Homolism' GOT7 : MarkBam BNior

ตอนที่ 16 : Chapter 11 งานเลี้ยงที่แสนยาวนาน (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,672
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    17 มิ.ย. 57



Chapter 11 งานเลี้ยงที่แสนยาวนาน

 

 

 

แสงของดวงอาทิตย์ในยามสายส่องกระทบที่ร่างเปลือยเปล่าบนเตียงกว้าง เปลือกตาคู่หนากระตุกเล็กน้อยก่อนจะเปิดรับวันใหม่ เขาพยุงร่างตนเองขึ้นมาพิงกับหัวเตียง ความรู้สึกแรกที่รับรู้ได้อย่างชัดเจนคืออาการปวดศีรษะอย่างรุนแรงจนต้องกุมขมับแน่น อาการที่พอทุเลาลงได้บ้าง ทำให้ดวงตาเรียวคมลืมตาดูโดยรอบได้อย่างชัดเจนมากขึ้น รู้สึกได้ถึงร่างกายตัวเองที่เบาหวิว

และ... ร่างบอบบางของคนที่นอนฟุบคว่ำอยู่ข้างๆ แม้จะเห็นแค่เพียงแผ่นหลัง แต่เขาก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นใคร

ยองแจ!!??

แจบอมตกใจจนพูดอะไรไม่ออก เขาพยายามรวบรวมสติ นึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ พร้อมๆ กับที่สายตาจะประสบกับคราบเลือดที่แห้งติดกับผ้าปูที่นอนยับยู่ยี่ รวมทั้งคราบน้ำขาวขุ่นที่ยังคงหลงเหลือให้ได้เห็นตามแก่นกายของเขา

ความทรงจำแรกที่นึกได้คือเขาอยู่ในงานเลี้ยงกำลังคุยอยู่กับยองแจ เขาดื่มไวน์ไปหนึ่งแก้ว เขารู้สึกเมาจึงกลับห้องมาพร้อมกับยองแจ เขารู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัว

“โธ่โว้ย!!” แจบอมคำรามลั่นอย่างหงุดหงิด ยิ่งคิดยิ่งเค้นสมองอย่างหนักอาการปวดหัวก็ยิ่งกำเริบ แล้วเหตุการณ์คืนก่อนก็เริ่มปรากฏในห้วงนึกอย่างชัดเจน

“นี่เราทำอะไรลงไปวะ”

แจบอมคิดว่าคนที่เขากอดในเมื่อคืนคือคนรักของขา ราวกับดื่มด่ำในห้วงแห่งความฝันอันสุขสมภิรมย์หมาย แต่ทว่าในความเป็นจริงแล้ว

มันไม่ใช่ความฝัน!!

หนำซ้ำคนที่อยู่ข้างกายในตอนนี้กลับเป็นเพื่อนที่เขารักมากที่สุด

           

“ตื่นแล้วเหรอ?”

น้ำเสียงอันแหบพร่าของยองแจทำให้แจบอมสะดุ้งตาเบิกกว้าง ยองแจขยับตัวลุกขึ้นนั่งชันเข่าพิงกับหัวเตียง ดวงตาแดงก่ำ กับรอยแดงปลายจมูก ดูราวกับว่าผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก ตาเรียวเล็กหันมายังแจบอมอยู่นานก่อนจะหลบสายตาไปทางอื่น

“ถ้าฉันรู้ว่านายเมาแล้วจะเป็นแบบนี้ ฉันคงไม่มีวันส่งไวน์แก้วนั้นให้กับนาย” น้ำเสียงของยองแจสั่นเครือ พยายามอย่างหนักที่ไม่ให้น้ำตามันไหลเอ่อ เขายิ้มระโรยให้ตัวเองอย่างสมเพช “ฉันผิดเอง นายแกล้งทำเป็นลืมๆ ไปซะเถอะ คิดซะว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น”

ยิ่งได้ฟังถ้อยคำ สีหน้า แววตา ทุกอากัปกริยาของเพื่อนสนิท ก็ยิ่งย้ำชัดให้แจบอมรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น หัวใจเขาบีบแน่นด้วยความเจ็บปวด หัวสมองปวดร้าวแทบระเบิด ปากที่อยากจะขยับแต่เหมือนมีคนเอาเหล็กเป็นตันมาถ่วงไว้

“แน๊ะ... นี่ก็สายแล้วนะ” ยองแจแสร้งเป็นหันไปดูนาฬิกาเพื่อหลบปาดน้ำตาออกจากแก้ม เขาหัวเราะเบาๆ น้ำเสียงขาดห้วง “ฉันว่านายไปอาบน้ำดีกว่า เดี๋ยวเราก็ต้องกลับโซลกันแล้ว”

“ยองแจ ฉัน...”

“ฉันบอกให้ไปไงเล่า!!!!

ยองแจตะหวาดกร้าวจนแจบอมชะงักหน้าซีด ยิ่งได้เห็นน้ำตาที่เอ่อไหลเป็นทางยิ่งใจหาย

ร่างสูงชั่งใจอยู่นาน แต่ยิ่งเห็นแววตาเอาจริงเอาจังอย่างที่ไม่เห็นเคยมาก่อนของคนตรงหน้าจึงยอมถอดใจ เก็บสิ่งที่จะพูดเข้าลิ้นชัก แล้วเดินเข้าห้องน้ำไปตามที่อีกคนต้องการ  

 

 

 







 

ว้าวววววว ววว วว ววว

แบมแบมและพวกพ้องพากันตะลึงตาค้างเมื่อเข้ามาในงาน ตามที่นัดกับฮิมชานไว้ให้มาตอนบ่ายสามเพื่อซ้อมคิวก่อนขึ้นแสดงจริง

สมกับเป็นมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงจริงๆ ไม่แค่ตัวมหาวิทยาลัยเท่านั้น ในงานเลี้ยงก็ตกแต่งอย่างสวยงามเช่นกัน เป็นห้องโถงใหญ่อย่างกับในภาพยนตร์เรื่องแฮร์รี่ พอตเตอร์ แต่พื้นห้องเป็นหินอ่อนเงาวับอย่างกับลานไอซ์สเก็ต เพดานสูงที่มืดทึบนั้นประดับประดาไปด้วยหมู่ดาวน้อยใหญ่ และดวงจันทร์นวลผ่องลอยเด่น ผนังที่เคยโล่งถูกเปลี่ยนให้เป็นผลงานศิลปะอันวิจิตพร้อมจะพาผู้ร่วมงานดื่มด่ำสู่โลกแห่งจินตนาการ เหมาะกับตรีมงานแฟนตาซีจริงๆ

 แม้ตอนนี้ยังไม่เริ่มงาน แต่ทุกคนต่างก็พากันตื่นเต้น อยากให้ถึงหนึ่งทุ่มจนเต็มแก่แล้ว

“สวยมากเลย ฉันเองถ้าเรียนจบ ม.ปลาย ก็อยากจะเรียนจิตกรรมล่ะรู้มั้ย” จินยองว่าพลางมองภาพวาดบนผนังอย่างหลงใหล “ว่ากันว่าภาพวาดที่เต็มเปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณสามารถสร้างแรงบันดาลใจให้แก่ผู้ชมได้”

“พี่จินยองต้องเป็นจิตกรผู้ยิ่งใหญ่ได้แน่ ผมเป็นจะกำลังใจให้ สู้ๆ นะครับ” แจ็คสันบอก พร้อมชู้ 2 นิ้วด้วยท่าทางน่ารักอย่างกับเด็ก ทำเอาบางคนหลุดยิ้ม

“ขอบใจนะ มันคงเป็นสิ่งเดียวที่ชอบ และทำออกมาดีล่ะมั้ง วิชาอื่นนี่ไม่เกือบผ่านก็เกือบตก”

“ไม่เป็นไรน่าๆ ถ้าพี่สอบตก ผมคนนี้ก็จะตกเป็นเพื่อนเอง ฮะๆๆ”

คำพูดของแจ็คสันทำเอาจินยองเผลอหัวเราะร่า หลังจากที่เลิกคิดเรื่องที่ว่าอาจจะทำให้แจบอมหึง แล้วคุยกับแจ็คสันด้วยดีในฐานะพี่น้อง จินยองก็พบว่ามันดีทีเดียว เด็กคนนี้มักสร้างรอยยิ้มให้กับทุกคนได้เสมอ

“เอ... แล้วซอกจินล่ะ ถ้าเรียนจบแล้วจะต่ออะไร” จินยองถาม เมื่อเห็นว่าเจ้าคนนี้เงียบมาตลอดทั้งทาง

ซอกจินชั่งใจราวกับจะใช้ความคิด ก่อนจะตอบด้วยท่าทางขัดเขินนิดๆ ให้ได้เห็น “จริงๆ แล้ว... ก็อยากจะเรียนหมอ”

“โอ้โห... ไอ้จิน มึงนี่ฝันสูงเว้ยเฮ้ย” น้ำเสียงของหวังแทรกเข้ามาเหมือนกวนประสาท จินยองตาเขียวใส่

“แล้วไง? อยากเป็นหมอแล้วมันไม่ดีตรงไหน จะได้ช่วยผ่าหมาออกจากปากมึงด้วยไง ไม่ดีเร๊อะ??”

หวังได้แต่ทำปากพะงาบๆ คิดคำด่าไม่ออก ซอกจินยกยิ้มอย่างมีชัย ก่อนจะเดินหนีไปชมภาพบนฝาผนังส่วนอื่น ทางซีกเดียวกับแบมแบมและยูค

“จินนี่ เขาเพ้นส์รูปใส่ผนังแบบนี้ไม่กลัวล้างไม่ออกเหรอ?” แบมถามขึ้น ทำเอาคนถูกถามที่ไม่ค่อยจะรู้เรื่องพวกนี้ใบ้กิน เลยเป็นยูคผู้มีความรู้ตอบข้อสงสัยให้

“คงไม่ได้เพ้นส์ใส่ผนังจริงหรอก ไม่อย่างนั้นคงลำบากในการทำความสะอาดน่าดู พวกเขาคงใช้ไม้อัดขนาดใหญ่ต่อเรียงกันให้ทั่ว แล้วลงสีพื้นเป็นสีขาวจากนั้นค่อยวาดฉาก”

“อย่างนี้นี่เอง...”

ขณะที่กำลังเดินชมรอบงานไปพลาง รอไปพลางนั้น ดวงตาคู่สวยของแบมแบมก็สะดุดเข้ากับงานจิตรกรรมฝาหนังอีกฟากหนึ่งจนต้องเดินเข้าไปดูใกล้ๆ

สิ่งที่แบมแบมเห็นก็คือภาพวาดต้นไม้ใหญ่ในความมืดที่เต็มไปด้วยหมู่มวลหิ่งห้อยส่องแสงเรืองรองเกาะเต็มต้น และบินโฉบเป็นคู่ๆ และใต้ต้นใหม่ต้นนั้นมีเด็กหนุ่มสองคนโอบกอดกันอย่างแนบแน่นลึกซึ้ง... พลันทำให้ภาพความทรงจำที่หลังโบสถ์กับมาร์คแจ่มชัดราวกับเกิดขึ้นจริงอีกครั้ง

ก่อนที่แบมแบมจะดิ่งลึกลงสู่ห้วงแห่งความทรงจำมากกว่านี้ เสียงของเหล่าเพื่อนก็ร้องเรียกเขาให้รวมพล การรอคอยสิ้นสุดเมื่อคนที่ชื่อฮิมชานมาแล้ว ซึ่งมีคนติดตามมาด้วยอีกคน

“สวัสดี พวกนายรอนานรึเปล่า?” ฮิมชานทักทายถามไถ่ ใบหน้าที่ไร้รอยยิ้มเสมอทุกครั้งที่เจอ แต่เขาก็จัดได้ว่าเป็นผู้ชายที่มีความสวยงามทุกมุมมอง

แบมแบมได้แต่ลอบมองด้วยหัวใจที่ร้อนลุ่มเหมือนยืนอยู่ท่ามกลางกองไฟ

“สวัสดีครับ” ทุกคนทักทายกลับ พร้อมโค้งให้คนที่ได้ชื่อว่าเป็นรุ่นพี่ มีเพียงแบมแบมที่ยืนเก้งก้างไม่ยอมก้มหัว จนเป็นที่สังเกต แต่ทุกคนก็เลือกที่จะไม่ติเตียนอะไร

“ขอแนะนำอีกครั้งนะ ฉันชื่อคิมฮิมชาน ส่วนคนนี้ชื่อดาร่าเป็นสเตจ เธอจะพาพวกนายไปซ้อมคิวขึ้นแสดง และไม่ต้องห่วงเรื่องปากท้อง ที่นี่มีอำนวยครบครัน”

ทุกคนพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ จากนั้นสเตจสาวสวยที่ชื่อดาร่าก็พาทั้งห้าเดินเข้าไปทางหลังเวที แต่ก่อนที่จะลับสายตา แบมแบมยังคงไม่วายหันมามองฮิมชานที่ซึ่งกำลังคุมงานอยู่ในห้องโถง ด้วยความรู้สึกยากจะอธิบาย







 

 

-ขอโทษที่ต้องกลับโซลไปก่อน ฝากบอกอาจารย์ด้วยนะ จาก... ยองแจ-

แจบอมถอนหายใจเสียเฮือกใหญ่เมื่อเปิดอ่านโน้ตเป็นรอบที่ 5 พร้อมกับทิ้งตัวลงกับเบาะรถของบ้านที่มารับเขาจากสนามบิน ความเครียดเหลือคณานับสุมอยู่บนหัวเขาจนแทบจะแตกเป็นเสี่ยงๆ แล้ว เมื่อพบว่าตัวเองได้ทำสิ่งที่ผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่ลงไป

หลังจากที่ถูกไล่ให้ไปอาบน้ำในตอนนั้น แต่พอออกมาอีกทีก็ไร้ซึ่งเงาของยองแจเสียแล้ว หมอนั่นแอบกลับโซลก่อนที่จะให้ใครได้ทันสังเกตเห็น นั่นมันยิ่งทำให้คนอย่างแจบอมรู้สึกแย่เข้าไปใหญ่

แต่ลึกๆ แล้วก็คิดว่าแบบนี้ก็อาจจะดีกว่า เพราะตอนนี้เขาเองก็ไม่พร้อมจะเจอยองแจ เขาไม่รู้ว่าจะทำหน้าอย่างไรตอนเจอกัน จะมองตากันอย่างสนิทใจหรือเปล่าก็ยังไม่รู้ได้เลย







 

 

แท่น แทน แท๊น

เสียงซาวด์เพลงอินโทรตามมาด้วยเสียงพิธีกรในงานดังแว่วมาจนถึงหลังเวที ยิ่งทำให้ทั้ง 5 อดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นเหงื่อตก โดยเฉพาะแบมแบมและจินยองที่ไม่เคยได้ขึ้นเวทีใหญ่ขนาดนี้มาก่อน

“ใจเย็นๆ เพื่อน อย่าตื่นเต้น” ว่าแล้วแจ็คสันก็ตบที่ไหล่แบมอย่างแรง ก่อนจะขยับเข้าไปกุมมือจินยองอย่างนุ่มนวล (สองมาตรฐานชัดๆ) “ไม่ต้องตื่นเต้นนะพี่จินยอง เราซ้อมมาดีมาก ไม่พลาดแน่นอน”

ยูคจนต้องเบะปากเป็นระฆังคว่ำอย่างหมั่นไส้ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะดันติดเงื่อนไขที่ให้เอาไว้แล้วว่าจะไม่ปากหมา แต่เงื่อนไขนั้นมันไม่รวมถึงซอกจินซะหน่อย

“ใครจะไปเหมือนมึงวะไอ้หวัง ที่หน้าด้านไม่เคยอายอะไรเลย ถึงขนาดเคยไปร้องเพลงบอกรักจินยองให้คนรู้ทั้งโรงเรียนมาแล้ว” ซอกจินแซะหน้าตาย หวังจะเถียงก็เถียงไม่ออก เลยได้แต่โผเข้าซบไหล่จินยองอย่างออดอ้อน

“ไอ้จินมันว่าเค้าอ่า ตั่วเจ้จัดการมันเลย”

ท่าทางปัญญาอ่อนๆ ของหวังทำเอาทุกคนหัวเราะลั่น ไม่เว้นกระทั่งยูค แต่ทว่ามันก็ช่วยผ่อนคลายความตึงเครียดได้ดีมากทีเดียว

 
 

“น้องๆ คะ ขึ้นสแตนบายได้เลยค่ะ เหลืออีก 2 นาที” ดาร่าที่เป็นสเตจของงานนี้เดินเข้ามากวักมือเรียก ทุกคนเลยพากันเดินตามเธอไป จนถึงตีนบันได

เมื่อชะโงกหน้าออกไปดูภายในงานก็พากันตะลึงตาค้างยิ่งกว่าขามาเสียอีก ภายในงานที่ครบถ้วนสมบูรณ์ 100% พร้อมพรั่งไปด้วยนิสิตมหาวิทยาลัยฮวาซองที่ต่างก็แต่งตัวได้โดดเด่นหลากสไตล์ตามคอนเซ็ปแฟนตาซีปาร์ตี้

ซึ่งจะว่าไปแล้ว ชุดสำหรับแสดงโชว์ในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้ก็แฟนตาซีไม่แพ้กันทีเดียว เป็นชุดการ์ตูนหมีน่ารักเหมือนกับพี่ๆ วง H.O.T ตามเพลง CANDY ทุกประการ จะเรียกว่าโคพเวอร์ก็คงไม่ผิด เพลงหากินที่มักถูกศิลปินไอดอลวงต่างๆ ยืมเอาไปร้องเล่นโชว์ความน่ารัก และมันก็สมวัยพวกเขาทั้ง 5 มากทีเดียว (คนเลือกเพลงไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากแจ็คสันนั่นเอง)

 
 

“เอาล่ะคะ พี่น้องชาวฮวาซองที่น่ารักทั้งหลาย ในค่ำคืนนี้ก่อนที่พวกเราทุกคนจะได้ดื่มด่ำกับปาร์ตี้แสนพิเศษ ก่อนอื่น ทางสภานิสิตของเราก็มีเซอร์ไพรส์เล็กๆ แต่รับรองว่าเด็ดให้แก่พี่น้องทุกคน” พิธีกรสาวบนเวทีประกาศเสียงใส ทำให้ทุกคนในงานต่างก็ตื่นเต้นรอฟัง รวมทั้ง 5 หนุ่มด้วย

“ใครจบจากสาธิตฮวาซองบ้างเอ่ย ยกมือให้ดูหน่อยเร๊ว” สิ้นคำถามของพิธีกรสาว หลายมือทีเดียวที่ยกสูงชูเด่น “ถ้าอย่างนั้น ขอให้ทุกคนพบกับโชว์น่ารักๆ ของน้องๆ นักเรียนจากสาธิตฮวาซองกันได้เลย ณ บัดนี้ค้า”

สิ้นคำของเธอ แสงไฟบนเวทีก็ดับพรึบ!

ทั้งห้าหนุ่มจากสาธิตฮวาซองเดินขึ้นเวที เข้าประจำตำแหน่งของตัวเอง ความรู้สึกที่ยิ่งกว่าความตื่นเต้นมันเป็นอย่างนี้นี่เอง ในหัวแทบจะไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงกรีดร้องของคนรอชม ได้ยินแต่เพียงท่วงทำนองของบทเพลง และจังหวะการเต้นที่มันฝังลึกในเมมโมรี่แล้ว

 

อินโทรเพลง CANDY กระหึ่มขึ้น พร้อมกับไฟบนเวทีสว่างโร่ เท่านั้นแหละเสียงกรี๊ดของคนดูก็ลั่นห้องโถงแทบแตก จะด้วยเพลงที่คุ้นหูทุกคน หรือเพราะใบหน้าที่หล่อเหลาและสวยงามของทั้งห้า ก็ไม่อาจรู้ได้ว่าอย่างไหนมากกว่ากัน

............

ท่อนแรกเป็นของยูคสุดหล่อผู้โดดเด่นด้วยความสูงที่สุดของวง เขาขยับขึ้นไปข้างหน้า วาดลวดลายการเต้นสุดน่ารัก พร้อมขับร้อง

[ยูค] 

ซา-ชิล-รึล โอ-นึล นอ-วา-เอ มัน-นา-มึล ชอง-รี-ฮา-โก-ชิบ-พอ
ฉันซื่อสัตย์ต่อเธอมาตลอด วันนี้ฉันต้องการที่จะพบเธอเพื่อพูดเรื่องของเรา


นอล-มัน-นัล-กอ-ยา อี-รอน-นัล รี-เฮ-เฮ
ฉันอยากบอกเธอเรื่องบางเรื่อง ได้โปรดเข้าใจฉันด้วยเถอะนะ

 
 

ต่อมา... เป็นคิวของซอกจินขยับขึ้นหน้า ตัวเองก็เป็นคนที่มีใบหน้าหล่อเหลาเอาการอยู่แล้ว ยิ่งได้โชว์การเต้น และน้ำเสียงอันไพเราะก็ยิ่งทำให้สาวแท้สาวเทียมกรี๊ดจนคอแทบแตก


[ซอกจิน]

ออ-รยอบ-เก มัม-ชอง-ฮัน-กอ-รา เน-เก-มัล-ฮัล-กอ-จี-มัน
สิ่งที่กำลังจะบอกเธอมันเป็นการตัดสินใจที่ยากสำหรับฉัน


ซา-ชิล-โอ-นึล อา-ชิม-เม คือ-นยัง-นา-เซง-กัก-ฮัน-กอ-ยา
ความจริงแล้ว ฉันนั่งคิดมันมาตลอดเช้านี้เลย



[ยูค]

เฮ-ซา-เร อี-รอ-นา โบ-นี นอ-มู-นา-นุน-บู-ชยอ
ความร้อนของแสงอาทิตย์ในเช้านี้ที่สาดส่องมาทำให้ฉันตื่น


โม-ดึน-เก ทา-พยอน-ฮัล-กอ-ยา นอล-ฮัง-ฮัน-มา-อึม-โด
แต่แล้วทุกอย่างมันก็เปลี่ยนไปหมดเลย รวมทั้งหัวใจของฉันด้วย

 

[ซอกจิน]

คือ-รอ-ชี-มัล-นอล ซา-รา-งัน-นึน-เก อา-นยา
ไม่ว่าฉันจะเคยรู้สึกอย่างไร แต่นั้นไม่ได้หมายความว่าฉันไม่ได้รักเธอนะ



อี-เจ-นึน นา-รึล-พยอน-ฮวา-ชี-กิล-เท-นี-กา
ฉันถึงต้องการที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง ด้วยตัวของฉันเอง

 
 

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!

 



[แบมแบม] (Rap)

นอ-มล-เร-มล-เร-มล-เร ดา-รึน ยอ-จา-ดึล-กวา-พี-กโย-พี-กโย-เฮท-จี
เธอคงไม่รู้ ไม่รู้ว่า.. ฉันไม่เคยเอาเธอไปเปรียบเทียบกับใครอื่น


ชี-กู-มัน เก-ออ-จี-นึน ฮวัน-เซง-โซ-เก ฮน-จา-ซอ อุล-โก-อิน-นึน
ฉันฝันถึงเรื่องราวของเราอยู่บ่อยๆ แต่แล้วมันก็หายไปเพราะตัวฉันเอง


โช-รา-ฮา-เก คัท-ชยอ-บอ-ริน นา-รึล โพ-อัท-ซอ

แค่ร้องไห้เท่านั้นไม่พอ มันยังทิ่มแทงลงไปในตัวฉัน


นอล-เต-นัล-กอ-ยา-อึม นอล-เต-นัล-กอ-ยา-อึม
จนฉันอยากจะทิ้งเธอ ทิ้งเธอไปซะที!

 
 

ท่อนแร็ฟไม่ทำให้ใครๆ ผิดหวังเลย แบมแบมเองก็โชว์สเต็ฟการเต้นแปลกใหม่ ปิดท้ายโดยการตีลังกาแยกขากลางอากาศ เรียกเสียงกรี๊ดของแม่ยกได้อย่างน่าประทับใจ

 
 

[ซอกจิน]

ฮา-จี-มัน อา-จิก-กา-จี ซา-รัง-ฮา-นึน-กอล
แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังรักเธออยู่


คือ-เร คือ-รอก-จี-มัน-เน-มัม โซ-เก นอ-รึล-อี-จอ-คัล-กอ-ยา
ทั้งที่ฉันพยายามจะลืม และหยุดรักเธอให้ได้

 


[ยูค]

มอ-รี วี-โร บี-ชิน เน-ฮา-นึล พา-รา-ดา-โบ-มยอ
เมื่อฉันมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่อยู่เหนือตัวเอง


นอล-ฮยัง-ฮัน-มา-อือ-มึล อี-เจ-นึน กุด-ชยอท-จี-มัน
ฉันบอกกับตัวเองว่า จะต้องทำหัวใจให้เย็นชาใส่เธอ


เวน-อี-ริน-จี เน-เก-ดอ ทา-กา-กัล-ซู-รก 
แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ตอนที่ฉันเดินเข้าไปหาเธอ


อู-ริน-คา-ทึน ฮา-นือ-รึล อา-เร-ซอ-อิซ-ซอท-จี
ถึงได้มองเห็นว่าเราสองคนยืนอยู่ใต้ท้องฟ้าเดียวกัน

 
 

.............

 
 

กรี๊ดดดดดดดดดดด!!!!!

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

 
 

ที่สะใจแม่ยกที่สุดก็ต้องยกให้กับแจ็คสันและจินยอง ที่ออกมาร้องท่อนฮุกคู่กันอย่างหวานแหวนราวกับคู่รักก็ไม่ปาน ได้ใจสาวกวายกันเลยทีเดียว

 
 

[แจ็ค-จินยอง]

ทัน-จี-นอล ซา-รัง-เฮ อี-รอ-เค มัล-เรท-จี
“ฉันรักเธอคนเดียวเท่านั้น” ทั้งที่อยากจะพูดแบบนี้


อี-เจ-กอซ ชุน-บี-เฮท-ตอน มา-นึน มา-รึล ทวี-โร-ฮัน-เช
ฉันเตรียมคำมากมายเพื่อจะมาพูดกับเธอ แต่แล้วฉันก็ต้องเปลี่ยนใจทุกที


ออน-เจ-นา-นี ยอ-เพ-อิท-ซึล-เก อี-รอ-เค ยัก-โซ-กึล รา-เก-ซอ
แล้วเมื่อไหร่จะได้มีเธอเคียงข้างกายซะที ถ้าอย่างนั้นเรามาสัญญากันก่อนนะ


ชอ-ฮา-นือ-รึล พา-รา-ดา-โบ-มยอ
ตราบใดที่ฉันยังอยู่ตรงนี้
 


[แจ็ค-จินยอง]

ฮัน-บอน-ทอ-ฮัน-บอน-ทอ มัล-เรท-จี
ฉันจะพูดมันอีกครั้ง อีกครั้งเท่านั้นนะ


อี-เจ-กอท จุน-บี-เฮซ-ตอน มา-นึน-มา-รึล ทวี-โร-เช
คำพูดทั้งหมดที่เตรียมไว้ ก็ได้พูดไปหมดแล้ว


ออน-เจ-นา-นี ยอ-เพ-อิซ-ซึล-เก
ต่อจากนี้ฉันจะอยู่เคียงข้างเธอตลอดไป

 

 

ปิดท้ายด้วยแบมแบมที่ออกมาร้องท่อนสุดท้าย ก่อนที่จะจบลงอย่างสวยงาม.......????

 
 


[แบมแบม]

ทา-ชิน-นอ-ฮน-จา-อา-นยา นอ-เอ คยอ-เทน เน-กา อิท-จา-นา
เธอจะไม่ต้องอยู่คนเดียวอีกแล้ว เพราะฉันคนนี้จะอยู่เคียงข้างเธอเอง

 

 
 

แปลก...?? เกิดอะไรขึ้น????

ทันทีที่จบท่อนร้องของตัวเอง แบมแบมที่ควรจะกลับเข้าตำแหน่งตัวเองอย่างที่ซักซ้อมกันไว้ กลับยืนนิ่งราวกับคนถูกสาปเป็นหิน

“แบมแบม!” แจ็คสันที่อยู่ใกล้ที่สุดกระซิบใส่เมื่อเพื่อนตัวเล็กไม่ขยับซะที “เฮ้ย”

ซอกจินที่เห็นท่าไม่ดีแล้ว ก้าวอาดๆ ไปข้างหน้าอย่างไม่สนใจตำแหน่งตัวเอง และเสี้ยววินาทีแห่งความตึงเครียดก็สิ้นสุดลงโดยการที่ซอกจินจับแบมแบมอุ้มขึ้นด้วยวงแขนแกร่ง

ทั้งสามคนที่เหลือรู้แกวอย่างดี วิ่งเข้ามาซับพอร์ตพร้อมจบอย่างสวยงาม

ตามด้วยเสียงกรี๊ดและเสียงปรบมือลั่นงาน ตอนนั้นเองที่แบมแบมหลุดจากภวังค์ และรู้ตัวว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน....

 

 





 

 

หลังจากที่ลงจากเวทีแล้ว ทุกคนโดยเฉพาะแจ็คสันต่างก็คาดคั้นเอาคำตอบว่าแบมแบมเป็นอะไรไป ทำไมถึงผิดคิวเสียได้ คำตอบนั้นมีอยู่ในใจดีอยู่แล้ว แต่ไม่สามารถบอกใครให้รับรู้ได้

คงเป็นที่น่าอับอายที่จะบอกกับทุกคนว่าตัวเองยืนเป็นคนโง่เง่า เพียงเพราะเห็น... เพียงเพราะเห็นมาร์คกำลังกอดและหอมแก้มอยู่กับฮิมชานที่งดงามคนนั้น

สุดท้ายแบมแบมก็เลือกที่จะปิดเงียบ และขอโทษเพื่อนๆ แจ็คสันนั้นก็โกรธเขาอยู่เหมือนกัน แต่ความโกรธนั้นก็หายไปทันทีที่พวกเขาได้รับคำชมจากพี่ดาร่า รวมทั้งฟีดแบ็คที่ดีอย่างมากในเวลาต่อมา

ในระหว่างที่ทุกคนกำลังเพลิดเพลินกันอยู่ในงานเลี้ยง จินยองก็เอาแต่เข้าไปทักทายรุ่นพี่ศิษย์เก่าจากฮวาซอง (เห็นว่าอยู่ชมรม Homolism ที่โด่งดัง) แน่นอนว่าข้างกายก็ต้องมีแจ็คสันติดสอยห้อยตามเป็นตังเมพันปี ส่วนซอกจินก็แอบปลีกวิเวกไปไหนแล้วก็ไม่รู้

แบมแบมเลยอาศัยช่องตอนที่ยูคไปเข้าห้องน้ำแอบหนีออกจากงานไปอย่างเงียบๆ ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่าว่ายูคพยายามตามติดใกล้ชิดเขาแปลกๆ เหมือนจะกันท่าจากใครบางคน

ดวงจันทร์ ดวงดาว สายลมเอื่อยๆ อบอุ่นโบกพัดผ่านต้นไม้ในสวนละแวกใกล้เคียงส่งเสียงดังกรอบแกรบ และเสียงกระหึ่มของเสียงดนตรีในงานเลี้ยงดังอยู่ในอากาศ

ในสภาพจิตใจในตอนนี้ แบมแบมไม่มีอารมณ์มาสนุกกันงานเลี้ยงแสนหฤหรรษ์ เขาอยากจะอยู่คิดอะไรเงียบๆ เพียงคนเดียว เขากำลังนั่งอยู่ม้านั่งริมสระน้ำหลังหอประชุมที่จัดงานเลี้ยง ท่ามกลางความเงียบที่มีแสงไฟสลัวจากแสงสปอร์ตไลท์ตามริมทางเดิม แบมแบมรู้สึกจิตใจสงบมากขึ้น

“มานั่งเหม่ออะไรคนเดียววะเพื่อน”

แบมแบมหันขวับไปทันทีตามสัญชาตญาณ แล้วพบว่าเจ้าของน้ำเสียงนั้นไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นซอกจินนั่นเอง

“นายไม่ได้อยู่ในงานหรอกเหรอ” แบมถาม

ซอกจินยักไหล่เซ็งๆ “ฉันไม่ชอบที่คนเยอะๆ ที่มานี่ก็ไม่ได้เต็มใจหรอก” เขาบอกก่อนจะเลี้ยวมานั่งข้างๆ แล้วก้มลงไปเก็บก่อนหินปาลงสระ สีหน้าดูเบื่อหน่าย

“เฮ้อ/เฮ้อ”

ทั้งสองพร้อมใจกันถอนหายใจพร้อมกัน จนต้องหันมาจ้องสบตากัน.... ?

“ช่วงนี้นายดูแปลกๆ ไปนะแบม มีอะไรจะเล่าให้ฉันฟังรึเปล่า?”

คนถูกถามส่ายหน้ามึนตึง พลางหันหน้าหนีมองตรงไปยังสระกว้าง อากัปกริยาของคนชอบปกปิดความรู้สึกไม่สามารถปิดบังคนอย่างซอกจินได้เลยสักนิด

“นายเป็นคนเข้มแข็งนะแบม ใจกล้า ไม่ยอมคน แต่ว่า...นายไม่เหนื่อยบ้างเหรอ” มือหนาของซอกจินเอื้อมไปกุมมือแบมแน่น นัยน์ตาสองคู่ส่อประสานกัน สิ่งที่คนตัวโตกว่าเห็นในตอนนี้คือแววตาที่สั่นระริกของเพื่อนตัวเล็ก ราวกับจะอดกลั้นไม่ให้น้ำตามันเอ่อไหล

“ฟังนะเพื่อน ฉันรู้ว่านายไม่อยากจะแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น แต่การเก็บเรื่องทุกข์ใจไว้คนเดียว ถ้าไม่ระบายออกมาซะบ้าง มันจะแย่เอานะ ถึงฉันจะไม่มีประสบการณ์มากพอที่จะให้คำปรึกษาอันยอดเยี่ยมแก่นาย แต่ฉันคือผู้รับฟังที่แสนวิเศษ ไม่เชื่อก็ลองดูสิ”

เงียบไปนาน...

ก่อนที่ความเงียบจะกลืนกิน เสียงสะอื้นฮักของแบมแบมก็ทำลายความเงียบนั้น เพื่อนตัวเล็กโผเข้ากอดซอกจินอย่างลืมอายในศักดิ์ศรีที่เฝ้าเพียรสร้างมา

“ฮึก! ขะ..ขอแค่ห้านาที ฮึก...”

ซอกจินปลอบประโลมด้วยการกอดรัดแบมแบมไว้แน่น อกซ้ายที่เปียกชื้นทำให้รู้ดีว่าน้ำตาของเพื่อนรักที่รินไหลมันมากมายเพียงใด

“ฮึก...ฮือ...ตะ..ต้วนหลาง ฮึก...ขะ...เขา..ฮือ...”

สำหรับแบมแบมแล้วการร้องไห้ถือเป็นสิ่งที่เขาไม่อยากจะทำมากที่สุด เพราะเขารู้ดีแก่ใจว่าหากตัวเองได้ปล่อยให้น้ำตาหยดแรกไหลออกมาแล้ว ยากนักที่จะทำให้เขาสามารถควบคุมมันได้อีก เขาจะกลายเป็นคนเจ้าน้ำตา เป็นคนอ่อนแอ เขาไม่ชอบตัวเองที่เป็นแบบนี้จริงๆ

“ร้องซะนะ ร้องไห้ให้พอ แล้วนายจะสบายใจขึ้น” ซอกจินปลอบเสียงละมุนพลางกอดรัดลูบผมนุ่มอย่างอ่อนโยน หวังแต่เพียงว่าสัมผัสแต่ความหวังดีของเพื่อนคนนี้จะพอทำให้แบมแบมดีขึ้นได้บ้าง

 

“ปล่อยแบมเดี๋ยวนี้!!!

 

 

น้ำเสียงอันแข็งกร้าวตะหวาดลั่นมาจากด้านหลังทำเอาทั้งสองสะดุ้ง ใครจะไปคิดว่ามาร์คจะมายืนอยู่ตรงนี้ ในเวลาเช่นนี้ และเห็นแบมกับซอกจินกำลังกอดกันกลมแน่น

ไม่ทันได้มีจังหวะตั้งตัว มาร์คก็ถลาเข้ามาดึงร่างแบมแบมออกมาจากอ้อมกอดของซอกจิน ก่อนที่จะต่อยซอกจินหน้าหงาย ตามด้วยผลักจนกลิ้งตกม้านั่งไปชนกับต้นไม้ใหญ่เสียงดังตุบ

มาร์คกำลังโกรธจัด แววตาเขาดุร้ายราวกับสัตว์ป่า บรรยากาศเหมือนในห้องสมุดวันนั้นไม่มีผิด

“ต่อจากไอ้ยูค แล้วก็มาไอ้หมอนี่ ต้องอีกกี่คนถึงจะพอใจ” ถ้อยที่แสนหยาบกระด้างและน้ำเสียงที่ตวาดกร้าวเสียดหูยิ่งทำให้คนฟังเจ็บแปลบเหมือนโดนเข็มพันเล่มทิ่มแทง “แค่เอ็นอุ่นๆ ของฉันคนเดียวคงไม่เพียงพอเลยใช่มั้ย ถึงได้ถ่อมาให้มันกอด นี่ถ้ามาไม่ทันป่านนี้คงพากันไปไหนต่อไหน...”

แบมแบมปล่อยโฮหนักกว่าเดิม หน้าอกอัดแน่นจนแทบระเบิดแตกเป็นเสี่ยงๆ

“พะ...พอ หยุดพูดได้แล้ว ฮึก...ฮือ...”

“ร้องทำไม พูดแค่นี้ทนฟังไม่ได้รึไง???” มาร์คตะคอกกลับ “สำออย!

ใครกันที่ยืนอยู่ตรงหน้าในตอนนี้ ใช่ต้วนหลางของเขาจริงๆ เหรอ?? แบมแบมได้แต่ถามตัวเองในห้วงคำนึงวนซ้ำไปเวียนมา ต้วนหลางที่เคยอ่อนโยน ขี้เล่น มีรอยยิ้มเหมือนเด็กให้กับเขาหายไปไหนหมดแล้ว

ซอกจินที่ทนฟังอยู่ไม่ได้จนต้องลุกพรวดขึ้น เท่าที่ได้ยิน ทั้งอากัปกริยา ทั้งบรรยากาศ จากที่เคยแค่สงสัยตงิดๆ แต่ในตอนนี้เขาเริ่มเข้าใจถึงความสัมพันธ์อันน่าอึดอัดของสองคนตรงหน้าอย่างชัดเจนแล้ว และนั่นมันยิ่งทำให้เขารู้สึกสงสารแบมแบมจับจิต

ชั่วขณะที่มาร์คกำลังจดจ้องที่เพื่อนตัวเล็ก ซอกจินก็ถลาเข้าใส่มาร์ค ปล่อยกำปั้นหนักๆ อัดที่ปากเจ้าคนปากดี

“หุบปากไปเลยไอ้มาร์ค กูทนฟังมึงพล่ามมานานเกินไปแล้ว” ซอกจินพูดขึ้น สุดจะทนฟังได้ไหวอีกต่อไป ต่อให้แบมแบมไม่ทำอะไร แต่เขาคนนี้ล่ะจะขอพูดให้กระจ่างเอง “มึงหยุดพูดจาทำร้ายจิตใจแบมเดี๋ยวนี้”

“มึ.งอย่าเสือ.ก” มาร์คตอกกลับ

“กูจะเสือ.ก เพราะนี่...” ซอกจินว่าพลางชี้นิ้วมาทางร่างเล็กที่กำลังสะอื้นฮัก น้ำตาไหลรื้นๆ เปื้อนเปรอะไปทั้งแก้ม “แบมคือเพื่อนกู ในช่วงเวลาที่หมอนี่กำลังทุกข์ใจเพราะคนเหี้ยๆ อย่างมึง มันเป็นหน้าที่ของกูที่ต้องปลอบใจมัน”

คำพูดของซอกจินทำให้มาร์คชะงักนิ่ง บังเกิดความเงียบที่ชวนพะอืดพะอม ซอกจินจ้องทั้งสองคนสลับกันแล้วว่าต่อ

“มึ.งช่วยมองหมอนี่ให้ชัดนะไอ้มาร์ค มันต้องร้องไห้ก็เพราะมึงนั่นแหละ คิดดูเองแล้วกันว่าไปทำอะไรไว้ ก่อนที่จะมาพาลใส่คนอื่น ถ้าคิดจะรักแบม ก็อย่าทำให้มันเสียใจอย่างที่มึงทำอยู่ในตอนนี้ ตั้งสติแล้วตรองดู”

สงบลงได้เกินคาด... หลังจากจบโอวาทของชายที่ชื่อซอกจิน มาร์คดูสงบลงมาก ใบหน้าที่เคยกระด้างดากแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนลงค่อนไปทางหมองเศร้า ยิ่งเมื่อจ้องไปยังแบมแบมที่ยืนอยู่ใกล้แค่เอื้อมก็ยิ่งสะเทือนใจ ก่อเกิดเป็นความรู้สึกผิดอย่างท่วมท้น

สำหรับมาร์ค ทั้งที่เขาเองก็เพิ่งย้ำกับตัวเองว่าจะไม่ทำแบบนี้อีก จะไม่ทำให้แบมแบมเสียใจ แต่ทันทีที่เห็นแบมแบมอยู่ในอ้อมกอดของใครก็ไม่ใช่ตัวเขาเอง มันก็หึงจนหน้ามืด

หึงทั้งที่ตัวเองไม่มีสิทธิ เห็นแก่ตัวสิ้นดี!!

“แบม.. แบมแบม ฉัน...” มาร์คขยับปากจะพูด “ฉัน...”

แต่ยังไม่ทันได้พูดให้จบอย่างใจต้องการ จังหวะนั้นเองบุคคลที่ 4 และ 5 ก็พรวดเข้ามาในวงโคจรความน่าอึดอัด

“มาร์ค! เกิดอะไรขึ้น??” ฮิมชานถามเสียงเคร่งหน้าเครียด ด้านหลังเป็นชายร่างสูงแต่งแฟนซีผีจีน ส่งสายตาและสีหน้าเอาเรื่องมาทางมาร์ค

ถ้าเป็นในเวลาอื่นแบมแบมคงมีกะจิตกะใจจะหัวเราะขำ แต่ตอนนี้โสตประสาทของแบมแบมกำลังจดจ่อไปยังฮิมชาน หัวใจของเขาปวดร้าวจนแทบจะไม่รู้สึกอะไรแล้วในตอนนี้

“ฉันถามว่าเกิดอะไรขึ้น” ฮิมชานย้ำเสียงแข็ง ใบหน้าดูไม่สบอารมณ์เข้าไปใหญ่เมื่อไม่มีใครให้คำตอบเขาได้สักคนเดียว จนต้องย่างเข้ามาขนาบข้างมาร์ค แล้วกระซิบถามข้างหู “เป็นอะไรวะ?”

 
 

“ออกไปจากต้วนหลางเดี๋ยวนี้!!!!!

 
 

ทุกสายตาพลันหันมายังเจ้าของน้ำเสียงอันแข็งกร้าวโดยไม่ได้นัดหมาย พร้อมกับเครื่องหมายคำถามตัวโตแปะบนหน้าผากแสดงถึงความพิศวงสุดขีด เมื่อคำๆ นั้นมาจาก....

แบมแบม!!

ท่ามกลางความฉงนงง มีเพียงไม่กี่คนที่เข้าใจความเป็นไปดีในวินาทีต่อมา

“ผมบอกให้อยู่ห่างๆ ต้วนหลางไง!!” ไม่ว่าเปล่า แบมแบมรีบปาดคราบน้ำตาออกอย่างลวกๆ ด้วยหลังมือ ก่อนจะหรี่ถลาเข้าผลักฮิมชานจนกระเด็นไปตกอยู่ในอ้อมกอดของยงกุกผู้รอรับอยู่แล้ว

เวลานี้แบมแบมกลายร่างเป็นใครก็ไม่รู้ที่เขาเองก็ไม่รู้จัก ความรู้สึกเดียวในตอนนี้คือเขาไม่ต้องการให้ใครอยู่ใกล้มาร์ค และไม่อยากให้มาร์คอยู่ใกล้ใคร ทั้งที่รู้ว่าตัวเองอาจจะผิดที่มาทีหลัง แต่ร่างกายมันดูจะทำงานสวนทางกับสมองอย่างสิ้นเชิง

และชั่ววินาทีนี้เอง แบมแบมไม่อาจรู้หรอกว่าท่ามกลางความงุนงงของทุกคนนั้น มีประกายความสุขระยิบระยับจับอยู่นัยน์แววตาของผู้ชายคนหนึ่ง นั่นคือมาร์ค

ฮิมชานที่ตั้งหลักได้สะบัดยงกุกออกไปอย่างรำคาญ นัยน์ตาคู่สวยจดจ้องไปยังแบมแบมสลับกับเพื่อนนามว่ามาร์ค “เมื่อกี้นายว่าอะไรนะ แล้วต้วน.. ต้วนล่าง? มันใครกันเหรอ?”

คนถูกถามทำเป็นเหมือนได้ยิน แต่เขากลับเลือกพูดในสิ่งที่คิดต่อไป และไม่ต้องรอให้ใครมาสั่ง และไม่สนใจว่ามันจะนำมาซึ่งความน่าอับอายสักแค่ไหน

แบมแบมขยับเข้าควงแขนต้วนหลาง (ของเขา) ราวกับแสดงความเป็นเจ้าของ

“คุณฮิมชาน ผมชื่อแบมนะ ขอโทษที่ต้องทำแบบนี้ ถึงจะรู้ตัวว่าผมมาทีหลัง มาแทรกกลางระหว่างคุณกับพี่มาร์ค แต่...” แบมอึกอักเมื่อพูดถึงตรงนี้ เขาทำใจอยู่ชั่วครู่


“ผมเองก็รักพี่มาร์คเหมือนกัน”

 

 




..............................................................................................................................................................................................


 

 

โอ๊ยยยยยยยยยยยย บ๊ะแล้ว บ๊ะแล้วววววว เกือบตายเพราะตอนนี้ ใช้เวลาก่อนเลิกงานวันนี้วันเดียว เอาซะคางเหลือง แต่ถ้าถามว่าฟินมั้ย??? ตอบคือฟินมาก (สำหรับคนแต่งเองนะ 5555555555555) แล้วจัดหนัก 15A4 ขนาดนี้ ยาวๆ ขนาดนี้สมชื่อตอน คงพอชดเชยที่หายไปหลายวันได้น้า อิอิ

 

แล้วจะยังไงต่อล่ะ???????????????? มาร์คแบม ทูแจเนียร์ แต่ที่แน่ๆ ซอกจินแฟนไรท์อ่ะ อิอิ

ชอบก็เม้น เม้น นะกร๊าบบ แล้วไรท์จะมาต่อให้เร็วกว่าเดิม แบบว่ากำลังใจมา งานมันก็เดิน 555555

 

ปล. ปั่นสดนะ อย่าได้ถามเรื่องคำผิด ขอเวลาแก้แป๊บ

 

อัพเดต 28/2/5/2557 (ขอใช้วันนี้ละกัน)

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

3,107 ความคิดเห็น

  1. #3088 ButanolBelle (@ButanolBelle) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 20:50
    เอาความกล้ามาจากไหนคะลูก เข้าทางต้วนหลางเลยยย
    #3088
    0
  2. #3018 bam (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:15
    แบมเจ๋งว่ะ แต่จะเจ๋งกว่านี้ถ้าตอนหน้าหน้าจะไม่แตก
    #3018
    0
  3. #3007 Hukbam02 (@Hukbam02) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 16:23
    ชอบจัง555 อ่านฟิคมาหลายเรื่อง ถ้าเกิดเหตุการณ์แบบนี้นี่แบมจะหนีและโกรธพี่มาร์คนะ แต่แบม เห้ยยย ดีอ่ะทำแบบนี้มัน... เอาใจเราไปเลยยยย ????
    #3007
    0
  4. #2969 agnessyy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 23:34
    เอาแล่วๆ
    #2969
    0
  5. #2956 Ll.♥คลสวย (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 22:42
    แบมมม เทอทำดีม๊ากก ฟินมากอะ แบบลอยยยยยกร้อมเลือดกำเดาาา เฮือกกกกก
    #2956
    0
  6. #2908 mellow_aa (@mellow-aa) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มีนาคม 2559 / 21:07
    อารมร้ายทั้งคู่ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แต่คือมาร์คนี่เอะอะใช้กำลัง น่ากลัวนะคะ หึงโหดเหลือเกิน แล้วแบมนี่ลูกหนูกฌมโนไปไหนต่อไหน ไม่ถงไม่ถามเขาก่อน แต่โพร่งไปแล้วอะเนอะ เอาเถอะ เป็นไปได้ด้วยดี ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ รู้สึกเขินๆ 

    เราจะไม่พูดถึงแจบอมกับยองแจ เพราะดูร้ายเหลือเกิน 
    #2908
    0
  7. #2868 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 มกราคม 2559 / 01:13
    ยองแจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจ
    ร้ายไปแล้วววววววววววววววว
    อีพี่มาร์คนี่น่าหมั่นไส้จริงๆๆๆๆๆๆ
    โอ้วววววว น้องแบมออกตัวแรง
    #2868
    0
  8. #2755 jkevewg (@jkevewg) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 21:03
    แบมแบมลูก!!! ใจเย็นค่ะ ใจเย็น ฮ่าๆ
    #2755
    0
  9. #2734 Wrp (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 18:00
    แบมต้องเข้าใจผิดแน่ๆ ต้วนหลาง นี่ยิ้มย่องอยู่ใช่มั้ย ดีใจละสิท่า 555555555
    #2734
    0
  10. #2708 DefSoul_GD (@DefSoul_GD) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 01:17
    แล้วเนียร์ละ บี ??
    #2708
    0
  11. #2699 AkaKuro_KNB (@AkaKuro_KNB) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 กันยายน 2558 / 21:30
    แบมแบมสุดยอดอ่ะ
    #2699
    0
  12. #2657 Siriphansa Ngoennuan (@enggy555) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 กันยายน 2558 / 10:50
    ต้วนล่าง..... นี่คิดไปไกลเลย
    #2657
    0
  13. #2637 Park Ha Jin (@hcorio) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2558 / 06:40
    อัยย๊ะ! น้องแบมบอกรักพี่มาร์คแล้ว
    #2637
    0
  14. #2585 lee (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2558 / 17:22


    งุ้ยดีใจ...นุ้งแบมของพี่สารภาพรักแล้ว555อีพี่มาร์คต้องดีใจมากแน่ๆ
    #2585
    0
  15. #2583 Lee (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2558 / 16:50
    งุ้ยนุ้งแบมหึงแรงอ่ะ แถมสารภาพรักออกไปล่ะ



    อีพี่มาร์คต้องดีใจมากแน่ๆเลยอ่ะ
    #2583
    0
  16. #2562 PP Tuan (@PinkTuan) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2558 / 22:34
    เขินนน แกรแบมบอกรักพี่ต้วนต่อหน้ามาดามฮิมและบังผู้เป็นพยานรัก แอร้ยยยย
    #2562
    0
  17. #2547 lalissa (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 12:17
    นี่แกรู้ละใช่มั้ยว่าน่องหึงหวงแกมากอ่ะต้วนหลางงงงง

    แหมๆๆพอใจน้องแบมร้องไห้เพราะพี่แกนั้นแหละ

    ไม่ชัดเจนซะที

    น้องแบมปากกับใจตรงกันมากเลยยยย
    #2547
    0
  18. #2524 Yuvaret Katngam (@layavee0430) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 22:26
    ว๊ากกก แบมแบมดาร์ก ชอบ ๆ
    #2524
    0
  19. #2523 Yuvaret Katngam (@layavee0430) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 22:26
    ว๊ากกก แบมแบมดาร์ก ชอบๆ
    #2523
    0
  20. #2496 pong narak (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 เมษายน 2558 / 22:14
    ว้าว แบมแบม 555555 เป็นผู้หญิงต้องสงบปากสงบคำนะคะ
    #2496
    0
  21. #2399 Khampoohnaka (@Khampoohnaka) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มีนาคม 2558 / 20:47
    กรี้ดดดดดด...นู๋แบม^0^
    #2399
    0
  22. #2371 My love markbam (@a_mote3030) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2558 / 21:47
    แบมลูกแรงอ่ะ แต่ชอบๆๆๆๆ
    #2371
    0
  23. #2343 รัก (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 มกราคม 2558 / 23:27
    นุกนะ

    แบมกล้ามาก

    อีพี่มาร์คยิ้มเซียว ที่น้องหึง 55555555:)
    #2343
    0
  24. #2279 lc_bbie (@lc-bbie) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 15:21
    หืมมมมม แบแบมพูดออกไปแล้ววว แล้วเจบีจะเคลียร์เรื่องนี้ยังไงนะ
    #2279
    0
  25. #2267 Dadeii (@udi234) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มกราคม 2558 / 21:48
    ยองแจ วันนี้รู้สึก....นายจัง ฮึ้ย จินต่อยหนักเลยลูกเอ่ย
    #2267
    0