Homolism' GOT7 : MarkBam BNior

ตอนที่ 23 : Chapter 17 ความลับไม่มีในโลก!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,985
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    17 ก.ค. 57


 

Chapter 17 ความลับไม่มีในโลก!

 




 

ตึง ตึง ตึง ...

ร่างปราดเปรียวทุ่มเลี้ยงลูกบาสอย่างชำนาญ มาร์คทะยานตัวสู่กลางอากาศและ... ชู้ตลูกกลมๆ ลงห่วงอย่างสวยงาม พาคนในทีม A ทำคะแนนนำทีม B ไปเป็น 78 ต่อ 60 ชนะแบบขาดลอย

เพื่อนๆ ในทีมพากันไชโยโห่หิ้วแห่มารุมมะตุ้มมาร์คกันใหญ่ ใครจะนึกมาร์คจะเก่งการเล่นบาสเกตบอลขนาดนี้ จนกระทั่งชั่วโมงพละวันนี้ อาจารย์ให้แบ่งเป็น 4 ทีม ลงแข็งขันกันแบบอุ่นเครื่อง ซึ่งมาร์คก็เล่นเข้าฟอร์มดีมากจนเพื่อนๆ ทึ่ง อาจารย์ก็ปลาบปลื้มใจ

“นายต้วน เธอนี่ทำครูตะลึงไปเลยนะ เล่นเก่งขนาดนี้สนใจจะเข้าชมรมบาสเกตบอลของโรงเรียนบ้างมั้ย นายต้องไปรุ่งแน่ๆ” ครูหนุ่มเชิญชวนอย่างเก็บอาการปลื้มในตัวมาร์คไว้ไม่มิด แววตาเต็มไปด้วยความกระหายที่จะได้นักกีฬามือดีไปร่วมชมรม

คนถูกเชื้อเชิญอย่างมาร์คยิ้มให้พอเป็นพิธี แล้วปฏิเสธไปโดยเร็วแทบไม่ต้องคิด “ผมไม่สนใจหรอกครับ ถ้าเล่นเอาสนุกๆ ก็พอทน แต่ผมไม่ได้ใจรักขนาดจะต้องทนซ้อมทุกเช้าทุกเย็น ขอโทษนะครับอาจารย์”

มาร์ครีบโค้งตัดบทเดินหนีไปดื้อๆ เพราะตอนนี้ไม่มีอะไรมาทำให้เขาสนใจได้ไปมากกว่าสิ่งมีชีวิตที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งของโรงยิม จะเป็นใครไปไม่ได้เลยนอกจากแบมแบมนั่นเอง ซึ่งตอนนี้ก็เพิ่งจะออกจากสนามเพราะแข่งแบดมินตันแพ้ (ไม่แน่ว่าตอนแข่งอาจจะมัวแต่มองอย่างอื่นนอกจากลูกขนไก่ของคู่แข่งก็เป็นได้ อิอิ) เลยยืนเซ็งดูซอกจินกับแจ็คสันแข็งกันอยู่ข้างสนาม

มาร์คแอบมองพลางยิ้มกริ่ม เขาเดินอาดๆ ข้ามโรงยิมไปหาโดยไม่สนว่าอาจารย์คนไหนจะด่า แอบย่องเข้าหาร่างบางจากด้านหลัง แล้วสะกิดที่เอวคอดเบาๆ

“อ๊ะ!!

แบมแบมผู้บ้าจี้สะดุ้งอย่างที่คาดคิด พอเห็นว่าใครเป็นคนแกล้งก็ฟาดผ่ามือใส่ไหล่แกร่งนั่นอย่างไม่ปราณี

“เล่นบ้าอะไร ตกใจเป็นนะ!

“โห.. นี่ขนาดตกใจนะ ยังเล่นกลับคืนมาซะไหล่พี่ช้ำ ถ้าไม่ตกใจนี่พี่จะตายมั้ย หื้ม???” มาร์คก็ว่าจะแกล้งแหย่ให้ขำเล่นซะหน่อย แต่เจ้าคนตัวเล็กก็ยังไม่วายหน้ามุ่ย “หน้าบูดเชียว ให้พี่ช่วยผ่อนคลายให้เอามั้ย?”

“ยังไง???” แบมถามเสียงห้วน แววตาเต็มไปด้วยความระแวง

มาร์คไม่ตอบออกมาเป็นคำพูด เอาแต่ยิ้มยิงฟันจนเขี้ยวโผล่ ตาหยีจนเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว แบมแบมเข้าใจได้ทันที

“ยิ้มแบบนี้ไม่ได้คิดเรื่องดีอยู่แน่นอน ไปไกลๆ เลยนะคนลามก!” ร่างบางผลักอีกคนไปไกลๆ อย่างหมั่นไส้

“โธ่เอ๊ย รู้ทันขนาดนี้สมแล้วที่เป็น...”

“เป็นอะไร???”

“เปล่าคร๊าบขุ่นแม่” มาร์คส่ายหน้าส่ายมือเป็นพัลวัน รีบเปลี่ยนเรื่อง “ว่าแต่เมื่อกี้ได้ดูพี่แข่งรึเปล่า เกมนั้นพี่เล่นเพื่อนายเลยนะ ประทับใจในฝีมือของพี่มากใช่มั้ย?”

“ก็ดูอ่านะ แต่ก็ไม่เห็นจะวิเศษวิโสตรงไหนเลย ฝีมือก็งั้นๆ”

“โห พูดงี้เอาไม้มาตีหัวกันเลยมั้ย ใจร้ายว่ะ!

“พูดเองนะ” ว่าแล้วแบมแบมก็เอาสันไม้แบดมินตันเคาะกลางกะหม่อมมาร์คเข้าจริงๆ “นี่แหนะ!!

“โอ๊ย.. เล่นงี้เลยเหรอ??”

มาร์คมองค้อนเหมือนเด็กโดนแม่ตี มือแกร่งลูบๆ ถูๆ หัวเหม่งที่เหมือนจะโนนิดๆ แบมแบมแลบลิ้นใส่ ยิ้มหน้าทะเล้นไม่สะทกสะท้าน แถมยังแกล้งตั้งท่าจะฟาดเข้าใส่อีกครั้ง

“อ้าว ก็ต้วนหลางบอกเองว่าให้เอาไม้มาเขกหัว นี่ก็จัดให้แล้วไง สมใจยัง ฮ่าๆๆๆๆ สมน้ำหน้า!

“เดี๋ยวเถอะ คืนนี้พ่อจะจัดหนักเอาให้ลุกไม่ได้ยันเช้าเลย หึหึ”

พอเจอคำขู่แบบนี้เท่านั้นแหละ แบมแบมก็ถึงกับหน้าแดงก่ำร้อนวูบวาบไปทั้งยวง ทั้งเขิน ทั้งโมโห แทบอยากจะเอาไม้แบดมินตันฟาดใส่เจ้าคนลามกอีกหลายๆ ที แต่อาจารย์เข้ามาขัดเสียก่อน

“นี่ๆ นายคนนั้นน่ะ เรียนบาสเกตบอลไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงเสนอหน้ามาก่อกวนทางนี้ กลับไปที่กลุ่มของเธอซะ ไปสิ!!

ไม่ไหวจะทนอาจารย์ด่า ถ้าอยู่ต่อก็คงทั้งโดนหวดด้วยไม้แบดมินตันอีก มาร์คเลยต้องจำใจหน้าหงอยจรลีกลับทัพ ถึงแม้จะอยากอยู่แกล้งแบมแบมผู้น่ารักต่ออีกสักหลายยกก็ตาม ส่วนแบมแบมก็หัวเราะคิกคักชอบใจที่อีกคนโดนดุซะบ้าง 

“ส่วนเธอก็อีกคน” น้ำเสียงดุๆ ของอาจารย์ทำเอาแบมแบมสะดุ้ง หยุดหัวเราะแทบไม่ทัน “หลังเลิกเรียนเธอต้องเก็บอุปกรณ์กีฬาไปเก็บให้เรียบร้อย เพียงลำพัง เข้าใจมั้ย???”

“ห๊า!!!?? อาจารย์ล้อผมเล่นใช่มั้ยเนี้ย”

“ถามว่าเข้าใจมั้ย ตอบ!!

หมดคำกล่าวใดๆ ที่จะสรรหามาประท้วงอาจารย์สอนพละขาโหดคนนี้ได้อีก ตัวเล็กได้แต่เก็บปากเก็บคำพยักหน้ารับทราบอย่างช่วยไม่ได้ และไม่วายหันไปมองค้อนต้วนหลางที่ยืนมองเห็นเหตุการณ์แล้วหัวเราะขำเขามาแต่ไกล

 
 

           

สุดท้ายก็เลยต้องจบด้วยการต้องโดนทำโทษเก็บอุปกรณ์กีฬาจำพวกไม้แบดมินตัน ลูกขนไก่ และอื่นๆ จัดเจ็บใส่ซองและกล่องให้เรียบร้อย จากนั้นค่อยขนใส่รถเข็นเพื่อนำไปเก็บที่ห้องเก็บอุปกรณ์กีฬา ซึ่งมีห้องเก็บเฉพาะอยู่ในโรงยิมนี้เอง แน่นอนว่าต้องทำโดยลำพัง ถึงแม้จะมีสองเพื่อนซี้อาสามาช่วย แต่เพราะโดนอาจารย์ดุ สองคนนั้นเลยจำใจต้องไปกินข้าวที่โรงอาหารก่อน

“ดีมาก!” อาจารย์เอ่ยยิ้มๆ เมื่อลูกศิษย์ผู้เชื่อฟังเก็บอุปกรณ์ทั้งหมดใส่รถเข็นแล้ว เหลือแค่เข็นไปเก็บที่ห้องก็เท่านั้น “นี่กุญแจนะ ถ้าเก็บเรียบร้อยแล้วก็ไปกินข้าวได้ ค่อยเอากุญแจมาคืนครูก่อนขึ้นคาบบ่าย”

แบมแบมรับกุญแจมาโดยพลัน และเข็นรถผ่านหน้าอาจารย์จอมดุไปอย่างสงบเสงี่ยมที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่ในใจอยากจะกบฏแค่ไหนก็ตามก็ต้องข่มใจไว้

ซวยที่สุด!!

เพราะต้วนหลางคนเดียวเลย!!!

คิดแล้วก็อดใจสอดส่องสายตาหาพ่อคนตัวดีที่ทำให้เขาโดนลงโทษไม่ได้ แต่ว่าห้อง 2D เลิกเรียนเร็วกว่าพวกเขาเสียอีก เลยพากันแยกย้ายไปพักเที่ยงได้กว่าสิบนาทีแล้ว

ป่านนี้คงไปแล้วสินะ... เฮ้อ!

ได้แต่ถอนหายใจเข็นรถออกจากลานสนามกีฬาเข้าไปในส่วนของห้องเอกประสงค์ต่างๆ ผ่านห้องชมรมบาสเกตบอลเอย ชมรมวอลเลย์บอลเอย จนมาถึงห้องที่อยู่มุมสุดด้านขวามือมีป้ายติดไว้ชัดเจนว่าเป็นห้องเก็บอุปกรณ์กีฬาสำหรับนักเรียนเพื่อการศึกษา

แบมแบมไขกุญแจเปิดประตู เปิดสวิทซ์ไฟที่อยู่ใกล้ทางเข้า และเข็นรถเข้าไปทันที ในนี้ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด แถมยังจัดเก็บอุปกรณ์กีฬาแต่ละชนิดเป็นสัดส่วนดีมาก เขาเพียงแค่เก็บเข้าตู้ก็ถือว่าเป็นอันเสร็จ

แต่ใครจะไปคาดคิดว่าจังหวะที่กำลังปิดตู้นั้นเอง

ฮรึก...!!!??????

 ร่างบางตกใจจนสะดุ้งเมื่อเห็นเงาตะคุ่มๆ ผ่านกระจกตู้กำลังย่างสามขุมเข้ามาแลดูน่ากลัว...

“ฮึบ!! จับตัวได้แล้ว”

“ต้วนหลาง!!??” แบมแบมร้องลั่นทันทีเมื่อโดนกอดจากด้านหลัง และรู้ได้ทันทีว่าเป็นใครถึงจะไม่หันไปมอง เพียงแค่สัมผัสและกลิ่นกายเขาก็จดจำได้แม่น “นิสัยไม่ดี ชอบแกล้งให้ตกใจ!

แบมแบมค้อนผ่านน้ำเสียงเชิดๆ มาร์คเลยง้อด้วยการประทับริมฝีปากที่ท้ายทอยสวยฟอดใหญ่ๆ

“ผมนายหอมจัง ใช้แชมพูยี่ห้ออะไรบอกหน่อยสิ ตัวก็หอม” มาร์คกระซิบบอกที่ข้างหู ทั้งพรมจูบต้นคอ ส่งลิ้นละมุนละเลียดชิมใบหูที่แดงก่ำ ทำเอาแบมแบมเริ่มสั่นสะท้าน

“จะว่าไปในนี้ก็ดีเหมือนกันนะ แถมไม่มีคนด้วย”

“อะไรนะ! จะบ้าเหรอ” แบมแบมร้องเสียงหลง เอื้อมมือไปตีอีกคนเสียหลายที “เดี๋ยวนะ..หยุดก่อนๆ มีคนกำลังเข้ามา”

“อย่ามาหลอกกันซะให้ยากเลยน่า” มาร์คไม่สนใจ จนแบมแบมจับฟาดเข้าที่กกหูอย่างเหลืออด

“นี่พูดจริงๆ นะ มีคนกำลังเข้ามา เชื่อหูระดับเทพสิ” ตัวเล็กบอกด้วยน้ำเสียงจริงจังมาก และเมื่อมาร์คตั้งใจฟังจริงๆ ก็พบว่าเป็นเสียงฝีเท้าคนกำลังเดินมาทางนี้จริงๆ

“งั้นหาที่หลบก่อน” ว่าแล้วมาร์คก็ดึงมือร่างเล็กเข้าไปแอบมุมในสุดหลังตู้เก็บอุปกรณ์เทนนิส

ถ้าว่ากันตามจริง พวกเขาไม่จำเป็นต้องแอบเลยด้วยซ้ำ แค่เดินออกไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเรื่องก็คงจบ แต่ตามสัญชาตญาณพวกวัวสันหลังหวะที่แอบมาเล่น 18+ กันในที่ลับตาคนในโรงเรียน พอเจอเรื่องจวนตัวเลยคิดอะไรไม่ออกนอกจากหาที่ซ่อน

เสียงลูกบิดประตูดังขึ้นตามด้วยเสียงเอี๊ยดของประตูที่เปิดออก มีนักเรียนชายสองคนกำลังเดินเข้ามาท่าทางมีพิรุธมาก พวกเขาเหมือนจะแปลกใจมากทีเดียวว่าทำไมห้องถึงไม่ล็อกแถมไฟยังเปิดอยู่

“สงสัยพวกนักเรียนมาเก็บของแล้วลืมปิด” ร่างสูงกว่าพูดขึ้น ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้อีกร่างที่เล็กกว่า และสวยกว่า

และนั่นก็คือ...!!

“จินยอ..!!” มาร์คปิดปากแบมแบมแทบไม่ทัน กลัวน้ำเสียงจะเล็ดลอดจนสองคนนั้นได้ยิน

สิ่งที่คนแอบดูทั้งคู่เห็นพร้อมๆ กันก็คือจินยองกำลังยืนอยู่กับอิมแจบอมประธานนักเรียน บรรยากาศชวนสงสัยในความสัมพันธ์จริงๆ

“แจบอมพาเรามาคุยในนี้มีอะไรงั้นเหรอ?” น้ำเสียงแสนเย็นชาอย่างที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนทำเอาคนฟังใจหายรีบเข้าไปประคองกอด

แต่จินยองบ่ายเบี่ยงหลบตัวหนี

“จินยองโกรธฉันเรื่องเมื่อคืนใช่มั้ย ที่ฉันไม่ดูแลจินยองเท่าที่ควรจนนายต้องหนีกลับบ้าน แถมขึ้นรถไปกับเจ้าหมอนั่นเพื่อประชด รวมทั้งเรื่องที่เขียนในหนังสือ Gossip เรื่องฉันกับ...กับยองแจ”

ถ้าตอบว่า “ไม่ใช่” ก็คงจะดูตอแหลเกินไปจริงๆ แต่แจบอมยังคงไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาพูดมามันแค่เรื่องเล็กน้อย เล็กน้อยมากเมื่อเทียบกับสิ่งที่จินยองไปรับรู้มา

“ก็ใช่ ทำไมคนเพอร์เฟคอย่างอิมแจบอมต้องมาคบกับเด็กหนุ่มธรรมดาๆ อย่างฉัน ทั้งที่สิ่งแวดล้อมของนายล้วนแล้วแต่หล่อหลอมให้นายมีแต่สิ่งสวยงาม และมีเพื่อนที่ประเสริฐอย่างชเวยองแจ”

ถึงแม้น้ำเสียงจะฟังดูเรียบๆ แต่แววตาของจินยองนั้นกลับคลอเบ้าไปด้วยน้ำตาแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจ ที่เจ้าตัวพยายามเหลือเกินที่จะไม่ให้มันเอ่อล้นออกมาให้คนตรงหน้าเห็น

“ทำไมจินยองพูดแบบนี้ เราคุยกันเรื่องนี้มาตลอด เหตุผลต่างๆ ที่ทำให้ฉันเลือกจินยอง ยังให้ต้องพูดซ้ำอีกหรือไง” แจบอมลอบถอนหายใจเบาๆ แต่ไม่ใช่เพราะเบื่อหน่ายในตัวร่างบางตรงหน้า แต่เพราะหนักใจกับปัญหาที่เกิดขึ้นเพราะตัวเขาเอง “จินยองครับ ฟังนะ...”

ร่างสูงค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ มืออบอุ่นเข้าโอบกุมมือบอบพลางกระชับแน่น แววตาที่มั่นคงจับจ้องมาที่ดวงตาคู่สวยอย่างแน่วแน่ไม่ไหวติง

“จะให้พูดอีกกี่ครั้งก็พูดได้ ฉันรักจินยอง ฉันรักที่นายเป็นนายแบบนี้ ไม่จำเป็นต้องเป็นลูกคนรวย หรือแม้แต่ผู้หญิงฉันก็รักแค่นาย จินยองไม่เหมือนคนอื่นที่ฉันเคยเจอ ทั้งน่ารัก สดใส เป็นตัวของตัวเอง พอได้อยู่กับจินยองแล้ว ต่อให้เจอเรื่องเคร่งเครียดจากที่บ้านมามากมายแค่ไหนก็หายเป็นปลิดทิ้งเพียงแค่เห็นรอยยิ้มของนายเท่านั้น ถ้าจินยองอยากได้เหตุผลมากกว่านี้ฉันก็พร้อมจะเขียนมาบอกนายทั้งหมดเลย แต่มันคงต้องใช้เวลานานหน่อยนะ เพราะมันมากมายจนสาธยายไม่หมดในวันเดียว”

ต่อให้พยายามสักแค่ไหนก็ไม่เป็นผล น้ำตาที่เฝ้าอุตส่าห์อดกลั้นทั้งหลายนั้นเอ่อไหลอาบน้ำจนเปียกชุ่มไปหมด จินยองพยักหน้าสั่นรัว ยิ้มทั้งน้ำตา โผเข้ากอดแจบอมแน่น ไม่อาจจะต้านทานต่อหัวใจตัวเองที่รักคนๆ นี้มากเหลือเกิน

“แจบอม ฮึก..ฮือ...ฉะ...ฉัน ฮึก...ฮือ”

“นิ่งซะนะ นิ่งซะ อย่าร้องนะครับคนดี”

ร่างสูงกระชับกอดแน่น แจบอมโอบอุ้มร่างบางตรงหน้าไว้ด้วยอ้อมกอดแห่งความรัก ถึงแม้ว่าส่วนลึกของจิตใจจะยังคงมีภาพของยองแจคงค้างไม่อาจสลัดพ้นได้ แต่ในวินาทีนี้จินยองที่อยู่ในอ้อมกอดคือคนที่เขารักและไม่มีวันจะทำให้เสียใจเป็นครั้งที่สอง

 

 





 

 

ยากจะเชื่อยากจะเชื่อจริงจริง!!!

หลังจากบังเอิญไปล่วงรู้ความลับระดับ BIG เข้าให้ แบมแบมก็ยังรู้สึกไม่อยากจะเชื่อจริงๆ ว่าประธานนักเรียนผู้สูงส่งอย่างรุ่นพี่อิมแจบอมกับจินยองของพวกเขาจะไปคบกันแบบคนรักได้ยังไง ไม่ได้จะหมายความว่าจินยองไม่คู่ควร แต่ด้วยนิสัยใจคอมันโคตรจะต่างกันคนละขั้วเลยต่างหาก

แรกๆ ก็ยังลังเลอยู่เหมือนกันว่าจะพูดเรื่องนี้กับเพื่อนรักทั้งสองดีมั้ย แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะเล่าให้ซอกจินฟังแทนที่จะเล่าให้แจ็คสันฟังด้วย แต่ที่เหนือความคาดหมายก็คือ

“ฉันเองก็แอบสังเกตจนเกือบจะแน่ใจแล้วเหมือนกัน” ซอกจินบอกกับแบมแบมระหว่างเปลี่ยนคาบเรียน ขณะที่แจ็คสันไปเข้าห้องน้ำ “แล้วฉันคิดว่าไอ้หวังมันก็รู้เรื่องนี้อยู่ก่อนแล้ว”

พอได้ฟันที่ซอกจินเล่าเสริมเกี่ยวกับสิ่งต่างๆ ที่เห็นและสังเกตมาเกี่ยวกับความสัมพันธ์สามเส้า(?) ของพวกนั้นแบมแบมก็ถึงบางอ้อไปหลายเรื่องเลยทีเดียว

นี่กลายเป็นว่าเราเองหรอกเหรอที่รู้เรื่องเป็นคนสุดท้าย

“เฮ้อ!” ตัวเล็กถอนหายใจทิ้งอย่างโคตรจะเซ็ง ขณะที่รอต้วนหลางอยู่หน้าโรงเรียน

วันนี้เป็นวันดี ภาพยนตร์เรื่องโปรดเข้าฉายเป็นวันแรก ทั้งสองเลยจองรอบหนึ่งทุ่มเอาไว้ ว่าจะทานมื้อเย็นเสร็จค่อยไปดูกันสองต่อสอง (แบมแบมคำนวณเวลาดูแล้วสามารถกลับเข้าหอพักทันอย่างแน่นอน) แลดูหวานแหววเสียนี่กระไร

แต่ตอนนี้เจ้าคนชวนดันถูกอาจารย์ที่ปรึกษาเรียกพบกะทันหัน แบมน้อยผู้น่ารักเลยต้องมายืนรออยู่หน้าโรงเรียนเพียงลำพัง ในขณะที่เด็กนักเรียนคนอื่นๆ ก็ทยอยกันกลับบ้าน หลายคนก็พากันวางแผนเที่ยวเล่นเหมือนพวกเขาตามประสาเด็กวัยรุ่น

จังหวะนั้นเอง มีหญิงสาวใบหน้ารูปไข่สวยมาก ท่าทางเหมือนหลงทางเดินตรงเข้ามา

“เอ่อ ขอโทษนะคะ...”

“ครับ?? มีอะไรให้ช่วยไหมครับ” แบมแบมออกตัวเสนอ เมื่อดูจากท่าทางแล้วเธอคนต้องการมันมาก

หญิงสาวยิ้มอย่างดีใจแล้วว่า “คือฉันมาหาน้องชายของฉันน่ะค่ะ เขาเรียนอยู่ที่นี่ แต่ฉันไม่รู้ว่าจะหาเขาเจอได้ยังไง” หญิงสาวบอกสีหน้าค่อนข้างวิตก

“แล้วน้องชายของคุณชื่ออะไรครับ ถ้าอยู่ปีหนึ่งเหมือนกันผมต้องรู้จักแน่นอนเพราะปีหนึ่งต้องพักอยู่หอเดียวกัน”

“อ๋อ ชื่อของเขาก็คือ... Hi Marky!!

หญิงสาวไม่ได้หันมาคุยกับแบมแบมแล้ว แต่เธอกำลังโบกไม้โบกถือยิ้มหวาน พร้อมกับวิ่งตัวปลิวผ่านเขาไปเลย แบมแบมอดไม่ได้ที่จะหันขวับไปมองดู แล้วก็พบว่า...

“ต้วนหลาง..” แบมรำพึงเสียงแผ่ว เลิกคิ้วสูงมองดูด้วยความฉงน แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง จนต้องขยี้ลูกกะตาเพ่งมองซ้ำ “จริงๆ เหรอเนี้ย!

ผู้หญิงคนนี้เป็นพี่สาวของต้วนหลาง..??????

 

 






 

 

นับได้ว่าเป็นการออกเดทในรอบเดือนเลยทีเดียวสำหรับแจบอมและจินยองที่ไม่ค่อยได้ออกไปเที่ยวด้วยกันบ่อยนัก แถมเกือบทุกครั้งเวลาที่ไปเที่ยวด้วยกันแจบอมยังต้องปลอมตัวเพื่อไม่ให้เป็นที่สังเกต เผื่อจะมีใครที่รู้จักโผล่มาเห็นเข้าจะกลายเป็นเรื่องใหญ่

แต่ในวันนี้จินยองกลับต้องประหลาดใจในสิ่งที่แจบอมกระทำ แจบอมชวนมาดูหนังหลังเลิกเรียนด้วยกัน แทนที่จะรีบกลับบ้านไปเรียนพิเศษเหมือนอย่างเคย แถมยังไม่คิดจะปิดบังใคร ออกไปทั้งที่ยังสวมเครื่องแบบนักเรียน โดยสารรถไฟใต้ดินเหมือนคนธรรมดาคนหนึ่ง

แน่นอนว่าจินยองไม่อาจล่วงรู้สิ่งที่แจบอมคิดได้เลยว่าตอนนี้เขากำลังทำในสิ่งที่แฟนคนหนึ่งจะพยายามทดแทนสิ่งผิดได้ นั่นคือการรักจินยองให้มากๆ ทำดีกับจินยองให้มากๆ และจะไม่ทำเรื่องที่ผิดต่อจินยองอีกเป็นครั้งที่สอง

หลังจากพวกเขาดูหนังด้วยกันเสร็จแล้ว ก็มาฝากท้องที่ห้องอาหารฝรั่งเศสที่จินยองชอบ แต่น้อยครั้งที่จะได้มาทานด้วยกัน

“เอ้อ ฉันลืมบอกไปว่าตอนที่แจบอมไปเข้าห้องน้ำ มีสายเข้ามาถี่ยิบเลย มีเรื่องสำคัญรึเปล่าก็ไม่รู้ แต่ฉันก็ไม่กล้าไปรับแทน” จินยองบอกกล่าว

แจบอมขมวดคิ้วนิดๆ พลางยื่นมือไปหยิบมือถือที่เขาวางทิ้งไว้โต๊ะไว้ตลอดขึ้นมาดู ขณะที่พนักงานเสิร์ฟกำลังจัดเก็บของคาวเพื่อเสิร์ฟของหวานตบท้าย

มีสายมากมายโทรเข้ามาจริงๆ ส่วนใหญ่มาจากครูพิเศษของเขานั่นเอง เพราะเขาเล่นโดดเรียนโดยไม่บอกกล่าว และอีกหนึ่งเบอร์จากยองแจ

แจบอมปั้นหน้านิ่ง และส่งกดข้อความไปหายองแจอย่างเงียบๆ

- ตอนนี้ไม่ว่าง ไว้จะโทรหานะ -

“ตกลงว่าใครโทรมางั้นเหรอ??” จินยองถามส่งๆ พลางตักไอติมเข้าปาก

“ครูสอนเปียโนโทรมาตาม คงจะตกใจกันใหญ่ที่นักเรียนผู้เข้มงวดกับตัวเองคนนี้ดันหนีหายไปเฉยๆ” แจบอมตอบยิ้มๆ พลางตักลูกสตอร์เบอร์รี่ลูกยักษ์ให้ตัวเล็ก

ภายใต้ใบหน้าที่ยังยิ้มได้ของคุณชายอิมแจบอมนั้น ต้องยอมรับทีเดียวว่าเขารู้สึกเกร็งอย่างบอกไม่ถูก เพียงแค่ต้องตอบคำถามง่ายๆ แต่ไม่ให้มีชื่อยองแจหลุดลอดออกไป ดูราวกับสามีที่กำลังปกปิดภรรยาเรื่องบ้านเล็กบ้านน้อยไม่มีผิด น่าขำจนเครียดชะมัด

“แบบนี้ไม่ดีเลยนะ ถึงจะอยากพาฉันมาเดทตามประสาแฟนบ้าง แต่ก็ไม่น่าจะต้องโดดเรียนพิเศษเลยนี่นา”

“ไม่เป็นไรน่า เรื่องแค่นี้เล็กน้อยมาก ถ้าเทียบกับเจ้าปลาทองที่ชอบแอบงีบในห้องเรียนเป็นประจำล่ะนะ” ร่างสูงยิ้มสู้เสียจนตาหยี มืออันอบอุ่นก็ยื่นมากุมมือเล็กอย่างไม่อายใคร ทำเอาจินยองพวงแก้มขึ้นสีระเรื่อหันรีหันขวากลัวใครจะมาเห็น

“ถ้าฉันจะทำตัวเป็นเด็กเกเรบ้างแต่ได้อยู่กับจินยองมากขึ้น ฉันก็ยอม”

“บ้า! ชอบปากหวาน...”

เกือบแล้วล่ะ... เกือบจะกลับไปรู้สึกเหมือนเดิมแล้วสำหรับความรู้สึกของจินยอง ความรู้สึกเหมือนเมื่อครั้งเก่าที่เคยมีช่วงเวลาดีๆ กับแจบอมมากมาย แต่เพราะอะไรกันนะ ถึงแม้จะได้อยู่ด้วยกันแบบนี้อย่างแสนสุข แต่ลึกๆ แล้วหัวใจกลับหวาดหวิวอย่างบอกไม่ถูก

มันคือความหวาดหวั่นหรือหวาดระแวงกันแน่ จินยองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

 

 

 




 

อีกมุมหนึ่งในภัตตาคารเดียวกัน แต่เป็นห้องอาหารจีน ในส่วนของห้องระดับ VIP ก็มีสามชีวิตกำลังมาฝากท้องไว้กับอาหารเลิศรส แต่บรรยากาศกลับแปลกพิลึก

“กินเยอะๆ เลยนะน้องแบม มื้อนี้พี่สาวเลี้ยงเอง” น้ำเสียงใสแจ๋วของเรนนี่ดังขึ้นกว่าใคร เมื่อพนักงานเสิร์ฟเข้ามาบริการติ่มซำชุดใหญ่ และอาหารจีนอลังการเต็มโต๊ะ

“กินเลยๆ ไม่ต้องเกรงใจนะ นายก็กินด้วยสิมาร์ค นั่งนิ่งเป็นหินอยู่ได้ เสียบรรยากาศหมด”

มาร์คพ่นลมหายใจหน่ายๆ ใส่คนข้างๆ แต่พอมองไปยังแบมแบมที่อยู่ฝังตรงกันข้ามที่เกร็งจนไม่กล้าแตะอาหารก็ต้องยอมจำนนละวางเรื่องบางเรื่องไว้ก่อน

“กินสิ นี่ของโปรดนาย” มาร์คพูดขึ้น พลางคีบเกี้ยวกุ้งนุ่มๆ ใส่ชามให้แบมแบม

ตัวเล็กยิ้มออกทันทีและเริ่มกินอาหารตรงหน้าอย่างไม่เกรงใจอีกต่อไป

“พี่ก็ทานเยอะๆ นะครับ อย่าเอาแต่ดื่มเหล้า” แบมแบมบอกกล่าวเป็นเชิงเตือนอยู่ในที พร้อมกับคีบเนื้อกุ้งมังกรใส่ชามอีกคนบ้าง เมื่อเห็นว่ามาร์คไม่ค่อยทานอะไรเท่าไหร่ตามเคย เอาแต่รินเหล้าเกาเหลียงดื่มแทนน้ำ

จังหวะเดียวกับที่เรนนี่เองก็ลอบสังเกตเห็นความผิดปกติของสองผู้ร่วมโต๊ะอาหารเช่นกัน แน่นอนว่าเรนนี่ยังไม่ล่วงรู้ถึงความสัมพันธ์อันลึกซึ้งของมาร์คและแบมแบม เพราะแบมแบมบอกไปว่าเป็นรุ่นน้องของมาร์ค รวมทั้งรูมเมทด้วย แย่งแนะนำตัวไปก่อนด้วยซ้ำเพราะกลัวมาร์คจะบอกความจริงไปว่าเป็นแฟนกัน และตั้งเรียกมาร์คว่า “พี่” แทนที่จะเรียก “ต้วนหลาง” ตามปกติ

“พวกนายสองคนดูสนิทกันจังเลยนะ” เรนนี่พูดยิ้มๆ พลางยกน้ำชาขึ้นดื่มให้คลายกระหาย “ถึงจะเป็นรูมเมทกัน แต่พวกนายก็เพิ่งจะรู้จักกันเองนี่นา แปลกมากที่นายจะสนิทกับใครได้ง่ายๆ แบบนี้นะมาร์ค ฉันชักจะอิจฉาหนุ่มน้อยจากเมืองไทยคนนี้ซะแล้วสิ”

 “พี่หุบปากแล้วรีบกินเถอะครับ พวกผมก็จะรีบกลับหอ!

มาร์คชะโชกเสียงใส่อย่างสุดจะทน ทำเอาแบมแบมสะดุ้งโหยง ผิดกับเรนนี่ที่ยังยิ้มอย่างสบายใจได้อีก

“จ้าจ้า พ่อคนขี้โมโห”

 แบมแบมอดไม่ได้ที่แอบชำเลืองมองสองพี่น้องตรงหน้า แอบคิดในใจด้วยซ้ำว่าช่างหน้าตาดีอะไรเช่นนี้ แต่แปลกที่รูปหน้ากลับไม่เหมือนกันเลย แบมแบมไม่ได้คิดไปเองว่าเขาเห็นประกายในแววตาของพี่เรนนี่เวลามองมาร์คมันดูลึกซึ้งเกินพี่น้อง อีกทั้งท่าทีที่มาร์คมีต่อเรนนี่พูดได้ชื่อว่าเป็นพี่สาวอีกล่ะ แถมยังลางสังหรณ์แปลกๆ ที่ทำเอาขนลุกขนพองนี่มันอะไรกัน

มันยังไงกันแน่นะ...

“ว่าแต่ว่า” แบมแบมเอ่ยขึ้นอย่างลังเลก่อนจะถามออกไปในที่สุด “พี่เรนนี่มาเยี่ยมพี่มาร์คแค่นั้นเหรอครับ หรือว่ามาเที่ยวด้วย”

“ไม่หรอกจ๊ะ พี่ไม่ได้มาเที่ยวหรอก แต่มาทำงาน”

“ทำงาน???” ทั้งแบมทั้งมาร์คทวนถามพร้อมกันอย่างฉงน  

“หมายความว่าไงที่พี่บอกว่ามาทำงาน” มาร์คถามเสียงเครียด แต่เรนนี่กลับยิ้มหวาน แววตาคู่สวยที่แฝงไว้ด้วยเลศนัยคู่นั้นทำให้มาร์ครู้สึกไม่วางใจเลย

และเป็นอย่างที่ชายหนุ่มสังหรณ์จริงเสียด้วย เมื่อเรนนี่บอกถึงเป้าหมายการมาโซลให้ฟังในที่สุด

“พี่เข้าร่วมโครงการ Outbound Internship ของมหาลัย และพี่ก็เลือกมาฝึกงานเป็นครูฝึกสอนภาษาเกาหลีอยู่ที่โรงเรียนของพวกนายทั้งสองคนนั่นแหละ เป็นไงเซอร์ไพรส์มั้ย”

ใครจะเซอร์ไพรส์หรือไม่มาร์คไม่รู้ แต่สำหรับเขามันคือข่าวร้ายแห่งปีนี้เลยก็ว่าได้!!!

 

 


..............................................................................................................................................................................................

 






 

ว่าจะอัพตั้งแต่เมื่อคืนแล้วล่ะ แต่อะไรหลายอย่างไม่ลงตัว ไรท์ก็แก้และเพิ่มเนื้อหาในตอนนี้ด้วย ปั่นไปปั่นมาได้ตั้ง 20 หน้า ฮออลลลล์ รู้สึกว่าเยอะเกินไปเลยต้องตัดเหลือแค่นี้ ที่เหลือค่อยยกยอดในตอนที่ 18 ซึ่งจะอัพภายใน 3 วันหลังจากนี้แล...

และที่สำคัญ ขอชี้แจงสำหรับนักอ่านทั้งหลาย ถ้าช่วงนี้เห็นการอัพของเรื่องแต่ไม่มีตอนใหม่เพิ่มเข้ามาก็อย่าสงสัย เพราะไรท์กำลังทำการแก้ไข ปรับปรุง เนื้อหาในแต่ละตอนที่ผ่านมา ที่เคยมีการผิดพลาดไม่มากก็น้อย ทั้งนี้เพื่อให้เนื้อหาในแต่ละตอนเข้าที่เข้าทางมากขึ้น เพื่อไม่เสียอรรถรสในการอ่านแก่รีดเดอร์ทั้งหลายขอรับ

 

ปล. ตอนหน้า ดราม่าขั้นรุ่นแรงแน่นอน ดีไม่ดีอาจจะเห็นเนียร์วีนแตกระเบิดลง!! มาร์คแบมงานเข้าแล้วล่ะทีนี้ แต่เข้าแบมแบมเป็นพิเศษ เหมือนจะโดนแย่งแฟน 55555555

อัพเดต 16/07/2557

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

3,107 ความคิดเห็น

  1. #2914 mellow_aa (@mellow-aa) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 มีนาคม 2559 / 22:21
    เรนนี่นางร้าย แต่ทำไมรู้สึกกลัวยองแจมากกว่าก็ไม่รู้อะ 
    #2914
    0
  2. #2874 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 มกราคม 2559 / 02:57
    หมดแล้ววววววววว
    ความเชื่อใจ
    บีเลือกที่จะโกหกครั้งที่สอง
    เหอะๆ
    เรนนี่กลับไปปปปปปปปปปปปปป
    #2874
    0
  3. #2768 Hermione (@pare1direction) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 08:00
    เนียร์ไฟท์ติ้งน้าาาาา ฆ่ายองแจทิ้งเลย55555
    #2768
    0
  4. #2740 Wrp (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 19:23
    ยัยเรนนี่จะมาสร้างเรื่องอะไรเนี่ย

    จินยอง นายต้องเข้มแข็งนะ แจบอมอย่าโลเล เกลียดที่สุด

    แจ็ค... อย่าร้ายนะ พลีสส T^T
    #2740
    0
  5. #2714 DefSoul_GD (@DefSoul_GD) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 02:41
    ตอนแรกสงสารเนียร์ ตอนต่อไปคงเป็นแบม แน่ๆเลย เรนนี่ มาแบบนี้ พี่มาคจิทำไงอ่ะ เอาให้เครียนะ
    #2714
    0
  6. #2553 lalissa (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 12:53
    คสามลับไม่มีในโลกนะบีเนียร์

    สงสารเนียร์ที่ต้องแอบคบกันแบบนี้

    เรนนี่นี่เริ่มเข้ามาป่วนละถ้ารู้ว่ามาร์คแบมคบกันท่าทางชีจะจัดหนัก
    #2553
    0
  7. #2501 pong narak (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 เมษายน 2558 / 00:51
    มาร์ค ต้วน ระวังบาทาแบมแบมนะคะ 5555555
    #2501
    0
  8. #2406 Khampoohnaka (@Khampoohnaka) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 มีนาคม 2558 / 23:50
    นี่อ่านไม่รู้จะเห็นใจใครก่อนดี
    #2406
    0
  9. #2315 supawadeezi (@supawadeezi) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 มกราคม 2558 / 19:01
    ฟิคสนุกมากค่ะ แต่ว่าเข้าไปหาNC ในเพจแร้วมันหาไม่เจออ่ะค่ะส่งมาให้หน่อยนะค่ะkwanlove50833@gmail.com
    #2315
    0
  10. #2285 lc_bbie (@lc-bbie) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 17:57
    ทำไมหน่วงงงง TT คนเค้าจะสวีทโผล่มาจังหวะดีจริงๆ โถ่ววว ส่วนเนียร์น้อย เอาใจช่วยนะ ฮึ้บบบบ
    #2285
    0
  11. #2237 ปากวัยรุ่น (@prang_kanlayanee) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 20:51
    สงสารเนียร์ที่สุดดดด อิ่เรนนี่โบมนี่ไปไกลๆ
    #2237
    0
  12. #2162 아이언 (@baronest) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2557 / 07:47
    งานเข้าแล้วไง เฮ้ออ ทำไงหละทีนี้?
    #2162
    0
  13. #1989 Ssprd Tsr (@2ongiiz) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2557 / 15:02
    โอ้ยยยย ไม่ชอบดราม่าาา แงงง
    #1989
    0
  14. #1866 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 20:31
    หวังว่าเรนนี่จะไม่มาสร้างปัญหาให้แบมกับมาร์คนะ  เบื่อจริงพวกหมาหวงก้างคิดจะมาทวงของคืนเหรอไม่ง่ายหรอกนะเรนนี่
    #1866
    0
  15. #1829 Mileelala Won (@aommileegot7) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2557 / 05:09
    อยากอ่านต่อดิถามได้!!!!! โด่วววว!!!!!!! สู้ๆนะไรท์!!!!
    #1829
    0
  16. #1812 Reborn@Hibahi (@tonglacartoon) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 20:05
    อยากกกกก เราหาฟิคอ่านอยู่นะ แต่เพิ่งมาเจอเรื่องนี้ เห็นว่าจบแล้วเลยเข้าไปอ่านตอนจบก่อน และพบว่าตอนท้ายๆ ไรท์ ไม่ลง เรามาใหม่ไม่เข้าใจสถานการณ์เลยไม่กล้าอ่านเพราะกลัวค้างอ่า แต่ถ้าไรท์จะมาลงต่อเราก็ขอบคุณมากกก เราจะได้เริ่มอ่าน และจะเม้นต์ให้ทุกตอนด้วย เพราะเราก็เป็นคนที่เขียนนิยายลงเว็บเหมือนกัน เราเข้าใจไรท์ดี ลงเถอะนะๆๆ
    #1812
    0
  17. #1685 DomiSK (@nemaki4never) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 กันยายน 2557 / 01:34
    ฆ่า กันให้ตาย เสียยังดีกว่า มันทรมาน ~ ฝากเพลงนี้ถึงไรท์เตอร์เลยคะ คุณมึงงงง บอกช่วงนี้งดกินเส้นไง ดราม่าจัดเต็มมาก กลิ่นมันลอยมาล่ะ ยองแจสรุปหนู นั่มันเลวร้ายจริงๆ ฮึ่ยยยย
    #1685
    0
  18. #1651 FFFFF (@fuan) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 กันยายน 2557 / 22:33
    ยัยพี่บ้าาาาา เดี๊ยะโดนแม่ยกน้องแบมถล่ม =='
    #1651
    0
  19. #1502 Sansorn Raikeiat (@sansorn69) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2557 / 18:05
    อัลไลของเจ๊คนนี้~~อย่ามาแย่งพี่ต้วนหลางไปจากพี่แบมน่~~
    #1502
    0
  20. #1479 Hee's Girl (@kamhc2129) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2557 / 01:15
    เรนนี่ คือนางต้องการอัลไลลลลลล กลิ่นดราม่ารุนแรงมาก
    #1479
    0
  21. #1411 knomcakes (@knomcakepn) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2557 / 11:30
    อิฝน เกลียดแม่ม!!!
    #1411
    0
  22. #1378 A. Angkhana Wongsa (@sunghyo) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2557 / 18:00
    นังเจ๊นี่จะมาสร้างเรื่งออะไรอีกเนี่ย
    #1378
    0
  23. วันที่ 6 สิงหาคม 2557 / 21:12
    เฮ้อ....สู้ๆๆๆน่ะเด็กๆๆ
    #1290
    0
  24. #1275 Antz Love Pink (@pinkyantz1126) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2557 / 23:53
    ไรท์สปอยไว้ซะ อยากอ่านเร็วๆเลย ดราม่าหนัก แต่ก้ขอหวานหนักๆด้วยได้มั้ยคะ ไม่อยากเศร้าจนเกินไปอ่าาาาาา Pleaseๆๆ
    #1275
    0
  25. #1272 InInElF (@indykorea) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2557 / 00:58
    เจ๊แกเกาะไม่ปล่อยเป็นหมากฝรั่งติดรองเท้าเลยแฮะ - -"
    #1272
    0