Homolism' GOT7 : MarkBam BNior

ตอนที่ 14 : Chapter 10 สามวันจาก... ความรู้สึกไม่เป็นอื่น (มั้ยนะ?)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,379
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    7 ส.ค. 57



CHAPTER 10 สามวันจาก... ความรู้สึกไม่เป็นอื่น (มั้ยนะ?)

 

 



 

“ไอ้ตอแหล !!!!

เสียงของซอกจินดังขึ้นเป็นรอบที่ 5 เมื่อพบว่าความจริงแล้วสาเหตุที่ทำให้เพื่อนร่วมห้องมันยิ้มอย่างเปี่ยมสุขในเมื่อคืนวานไม่ใช่เพราะได้รับเชิญไปร้องเพลงเป็นหลัก แต่ที่แท้แล้วคือมันตะล่อมอ้อนจินยองไปร้องเพลงกับมันได้สำเร็จ แต่ก็ไม่เชิงทีเดียวเพราะจินยองก็ถูกขอให้ไปร่วมแสดงเหมือนกัน ตอนแรกรู้ว่ามีแจ็คสันด้วยก็ทำเอาคิดหนัก แต่สุดท้ายก็ยอม

“ใครตอแหล ก็แค่พูดความจริงไม่หมดเท่านั้นเอง ฮ่าๆๆๆ” หวังหัวเราะลั่นชอบใจ และไม่ลืมจะส่งสายตาวิ้งค์ใส่จินยองที่นั่งอยู่ใกล้ๆ

ซอกจินส่ายหน้าเอือมๆ อดทนเหลือเกินไม่ให้ด่าไอ้เพื่อนจอมกวน

ขณะนี้ 3 หนุ่มกำลังอยู่ในห้องซ้อมเต้นของโรงเรียน ซึ่งสำหรับนักเรียนที่จะต้องไปแสดงที่ ม. ฮวาซอง จะได้สิทธิพิเศษในการไม่ต้องเรียนใน 3 วันนี้ เพื่อให้ซ้อมทันงาน งานนี้คงไม่มีใครสุขไปกว่าจินยองที่เกลียดการเข้าเรียนที่สุดแล้ว

แต่เอ... หรือจะเป็นชายหวัง??

“ขอบคุณนะพี่จินยอง ที่ตกลงมาร้องเพลงด้วยกัน ต้องสนุกแน่เลยจริงไหม?” แจ็คว่าพลางยิ้มกว้างอย่างเป็นสุข จะมีอะไรสุขไปกว่านี้ ได้อยู่กับคนที่ชอบทั้งวันเป็นเวลา 4 วันเต็มๆ มีโอกาสรุกทำคะแนนเพียบ

จินยองยิ้มรับขำๆ “ใช่... ต้องสนุกแน่ๆ ฉันอยากไปงานเลี้ยงนี้จริงๆ อยากเจอรุ่นพี่ อยากไปขอลายเซ็นรุ่นพี่ ฮมลซ!!

ตามจริงที่มานี่ก็แอบมาโดยที่ยังไม่ได้บอกแฟนหนุ่มที่ไปสัมมนาวิชาการกับคณาจารย์ที่เกาะเชจู 3 วัน แต่ว่า...จะให้ทิ้งโอกาสสนุกๆ แบบนี้ไปมันก็กระไรอยู่ แล้วแจ็คสันรุ่นน้องข้างบ้านคนนี้ก็ดีซะเหลือเกินจนยากจะปฏิเสธได้

“หวังว่านายจะไม่คิดไปไกลนะ”

“คร๊าบบบบบ ผม...ไม่คิดแน่นอน”

ปากก็บอกไม่คิด แต่ความจริงในใจใครจะไปรู้ได้ว่าตอนนี้เขาคิดไปถึงไหนๆ แล้ว ยกเว้น.... ซอกจินที่ยิ้มกริ่มอย่างรู้ทันอยู่ใกล้ๆ

“เออว่าแต่แบมมันหายไปไหนวะ ก็ตกลงกันแล้วว่านัดกันที่นี่ตอนเจ็ดโมงเช้า คนตรงต่อเวลาอย่างเจ้านั่นทำไมสายซะได้” หวังหันไปตามเพื่อนรัก ที่แสนรู้ไปเสียทุกอย่าง

            ซอกจินก็ไม่สามารถให้คำตอบที่แน่ชัดไปได้เหมือนกัน แต่จากมองเกมอันชาญฉลาดก็พอจะคาดเดาบางอย่างได้

            “บางทีอาจจะมีเรื่องที่หมอนั่นต้องไปเคลียร์ก็ได้ พวกเราก็ซ้อมๆ ไปก่อนเถอะ เดี๋ยวมันก็มา... เชื่ออัจฉริยะขั้นเทพอย่างไอ้จินคนนี้เถอะ หึหึ”

            ทั้งหวัง ทั้งจินยอง ต่างก็สบนัยน์ตากับซอกจิน เข้าใจในความหมายเดียวกันโดยไม่จำเป็นต้องเอื้อนเอ่ยออกมาเป็นคำพูดใดๆ





 

 

กริ๊งงงงงงงงงงงงง ง งงงงงง

ท่ามกลางความเงียบในห้อง 304 เสียงนาฬิกาปลุกดังระงมจนคนหลับเริ่มรู้สึกตัว มือสวยเอื้อมไปคลำต้นตอของเสียงทั้งที่ตายังไม่ยอมลืมได้ในทันที

เสียงนาฬิกาเงียบไปแล้ว... แบมแบมหลับตานิ่งอยู่บนเตียง ผ่านไปกว่า 10 นาที เปลือกตาคู่สวยเริ่มขยับเปิดรับแสงแห่งยามเช้าที่สาดลอดมาตามช่องหน้าต่าง

“อือ....อือ...”

ทันทีที่ขยับตัวความเจ็บปวดตามกล้ามเนื้อก็ทำเอาร้องครางออกมา โดยเฉพาะช่วงเอว และ... ด้านหลัง

เตียงต้วนหลาง...???

แบมแบมเพิ่งจะรู้ตัวว่าตอนนี้ตัวเองนอนอยู่บนเตียงของใคร ใครคนนั้นที่ทำให้เขามาตกอยู่ในสภาพนี้ ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปทั่วห้องอย่างถวิลหา แต่ก็พบแต่ความเงียบ และความว่างเปล่า

มาร์คหายไปอีกแล้ว....

พลันน้ำตามันก็เอ่อไหลออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ความน้อยเนื้อต่ำใจมันเพิ่มทวีมากเสียยิ่งกว่าความโกรธจากเรื่องเมื่อคืนเสียอีก

“เอ๊ะ..??”

จังหวะที่กำลังจะลุก ดวงตาคู่สวยก็พลันเหลือบไปเห็นบางอย่างที่มุมโต๊ะนั่งเล่น ที่เดิมที่เคยฝากบทรักอันเร่าร้อนเมื่อคืนนี้ มันคือถาดที่เต็มไปด้วยชามข้าวต้ม นม และน้ำเปล่า

แบมแบมพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นแล้วเดินไปที่โต๊ะ ทำให้สังเกตได้อีกอย่างว่าร่างกายที่เคยเปลือยเปล่าในตอนนี้อยู่ในเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งของมาร์ค

ข้อความที่วางอยู่ข้างถาดทำเอาที่มุมปากนั้นมีรอยยิ้มระเรื่อเจือให้ได้เห็น

ตื่นมาก็ทานซะนะ

3 วันนี้มีธุระสำคัญต้องทำ

แล้วจะกลับมา พร้อมให้นายลงโทษ

ต้วนหลาง.

 

คิดว่าจะยอมยกโทษให้ง่ายๆ เหรอ หึ!!!

 

 

 




 

 

ฮัดฮิ้วววววว!!!!

อีกฟากหนึ่งของกรุงโซล ณ มหาวิทยาลัยชื่อดังอย่างฮวาซอง ก็กำลังมีคนหนึ่งกำลังจามซะลั่นหลายรอบ ไม่รู้จริงๆ ว่าเพราะมีคนคิดถึงหรือโดนนินทาหรือเป็นหวัดไปแล้วกันแน่

“เป็นหวัดรึเปล่า หน้าดูซีดๆ นี่นา” ฮิมชานที่เห็นท่าไม่ดีก็อดไม่ได้ที่จะเข้าไปไถ่ถามทุกข์สุข แต่ก็ได้กลับมาเพียงรอยยิ้มร่า (ที่แปลกพิลึก)

“นายโอเคนะ”

“โอเคอยู่แล้วน่า ยังไงก็สู้ตาย ต้องเสร็จให้ทันงาน!” มาร์คบอกอย่างมาดมั่น คนฟังได้ยินแล้วก็วางใจ

“ถ้านายพูดถึงขนาดนั้นก็ช่วยไม่ได้ แต่อย่าฝืนแล้วกัน”

“โอเคๆ ว่าแต่ว่า... แบบนี้จะดีเหรอ?”

“หือ? พูดอะไรของนาย” ฮิมชานเลิกคิ้วสูง มองมาร์คอย่างไม่เข้าใจจริงๆ จังๆ (ตามประสาคนหัวช้า)

“นายนี่น้า ไม่มีเซ้นส์เอาซะเลย นี่ไม่ได้สังเกตหน้าไอ้ยงกุกเลยสิ ตอนที่มันเห็นนายอยู่กับฉัน” ว่าแล้วมาร์คก็ถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน “แกล้งบื้อหรือบื้อจริงๆ กันแน่”

แต่ฮิมชานผู้ปากหนัก ใจแข็ง ก็ยังตีมึนราวกับไม่ใส่ใจใยดีตามเคย

“แล้วยังไง? เรื่องของหมอนั่นไม่เห็นเกี่ยวกับฉันเลยสักนิด”

พอได้มองฮิมชานใกล้ๆ แบบนี้แล้วก็พลันยิ่งทำให้คิดถึงคนบางคนที่ห่างกันหลายกิโลเมตร เขาที่ได้แต่หึงหวงทั้งที่ไม่ได้เป็นอะไรกับเจ้านั่นเลยสักนิด แค่เห็นหมอนั่นอยู่กับชายอื่นก็โกรธจนควบคุมตัวเองไม่ได้ แถมยังทำเรื่องแย่ๆ ลงไปด้วยเหตุผลที่เห็นแก่ตัว

หมอนั่นจะให้อภัยเรามั้ยนะ






 

 

กว่าจะพาร่างของตัวเองออกจากห้องได้ก็สายไปกว่า 2 ชั่วโมง ถ้าเป็นเวลาปกติก็คงเข้าเรียนสายและโดนทำโทษไปแล้ว เว้นก็แต่วันนี้แบมแบมต้องไปซ้อมเพลงกับพวกแจ็คสัน ส่วนลึกของจิตใจก็ยังคงเฝ้าคำนึงถึงเรื่องมาร์ค แต่การแสดงความอ่อนแอให้ใครๆ เห็น ถือเป็นสิ่งที่เขาจะไม่มีวันทำเด็ดขาด

สามวัน สามวัน และสามวัน

ถ้าผ่านสามไปแล้ว และยังไม่มีอะไรที่ชัดจนจากมาร์ค แบมแบมสาบานกับตัวเองได้เลยว่าไม่ใครก็ใครต้องเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส

 
 

“นายเพี้ยนไปรึเปล่าวะ!!

เสียงหนึ่งลอยสะท้อนมาจากด้านหน้า น้ำเสียงที่แสนคุ้นเคยทำเอาหูแบมกระดิก เรียวขาก้าวฉับๆ ให้ไวขึ้น จนกระทั่ง... ถึงจุดเกิดเหตุ

เป็นอย่างที่คาดคิด เสียงนั้นไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นไอ้หวังนั่นเอง แต่ที่แปลกใจคือกำลังตั้งท่าจะมีเรื่องกับยูค ที่ตอนนี้ควรจะสถิตอยู่ในห้องเรียน

“ฉันพูดจริง ก็ตามที่ว่ามาล่ะนะ ฉันจะร่วมทีมขึ้นแสดงกับพวกนายด้วย นายก็รู้ว่าฉันหลานใคร คิดจะขัดใจฉันต้องคิดใหม่นะ หึหึ” คำอวดตัวที่แสนจะผยองพองขนของยูคยอม ยิ่งทำให้หวังเดือด รวมทั้งคนที่ใจเย็นใจสุดๆ อย่างจินยองด้วย

“มากไปแล้วนะยูคยอม ข่มขู่กันแบบนี้คิดว่าพวกเราจะกลัวรึไง แล้วที่สำคัญ ฉันอยากให้นายทำความเข้าใจกับคำว่าทีมซะใหม่ อย่างนายคงจะชินกับการอวดตัวเองว่าอยู่เหนือคนอื่น อย่างนั้น... มันไม่เหมาะจะเข้าทีมใครได้หรอก”

เกิดความเงียบไปหลายวินาที พร้อมๆ กับที่หน้ายูคชาจนเถียงไม่ออก

“ยอมให้เข้าทีมก็ได้ แต่มีเงื่อนไขนะ”

เป็นแบมแบมที่หลุดเข้ามาคลายบรรยากาศที่แสนตึงเครียดทั้งหมด

 “ไอ้แบม!!!!

แจ็คสันและซอกจินร้องเสียงหลงพร้อมกัน ตาเขียวปั๊ดมองดูเพื่อนรักสลับกับเจ้ายูคที่ยิ้มร่า

“เอาน่าๆ อย่าเพิ่งโวย ฉันมีเหตุผลนะ เพลงที่เราจะโคพเวอร์กันคือ CANDY ของ H.O.T มีสมาชิก 5 คน นายก็พูดเองนี่นาไอ้หวัง ว่าพวกเราขาดไปหนึ่งคน” คำพูดของแบมแบมยังพอจะทำให้สองหนุ่มเลือดร้อนสงบลงได้บ้าง ร่างบางจึงว่าต่อ “ก็อย่างที่บอกนะนายยูคว่ามีเงื่อนไข”

“เงื่อนไขอะไรว่ามาเลย ฉันรับได้ทุกอย่าง” ยูคบอกอย่างแข็งขัน มาดมั่นซะเหลือเกิน

แบมแบมยิ้มกริ่มก่อนจะแถลงไขให้กระจ่าง

“ข้อแรกคือต่อไปนี้ฉันจะไม่ไปทำเวรที่ห้องสมุดแล้ว คิดว่านายคงจัดการเรื่องนี้ได้...” ตัวเล็กเว้นช่วง แววตาคาดคั้นเอาคำตอบ

แม้จะดูขัดใจอยู่บ้าง แต่ยูคก็พยักหน้ารับตามใจ

“โอเค... ต่อด้วยข้อสอง เมื่อนายคิดจะมาเข้าร่วมทีมกับพวกเรา ก็หมายความว่าลงเรือลำเดียวกันแล้ว ฉันอยากให้นายเห็นทุกคนเป็นเพื่อน และให้เกียรติกันด้วย”

“ก็ได้ สบายมาก”

“และข้อสามสุดท้าย ขอโทษทุกคนซะ”

เงื่อนไขข้อสุดท้ายของแบมแบมทำเอาทุกคนตะลึงไปตามๆ กัน แต่ที่น่าตกใจไปกว่านั้น ในนาทีต่อมาใครจะคาดคิดว่าหมอนั่นจะทำตามจริงๆ

“แจ็คสัน ซอกจิน พี่จินยอง.... ขอโทษนะ”

แจ็คสัน ซอกจิน และจินยอง ได้แต่ทำตาปริบๆ มองหน้ายูคกับแบม ราวกับคนแปลกหน้า

ไม่มีอะไรทำให้ประหลาดโลกได้ขนาดนี้อีกแล้ว ใครจะไปคาดคิดว่าคำๆ นี้จะออกมาจากปากคนนิสัยร้ายกาจ หยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีอย่างนายคิมยูคยอม แล้วที่เหนือความคาดหมายกว่านั้นคือที่ยูคยอมยอมก็เพราะเป็นคำพูดของแบมแบม

แต่มันก็คือสัญญาณที่ดีจริงๆ เพราะเงื่อนไขนี้มันทำให้ทุกอย่างเริ่มดีขึ้น ยูคเป็นมิตรกับทุกคนมากขึ้น แจ็คสันก็เริ่มลดทิฐิของตัวเอง ซอกจินก็เริ่มเปิดใจรับเพื่อนใหม่ จินยองก็ลดช่องว่างกับแจ็คสัน แบมแบมเก็บปัญหาของตัวเองใส่ลิ้นชัก ทุกคนสนใจกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ตั้งหน้าตั้งตาฝึกซ้อมอย่างหนัก เพื่อการแสดงที่ดีอย่างที่สุดในวันงานเพื่อไม่ให้โรงเรียนเสียหน้า

            วันเวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก แต่สำหรับบางคนสามวันมันอาจจะให้ความรู้สึกว่ายาวนานก็เป็นได้ หนึ่งในนั้นคือคนที่อยู่ห่างไกลจากคนรักหลายไมล์ทะเล



 

 

 

เสียงคลื่นทะเลซัดสาดเข้ากระทบฝั่งดังมาเป็นระลอกประสานกับสายลมพัดโชยไสวราวกับบทเพลงแห่งธรรมชาติ สองหนุ่มในชุดนักเรียนฮวาซองกำลังยืนเคียงข้างทอดมองแสงอาทิตย์ยามเย็นที่กำลังจะลาลับ

“เชจูโดนี่สุดยอดจริงๆ เลยน้า ว่ามั้ย”

“นั่นสินะ”

น้ำเสียงของแจบอมราบเรียบ แววตาของเขามองตรงไปลับขอบฟ้า มีรอยยิ้มน้อยๆ ผุดให้ได้เห็น เขาอาจจะไม่ได้ทันสังเกตเห็นเลยว่าคนข้างๆ นั้นเหลือบมองเขาด้วยไฟปรารถนามากเพียงใด

“ไปเถอะ...  ได้เวลาไปแต่งหล่อแล้ว งานเลี้ยงอำลาคืนนี้จัดเต็ม” ยองแจว่าพลางยิ้มระรื่น ก่อนจะเดินนำแจบอมลิ่ว นัยน์ตาเป็นประกายเจิดจ้า เป็นแววตาที่ไม่อาจจะคาดเดาได้เลยว่าเขากำลังคิดอะไรในใจกันแน่

คืนวันศุกร์หรือวันสุดท้ายของการสัมมนามีงานเลี้ยงอำลาวิทยากรและผู้ร่วมงาน มีทั้งอาจารย์จากหลายโรงเรียน รวมทั้งนักเรียนที่ถูกคัดเข้าร่วมด้วย ถือเป็นโรงการดีๆ เชื่อมสัมพันธ์ระหว่างโรงเรียน ทุกคนต่างสนุกสนานในงาน ก่อนจะต้องกลับโซลในวันเสาร์ตอนเที่ยง

“อ๊ะ เครื่องดื่มนาย” ยองแจว่าพลางยื่นแก้วไวน์แดงให้เพื่อนรัก

“นายก็รู้ว่าฉันคออ่อนจะตายไป” ว่าพลางดันแก้วไวน์ออกไป

แอลกอฮอล์คืออีกหนึ่งสิ่งที่แจบอมขอยอมแพ้ มีครั้งหนึ่งเคยดวลเหล้ากับยองแจจนแพ้และต้องโดนลงโทษอย่างน่าอับอาย ชาตินี้เลยคิดว่าอะไรก็ตามที่เป็นของมึนเมาก็ขอไม่เข้าใกล้จะดีกว่า

“รู้น่าว่านายคออ่อน แต่นั่นมันก็สมัยประถมนะโว้ย โตป่านนี้แล้วคงไม่เมาพับไปง่ายๆ หรอกน่า” ยองแจไม่ลดละความพยายาม เล่นลูกตื้อจนอีกคนเริ่มใจอ่อน

กับไอ้เพื่อนคนนี้เท่านั้นแหละ รู้ซึ่งแก่ใจดีว่าถ้ามันได้ตื้อแล้ว ถ้าไม่ได้อย่างที่มันหวังก็ไม่มีทางเลิกล้มเด็ดขาด แจบอมเห็นแล้วก็ถอนลมหายใจ

“รับไปเถอะน่า ก็แค่ไวน์เอง ไม่เป็นอะไรหรอกเชื่อฉัน ฉันขออนุญาตอาจารย์แล้วด้วย”

แจบอมชั่งใจชั่วครู่ ก่อนจะรับไวน์ซ์มา พอได้ลองชิมไปแล้วก็ต้องยิ้มออกมาทีเดียว 

“อร่อยอ่าดิ๊ ฮ่าๆ งานเลี้ยงทั้งทีก็ปล่อยผีไปเลย”

“วันนี้นายดูแปลกๆ ไปรึเปล่าวะยองแจ”

คนถูกถามยักไหล่หน้าทะเล้น รอยยิ้มที่แฝงความนัยน์ยิ่งทำให้ชวนสงสัย จะว่าไปแล้วพักหลังๆ มานี้แจบอมก็สังเกตถึงความผิดปกติจากเพื่อนคนนี้ได้เหมือนกัน หากแต่เพราะใกล้กันมากเกินไป เรื่องบางเรื่องจึงทำให้มองข้ามไปอย่างง่ายดาย

“เออยองแจ เห็นจินยองเล่าให้ฟังว่านายชวนเขาไปงานวันเกิดเหรอ”

“อ่าใช่ ไม่ได้รึไง”

“ไปคุยกันตอนไหนวะ ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลย น่าสงสัย”

“พอเลยๆ ฉันบริสุทธิ์ใจโว้ย ก็แค่คิดว่าเพื่อนนายก็เหมือนเพื่อนฉัน รู้จักกันไว้ก็น่าจะดีกว่าไม่ใช่ไรไง นายนั่นแหละตัวดี มีแฟนแล้วไม่คิดจะบอกกันสักคำ ฉันเป็นเพื่อนนายนะ ปิดบังแม้กระทั่งฉันมันน่าเคืองจริงๆ ไม่ต้องเลย ไม่ต้องมาเถียง”

“หยุดพล่ามสักนาทีได้มั้ยวะยองแจ” ว่าแล้วก็มะเหงกเจ้าคนพูดมากเข้าหนึ่งที

“เขกมาได้ เจ็บนะโว้ยเจ้าบ้า” ยองแจค้อนใส่ตาเขียว มือน้อยก็ลูบถูหัวเหม่งเบาๆ

“ยองแจ... ขอบใจนะ”

“เออ!

จังหวะที่สองหนุ่มแห่งฮวาซองกำลังชนแก้วกันไปคุยกันไปนั้น ก็มีเด็กหนุ่มร่างเพรียวสวยเดินเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแฉ่งตรงเข้าใส่แจบอม อากัปกริยาบ่งบอกถึงความในใจอย่างปิดไว้ไม่มิดเลย

“ขอชนแก้วหน่อยได้มั้ย”

“ครับ”

แจบอมชนแก้วรับตามมารยาท แต่แค่นั้นมันก็ทำให้เด็กหนุ่มคนนั้นยิ้มแก้มแทบแตกแล้ว

“เราชื่อยองซู จากสาธิตซินซอง ดีใจจริงๆ ที่ได้เจอประธานของฮวาซองผู้มีชื่อเสียง รู้มั้ยว่าชื่ออิมแจบอมดังไปถึงโรงเรียนเราเลยนะ” เด็กหนุ่มที่ชื่อยองซูทักทายอย่างเป็นมิตร พยายามชวนแจบอมคุยกันต่อ ราวกับที่ตรงนั้นมีเพียงสองคน “ว่างๆ แจบอมก็มาเที่ยวโรงเรียนเราบ้างสิ เดี๋ยวยองซูจะพาทัศนาจรเอง”

“ครับ.. ถ้ามีโอกาสจะไปแน่นอน”

ยองแจที่ยืนอยู่นั้นเหมือนกลืนหายไปในอากาศ รอยยิ้มร่าที่เคยมีเลือนหายไป กลายเป็นความเย็นชาสุดขั้ว เป็นอีกครั้งแล้วที่ต้องทนยืนมองดูภาพแบบนี้ ภาพที่แจบอมมักจะเป็นจุดศูนย์กลางของทุกคน

“ขอโทษนะครับ ขอแทรกซักนิดนะ...” ยองแจว่าพลางขยับแทรกเข้าไป พร้อมส่งยิ้มหวานให้ยองซู ก่อนจะหันไปหาแจบอม “ขอตัวกลับห้องก่อนนะ รู้สึกปวดหัวยังไงไม่รู้ ไปนะ”

ว่าแล้วก็วางแก้วลงโต๊ะพร้อมจะเดินหนี แต่ยังไม่ทันพ้นก้าวที่สองข้อมือเรียวเล็กก็ถูกฉุดให้หยุดซะก่อน พอหันไปก็เห็นเป็นแจบอมนั่นเอง ที่ตอนนี้หน้าเข้มขมวดคิ้วแน่น

“เป็นไรป่าววะ” ยองแจถามเสียงเครียดด้วยความเป็นห่วง “หืม? ปวดหัวเหรอ”

“เออ นิดหน่อย นายมียาที่ห้องใช่มั้ย ขอไปด้วยคน”

“เออๆ แต่นายเดินไหวนะ”

“ไหวๆ”

แล้วสองหนุ่มก็เดินออกไปจากงานด้วยกัน ยองแจไม่ลืมที่จะหันหลังกลับมายกยิ้มหวานใส่คนอยู่เบื้องหลัง ก่อนจะเข้าประคองคว้าแขนแจบอมขึ้นพาดบ่า เมื่อเห็นอาการแย่ลงเรื่อยๆ จนแทบเดินไม่ไหว

 

 





 

ตุบ!!!!

ร่างของแจบอมหล่นลงไปนอนกับเตียงนุ่มอย่างหมดสภาพความเป็นแจบอมในเวลาปกติ ยองแจยืนมองร่างไร้สติของเพื่อนรักอย่างชั่งใจอยู่นาน พลางขยับเข้าไปนั่งข้างๆ แววตาทีแสนอาทรเลื่อนไล่ไปทั้งร่าง มือเรียวสวยขยับไปไล้ใบหน้าหล่อเหลา ขยับไล้ตามชายคางทั้งใบหูและเรือนผม

ยองแจโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้แล้วจุมพิตแผ่วเบาที่ปลายจมูกคนหลับ เขายกยิ้มอย่างพึงใจกับสิ่งที่ตนทำ สิ่งที่ปรารถนามาตลอดทุกเสี้ยววินาทีกำลังจะถูกปลดปล่อยแล้ว...

“นายต้องเป็นของฉันนะแจบอม เป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น”

 

 




 

...................................................................................................................


 

บ๊ะแล้ว บ๊ะแล้วววววววว ยังไงๆ พาร์ทนี้มันยังไง โนคอมเม้นจ้า ให้รีดเดอร์ว่ากันเองแล้วกัน เนี๊ยววว ไรท์ขอตัวไปแต่งตอนที่ 11 ต่อก่อน เพราะมันส์แน่ๆ (เม้นเยอะๆ สิ แล้วจะมาต่อเร็วๆ ไม่ให้รอนานเลย หึหึหึ...)

 

ปล. อัพช้าไปวันนึงอย่าว่ากันนะ ไรท์ไม่สบาย แฮ่กๆ T_T

 

อัพเดต 18/05/2556 (แก้ไข 07/08/2557)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

3,107 ความคิดเห็น

  1. #3105 2000_M (@Greentea_cafe) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 12:33
    ว่าแล้วเชียว!
    #3105
    0
  2. #3084 uromtbb (@uromtbb) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 17:17
    แอบกรี้ด แจร้ายมาก
    #3084
    0
  3. #3082 uromtbb (@uromtbb) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 16:23
    ตื่นสิแจบอม
    #3082
    0
  4. #3003 민밀 มินเมียมิลค์ (@prapanich) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2559 / 16:20
    แจ็คมาเก็บยัยแตงไวๆเลยนะะะ
    #3003
    0
  5. #2968 agnessyy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 23:09
    น้องแตงนิสัยไม่ดีแรงง
    #2968
    0
  6. #2955 Ll.♥คลสวย (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 22:36
    ไรต์ ทามมายน้องแตงเรื่องนี้ร้ายอย่างงี้ T^T
    #2955
    0
  7. #2941 NewLoly PanTanyakit (@ninewloly) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 23:42
    ฮอลลลทำไมแจร้าย
    #2941
    0
  8. #2907 mellow_aa (@mellow-aa) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 มีนาคม 2559 / 19:37
    เชรดดดดดดด เดี๋ยวนะะะะ ยองแจร้ายเหรออออ โหยตาย จินยองทำไงอะทีนี้
    มาร์คแบมเหมือนจะดีขึ้นมั้ยนะ
    #2907
    0
  9. #2867 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 มกราคม 2559 / 00:52
    เกร้ดดดดดดดดดดด
    ยองแจทำไมทำงี้
    #2867
    0
  10. #2836 แบมน้อย (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2558 / 13:14
    ยองแจแรงส์อ่ะ
    #2836
    0
  11. #2787 bankbank919 (@bankbank919) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2558 / 00:04
    อ่าววววว ยองแจจจจ!! ทำไมทำง้านนนนน
    #2787
    0
  12. #2761 Hermione (@pare1direction) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 17:40
    ร้ายมากยองแจ55555 โอ้ยยย อย่าทำแบบเน้TT
    #2761
    0
  13. #2733 Wrp (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 17:21
    ยองแจไม่ได้แจบอมแน่นอน .... หรือเปล่า ไม่กล้าฟันธงแล้ว 55555555555
    #2733
    0
  14. #2732 Wrp (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 17:20
    ยองแจไม่ได้แจบอมแน่นอน .... หรือเปล่า ไม่กล้าฟันธงแล้ว 55555555555
    #2732
    0
  15. #2697 AkaKuro_KNB (@AkaKuro_KNB) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กันยายน 2558 / 21:12
    ยองเเจ นางเเรงมากค่ะ
    #2697
    0
  16. #2666 PukyViolet (@PukyViolet) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 กันยายน 2558 / 15:40
    นี่ไง ยองแจใสใสไม่มีจริง
    #2666
    0
  17. #2650 Beebeewondercream (@anglebee) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กันยายน 2558 / 05:12
    ยองแจ๊ ทำไมหัดทำตัวร้ายกาจ กร๊าชชช
    #2650
    0
  18. #2633 Park Ha Jin (@hcorio) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2558 / 07:43
    อัยหยาา ยองเเจ
    #2633
    0
  19. #2615 inkza-555 inkza (@inkforever) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2558 / 11:14
    ยองแจนางร้ายยยย
    #2615
    0
  20. #2546 lalissa (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 12:07
    พี่บีโดนวางยา

    อื้อหื้อแจแจร้ายมากลูก

    ว่าแหละต้องชอบพี่บี

    ละเนี่ยร์ก็กำลังจะมา อย่าเจอนะะะะะกลัวใจเลยจริงๆ

    พี่มาร์คอีกสามวันโดนแน่
    #2546
    0
  21. #2522 Yuvaret Katngam (@layavee0430) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 22:13
    เสร็จยองแจแน่ พี่บี555
    #2522
    0
  22. #2495 pong narak (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 เมษายน 2558 / 21:34
    ไม่คิดว่ายองแจจะกล้า ลุ้นต่อๆ
    #2495
    0
  23. #2369 My love markbam (@a_mote3030) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:02
    จริงด้วย แจ ชอบ บี
    #2369
    0
  24. #2368 My love markbam (@a_mote3030) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:02
    จริงด้วย แจ ชอบ บี
    #2368
    0
  25. #2231 cj4030 (@cj4030) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 17:54
    ยองแจใสๆไม่มีนะฮับ
    #2231
    0