
    0
  19. #2634 Supitcha Kaikoson (@mayyyyyyyyy2309) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2558 / 08:11
    may2309may@hotmail.com
    #2634
    0
  20. #2586 lee (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2558 / 17:29


    คู่มาร์คแบมกำลังละมุน..คือดีชอบเหมือนมาฮันนีมูนเลยมีแช่บ่อน้ำร้อนกะ...วู้



    คู่แจบอมกะเนียร์คือ แจบอมเลวอ่ะเราสงสารเนียร์ครั้งนี่ไม่เมาด้วยนะชิ
    #2586
    0
  21. #2567 nootoonMB (@nootoonAcPbM) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2558 / 10:13
    ขอ nc ทุกตอนหน่อยค้าาา ชอบมาก อยากอ่านๆ >.< toonjubu _skr@hotmail.com
    #2567
    0
  22. #2556 lalissa (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 13:20
    พี่บีทำไมทำแบบนี้

    ละเนียร์ละนี่มันครั้งที่สองละนะ

    สงสารเนียร์
    #2556
    0
  23. #2504 pong narak (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 เมษายน 2558 / 02:14
    รักแท้ แพ้ใกล้ชิดสินะ
    #2504
    0
  24. #2488 F'fang MB (@fmb0131) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 16:41
    ขอ nc หน่อยจร้า Toratoon31@gmail.com
    #2488
    0
  25. #2476 nuchopmark1 (@nuchopmark1) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 เมษายน 2558 / 19:21
    Nuchopmark@msn.com
    #2476
    0