Homolism' GOT7 : MarkBam BNior

ตอนที่ 24 : Chapter 18 วิวาทะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,706
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    25 ก.ค. 57



Chapter 18 วิวาทะ

 
 

 
 

สามทุ่มพอดีไม่ขาดไม่เกิน แจบอมก็เดินมาส่งจินยองถึงหน้าบ้าน แต่ก็ทำเอาแปลกใจไม่น้อยเหมือนกันที่เห็นว่าใครหนึ่งคนกำลังยืนอยู่หน้าบ้าน เหมือนกำลังเฝ้ารอใครสักคน..

“ตี่ตี๋ มายืนทำไรตรงนี้ มืดค่ำไม่กลัวยุงจะหามเอารึไง”

“รอผมรอพี่จินยอง” แจ็คบอกเสียงห้วน พร้อมกับส่งแววตากวนๆ ไปท้าทายร่างสูงข้างจินยอง “ผมเป็นห่วง กลัวว่าพี่จะเป็นอะไรรึเปล่า”

 ไม่ได้เวอร์ไปเลยสักนิดที่อยู่ๆ ก็นึกเป็นห่วงจินยอง หลังจากที่รู้มาว่ากำลังมีใครบางคนกำลังปองร้ายจินยองอยู่ แค่เป็นห่วงคงไม่ถือว่าผิดบาปอะไร

“นายไม่ต้องเป็นห่วงพี่หรอกนะ พี่สบายดี” จินยองบอกทั้งที่พยายามฝืนยิ้มสุดชีวิต หวั่นกลัวจับใจว่าจะมีเรื่องมีราวกัน “เอ่อ... ตี่ตี๋ นายเข้าบ้านเถอะ แล้วค่อยเจอกันพรุ่งนี้เช้านะ ดีไหม?”

“ไม่!! ผมไม่เข้าบ้าน!!!” แจ็คสันตะหวาดกร้าวกลับมา จินยองตกใจหน้าชาไปเลยทันที

“ทำไมเป็นเด็กไม่ดีแบบนี้ ไม่เชื่อพี่แล้วรึไง”

“ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะ! เมื่อไหร่พี่จะเลิกมองผมเป็นเด็กซะที ผมโตพอจะรู้ว่าความรักคืออะไร โตพอที่จะรู้ว่าผมรักพี่มากแค่ไหน และความรักของผมไม่น้อยไปกว่าหมอนั่นเลยสักนิดเดียว!!!” แจ็คสันระเบิดอารมณ์ถึงขีดสุด มันคือสิ่งที่เขาอดกลั้นมานานรอวันที่จะระบายออกมาเหมือนระเบิดเวลา

จินยองได้แต่ยืนนิ่งมองดูแจ็คสันด้วยความลำบากใจ ลึกๆ เขาก็ไม่ได้จะมองว่าเด็กหนุ่มคนนี้เป็นเด็กน้อยเหมือนสมัยก่อนอีกต่อไป แต่เขาจะทำแบบนั้นไม่ได้ เพราะนั่นจะหมายถึงการเปิดโอกาสให้หมอนั่นเข้ามา... เขาไม่ต้องการเช่นนั้น

ท่ามกลางความเงียบอันน่าอึดอัด จินยองหมายใจจะเดินเข้าไปหาแจ็คสันที่ตัวสั่นเทาด้วยความโกรธ แต่แจบอมรั้งเอาไว้ ก่อนที่จะเดินเข้าไปหาเด็กหนุ่มอายุน้อยกว่าด้วยใบหน้าเรียบตึง แววตาเย็นชายากจะคาดเดาถึงความรู้สึก

“หากนายคิดว่าตัวเองไม่ใช่เด็กแล้ว ถ้าอย่างนั้นฉันก็คงพูดกับนายได้อย่างไม่ต้องเกรงใจอีกต่อไปสิใช่มั้ย?” แจบอมถามเสียงเย็น ดวงตาคมดุจราชสีห์ของเขาจ้องตรงไปยังเป้าหมายราวกับจ้องมองเหยื่อ

“ต่อไปนี้ฉันคงพูดกับนายได้ตรงๆ ว่าจินยองเป็นแฟนของฉัน ไม่สิ...จินยองเป็นคนของฉัน นายเป็นแค่คนนอก ไม่มีสิทธิ์เข้ามายุ่งย่าม”

“แก... แก!!!!

แจ็คสันขบฟันแน่นเหลือกตามองแจบอมอย่างเคียดแค้น เจ็บใจอย่างที่สุด ทุกถ้อยคำที่หมอนั่นพูดล้วนแล้วแต่เป็นความจริงที่เสียดแทงเข้าไปในหัวใจเขายิ่งกว่าโดนกรีดแทงด้วยมีดนับพันเล่ม

“สักวันหนึ่ง ฉันจะแย่งจินยองมาจากแกให้ได้ จำวะ...!!

ผั๊วะ!!!

เป็นอีกครั้งที่ยังไม่ให้ทันพูดจบคำ ที่มุมปากของเขาก็โดนกระแทกด้วยของแข็ง นั่นคือหมัดหนักๆ ของแจบอม มันเจ็บเสียยิ่งกว่าน้ำเน่าที่แจ็คสันเคยโดนมา

จินยองตกใจยกมือขึ้นป้องปาก ดวงตาลุกวาว ร่างบางพยายามตั้งสติ แล้วค่อยขยับเข้าไปกระตุกชายเสื้อแฟนหนุ่มเอาไว้เพราะรู้แก่ใจดีว่าวินาทีต่อไปนี้จะเกิดอะไรขึ้น แต่แจบอมกลับแกะมือเล็กนั้นออกอย่างอ่อนโยน แววตายังตั้งตรงมองศัตรูหัวใจที่แม้จะโดนต่อยยังมองหน้าท้าทายอย่างอวดดี

แจบอมกระชากคอเสื้อแจ็คสันมาอย่างรุ่นแรง แต่คนถูกกระทำก็ยังไม่มีความหวั่นเกรงเลยสักนิดเดียว

“แน่จริงไหนลองพูดอีกทีซิ” แจบอมเอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตากลับวาวโรจน์เต็มไปด้วยเปลวไฟ

“หึ..” แจ็คสันแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาที่เหมือนกับสัตว์ป่าจ้องมองหน้าศัตรูหัวใจอย่างท้าทาย

“กูจะแย่งจินยองมาจากมึง”

ผั๊วะ!!!

ใบหน้าของแจ็คสันสะบัดไปแรงกว่าเดิมด้วยแรงหมัดที่หนักหน่วง เขาหันกลับมาอย่างรวดเร็ว แม้เลือดที่ไหลซึมที่มุมปากบ่งบอกว่าเขาเจ็บแต่ก็ไม่อาจจะทำให้เขาหยุดสิ่งที่จะพูดต่อไปได้

“ต่อยมาเลย ต่อยมาให้พอ เอาหนักๆ เลยนะ หึ... กูจะคิดซะว่าเป็นค่าผ่านด่านเข้าไปหาจินยองของมึงไง”

แจบอมโกรธถึงขีดสุด แววตาเขาดุกร้าวและแข็งกระด้างอย่างที่ใครก็ไม่เคยเห็น จินยองรู้สึกได้เลยว่าถ้าตอนนี้ในมือแจบอมมีปืน เขาอาจจะยิงคนยั่วโทสะที่อยู่ตรงหน้านี้ไปแล้วก็ได้

พอทีเถอะ!!!

จินยองตวาดลั่นใส่หน้าทั้งสองคน “หยุดทั้งสองคนได้มั้ย แต่ถ้าอยากทะเลาะกันต่อก็เชิญเลยนะ แต่อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก ทั้งสองคนนั่นแหละ!!

ร่างบางทิ้งท้ายอย่างเด็ดขาดก่อนจะเดินเข้าบ้านไปโดยไม่คิดจะหันกลับมามองทั้งสองคนเบื้องหลังแม้แต่น้อย นี่คงเป็นวิธีเดียวที่เขาคิดออก และสามารถช่วยยุติเรื่องราวบ้าๆ พวกนี้ได้ ถึงแม้จะแค่ชั่วขณะก็ตามที!

ส่วนแจบอมและแจ็คสัน หลังจากที่ได้เห็นใบหน้ายามโกรธและคำพูดของจินยองต่างก็เหมือนจะสงบลงได้อย่างเหลือเชื่อ ต่างคนต่างก็ไม่อยากจะโดนคนที่รักเกลียดขี้หน้าด้วยกันทั้งคู่

“ฉันไม่ยอมหยุดแค่นี้แน่ ตราบใดที่ยังมีลมหายใจ ฉันก็จะแย่งจินยองมาจากนายให้ได้” แจ็คสันบอกอย่างหนักแน่น แววตาท้าทายจริงจัง

แจบอมขยับเข้าไปใกล้เจ้าของคำพูดนั้น มือแกร่งเอื้อมเข้าไปแตะที่ไหล่รุ่นน้องตรงหน้าหนักๆ ทีสองที เขาขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มของผู้มีชัย

“ถ้าคิดว่าแย่งได้ ก็เชิญเลย...”

........

 
 

แจบอมเดินหายเข้าไปในบ้านจินยอง มีเพียงแจ็คสันที่ยืนเป็นไอ้โง่อยู่ที่เดิม ก่อนจะทรุดลงนั่งกับพื้นถนนหน้าบ้านคนที่รักอย่างหมดอาลัยตายอยาก ความเจ็บที่หัวใจมันยิ่งกว่าแผลที่โดนต่อยเสียอีก

เขาเป็นใคร??

เขาเป็นแค่น้องชายข้างบ้าน

ทำได้แค่รักจินยองเหมือนคนโง่ ช่างโง่เง่าจริงๆ


 

“ไง... เจ็บมากมั้ยล่ะ”

น้ำเสียงหนึ่งดังขึ้นอยู่เบื้องหน้าพร้อมกับมือถือผ้าเช็ดหน้าที่ยื่นมาเพื่อให้คนเลือดกบปากอย่างเขาได้ใช้มัน

เป็นยองแจที่กำลังส่งยิ้มหวานละไมมาให้

แจ็คสันเงยหน้าขึ้นมอง เมื่อรู้ว่าเป็นใครก็ถึงกับพ่นลมหายใจเมินหน้าหนีอย่างหน่ายใจ ปัดผ้าเช็ดหน้าจากมือสวยนั้นทิ้งอย่างไม่แยแส

“ผมไม่เข้าใจว่าทำไมคนอย่างคุณถึงชอบมาเดินเพ่นพ่านแถวหน้าบ้านของคนอื่นในยามวิกาล ไม่มีอะไรทำแล้วรึไง”

แจ็คสันจำได้ชัดเลยว่าในวันที่ยูคยอมมาส่งเขาและจินยองที่หน้าบ้าน คืนที่แจบอมโผล่มากอดจินยองอยู่ตรงนี้ ไม่ใช่แค่เขาที่มองเห็นภาพบาดตา แต่ยังมีผู้ชายแสนอันตรายตรงหน้าที่แอบมอบดูอยู่ห่างๆ ไม่ให้ใครเห็นเช่นกัน

ช่างเป็นคนที่น่ากลัวจริงๆ แจ็คสันตระหนักถึงข้อนี้ดี ตั้งแต่ได้คุยกับยองแจในเช้าของวันนี้ แม้จะแค่ไม่กี่นาทีก็ตาม

 
 

“ฉันสามารถทำให้จินยองที่นายรัก ได้เป็นคนรักของนายอย่างแท้จริง”

“หึหึ... ฮ่าๆๆๆ ฮ่าๆๆๆๆ ” สิ่งที่แจ็คสันได้สดับฟังทำให้เขาถึงกลับหัวเราะอย่างบ้าคลั่งราวกับฟังนิทานตลกก่อนเข้านอน แต่มันช่างเป็นเสียงหัวเราะที่แฝงไว้ด้วยความรู้สึกอันเร้นลับจริงๆ

“ฮ่าๆๆๆ ฮ่าๆๆๆๆ”

ผ่านไปกว่าหลายนาทีหลังจากที่หัวเราะจนพอใจแล้ว แจ็คสันเปลี่ยนเป็นอมยิ้มที่มุมปาก พลางขยับเข้าไปใกล้รุ่นพี่ร่างบาง แววตาของเขาราวกับคนละคนที่แสดงออกต่อหน้าคนอื่นๆ

“แหม.. รุ่นพี่นี่ช่างใจตรงกับผมซะจริง ผมเองก็กำลังจะพูดแบบนั้นกับรุ่นพี่อยู่เหมือนกัน”

ยองแจยกยิ้มอย่างพึงใจ ทั้งสองสบนัยน์ตากันอย่างรู้เท่าทันกันอย่างลึกซึ้ง ช่างแปลกจริงๆ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยได้คุยกันเลยสักครั้ง มีเพียงแค่สายตาของคนแปลกหน้าเวลาเดินผ่านมอบให้แก่กัน ทว่าในตอนนี้ พวกเขาเหมือนล่วงรู้ใจกันราวกับรู้จักกันมามากกว่าสิบปีเสียอีก

ไม่แน่ว่า... พวกเขาอาจจะเป็นคนประเภทเดียวกันก็เป็นได้

“คิดไม่ผิดจริงๆ นี่ได้มาคุยกับนายวันนี้” ยองแจบอกอย่างอารมณ์ดี พลางล้วงของบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วยื่นให้กับคนตรงหน้า “รับไปสิ นายอาจจะต้องได้ใช้ในเร็วๆ นี้”

แจ็คสันรับมาตลับเล็กๆ นั่นมา ซึ่งดูแล้วเหมือนกล่องยาขนาดพกพา และเมื่อแกะออกดูปรากฏว่ามันเป็นผงสีขาวนุ่มนิ่มเหมือนแป้งสาลี ไร้ซึ่งกลิ่น

“มันคือ??” เขาถามอย่างฉงน

“ตัวยาที่ฉันสั่งทำพิเศษ เหมาะสำหรับใช้มอมคนให้เคลิบเคลิ้ม... พูดแค่นี้นายคงเข้าใจนะ”

แจ็คสันถึงบางอ้อในทันที เขาจ้องมองตัวยานี้อย่างใช้ความคิด ริมฝีปากรูปกระจับคลี่ยิ้มอย่างพึงใจในแผนการที่กำลังบรรเจิดอยู่ในหัว

จนกระทั่ง...

“ไม่!!!

จู่ๆ ภาพของจินยองก็สว่างวาบเข้ามาในโสตประสาทของแจ็คสันราวกับภาพนิมิต ภาพของจินยองที่กำลังส่งยิ้มมาให้เขาอย่างมีความสุข รอยยิ้มที่เขารักและต้องการจากคนๆ หนึ่งมาโดยตลอด

“ไม่... ผมทำไม่ได้!!!” แจ็คสันตะโกนอย่างเกรี้ยวกราดทั้งยังปากล่องยาไปไกลหลายเมตร

ยองแจกำลังมึนงงกับการกระทำของแจ็คสันอย่างมาก “นายเป็นของอะไรนาย ป่านนี้แล้วยังจะมาแสร้งทำเป็นคนดีอะไรอีก??”

“อย่าคิดว่าผมไม่รู้ทันรุ่นพี่นะ” แจ็คสันเอ่ยเสียงเย็น มือแกร่งกระชากข้อมือเล็กดึงร่างของยองแจเข้ามาประชิดตัว ใบหน้าห่างกันแค่ผ่ามือเดียว

“ฉันเจ็บนะ!” ยองแจร้องพลางสะบัด แต่ก็ไม่อาจหลุดได้ “อ๊ะ..โอ๊ย ก็บอกว่าเจ็บไงเล่า”

“แค่นี้เจ็บ?? แต่ผมว่ามันยังไม่เท่ากับสิ่งที่รุ่นพี่ทำคนอื่นเจ็บเลยละมั้ง” แจ็คสันแค่นหัวเราะมองยองแจอย่างเหยียดหยาม

ยองแจเชิดหน้าท้าทาย “พูดอะไรของนาย??”

“คิดว่าผมไม่รู้ทันรึไงว่ารุ่นพี่คิดจะทำอะไร ที่มาเสนอตัวช่วยผมให้สมรักกับพี่จินยองคิดเหรอว่าผมไม่รู้ว่ามีอะไรแอบแฝงกันแน่ ตั้งใจให้ผมใช้แผนการสกปรกกับพี่จินยอง แล้วผลที่ตามมาผมจะได้หัวใจพี่จินยองอย่างนั้นเหรอ?? ไม่เลย ไอ้อิมแจบอมมันต้องเลิกกับพี่จินยองสมใจรุ่นพี่ ส่วนผมก็ไม่พ้นต้องโดนเกลียดไปตลอดชีวิต แต่ที่ลอยตัวได้ทุกอย่างที่ต้องการคงเป็นคนเลวๆ อย่างรุ่นพี่คนเดียวเท่านั้น”

ยองแจถึงกับนิ่งไปชั่วขณะ แววตาเรียวคมสั่นระริกน้อยๆ ขณะที่กำลังประชันสายตากับแจ็คสันที่ตอนนี้เลือดร้อนถึงขีดสุด

“โอเค... ถือว่านายพูดได้ดี” ยองแจปั่นหน้ายิ้มเข้าสู้ ถึงแม้จะเจ็บแปลบอยู่บ้างที่โดนรู้ทัน แต่ก็ยังไม่สะทกสะท้านอยู่ดี “ว่าแต่.. จะปล่อยฉันได้ยัง หรือว่าชอบ??”

แจ็คสันสะบัดร่างบางจอมยียวนทิ้งทันทีที่ได้ยินคำพูดยั่วโทสะ เขามองยองแจอย่างรังเกียจและขยาดจนไม่อยากเข้าใกล้ยิ่งกว่าวัตถุอันตรายเสียอีก

 
 

“ผมว่าผมให้คำตอบกับคุณไปแล้วนะ ว่าผมจะไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้น”

ใช่แล้ว... แจ็คสันเปลี่ยนความคิดเพียงเส้นยาแดงผ่าแปดเท่านั้น สิ่งที่แวบเข้ามาในหัวของในชั่ววินาทีนั้นก็คือรอยยิ้มของจินยอง เพียงเท่านั้นก็ทำให้ความคิดเลวๆ ที่พรั่งพรูเข้ามาในสมองสลายหายไปสิ้น

“ฉันหลงคิดว่านายเป็นคนฉลาดนะแจ็ค แต่นายก็ทำให้ฉันผิดหวังซะแล้วล่ะ เฮ้อ...” ยองแจถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนเหมือนแสร้งทำ ร่างบางเดินวนไปรอบๆ ร่างของรุ่นน้องที่กำลังพยุงตัวขึ้นมา และไปหยุดอยู่ด้านหลัง

ร่างบางยกยิ้มอย่างชั่วร้าย

“แต่ถ้านายได้ยินเรื่องที่ฉันจะพูดต่อไปนี้ นายจะไม่คิดปฏิเสธข้อเสนอของฉันเลยสักนิด”

“ไปพูดให้เด็กสามขวบฟังเถอะครับ ผมจะเข้าบ้านแล้ว!” แจ็คสันกระโชกเสียงอย่างเหลืออด แล้วจะเดินหนีเข้าบ้านตัวเอง ทว่ากลับต้องชะงักอยู่ที่หน้าประตู

“ฉันนอนกับแจบอมแล้ว”

“วะ...ว่าไงนะ...???” คนฟังแทบไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเองได้ยินอะไร แน่นอนว่าเขาเกลียดมารความรักอย่างอิมแจบอมเข้าไส้ แต่ก็ยอมรับว่าหมอนั่นรักจินยองอย่างมั่นคงมาก

แต่สิ่งที่เขาได้ยินในตอนนี้...

“คุณโกหก!

“ฉันไม่ได้โกหก ไม่เชื่อไปถามจินยองของนายดูสิ”

“พี่จินยองรู้?”

“ใช่ ฉันคิดว่าเขารู้ เพราะฉันตั้งใจทำให้เขารู้ แต่ทำนายได้เลยว่าแจบอมยังไม่รู้หรอกว่าแฟนของเขารู้เรื่องนี้แล้ว มันก็น่าตลกอยู่เหมือนกันนะ...” ยองแจกลั้วหัวเราะอย่างขำขันกับความคิดของตัวเอง

“ตลกอะไร คุณตลกบ้าอะไรของคุณ!!” แจ็คสันตะคอกเสียงลอดไรฟันอย่างเดือดดาลน้ำตาคลอหน่วยแทบจะไหล พอคิดว่าจินยองจะต้องเจ็บปวดมากแค่ไหนเขาก็ยิ่งเจ็บ

ยองแจแสยะยิ้มเย็น แล้วว่าต่อ “ที่ฉันตลกก็เพราะจินยองนั่นแหละ ทำเอาฉันแปลกใจทีเดียว เขาฉลาดกว่าที่ฉันคิดไว้มาก แทนที่จะบันดาลโทสะออกมาเหมือนคนรักทั่วไปเวลาที่รู้ว่าแฟนสวมเขา แต่เขากลับเลือกที่จะเงียบ หมอนั่นถึงกับยอมแกล้งโง่เพื่อประคองความรักให้ยืดยาว ช่างน่าประทับใจจนฉันแทบจะน้ำตาไหล อยากปรบมือให้เลยล่ะ”

แจ็คสันถึงกับนิ่งหมดคำจะพูดไปเลย... ยองแจยิ้มได้ใจ โหมกระพือเข้าใส่อย่างต่อเนื่อง

“นายเห็นมั้ยว่าจินยองรักแจบอมมากแค่ไหน เป็นความรักที่ชาตินี้คนอย่างนายจะได้มาครอบครองรึเปล่า?? นายคงเป็นได้แค่น้องชายข้างบ้านของจินยองไปจนตาย แต่ช่างเรื่องนั้นเถอะ ฉันแค่อยากรู้ให้แน่ชัดไปเลยว่านายรักจินยองจริงมั้ย ถ้ารักจริง นายคงไม่มีวันยอมให้จินยองต้องมอบหัวใจให้อิมแจบอมแน่ๆ”

“เอาล่ะ ฉันคิดว่าควรให้เวลานายได้ตัดสินใจเป็นครั้งสุดท้าย นี่เบอร์ของฉัน” ยองแจยัดกระดาษโน้ตเล็กๆ ใส่ในกระเป๋าเสื้อของแจ็คสัน ก่อนจะกล่าวคำอำลา “หวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้ยินเสียงของนายโทรมาในเร็ววัน ราตรีสวัสดิ์”

ยองแจหายไปในความมืดแล้ว แต่แจ็คสันยังคงอยู่ตรงนี้ เขานิ่งยิ่งกว่าร่างไร้วิญญาณ แต่น้ำตาลูกผู้ชายกลับเอ่อไหล่ไม่หยุดยั้ง ในตอนนี้หัวใจเขาเหมือนถูกบีบอัดทั้งยังโดนกระทืบให้รู้สึกเจ็บเสียจนจุก

แววตาแห่งความเจ็บปวดใจในมองตรงไปยังบ้านฝั่งตรงกันข้าม เงาของร่างสองร่างกำลังอยู่เคียงคู่กันสะท้อนมาให้เห็นผ่านผ้าม่านบางๆ ก่อนที่ไฟจะดับลง...

 











 

 

 

“ไม่.. ทำไม่ได้!

จินยองเบือนหน้าหนีก่อนที่ชายหนุ่มจะฝังริมฝีปากเพื่อจุมพิตอีกครั้ง หยาดน้ำตาข้างซ้ายไหลรินอาบแก้ม

“จินยองไม่ต้องการฉันอย่างนั้นเหรอ” แจบอมมองคนรักที่เขากำลังขึ้นคร่อมอยู่ด้วยความแปลกใจ และเสียใจ...

หนึ่งปีที่ผ่านมานี้ แม้เขาจะมาค้างบ้านจินยองอยู่บ่อยครั้ง แต่ก็ไม่เคยเลยสักครั้งที่พวกเขาจะมีความสัมพันธ์ทางร่างกายที่เกินเลย นั่นก็เพราะจินยองยังไม่...

“มะ..ไม่ใช่อย่างนั้น ฉัน..ฉันแค่ยังไม่พร้อม” ร่างบางบอกด้วยน้ำเสียงติดขัด แววตาที่สั่นระริกหลบสายตาคมที่กำลังจ้องมาราวกับต้องการคำตอบที่มากกว่านี้ “แจบอม ฉันขอโทษ”

“ไม่เป็นไร ช่างมันเถอะ ฉันคงรีบร้อนเกินไปเอง” ชายหนุ่มบอกผ่านน้ำเสียงอันแผ่วเบา ก่อนจะขยับร่างกายออกจากตัวของร่างบาง แล้วหลบไปนั่งที่ขอบเตียง ใบหน้าทอดยาวออกไปยังนอกหน้าต่าง

“จินยองไม่ต้องพูดว่าขอโทษหรอก ฉันเข้าใจ” แจบอมพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ แม้มันจะขัดกับส่วนถึงของจิตใจที่เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมจินยองถึงปฏิเสธเขาอีกเป็นครั้งที่สอง มันย่อมผิดหวังเป็นธรรมดา

            ตัวเล็กปาดน้ำตาอย่างเงียบๆ และลุกขึ้น ดวงตาคู่สวยแสนหมองเศร้าได้แต่มองแผ่นหลังที่อยู่ห่างกันแค่เอื้อม

แม้จะอยู่ห่างกันแค่นี้แต่ทำไมกันนะ... ความรู้สึกกลับยิ่งห่างออกไป

“แจบอม...” จินยองโผเข้ากอดชายหนุ่มจากด้านหลัง ใบหน้าสวยแนบชิดแผ่นหลังแกร่งเคล้าคลอเคลียอย่างออดอ้อน “แจบอม... ไม่โกรธฉันนะ ฉันรักแจบอมนะ รักมาก ต่อให้มีใครเข้ามาวุ่นวายในชีวิตของฉันหรือแจบอมสักกี่คน ฉันก็รักแค่แจบอม เชื่อฉันใช่มั้ย หื้ม??”

ท่ามกลางความเงียบ ได้ยินแต่เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ของแจบอม ก่อนที่มือแกร่งของเขาจะโอบกุมมือแน่งน้อยที่โอบกอดเอาไว้จากด้านหลัง

“เฮ้อ..ถ้าไม่เชื่อจินยอง แล้วฉันจะเชื่อใคร”

“แจบอมน่ารักที่สุด!

จินยองกระชับกอดแน่นอย่างแสนรัก แต่เบื้องหลังนั้นแจบอมไม่อาจมองเห็นได้เลยว่าภายใต้น้ำเสียงที่เปล่งมาอย่างสดใส ใบหน้าที่ยิ้มอย่างเปี่ยมสุขนั้น แววตากลับมีประกายแห่งความเศร้าปรากฏชัด

ขอโทษนะแจบอม ฉันรักแจบอมจริงๆ นะ ร่างกายของฉัน หัวใจของฉัน ทุกอย่างที่เป็นของฉัน ฉันมอบให้แจบอมได้ตลอดอยู่แล้ว แต่ว่า....ขอเวลาฉันหน่อยได้มั้ย

เพื่อที่ฉันจะลืมเรื่องเหล่านั้นได้ในสักวันหนึ่ง...

 

 





 

 

“ลืมมันไปซะ!

เสียงห้าวของมาร์คตะคอกอย่างลืมตัวกับมือถือทำเอาแบมแบมที่เกือบจะหลับถึงกับสะดุ้งลืมตา “ผมเคยบอกแล้วใช่มั้ยว่าเรื่องของเรามันกลับเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว เลิกล้มความตั้งใจ แล้วกลับ LA ไปซะ และไม่ต้องโทรมาหาผมอีก!

มาร์ครีบกดวางสาย ปามือถือลงกับโซฟาอย่างหัวเสีย ก่อนจะเดินออกไปสูบบุหรี่แก้เครียดตามนิสัยที่แก้ไม่หาย *จริงๆ การสูบบุหรี่ไม่ได้ช่วยอะไรเลยนะคะเด็กๆ ไม่ดีเลยค่ะ เสียสุขภาพด้วย*

แบมแบมลอบแอบมองดูอย่างวิตกกังวล ขบคิดอยู่เงียบๆ ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมา นี่อาจจะเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นสีหน้าที่แสดงถึงความหนักใจของต้วนหลางมากขนาดนี้ เห็นได้ชัดตั้งแต่อยู่ร้านอาหาร จนกระทั่งแยกกับพี่เรนนี่แล้ว

มันเกี่ยวข้องกับพี่เรนนี่ไม่ผิดแน่

เป็นพี่น้องกันไม่ใช่หรือ? ได้เจอกับพี่สาวที่อยู่ห่างกันซีกโลก ได้อยู่โรงเรียนเดียวกัน มีเวลาอยู่ร่วมกันมากขึ้น มันน่าจะดีใจแทนที่จะขุ่นเคืองใจไม่ใช่รึไงกัน?? อาจจะเป็นไปได้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างครอบครัวของต้วนหลางไม่สู้ดีเท่าไหร่นัก เห็นได้ชัดจากเรื่องระหว่างต้วนหลางกับพ่อที่ดูจะห่างเหินและไม่ลงรอยกัน

แต่คำถามคือ.... ทำไม????

ยังคงเป็นสิ่งที่แบมแบมทำได้แค่เพียงคาดเดาต่อไปอย่างเงียบๆ โดยไม่บอกให้มาร์คได้ล่วงรู้เป็นอันขาด

 

 

 

 

โปรดติดตามตอนต่อไป....

 
.............................................................................

 

ตอนนี้หนักๆ ไปที่ สี่เส้า บีเนียร์แจสัน นะคะ จินยองนี่น่าเป็นห่วงมาก การแสดงออกของนางในตอนนี้อาจจะเป็นเพียงแค่เล็กน้อย ถ้าวันหนึ่งมันระเบิดออกมา ไม่ใครก็ใครได้เลือดตกยางออก แต่ที่น่าสงสารที่สุดในตอนนี้คงไม่พ้นชายหวัง เจอหนักจากหลายทางเลย ไม่รู้ว่านางจะเลือกเส้นทางไหน แต่ขอให้ใช้สติเยอะๆ นะหวัง และสำหรับทุกคน...ไม่รู้จะสงสารใครดี สู้ๆ นะ (แต่งเอง เม้นเอง ฮ่าๆๆๆๆ)

ปล. สองวันเกิดเป็นวันเกิดไรท์ก็เลยยุ่งๆ ฉลองหนักไปหน่อย ลืมฟิคไว้ชั่วคราวเลยมาอัพช้า อิอิ จริงๆ ถ้าไม่มีใครทวง ก็เป็นหงอยๆ ไม่มีไฟไงไม่รู้ ไรท์แม่.งชอบอู้ ถ้าไม่โดนทวงนี่คงไม่อัพซะที เลวมากก ไงๆ ก็เม้นๆ บ้างนะ เพื่อกำลังใจ อิอิ

ปล้ำลิง. NC กติกาเหมือนเดิม เม้นสิ..แล้วคุณจะได้อ่านแบบไม่ต้องรอเลย เห็นมีแต่ขอๆ หนักใจนะที่ต้องใจร้าย ขอโทษจริงๆ

 

 

อัพเดต 24/07/2557

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

3,107 ความคิดเห็น

  1. #3017 0826126243 (@0826126243) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 มกราคม 2560 / 21:32
    Hbd ย้อนหลังคะไรท์
    #3017
    0
  2. #3015 piggy bank (@na--) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 17:47
    สงสารแจ็คสันอ่ะ ฮืออออออออ
    #3015
    0
  3. #2915 mellow_aa (@mellow-aa) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มีนาคม 2559 / 21:15
    แจคสันเป็คนดีนะพี่เชื่อ หนุอย่าไปฟังยองแจนะ อย่าไปร่วมมือกับยองแจเด็ดขาด เฮ่อ ยองแจคือแบบ ... สุดๆ 
    #2915
    0
  4. #2875 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 มกราคม 2559 / 03:10
    ไม่รู้จะสงสารใครกว่ากันเลยอ่ะ
    แจ๊คไม่ทำอะดีแล้ว
    อย่าทำเลย
    #2875
    0
  5. #2846 Rabbit1a (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2558 / 03:16
    เพิ่งได้มาอ่าน แต่เป็นเรื่องนึงที่ชอบมากค่ะ
    #2846
    0
  6. #2826 YohChan (@yohhottest) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2558 / 21:16
    ยองแจร้ายกายมากกกกก >.<!
    #2826
    0
  7. #2799 earn_prd (@earn_prd) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2558 / 18:39
    ยองแจเลวมากอ่ะ ไม่น่าเชื่อ
    สงสารจินยองสุด กลัวแจ็คสันจะเปลี่ยนใจด้วย มาร์คแบมก็เริ่มมาม่าอีกละ TT
    #2799
    0
  8. #2769 Hermione (@pare1direction) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 08:03
    หวังอย่าทำร้ายเนียร์นะะะะ ยองแจพอเห้อะลูกกกก
    #2769
    0
  9. #2741 Wrp (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 19:50
    แจบอมควรอธิบายนะ ยองแจอย่าใจร้ายมากไปกว่านี้เหอะ

    แจ็คสัน อย่าตัดสินใจทำอะไรบ้าๆน่า นึกถึงหน้าจินยองด้วย

    แบมแบม จับมือมาร์คไว้นะ ^^
    #2741
    0
  10. #2715 DefSoul_GD (@DefSoul_GD) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 02:51
    ยองแจใสใส ไม่มีจริง 555 แต่อดสงสารเเจ็ค กะเนียร์ไม่ได้จริง เจ็บแทนเลยอ่ะ!!
    #2715
    0
  11. #2704 KazE_ZomBie (@zombe-zombie09) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 กันยายน 2558 / 19:22
    ง่าาาา สงสารนยองกับแจ็คค แจร้ายเงียบน่ากลัวอ่ะ อห.เรนนี่!! หึมมมมมม
    #2704
    0
  12. #2694 lookpla_2002 (@lookpla_2002) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 กันยายน 2558 / 11:11
    สงสารจินยองอ่าาา ?????? แจบอมนะเเจลอมเมื่อไหร่จะรุ้วว
    #2694
    0
  13. #2682 jalle nichapidh (เจรี่) (@jallemini23834) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 กันยายน 2558 / 01:11
    สงสารจิงง
    #2682
    0
  14. #2669 PukyViolet (@PukyViolet) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 กันยายน 2558 / 21:39
    สงสารชายหวัง สงสารนยอง คือเอาจริงๆสับสนไปหมดไม่รู้จะสงสารใครกันแน่แล้วตอนนี้ ฮือออออ
    #2669
    0
  15. #2554 lalissa (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 12:59
    แจ็คสันมั่นคงไว้อย่าใจอ่อนทำตามแผนนะ

    สงสารเนียร์พี่บีรู้สะทีว่าเนียร์รูแล้ว

    ยองแจร้ายขึ้นเรื่อยๆๆๆๆ

    มาร์คแบมก็เริ่มหน่วงละ
    #2554
    0
  16. #2526 Yuvaret Katngam (@layavee0430) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 23:16
    สงสารแจ็คสันคนดี... ยองแจร้ายเกินไปแล้วนะ
    #2526
    0
  17. #2525 Yuvaret Katngam (@layavee0430) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 23:15
    แจ็คสันคนดี น่าสงสารที่สุด ทำไมยองแจร้ายได้ถึงขนาดนี้
    #2525
    0
  18. #2502 pong narak (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 เมษายน 2558 / 01:17
    เข้าสู่ช่วงเบญจเพศหรือเปล่านะ แบมแบม เฮ้อ ลุ้นไป เหนื่อยไป55555555
    #2502
    0
  19. #2407 Khampoohnaka (@Khampoohnaka) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 มีนาคม 2558 / 00:03
    แจบอมมีไรสงสัยปรึกษาพี่มาร์คได้นะ พี่มาร์คใช้เวลาไม่ถึงเดือนเอง555++
    #2407
    0
  20. #2377 ant (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2558 / 00:02
    แจ๊คมันจะไม่ทำแบบนั้นใช่ไหม คิดสิแจ๊คคิด
    #2377
    0
  21. #2286 lc_bbie (@lc-bbie) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 18:48
    แจ็คสู้ๆเรารู้ว่านายเป็นคนดีมากกก ส่วนยองแจช่างยุจริงนะลูก - -* เนียร์กับแบมแบม ไม่รู้จะห่วงใครมากกว่ากันดี :(
    #2286
    0
  22. #2171 mmmm (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2557 / 20:55
    เจ็คยังพอจะคิดได้ แต่ยองแจก็ยังจะกล่อมอีกนะ

    ไม่ต้องไปเชื่อนะเจ็คนายเป็นคนดีและน่ารักมากเป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว



    พี่มาร์คจะเอาไงเรื่องของพี่จะบอกแบมไหม
    #2171
    0
  23. #2163 아이언 (@baronest) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2557 / 07:54
    เอาไงหล่ะ ถ้าแบมถามมาร์คจะโกหกมั๊ย???
    #2163
    0
  24. #2118 Pent SG (@porpentt) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2557 / 03:27
    ไม่อยากให้แบมรู้อ่ะ
    #2118
    0
  25. #2087 Mayro (@mayromun) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2557 / 22:03
    ยองแจ ไม่ใสนะค้าบบบบบ
    #2087
    0