Homolism' GOT7 : MarkBam BNior

ตอนที่ 20 : Chapter 15 หญิงสาวผู้มาจากอเมริกา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,498
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    9 ส.ค. 57



Chapter 15 หญิงสาวผู้มาจากอเมริกา

 

 

 

จะสรรดาหาคำใดมาพร่ำพรรณนาถึงความรู้สึกของจินยองในตอนนี้ได้อีกนอกจากคำว่า “ยิ่งกว่าความเสียใจ” กับคนหนึ่งที่เป็นทั้งคนรักที่เขาไว้ใจที่สุด ตลอดระยะเวลาที่คบกันมาไม่เคยเลยสักครั้งที่แจบอมจะทำให้เขารู้สึกหวาดระแวงในความไม่ซื่อสัตย์ ทั้งที่รู้ดีกว่าแจบอมเป็นคนที่เรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบ มีแต่คนหมายปอง แต่แจบอมก็ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะเอาใจออกห่างคนธรรมดาอย่างเขา

แต่ในตอนนี้... สิ่งที่ไม่เคยรู้สึกกลับรู้สึก สิ่งที่เคยคิดว่ามันไม่มีทางเกิดขึ้นได้แน่นอนกลับบังเกิดขึ้นแล้ว กับชเวยองแจคนนั้นที่จินยองคิดว่าอาจจะสามารถเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน บัดนี้มันช่างน่าหัวเราะสิ้นดี

จินยองถอยออกห่างจากตรงนั้นอย่างเชื่องช้า เหมือนขาทั้งสองข้างถูกถ่วงด้วยห่วงเหล็กหลายกิโลกรัม ใบหน้าเขาเซื่องซึมเหมือนคนเพิ่งตื่น หัวใจจดจ่อกับความคิดของตัวเองจนแทบไม่ได้ยินว่าใครกำลังร้องเรียกอยู่จากด้านหลัง...


“จินยอง

 
 

“จินยอง!!!

 

 

เจ้าของชื่อก็ยังไม่อาจจะมีสติได้ยินคำเรียกขาน จนกระทั่ง...

 

 

“ตัวเล็ก!!

 
 

ห๊ะ...!!???

จินยองตื่นจากภวังค์อันสับสน เขาหันไปตามเจ้าของน้ำเสียงอันคุ้นชินนั้นโดยอัตโนมัติ และเขาก็เห็นแจบอมกำลังยืนอยู่เบื้องหลัง ซ้อนทับกับร่างของยองแจในถัดไป

“จินยองก็มาด้วย ฉันดีใจจังเลย” น้ำเสียงใสๆ ของยองแจเอื้อยเอ่ยขึ้น ใบหน้าเขายิ้มแย้มสดใส ราวกับดีใจจริงๆ “แล้วนี่เข้ามาตามหาพวกเราเหรอ?”

คนถูกถามไม่ได้ตอบไปในทันที เขาชั่งใจอยู่ชั่วครู่ ระหว่างที่มองหน้าแจบอมกับยองแจสลับกัน

“อ้อ พอดีว่าฉันมาเข้าห้องน้ำน่ะ แต่ดันหลง หาทางกลับออกไปไม่ได้ แหะๆ” จินยองตอบออกไปในที่สุด เขาเลือกที่จะโกหกคำโต หวังแต่เพียงว่าสีหน้าของตัวเองในตอนนี้จะทำให้สองคนตรงหน้าเชื่อได้บ้าง

“โธ่เอ๊ย อย่างนี้นี่เอง เดี๋ยวฉันจะไปดุแม่บ้านให้เข็ดเลย อุตส่าห์บอกแล้วแท้ๆ ว่าให้ดูแลเพื่อนของฉันที่ชื่อจินยองให้ดี เฮ้อ... พวกเราก็ออกไปสนุกกันดีกว่า นี่ฉันก็ทิ้งเพื่อนไว้นานแล้วเหมือนกัน” ยองแจว่าพลาง หันไปแตะไหล่แจบอม พร้อมส่งยิ้มมาที่จินยอง

ยองแจ...นายเป็นคนยังไงกันแน่

ดี... หรือ ร้าย??

จินยองรำพึงกับตัวเองในห้วงแห่งความคิด

สามหนุ่มเดินออกไปด้วยกัน จินยองเองก็ไม่เข้าตัวเองเหมือนกันว่าทำไมเขาต้องปล่อยให้แฟนตัวเองเดินเคียงคู่ไปกับคนอื่น โดยที่ตัวเองได้แต่ตามหลังไปต้อยๆ อย่างกับคนขี้ขลาด

แต่สุดท้ายเขาก็พบว่าไม่สามารถทนได้อีกต่อไป จินยองเร่งฝีเท้าเข้าไปเบียดร่างสูง มือก็เข้าควงแขนแกร่งเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ

“เอ่อ..” จินยองอ้ำอึ้ง “แจบอมดูอารมณ์ดีจังเลยนะ”

ตัวเล็กถามออกไปในที่สุด หลังจากที่เขาสัมผัสได้ว่าแววตาของแจบอมที่ดูจะมีแต่ความกังวลตั้งแต่คืนนั้น ในตอนนี้ได้หายไปหมดแล้ว ทั้งที่คาดเดาได้แล้วแท้ๆ ว่าสาเหตุน่าจะเป็นเพราะอะไร แต่เขาก็ยังจะถาม

แจบอมขยี้ผมคนตัวเล็กอย่างเอ็นดู พลางยิ้มร่า “เพราะฉันเห็นจินยองไง ก็เลยดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษ”

“งั้นเหรอ... ฮะๆ”

“โกรธรึเปล่า ที่ไม่ได้บอกว่าจะมา” น้ำเสียงแจบอมหลุบต่ำนิดๆ เขาโอบร่างบางไว้อย่างแสนรัก พลางลูบเรือนผมนุ่มอย่างอ่อนโยน

“ฮื่อออออ” จินยองส่ายหน้ารัวพลางยิ้มร่าจนตาหยี

ขณะที่ทั้งสองมัวแต่พร่ำพลอดรักกันอยู่นั้น พวกเขาจะรู้ไหมว่ายังมีสายตาหนึ่งคู่จากคนใกล้ตัวที่กำลังจ้องมองมาด้วยความเจ็บปวด

ไม่เลย... ไม่มีใครรู้เลยว่ายองแจรู้สึกเช่นไร

“พวกนายสองคน.. ค่อยตามออกมาละกันนะ” ยองแจทิ้งไว้เพียงคำสั้นๆ เหมือนรู้งาน แล้วรีบเปิดประตูออกไป ก่อนที่จะได้เห็นภาพบาดตาบาดใจไปมากกว่านี้

แจบอมมองตามด้วยความสงสัยอยู่ในที ผิดกับจินยองที่เริ่มเข้าใจอย่างแจ่มชัดกว่าครั้งไหนๆ

ยังพอจะเหลือเวลาอีกชั่วครู่เดียว ที่แจบอมและยองแจจะยังสามารถแสดงความรักต่อกันได้ เพราะเมื่อผ่านประตูตรงหน้านี้ไปแล้ว พวกเขาไม่อาจจะให้ใครล่วงรู้ถึงความสัมพันธ์อันลึกซึ้งนี้

“แจบอม...”

“ครับคนดี”

“แจบอมยังไม่ได้บอกฉันเลยนะว่ามีปัญหาอะไรกับยองแจหรือเปล่า ที่บอกว่าจะไม่มางานวันเกิดเพราะมีเรื่องกันเหรอ?”

“เราทะเลาะกันนิดหน่อยตอนที่ไปเกาะเชจู แต่ตอนนี้เคลียร์กันแล้วล่ะ”

ตัวเล็กพยักหน้ารับแสร้งทำเป็นเข้าใจ เขายิ้มแผ่วเบา ทั้งที่ในใจนั้นกำลังว้าวุ่นและอึดอัด ใจหนึ่งก็อยากจะบอกไปตรงๆ ว่าเขาได้ยินแล้วเรื่องที่ว่าแฟนของตัวเองไปนอนกับคนอื่น แต่อีกเสียงก็ร้องเตือนว่า “นายอาจจะเสียเขาไปถ้านายทำแบบนั้น”

จินยองจึงเลือกที่จะเงียบ และเก็บงำความรู้สึกไว้ในส่วนลึกที่ลึกที่สุด ตราบใดที่แจบอมยังแสดงออกว่ายังรักเขาอยู่ เขาก็พร้อมจะทำเหมือนเป็นคนโง่ดูสักครั้งก็ไม่เห็นจะเป็นไร(?)

            “ออกไปข้างนอกกันเถอะ” ร่างบางบอกพลางเก็บแขนของตัวเองกลับมา เขารู้ดีว่าไม่มีสิทธิ์แสดงออกต่อหน้าใครๆ ในเวลานี้ “ไม่เป็นไร เรื่องของเราก็มีแต่เรารู้ก็พอแล้ว”

มือหนาของแจบอมเอื้อมเข้ามาลูบไล้แก้มเนียนอย่างปลอบโยน เขาเองก็ใช่ว่าไม่อยากจะบอกใครๆ แต่สำหรับตอนนี้มันยังไม่ถึงเวลา และบางทีเขาก็อาจจะกำลังกลัวกับสิ่งที่จะเปลี่ยนแปลงหากทุกคนรู้

“ที่ฉันรักจินยองก็เพราะแบบนี้ล่ะ ขอบคุณนะที่เข้าใจฉันมาตลอด ถ้าไม่มีจินยองเคียงข้างก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคนอย่างแจบอมคนนี้จะมีหัวใจไว้รักใครได้อีกไหม” ร่างสูงบอกด้วยน้ำเสียงอันอ่อนนุ่ม

แจบอมโน้มเข้าไปจุมพิตที่ริมฝีปากชมพูระเรื่อแต่เบาๆ แววตาคมคู่นั้นเป็นประกายแห่งความสุขแต่ปนเศร้าหมองโดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว

 

 

 



 

 

งานวันเกิดของยองแจในค่ำคืนนี้ดำเนินไปอย่างสนุกสนานสำหรับทุกคน ยกเว้นจินยอง เขาเพิ่งพบว่าจริงอย่างที่มีบางคนเคยเตือนเอาไว้ สังคมของพวกลูกหลานคนรวยมันช่างแตกต่างกับคนธรรมดาอย่างเขาโดยสิ้นเชิง ในตอนนี้ถึงแม้จะอยากแสดงตัวว่าเป็นแฟนกับแจบอมมากแค่ไหนแต่ก็ทำได้แค่ฝัน

เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนเขายังรู้สึกดีกับคำพูดหวานๆ ของแจบอมอยู่เลย แต่พอมาถึงตอนนี้หัวใจมันก็เหี่ยวเฉาเหมือนต้นไม้ไม่ได้รับน้ำมาเป็นปี แถมยังโดนพิษร้ายจากยาฆ่าแมลงซ้ำอีก

เพราะแจบอมในตอนนี้ถูกลากไปในวงล้อมของบรรดาเพื่อนๆ ของยองแจ พูดคุยหยอกล้อ พวกเขาดูเหมาะสมกันมาก ดูเปล่งประกายเหมือนพระจันทร์สองดวงที่ถูกห้อมล้อมด้วยดวงดาว ส่วนเขาเป็นเหมือนเพียงตะพาบน้ำที่นอนอยู่ในบ่อเลี้ยงปลาเก่าๆ

รู้สึกเจ็บปวดอะไรเช่นนี้... ตั้งแต่เกิดจนโตมาจนป่านนี้ แทบจะไม่มีเรื่องที่ทำให้จินยองผู้มองโลกในแง่ดีรู้สึกแย่ได้เลย จนกระทั่งในค่ำคืนนี้

“ยองแจ” จินยองตัดสินใจเรียกยองแจ เขาเอาตัวเองแหวกเข้าไปในหมู่มวลมหาประชาลูกคุณหนู “ฉันต้องกลับแล้วล่ะ”

“ทำไมรีบกลับล่ะ!

ทั้งแจบอมและยองแจร้องขึ้นพร้อมกัน ทำเอาจินยองชะงัก หน้าชาวูบ รู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ

“อะ..อ๋อ คือบอกกับแม่ไว้ว่าจะกลับก่อนสี่ทุ่มน่ะ” จินยองบอก พร้อมกับยื่นกล่องของขวัญขนาดเล็กจิ๋วให้กับเจ้าของงานรับไป “ถ้าอย่างนั้น ขอตัวกลับก่อนนะ ไปนะแจบอม”

ทิ้งท้ายการส่งสายตาแสนจะเย็นชาอย่างไม่รู้ตัวมายังคนที่ได้ชื่อว่าเป็นแฟน ก่อนจะหมุนตัวแล้วรีบก้าวฉับๆ ไปโดยไว โดยพยายามจะไม่สบตาใคร ไม่ยอมหันไปมองว่ามีสายตาคู่หนึ่งที่แสนคุ้นเคยมองตามด้วยความประหลาดใจ

 




 

ทันทีที่พ้นผ่านประตูใหญ่ น้ำตาที่สู้อุตส่าห์อดกลั้นเอาไว้มันก็สุดจะทน! น้ำตาแห่งความผิดหวังไหลรินเป็นสาย ได้แต่บอกกับตัวเองซ้ำๆ อย่างปวดร้าว เขาไม่น่ามาบ้านยองแจเลย เขาไม่น่ามาได้ยินเรื่องแบบนี้เลย เพราะถ้าเป็นเช่นนั้น เขาก็ไม่ต้องมารับรู้ และไม่ต้องเป็นทุกข์ถึงเพียงนี้

แล้วต่อไป... จะยังสามารถไว้ใจแจบอมได้อีกไหม

จินยองถามตัวเองในห้วงคิดคำนึงอันแสนทรมาน เรี่ยวแรงของขาทั้งสองข้างแทบจะหายไปสิ้นตั้งแต่ก้าวพ้นออกจากบ้านหลังใหญ่

ร่างบางเดินอ่อนระโรยไปตามทางจนกระทั่งถึงหน้าบ้านแจบอม น้ำตาที่เอ่อไหลไม่หยุดยั้งเป็นอุปสรรคต่อการมองเส้นทางของเขาเหลือเกิน แต่หูนั้นยังคงทำงานได้ดี เขาได้ยินเสียงเครื่องยนต์ และเสียงใครบางคน

“... จินยอง!!

จินยองรีบปาดน้ำตาอย่างลวกๆ แล้วรีบหันขวับไปด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นกลับต้องหายไปสิ้นเมื่อพบว่าคนที่ร้องเรียกหาเขานั้นไม่ใช่แจบอม หากแต่เป็น....

“ตี่ตี๋!???”

 
 

เป็นแจ็คสันนั่นเอง หมอนั่นขับบิ๊กไบค์มาจอดเทียบข้าง และกำลังส่งยิ้มมาให้เหมือนอย่างเคย เป็นรอยยิ้มที่เขาไม่สามารถทำได้ในตอนนี้

“ขึ้นมาสิครับ ผมจะไปส่งพี่เอง”

จินยองไม่ตอบ จ้องมองหน้าเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตาแสนว่างเปล่า แต่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาที่ยังไม่ทันแห้งสนิทดี สลับกลับหันมองไกลไปยังหน้าบ้านยองแจ ดวงตาที่เคยเฉยชากระตุกเล็กน้อยเมื่อพบว่ามีผู้ชายคนหนึ่งกำลังเดินตรงมา แม้จะเห็นแค่เงาก็รู้ได้ทันทีว่านั่นคือแจบอม

ไม่มีความลังเลใดๆ จินยองก้าวขึ้นรถอย่างรวดเร็ว แจ็คสันที่เหมือนจะรู้งานก็ออกตัวขับพาคนที่เขารักไปจากตรงนั้นโดยทันที เพียงชั่วแวบเดียวเท่านั้น ดวงตาที่แสนเย็นยะเยือกของแจ็คสันเหลือบมองไปยังคนเบื้องหลังผ่านกระจกรถมอเตอร์ไซด์

มันคือแววตาแห่งความสะใจ

 

 







 

ทางด้านหอพักในของโรงเรียนสาธิตชายฮวาซองนั้นจากที่เคยเงียบเหงาเพราะนักเรียนต่างกลับบ้านในช่วงวันหยุดก็เริ่มทยอยกันมาเกือบหมดแล้ว ไฟของหลายห้องทยอยกันดับมืดลงตั้งแต่สี่ทุ่ม ยกเว้นก็แต่บางห้องที่ยังไม่ยอมหลับยอมนอน นั่นก็คือสองหนุ่มเพื่อนซี้กำลังคุยเล่นตามประสา ณ ห้อง 304 (ซอกจินมาช่วยแบมแบมทำรายงานกลุ่มจนเสร็จ ยกเว้นแต่ชายหวังที่อู้ตามเคย)

“ตอนแรกฉันว่ามันหึงโหดแล้วนะ แต่ยังไม่พอว่ะ แม่.งเหี้ยมชัดๆ” ซอกจินออกความเห็นอย่างใส่อารมณ์ทันทีหลังจากที่แบมแบมเล่าเหตุการณ์ที่ร้านอาหารค่ำนี้ให้ฟัง (รู้สึกจะเดือดนิดๆ ซะด้วย สงสัยยังโกรธที่โดนต่อย)

“แล้วมันหายไปไหนซะล่ะ?”

มัน – ที่ซอกจินหมายถึงเป็นคนอื่นไปไม่ได้เลยนอกจากมาร์ค

แบมแบมยิ้มเนือยๆ พลางทิ้งก้นลงนั่งข้างเพื่อนรักที่โซฟานุ่ม “ก็พอมาส่งฉันที่หอแล้ว มีสายเข้ามา ตอนคุยท่าทางแปลกๆ ด้วยนะ แล้วจากนั้นเขาก็บอกว่ามีธุระจะกลับดึกหน่อย ให้ฉันเข้านอนก่อนได้เลย”

แบมแบมถอนหายใจทิ้งเฮือกใหญ่ พร้อมกับทิ้งตัวลงนอนหนุนตักของซอกจินด้วยความเคยชิน (?) ที่ทำกับพี่ชายตัวเอง อาจจะฟังดูแปลกๆ แต่สำหรับแบมแบมแล้วซอกจินเป็นเหมือนพี่ชายเสียยิ่งกว่าเพื่อน

“บางทีฉันก็รู้สึกว่าไม่เข้าใจพี่มาร์คเลย ทั้งที่มีความสุขเวลาอยู่ด้วยกัน แต่บางครั้งก็รู้สึกอึดอัดนะ ไม่รู้สิ.. ฉันรู้สึกว่าเขาค่อนข้างจะชอบเก็บงำความรู้สึก แถมยังแอบชอบทำอะไรโดยไม่ให้ฉันรู้”

ซอกจินถึงกับหลุดหัวเราะเมื่อได้ยินความในใจของเพื่อนตัวเล็ก

“นี่แหละน้า ที่เขาว่ากันว่าเมื่อคนเรามีความรักกับใครสักคนแล้วก็อยากที่จะเข้าใจทั้งหมดของเขา อยากเข้าใจความรู้สึกนึกคิดเขา อยากเป็นที่หนึ่งในหัวใจเขา แต่ว่านะเพื่อน คนเรามันไม่เหมือนกันว่ะ เราต่างก็โตมาจากครอบครัวที่ไม่เหมือนกัน...”

“เห๋..??” แบมแบมเลิกคิ้วสูง

ซอกจินขยับยิ้มมุมปากเมื่อเห็นเครื่องหมายคำถามอยู่กลางหน้าผากคนบนตัก เขาจึงพูดต่อ

“ที่ฉันอยากจะพูดกับนายก็คือ มันเป็นธรรมดาของคนที่โตมาในครอบครัวที่แตกแยก เขามักจะมีโลกอีกโลกหนึ่งที่เขาสร้างขึ้นมาเองเพื่อที่จะสามารถเข้าไปหลบซ่อนจากความจริง ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ที่จะมีใครเข้ามาทำลายกำแพงนั้นลง แต่ว่า... ฉันรู้สึกว่าหมอนั่นเปิดใจกับนายนะ ฉันเชื่อว่าเขาจริงใจกับนาย เพียงแต่ว่าบางทีก็ต้องรอเวลาบ่มเพาะ และค่อยเป็นค่อยไป”

แบมแบมกำลังตะลึงในคำพูดของเพื่อนชายที่เหมือนจะเป็นโอวาทเล็กๆ ต้องยอมรับทีเดียวว่าคำพูดของซอกจินมีผลต่อจิตใจเขามาโดยตลอด และมันก็ทำให้เขาคิดอะไรได้บางอย่าง

“จินนี่เนี๊ยเป็นคนดีจังเลยนะ อยากรู้จริงๆ ว่าถ้าจินนี่มีความรักแล้วจะเป็นยังไง” แบมแบมว่าพลางยิ้มทะเล้น ผิดกับซอกจินที่ฟังแล้วถึงกับขนลุกซู่

“ฉันไม่สนใจเรื่องรักๆ ใคร่ๆ หรอก เปลืองหัวใจโว้ย” ซอกจินตอบกลับไปด้วยใบหน้าบึ้งๆ ตามประสาพวกชอบเก๊กหล่อ “แต่ก็พอจะเดาได้นะว่าถ้าคนอย่างคิมซอกจินมีความรัก คงไม่เป็นแบบพวกนายแน่ๆ โดยเฉพาะแบบไอ้หวัง!

ซอกจินทั้งพูดทั้งถอนหายใจ เขาหรี่เปลือกตาลงจนหลับสนิท สีหน้าของเขาดื่มด่ำล้ำลึกก่อนที่จะลืมตาขึ้นช้าๆ จ้องมองลงมายังตัวเล็กที่นอนหนุนตัก ริมฝีปากขยับเอ่ยมาเป็นคำพูดที่ทำให้แบมแบมเองก็ตกใจ

“เลือดบ้าไอ้นั่นมันแรง ฉันก็หวังแต่ว่าหมอนั่นจะไม่ทำอะไรบ้าๆ อย่างที่ฉันกลัวก็แล้วกัน”

 

 






 

 

เวลาล่วงเลยมาจนถึงเที่ยงคืน ยังมีหญิงสาวผู้หนึ่งดูเหมือนจะกำลังเพลิดเพลินกับวิวทิวทัศน์ในยามค่ำคืนของใจกลางกรุงโซลมากเหลือเกิน เจ้าหล่อนยืนรับลมอยู่ระเบียงกว้างของโรงแรมหรูริมแม่น้ำฮัน ไม่มีวี่แววว่าจะง่วงเหงาหาวนอนได้เลย อาจจะเป็นเพราะว่าการเดินทางข้ามทวีปมาทำให้ร่างกายยังปรับเวลานอนไม่คงที่ก็เป็นได้

หญิงสาวเดินกลับไปยังโต๊ะริมระเบียง รินไวน์แดงรสเลิศที่หอบมาจากบ้านใส่แก้ว และละเลียดชิมริมรสชาติ เสียงเพลงของนักร้องคนโปรดเปิดคลอมาแต่เบาๆ ทำให้รู้สึกดีเหมือนได้ผ่อนคลาย

จังหวะนั้นที่ไวน์หยดสุดท้ายกลืนหายเข้าไปในลำคอระหง เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ชื่อเจ้าของสายที่เข้ามาทำให้เจ้าหล่อนยิ้มกว้างและรีบกดรับทันที

“หวัดดีค่ะพ่อ ว่าจะโทรไปหาอยู่พอดีเลยค่ะ”

(ไปถึงโซลโดยปลอดภัยนะ เฮ้อ... พูดมาแล้วก็อยากจะด่าแกจริงๆ เจ้าลูกคนนี้ ชอบทำอะไรตามใจอยู่เรื่อย จะไปโซลก็ไม่บอกสักคำทิ้งแต่โน้ตเอาไว้) น้ำเสียงของชายวัยกลางคนที่ลอดมาตามสายบ่งบอกได้ชัดว่าเป็นคุณพ่อที่หวงลูกสาวมากทีเดียว แต่ก็รักมากเช่นกัน

“เถอะน่าพ่อ หนูอยากมาจริงๆ มีเรื่องบางอย่างต้องสะสาง ไม่อย่างนั้นหนูคงไม่สบายใจไปตลอดชีวิต” หญิงสาวถอนหายใจทิ้งอย่างเป็นกังวล สีหน้าหมองเศร้าอย่างเห็นได้ชัด มันคือความทุกข์ที่ไม่มีใครล่วงรู้ได้แม้กระทั่งพ่อบังเกิดเกล้าก็ตาม

“แล้วหนูจะโทรหานะคะพ่อ และฝากขอโทษเมียพ่อด้วย แต่หนูจำเป็นต้องทำแบบนี้จริงๆ”

(เออ..พ่อไว้ใจแก อย่าทำอะไรที่เป็นการทำร้ายตัวเองล่ะ)

“ค่ะพ่อ บาย...”

ตู๊ด...ตู๊ด...

หลังจากวางสายจากผู้เป็นบิดาแล้ว หญิงสาวก็ได้แต่ถอนหายใจทิ้งอยู่หลายครั้งอย่างเบื่อหน่าย เธอเอื้อมมือไปหยิบสมุดขนาดเล็กมาดูอีกครั้ง มันคือพาสปอร์ตของเธอนั่นเอง ซึ่งสมุดเล่มนี้เป็นสมบัติของหญิงสาววัย 22 ที่มีชื่อว่า เรนนี่ หยาง" เข้ามาในประเทศเกาหลีใต้ด้วย Visa ประเภท Non-ED แต่เหตุผลที่ทำให้เธอมาบินข้ามน้ำข้ามทะเลมาอยู่ที่นี่ มีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ดีที่สุด

 

 





 

ทั้งที่ปฏิเสธกับใจตัวเองหลายต่อหลายครั้ง แต่สุดท้ายมาร์คก็มาอยู่หน้าห้อง Sweet No.801 จนได้ เขาชั่งใจอยู่นานกว่าจะยอมกดออด

เหมือนกับว่าเจ้าของห้องยืนรออยู่ก่อนแล้ว ทันทีที่มีเสียงออดดังขึ้นไม่พ้น 5 วินาที ประดูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว

สิ่งมีชีวิตที่ปรากฏต่อหน้าชายหนุ่มในตอนนี้ เป็นคนที่แสนคุ้นเคย ทั้งใบหน้า ทั้งเส้นผม ทั้งรูปกายตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า และกลิ่นกาย...

“เข้ามาสิ”

หญิงสาวเชื้อเชิญด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข มีประกายแห่งชัยชนะซ่องเร้นอยู่ในแววตาของเจ้าหล่อน ชัยชนะที่ว่าก็คือหล่อนทำให้มาร์คมาอยู่ตรงนี้ได้อย่างใจนึก

มาร์คพยักหน้าเรียบๆ และเดินตามเจ้าของห้องไป เมื่อเข้าไปในห้องก็สอดส่องภายในพอสังเขป

“มีธุระอะไรก็ว่ามา ผมรีบ” มาร์คถามขึ้นด้วยน้ำเสียงห้วน และเย็นชา

เรนนี่ยิ้มอย่างไว้ท่า พลางเดินเข้าไปใกล้ชิดร่างของมาร์ค ดวงตาคู่สวยหรี่มองสำรวจที่มุมมองบนใบหน้าอันหล่อเหลา

“ไม่เจอกันแค่เดือนเดียว พี่รู้สึกว่านายดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นนะ” เรนนี่พูดเบาๆ มือสวยดั่งลำเทียนเอื้อมขึ้นมาไล้ใบหน้าคนตัวสูงอย่างแผ่วเบา เธอยิ้มอย่างพึงใจเมื่อได้มองมาร์คใกล้ๆ “พอได้มองนายแบบนี้แล้ว คิดถึงเมื่อครั้งที่เราอยู่ด้วยกัน นายดีกับพี่มาก ทั้งที่พี่มักทำร้ายจิตใจนาย”

“พอที” มาร์คขัดขึ้นอย่างหงุดหงิด “ที่ให้ผมมาหามีเรื่องอะไรกันแน่ ต้องการอะไรทำไมถึงต้องพูดแต่เรื่องเก่าๆ”

“ยังโกรธพี่อยู่เหรอ??” เรนนี่ถามเสียงเศร้าน้ำตาคลอ.. แววตาที่สั่นระริกช้อนขึ้นมองชายตรงหน้า คนที่มีศักดิ์เป็นพี่น้อง ถึงแม้จะคนละสายเลือดก็ตาม

เรนนี่ หยาง คือ ลูกติดมากับสามีใหม่ของแม่มาร์ค พ่อเธอมีเชื้อสายจีนเช่นเดียวกับพ่อเขา เรนนี่อายุมากกว่ามาร์ค 2 ปี เธอเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวที่ทำให้มาร์คหัวใจเต้นแรง

ไม่เว้นแม้กระทั่งในตอนนี้

มาร์คหันหน้าหนีไปทางอื่น คิ้วหนาขมวดเข้ม ฝ่ามือทั้งสองข้างผลักร่างเล็กออกไปแต่เบาๆ

“ผมไม่เคยโกรธพี่เลย” หล่อนยิ้มเมื่อได้ยินชายหนุ่มพูดเช่นนั้น แต่ก็ต้องหุบยิ้มในวินาทีต่อมา... “แต่จะให้ผมกลับไปเหมือนก่อนก็คงทำไม่ได้”

“แต่พี่รักนายนะ แล้วพี่ก็รู้ว่านายก็รักพี่เหมือนกัน... ใช่มั้ย?”

“หุบปาก!!!” มาร์คกระโชกเสียง

เรนนี่สะดุ้งจนผงะก้าวถอยหลัง หญิงสาวกำลังจ้องมองมาร์คราวกับว่าไม่เคยเห็นกันมาหลายปี เหมือนคนแปลกหน้าที่ไม่เคยรู้จัก ประกายแห่งความสับสนส่งผ่านมากับนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อน

“ผมเคยรักพี่มากจริงๆ รักมาตลอด...จนกระทั่งวันที่ผมเห็นพี่นอนอยู่บนเตียงเดียวกับเพื่อนของผม”

ดวงตาคู่สวยที่สั่นระริก ก่อนที่น้ำตาจะไหลริน หญิงสาวกัดริมฝีกปากแน่น เธอกระเดือกน้ำลายฝืดๆ ลงคออย่างยากลำบาก

เรนนี่กลั้นใจโผเข้ากอดร่างมาร์คอย่างลืมความละอาย “มันคือความผิดพลาด ความผิดพลาดได้ยินไหม!! พี่ไม่ได้รักเค้า พี่รักแค่นายคนเดียวนะมาร์ค! พี่รักแค่นายเท่านั้น รัก... รักมาก!!


“หยุดพล่ามเหอะ แล้วปล่อยผมซะ...” มาร์คกัดฟันพูด น้ำตาลูกผู้ชายรินไหลอย่างห้ามไม่ได้ พอได้สัมผัสกับผู้หญิงคนนี้ เขาก็ยิ่งทรมานจนแทบบ้า


“ผมบอกให้ปล่อย!!!



ผู้หญิงคนที่ทำให้ผู้ชายไร้หัวใจอย่างเขารัก... แล้วก็ทำลายมันลงสิ้น!!

 

 
 

 
 

โปรดติดตามตอนต่อไป... (เรื่องคำผิดค่อยว่ากัน ไม่มีเวลาดูจริงๆ แหะ)

 





 

งานดราม่าต้องมา !!!

ตอนต่อไปจะไปหน่วงที่บีเนียร์แจหวัง แต่งานที่เข้าเต็มๆ คือมาร์คแบมแน่นอน เรนนี่นางคงต้องการมาทวงของๆ นางคืน แล้วถ้ารู้ว่ามาร์คมีแฟนใหม่ แล้วยังเป็นผู้ชาย.... หึหึหึ (ต้องติดตามนะกั๊บ)

ส่วนเรื่องความยาวของฟิค ฮมลซ. มาร์คแบม จะอยู่ราวๆ 25-30 ตอนนะ 

 

 

 

อัพเดต 26/06/2557 (แก้ไข 09/08/2557)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

3,107 ความคิดเห็น

  1. #2912 mellow_aa (@mellow-aa) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 มีนาคม 2559 / 21:51
    อ้าว มาละตัวปัญหาของมาร์คแบม ถ้ามาร์คหวั่นไหวก็อยากจะบอกว่า ยูคยอมรอเสียบอยู่ นะคะ คริกๆ 
    บีเนียร์กำลังจะกลายเป็นแจคเนียร์แน่ค่ะ
    #2912
    0
  2. #2872 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 มกราคม 2559 / 02:23
    โกยทุกคู่เลย
    เปลี่ยนให้หมด
    ฮืออออออออออออออ
    บีแม่งก็พังหมดแล้วความเชื่อใจที่เนียร์มีให้
    แจ็คก็น่าสงสารเห็นคนที่รักเป็นแบบนี้
    มาร์คแม่งยังรู้สึกแบบนี้กลับเรนนี่ได้ไงงงงงงงงงงงงงงง
    #2872
    0
  3. #2766 Hermione (@pare1direction) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 07:48
    หน่วงทุกคู่เลยไรท์TT
    #2766
    0
  4. #2738 Wrp (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 18:53
    อย่าดราม่าไปมากกว่านี้เลยเหอะ ปวดหัวใจ TT
    #2738
    0
  5. #2712 DefSoul_GD (@DefSoul_GD) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 02:09
    แบม สู้ๆนะ เเฟนเก่าจิมาทวงคืน อย่ายอมนะแบมมม
    #2712
    0
  6. #2692 lookpla_2002 (@lookpla_2002) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 กันยายน 2558 / 18:05
    เพื่อนมาร์คนี่ใครอ้ะ ม่ามาอีกถ้วยยย
    #2692
    0
  7. #2691 lookpla_2002 (@lookpla_2002) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 กันยายน 2558 / 18:05
    เพื่อนมาร์คนี่ใครอ้ะ ม่ามาอีกถ้วยยย
    #2691
    0
  8. #2551 lalissa (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 12:37
    หน่วงทั้งสองคู่ ร้องไห้ดังงงงงงงง

    ทั้งบีเนียร์มาร์คแบม

    กินมาม่าเคล้าน้ำตาฮรืออออออ
    #2551
    0
  9. #2404 Khampoohnaka (@Khampoohnaka) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 มีนาคม 2558 / 22:31
    แฟนเก่า...นี่รีบเรียกเพื่อนมารุุมเลยค่ะ(อ๊ากกก)
    #2404
    0
  10. #2283 lc_bbie (@lc-bbie) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 16:45
    นายต้วน นายค้องไม่กลับไปนะ ต้องอยู่ข้างแบมแบมนะ ! มาม่าหน่วงๆจะมาแล้วใช่ไม๊ :(
    #2283
    0
  11. #2235 ปากวัยรุ่น (@prang_kanlayanee) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 19:57
    พึ่งมาอ่าน หนุกอ่ะไรท์ เปนกำลังใจให้
    #2235
    0
  12. #2198 bammy (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2557 / 10:13
    ไม่น่ะมาร์ค อย่านอกใจเเบมน่ะ โฮฮฮ TT
    #2198
    0
  13. #2159 아이언 (@baronest) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2557 / 07:27
    กลับไปนะชะนี มมร์คใจห้ามเต้นนะเฟ้ย หยุดไปเลยๆ
    #2159
    0
  14. #2151 mmmm (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2557 / 21:12
    ดราม่ากำลังโฉยมาๆ

    ร้ายไม่เบานะเธอ จะมาเอามาร์คคืนหรอ

    ไม่ให้หรอกพี่มาร์คเขารักน้องแบมแล้ว ชิชะ
    #2151
    0
  15. #2116 Pent SG (@porpentt) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2557 / 03:10
    ไม่อยากเห็นมาร์คแบมดราม่าอ่ะ
    #2116
    0
  16. #2086 Mayro (@mayromun) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2557 / 20:58
    ป้าเรนนี่  ไปคู่ กับยองแจไป๊ !!!!!! -.-
    #2086
    0
  17. #2068 DREAM_WH (@dream97) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2557 / 14:29
    อ้าว เฮ้ยนี้คิดจะร่วมมือกันหรออุตส่าห์คิดว่าเฮียนั้นดีโถ่วุ้ยยย
    #2068
    0
  18. #1914 jingde (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2557 / 20:51
    กลิ่นมาคุลายมาแต่ไกลเลยนะไรท์
    #1914
    0
  19. #1860 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 00:33


    เห็นมะว่าแล้วไม่มีผิดเลยหรอกให้เค้าฟินมาร์คแบม  แล้วก็มาดราม่าใส่เค้าจนได้ ร้องไห้แป๊บ

    #1860
    0
  20. #1683 DomiSK (@nemaki4never) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 กันยายน 2557 / 01:24
    โอ้ยยยยยย ตอนนี้ไม่ให้ใครเลย แบมแบมดอาไปเลยเต็มสิบ แยมแบมใสๆไม่มีจริง ฟินนนนนนนนนนนน
    #1683
    0
  21. #1645 FFFFF (@fuan) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 กันยายน 2557 / 12:08
    เตรียมใจแพร๊บบบบบ
    โฮววว อะไรก็ตามแต่ เกลียดน้ำตาน้องแบมที่สุดอ่ะ
    #1645
    0
  22. #1500 Sansorn Raikeiat (@sansorn69) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2557 / 17:44
    อร๊ายย~~พี่ต้วนอย่าใจอ่อนน่ะ~~สงสารจินยองTT~~
    #1500
    0
  23. #1477 Hee's Girl (@kamhc2129) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2557 / 00:23
    ดราม่ามาเต็ม ทั้งมาร์คแบม บีเนียร์ ใจไม่ดีเลย จริงๆ แต่ยังคงลุ้นอยู่พี่จินนี่จะคู่ใครน้าาาา
    #1477
    0
  24. #1409 knomcakes (@knomcakepn) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2557 / 08:07
    ตอยต่อไปท่าจะแซ่บวุ้ย
    #1409
    0
  25. #1375 A. Angkhana Wongsa (@sunghyo) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2557 / 17:39
    โอ้ยยยย เอาให้หนักๆๆๆนะคะ งานดราม่าเนี่ยย
    #1375
    0