Homolism' GOT7 : MarkBam BNior

ตอนที่ 11 : Chapter 8 ไวท์เดย์ที่แสนดุเดือด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,629
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    7 ส.ค. 57



Chapter 8 ไวท์เดย์ที่แสนดุเดือด

 

 

 

ภายในห้อง 204 ของหอพักในโรงเรียนสาธิตชายแผนกมัธยมปลาย เป็นที่สิงสถิตของคู่หู(?) ที่เข้ากั๊นเข้ากัน อยู่ร่วมกันอย่างสันติไม่เคยแม้สักครั้งที่จะมีปากมีเสียง

“ไอ้หวัง!! กูบอกมึงหลายครั้งแล้วใช่มั้ยว่าอย่าตากกางเกงในไว้ในห้องน้ำ” ซอกจินเดินหน้าโหดออกมาจากห้องน้ำ หลังจากพบว่ามีกางเกงในของไอ้เพื่อนจอมซกมกตากพลิ้วเป็นแผงปลาทูอยู่เต็มราวแขวนผ้าเช็ดตัว

แต่แจ็คสันยังคงทำตีมึน ไม่สนใจ เอาแต่เล่นกีต้าร์ มือก็ขีดๆ เขียนๆ บนกระดาษยู่ยี่

“มึงได้ยินกูมั้ย!” ซอกจินตบกะบาลเข้าให้อย่างหมดความอดทน

“อะไรของมึงอีกวะ ตบได้ตบเอา ตบกูเป็นลูกเลี้ยงเลยนะมึง คนกำลังแต่งเพลง ขัดอารมณ์หมดเลย” หวังตบโต๊ะอย่างมีน้ำโห มือที่ถือกีตาร์ทำท่าจะฟาดใส่ซอกจิน แต่เจอสายตาดุๆ ของมันแล้วก็ไม่กล้า “เออๆ คราวหน้าจะไปตากที่อื่นละกัน”

“เออ! ให้มันทำได้อย่างที่พูด แล้วนั่นทำไรวะ?” ซอกจินถาม พร้อมกับฉกกระดาษบนโต๊ะมาดูอย่างไวจนหวังมองตามแทบไม่ทัน

มันคือเนื้อเพลงใหม่ที่แจ็คหมกมุ่นอยู่กับมันมาหลายวันแล้ว ตั้งใจกับมันเหลือเกิน แต่พอได้อ่านดูแล้วก็คิดว่ามันไม่เลวเลยทีเดียว

“เลี่ยนซะไม่มี” ซอกจินเบ้ปากอย่างหมั่นไส้ แต่ในใจรู้สึกชื่นชม “อย่าบอกนะว่าจะเอาไปร้องให้จินยองฟังในวันไวท์เดย์? ต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ”

“แน่นอน! เพื่อแฟนสุดที่รัก กูทำได้ทุกอย่างอยู่แล้ว ฮ่าๆๆ”

“แฟน?? จินยองเค้าไปเป็นแฟนมึงตั้งแต่เมื่อไหร่วะไอ้หวัง?

“มึงจะไปรู้อะไร้ ตอนเริ่มคบกัน ตอนนั้นมึงโดนยิงยาสลบ แล้วถูกจับไปผสมเทียมอยู่เลย” แจ็คหัวเราะร่วนอย่างสะใจ ท้องขดท้องแข็ง แต่ก็ต้องเบรกเอี๊ยดเมื่อเห็นซอกจินยิ้มชั่วยืนโบกไม้เบสบอลพร้อมลงมือ

“มึงเคยตลกอยู่ดีๆ ฟื้นอีกทีโรงบาลโซลไหม ไอ้หวัง??”

ช่างเป็นคู่รูมเมทที่สุดแทนจะปรองดอง ไม่มีการทะเลาะเบาะแว้งกันเลยสักนิดเดียว จริงไหม??

 

 







 

White Day หรือก็คือวันที่ 14 มีนาคม ของทุกปี เป็นวันที่ผู้ชายมอบคุกกี้หรือลูกกวาด ให้เป็นของขวัญแก่ผู้หญิงที่ให้ช็อกโกแลตแก่ตนในวันวาเลนไทน์ เพื่อเป็นการขอบคุณหรือตอบรัก หรือเป็นการสารภาพรักแก่ผู้หญิงที่ตนชอบ แต่ในฮวาซองด้วยความที่เป็นโรงเรียนชายล้วนจึงมีธรรมเนียมพิเศษเฉพาะ คือทุกคนสามารถมอบความรักให้ใครก็ได้ ซึ่งผู้ถูกมอบให้ก็ต้องรับไว้ถือเป็นการแสดงคำขอบคุณ แต่ถ้ามอบของตอบกลับไปแสดงว่ายอมรับรัก และพวกเขาทั้งคู่ก็จะตกลงเริ่มเดทกัน

White Day ทำให้เช้าวันนี้คึกครื้นเป็นอย่างมาก แบมแบมถูกหวังและจินลากมาแต่เช้า เอาจริงๆ แล้วซอกจินก็ถูกลากมาอีกที (ส่วนมาร์คก็ยังไม่กลับมาอีกตามเคย - -**) และด้วยความที่มาโรงเรียนเช้ากว่าทุกวันก็เลยต้องมาฝากท้องที่โรงอาหารกลาง สิ่งแรกที่เห็นได้เด่นชัดกว่าสิ่งใดก็คือจินยอง...กับ...!!

จินยองที่กำลังยืนอยู่กับแจบอม!!??

“สองคนนั้นเค้าไปสนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่?” ซอกจินรำพึงเบาๆ ดูฉงนเล็กน้อย

“อยู่ชั้นปีเดียวกันมันก็ต้องได้คุยกันบ้างแหละ พวกเขาคงจะเป็นเพื่อนกัน” แบมว่าพลาง เหลือบหันไปมองแจ็คสันที่ทำหน้าพร้อมจะพ่นไฟ “เฮ้ย! ใจเย็นๆ”

เย็นได้ที่ไหนล่ะ แจ็คสันดูโกรธอย่างจริงๆ จังๆ แววตาคมนั้นทั้งขุ่นมัวและชั่วร้าย แฝงความซ่อนเร้นบางอย่างชนิดที่ว่าเพื่อนสองคนนี้ไม่มีทางเข้าใจ

จังหวะที่พร้อมจะถลาเข้าใส่จินยองและแจบอมนั่นเอง เสียงฝีเท้าคนนับร้อยกระทบพื้นดังลั่นสนั่นโรงอาหาร พอหันไปมองก็เห็นเป็นนักเรียนฮวาซองหลายสิบชีวิต ยังไม่รวมนักเรียนจากโรงเรียนอื่นพากันวิ่งกรูเข้าใส่แจบอม ทั้งเบียดเสียด ทั้งผลัก จนจินยองกระเด็นออกมาจนไม่มีโอกาสได้เข้าใกล้แจบอมอีกเลย

และยังไม่ทันที่ชายหวังจะได้วิ่งไปถึงตัวจินยองประดุจเจ้าชายขี่ม้าขาวไปช่วย รุ่นพี่สุดหล่ออีกคนก็ซิวตัดไปหน้าก่อนเสียแล้ว

“สงสัยวันนี้มึงจะไม่มีดวงเรื่องความรักว่ะเพื่อน” ซอกจินว่าพลางตบไหล่เพื่อนราวกับจะให้กำลังใจแต่ใบหน้ายิ้มขำ “ว่าแต่คนนั้นใครวะ ที่จินยองไปด้วย”

“ถ้าจำไม่ผิดนะ น่าจะชื่อชเวยองแจ รองประธานนักเรียนอ่ะ” แบมแบมตอบแทนแจ็คสัน ที่เอาแต่เงียบ... ไม่ยอมพูดจา หน้าบูดบึ้งเหมือนโดนผึ้งต่อย

 




 

 

 

จินยองตามยองแจไปเรื่อยๆ จนถึงม้านั่งหลังตึกปีสามลับตาผู้คน ในใจก็แอบลอบคิดว่าคนๆ นี้มีธุระอะไรกับตนนักหนาถึงพามาไกลขนาดนี้ จะว่าไปแล้วทั้งสองก็มีเจอกันอยู่บ่อยครั้ง แต่ไม่ค่อยจะได้พูดคุยกันเลย รู้แต่เพียงว่ายองแจคือเพื่อนสนิทที่แจบอมเคยพูดถึงอยู่บ่อยครั้ง และภาพแจบอมกับจินยองอยู่ด้วยกันก็ถือว่าเป็นอะไรที่เห็นได้บ่อยเหลือเกิน

“แปลกเนอะ เราก็อยู่ปีเดียวกันแท้ๆ เจอกันก็ออกบ่อย แต่แทบจะไม่ได้คุยกันเลย” ยองแจเปิดบท ใบหน้าหล่อตี๋นั้นยิ้มละไมดูน่ารัก

“นั่นสินะ” จินยองอดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม “แถมตอนปีหนึ่งก็พักหอห้องข้างๆ กันด้วย”

เกิดความเงียบอยู่ชั่วครู่ ท่ามกลางบรรยากาศแสนประหลาด สองหนุ่มประสานดวงตากันเป็นประกาย

เป็นยองแจที่เอ่ยขึ้น ปากเรียวสวยขยับยิ้มบางๆ “ที่พานายออกมา เพราะไม่อยากให้คิดมาก เรื่องแฟนคลับของแจบอมน่ะ นายไม่ต้องไปใส่ใจ”

“เอ๋....?? นายรู้??” จินยองตกใจตาเบิกกว้าง

“เห็นฉันเงียบๆ แต่ก็ไม่ได้โง่นะ ทำไมจะไม่รู้ว่านายกับเพื่อนสนิทคบกัน”

“ยองแจดูสนิทกับแจบอมจริงๆ นะ เหมือนจะรู้เรื่องเขาแทบทุกอย่างเลย”

“ก็ไม่เชิงหรอก คงจะเพราะบ้านใกล้กัน พ่อกับแม่รู้จักกัน เข้าโรงเรียนเดียวกันตั้งแต่เด็ก อะไรที่ไม่อยากรู้อยากเห็นบางทีมันก็มาเอง ฮ่าๆๆ ว่าไปนั่น...” ยองแจว่ายิ้มๆ ก่อนจะเข้าโหมดจริงจัง “นายคงไม่ได้หึงฉันกับหมอนั่นหรอกนะ”

“เฮ้ย! ไม่เลย เปล่าเลยๆ” จินยองสะดุ้งแทบนั่งไม่ติดที่ รีบแก้ตัวจนลิ้นรัว “ไม่เคยคิดแบบนั้นจริงๆ นะ”

ยองแจเห็นแล้วก็ทำเอาหลุดหัวเราะ พลางยื่นมือเข้าขยี้เรือนผมนุ่มของจินยองอย่างเอ็นดู “นายนี่น่ารักดีนะ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมแจบอมถึงชอบนายมาก”

“แหะๆ”

“อ้อ เพิ่งนึกขึ้นได้ วันอาทิตย์ที่จะถึงนี้เป็นวันเกิดฉัน เราฉลองกันง่ายๆ ที่บ้าน นายก็มาด้วยสิ นะๆ”

“เอ่อ...” จินยองครุ่นคิดอย่างลังเลอยู่นาน แต่พอเห็นรอยยิ้มละมุนกับแววตาอ้อนๆ ของคนชวนแล้วก็จำต้องพยักหน้ารับอย่างปฏิเสธไม่ได้ “อื้อ ขอบคุณนะยองแจ”

สำหรับจินยองแล้ว ตามจริงก็มีบางครั้งที่แอบคิดหึงหวงยองแจที่มักจะอยู่เคียงข้างแจบอมได้ตลอดโดยไม่ต้องหลบซ่อนใคร จนมองข้ามอะไรหลายอย่างไป และเขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าคนๆ นี้ที่อายุเท่ากัน จะมีกลิ่นไอความอบอุ่นละมุน ชวนให้รู้สึกดีที่ได้พูดคุยกันมากเพียงนี้

อาจจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันก็ได้สินะ... จินยองรำพึงกับตัวเองในห้วงความคิด

 

 



 

 

ส่วนแบมแบม... ตั้งแต่โดนจู่โจมด้วยคำพูดแบบนั้นของยูคยอม “ฉันก็แค่อยากอยู่กับนายเท่านั้น” มันทำให้เกิดบรรยากาศบางอย่างที่เปลี่ยนไป จะเรียกว่าอะไรดีล่ะ? อีลักอีเหลื่อ? จะอะไรก็ช่างแต่มันก็ทำให้แบมแบมทำหน้าไม่ถูกทุกครั้งที่ต้องเจอยูคยอมในห้องเรียน หรือ... ที่ไหนๆ ก็ตาม

“ฉันว่าจะถามตั้งแต่เช้าแล้วนะ...” ซอกจินเปรยขึ้น ในปากก็ยังเคี้ยวขนมปังตุ้ยๆ จนแก้มแทบแตก (เที่ยงนี้ 2 หนุ่มซื้อของมากินบนห้อง ชายหวังโดดเรียนตั้งแต่เช้า) “นายกับไอ้ยูคนั่นมีไรกันรึเปล่าวะ”

พรวดดดดดดด!!!!

คำถามยิงตรงของซอกจินทำเอาแบมแบมถึงกับสำลักขนมปังไส้ครีมพ่นใส่ซอกจินซะเต็มหน้า

“เอ่อ... ขอโทษว่ะ” เพื่อนตัวเล็กขอโทษขอโพยพลางล้วงผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดให้ซอกจินที่ปั้นหน้าดุยิ่งกว่าหมาร็อตไวเลอร์

“เห็นนายตกใจขนาดนี้ แสดงว่าต้องมีอะไรกับไอ้ยูคแน่ๆ หึหึ... ไหน คายออกมาซะดีๆ”

เมื่อหมดหนทางซะปิดบังไอ้เพื่อนแสนรู้คนนี้ แบมแบมก็ต้องยอมจำนนเล่าเรื่องในห้องสมุดให้ฟัง... ซึ่งปฏิกิริยาตอนรู้เรื่องไม่ผิดไปจากเขาเลยสักนิดเดียว

“นี่ถ้าเป็นไอ้หวังเล่าฉันจะไม่เชื่อเลยนะ...” ว่าพลางเปรยสายตาไปยังโต๊ะของยูคที่ว่างอยู่อย่างหวาดๆ “ฟังดูแล้วมันอาจจะชอบนาย หรือไม่ก็อาจจะมีแผนการบางอย่าง”

แบมแบมเลิกคิ้วสูง ทำตาปริบๆ เอียงคอเล็กน้อยเป็นเด็กช่างสงสัย

“แผนการ???”

“ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่ยังไงก็อยากให้นายระวังตัวไว้ บอกตามตรงฉันไม่เคยไว้ใจมันเลย”

“อื้อ...” แบมพยักหน้าเบาๆ ในใจก็เห็นด้วยที่ซอกจินอยู่บ้าง อีกใจก็รู้สึกว่ายูคก็ไม่น่าจะเป็นคนเลวร้ายขนาดนั้น บางทีอาจจะเป็นเหมือนพวกเด็กเอาแต่ใจที่แสดงความรู้สึกไม่ค่อยเป็นก็ได้

“ว่าแต่... จะว่าไปนายก็เนื้อหอมใช่เล่นเลยนะแบมจัง ของขวัญเต็มโต๊ะเลย กลายเป็นขวัญใจของรุ่นพี่ไปแล้วล่ะสินาย”

“เออ พูดอย่างกับว่านายไม่เนื้อหอมงั้นแหละ” แบมแบมยิ้มทะเล้น เมื่อเหลือบไปมองกล่องของขวัญที่แทบจะล้นล็อกเกอร์ที่อยู่หลังห้อง “ไม่คิดจะชอบใครเข้าสักคนเลยเหรอ??”

“ไม่มีทาง!!” ซอกจินกระโชกเสียงจริงจัง ใบหน้าแสดงออกถึงความเบื่อหน่ายเสียเต็มประดา

“ถ้ามีความรักแล้วต้องเป็นอย่างไอ้หวังที่เอาแต่หน้ามืดตามัวตามจินยองต้อยๆ เหมือนหมาตามขี้ หรือแม้แต่นายที่ทำตัวเป็นยีราฟใส่วิกชะเง้อคอมองไอ้รุ่นพี่มาร์ค ฉันไม่เอาด้วยหรอก อยู่คนเดียวสบายกายสบายใจกว่าตั้งเยอะ!

แอ๊ะ... หมาตามขี้?? ยีราฟใส่วิก??

แบมแบมได้แต่เอามือลูบตัวลูบคอตัวเองอย่างเวทนา ลอบคิดในใจว่า “กูเหมือนยีราฟใส่วิกตรงไหนวะ??” จากคำพูดคำจาของซอกจินแล้ว ดูท่าทางจะไม่อยากมีแฟนจริงๆ จังๆ อย่างกับว่าเคยมีความหลังที่แสนเลวร้ายเกี่ยวกับความรักก็มิปาน

“เออ... ฉันจะคอยดูแล้วกัน”

แบมแบมปาขนมปังใส่คนตรงหน้าอย่างหมั่นไส้!

 





 

 

วันที่ 2 ของการทำเวรที่ห้องสมุดร่วมกับยูคยอม เจ้าของถ้อยคำที่ทำเอาแบมแบมอึ้งเป็นแมวโดนหมาบอกรัก และตลอดทั้งวันก็ไม่มีบทสนทนาอะไรต่อกันเลย นอกจากสายตาแปลกๆ ชวนอึดอัด

จริงๆ แล้วตลอดทั้งวันยูคยังมีภารกิจคือพบปะแฟนคลับ ไม่ได้เวอร์ไปจริงๆ เลยสักนิด ไวท์เดย์นี้ทำให้แบมแบมรู้ซึ้งเลยว่าใครเป็นที่นิยมมากมายในโรงเรียนสาธิตชายฮวาซองแผนกมัธยมปลายนี้บ้าง คนแรกคือรุ่นพี่ปีสามนามว่าคิมคิบอม คนที่สองคือประธานนักเรียนมาดขรึมอิมแจบอม คนที่สามคือนายยูคยอมผู้แสนร้ายกาจ ขวัญใจแม่ยกรุ่นพี่ และคนสุดท้าย...ต้วนหลางหรือมาร์คนั่นเอง ซึ่งทำเอาบรรดาแฟนคลับแห้วไปตามๆ กัน เพราะเจ้าตัวหายไปตายที่ไหนแล้วก็ไม่รู้

“หึ!!!!!!! เดี๋ยวถ้าซ้ำชั้นอีกแม่จะหัวเราะให้ฟันหัก”

แบมแบมเอาแต่บ่นอยู่กับกองหนังสือจนไม่รู้เลยว่ามีเงาตะคุ่มๆ กำลังย่องมาหยุดอยู่ข้างหลังพร้อมจะสิง(?)

“บ่นพึมพำอะไรของนาย”

“จ๊ากส์!

มือน้อยๆ เหยี่ยงไปแบบไม่ต้องคิดด้วยความตกใจ แต่มันถูกรับไว้โดยร่างสูงที่ยิ้มกริ่มอยู่ชิดใกล้

“ตกใจหมดเลย... นึกว่าผี”

“ผีที่ไหนจะหล่อขนาดนี้” ยูคยิ้มย่องอย่างภูมิใจในความหล่อดีมีชาติตระกูลของตัวเองซะเต็มที่ ทำเอาแบมแบมทำหน้าเหมือนจะอ้วก

“เออ! ไอ้คนหล่อปล่อยสิ!” แบมแบมสะบัดข้อมือออก แล้วรีบเลี่ยงๆ ออกให้ห่างจากกลิ่นกายหอมกรุ่นของยูค รีบหอบเอาหนังสือเดินหนีจะไปเก็บเข้าชั้น

ยูคก้าวฉับๆ ตามไปอย่างรวดเร็วเป็นเงาตามตัว

“นายไม่มีอะไรจะให้ฉันเลยเหรอ?”

น้ำเสียงยียวนแบบเดิมๆ ทำเอาแบมแบมหันขวับกลับมาด้วยใบหน้าแสนกระด้างชา “แล้วทำไมฉันต้องให้อะไรนายด้วย ที่ได้มาวันนี้ยังไม่พออีกรึไง ได้ข่าวว่าต้องเอาสิบล้อมาขนกลับเลยนี่”

“นายหึงเหรอ หึหึ”

“หึง?? เฮ้อ... ประสาท!

ตัวเล็กรีบจัดหนังสือเข้าที่ แล้วรีบก้าวฉับๆ หนี แต่สุดท้ายก็ไม่พ้นยูคที่ขายาวกว่ามายืนขวางอยู่ข้างหน้า พร้อมกับเข้าประชิดตัวจนแบมแบมต้องถอยร่นไปติดกับตู้หนังสือ

“ถ้านายไม่มีของขวัญเหมือนคนอื่นจะให้ อย่างน้อยๆ ก็น่าจะมีจูบนะ” ว่าพลางพร้อมยื่นหน้าหล่อๆ เข้ามาใกล้

ตามสัญชาตญาณป้องกันตัวเอง แบมแบมรีบเอามือป้องปากตัวเองอย่างรวดเร็ว แต่ทว่า....

 
 

จุ๊บ....!!!

 
 

ริมฝีปากแสนแผ่วเบาประทับจูบอย่างนุ่มนวลบนแก้มอวบของแบมแบม


“..............”

 
 

เงียบไปเลย... กับความรู้สึกของแบมแบมที่อยากจะหายตัวหายเข้าไปในซอกรองเท้าตัวเองเหลือเกิน นัยน์ตาคู่สวยยังคงเหลือกโพลงมองชายตรงหน้าที่เพิ่งจะขโมยจูบแก้มเขาไปหมาดๆ มือน้อยๆ ต้องงานอย่างหนักเหมือนโดนสาปให้แข็งทื่อ ทั้งที่วินาทีนี้เขาแทบอยากจะตั้นหน้าไอ้บ้านี่มากจริงๆ

จังหวะนั้นเอง ชายผู้ใครก็ไม่คาดคิดโผล่มาจากด้านหลัง ทำเอาแบมแบมตกใจจนหน้าถอดสี

และแทบไม่ต้องรอให้ใครได้ตั้งตัว มาร์คก็ดึงยูคยอมออกมาให้ห่างจากร่างแบมแบม พร้อมกับส่งหมัดหนักๆ เข้ากระแทกหน้าอย่างจัง จนยูคถลาไปจนกับตู้หนังสือจนกระจัดกระจาย

แบมแบมไม่เคยเห็นมาร์คโกรธขนาดนี้มาก่อนเลย ไม่ว่าจะเป็นตอนที่โกรธพ่อ หรือตอนที่ไปเอาเรื่องยุนกิ ครั้งนี้มันดูรุนแรงเหลือเกิน นัยน์ตาเขาดุร้ายราวกับสัตว์ป่า พร้อมจะฆ่าคนได้


น่ากลัว!!!!!

 
 

ไม่มีช่องทางให้ได้ต่อต้านเลยสำหรับยูคยอมทั้งที่ดูเหมือนจะตัวใหญ่กว่าแต่ฝีมือการต่อสู้จัดได้ว่าอ่อนหัด ทั้งตัวลงไปหมอบราบอยู่กับพื้นปล่อยให้มาร์คระรัวหมัดใส่ใบหน้าไม่ยั้ง

 
 

น้ำตาใสๆ ไหลริบอาบสองแก้มของแบมแบม แต่ไร้ซึ่งเสียงสะอื้น

 
 

ยิ่งกว่าความกลัวคือความไม่เข้าใจและสับสน!! ทำไมมาร์คต้องทำแบบนี้ ทำไมต้องโกรธยูคถึงขนาดนั้น หรือจะหึง????? หึงอย่างนั้นเหรอ?????

แล้วทำไมต้องหึง ทำไมต้องไม่พอใจด้วย!!!

ทั้งที่ตัวเองก็มีแฟนอยู่ก่อนแล้ว....

 
 

“หยุด!!!!!

 
 

แบมแบมตวาดกร้าวเสียงดังก้องไปทั้งห้องสมุด มาร์คที่กำลังจะทุ่มหมัดสุดท้ายลงไปหยุดชะงัก ด้วยน้ำเสียง ด้วยใบหน้าที่โกรธเกรี้ยวของตัวเล็ก และน้ำตาใสๆ ที่ไหลริน ทำเอาดวงตาทั้งสองคู่ของร่างสูงลุกวาว

“ปล่อยยูคยอมซะ ปล่อยสิ!!!!!

แบมแบมพุ่งเข้าไปผลักร่างของมาร์คจนกระเด็นออกจากตัวยูค ที่ตอนนี้ช้ำชุ่มเลือดไปทั้งหน้า สภาพความหล่อแทบจะไม่เหลือให้เห็นอีกต่อไป

“ยูคยอมเค้าไปทำอะไรให้นาย ทำไมต้องทำร้ายเขาขนาดนี้ด้วย ตอบ!!!!!

 
 

เงียบ.....

 
 

ไม่เพียงมาร์คเท่านั้นที่ทำหน้าเหมือนโดนต่อย ยูคเองก็ไม่คาดคิดว่าแบมแบมคนนี้จะออกตัวปกป้องเขาที่เป็นคู่กัด แต่ที่ช้ำสุดก็คงเป็นมาร์ค

มาร์คพยุงตัวลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า แววตาหยุดนิ่งที่ร่างบางราวกับตัดพ้อ เรียวปากขยับยิ้มอย่างสมเพชในตัวเอง

 

“ฉันก็แค่โกรธที่ผู้ชายอื่นแตะต้องนาย ฉันคงผิดมากสินะ...”

สิ้นถ้อยคำอันแสนบาดลึกจิตใจ มาร์คก็หันหลัง แล้วเดินจากไป ทิ้งแบมแบมไว้เพียงเบื้องหลังที่หน้าชาเป็นศพ แต่หัวใจกลับเจ็บแปลบจนแทบจุก

นี่เราทำอะไรลงไป...

 

 

 





 

ท่ามกลางความเงียบ กับแสงไฟสลัวๆ ตามข้างทางเดินไปยังหอพัก ต่างฝ่ายต่างก็เฝ้าคิดคำนึงถึงเรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อสักครู่นี้ แบมแบมรู้สึกผิดพิลึกที่ต้องมาเป็นสาเหตุให้ผู้ชายข้างๆ ต้องมาเจ็บตัวด้วยเรื่องที่เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไม... มันเกิดขึ้นได้ยังไง?

“นี่... นายยูค” เสียงหวานเอ่ยขึ้นราวกับเสียงกระซิบ รู้สึกหวั่นๆ อยู่ในทีเมื่อเห็นใบหน้าอันเคร่งขรึม กับรอยฟกช้ำที่มุมปาก คาง และเบ้าตา

“เรียกแล้วทำไมไม่พูดล่ะ” เสียงเย็นๆ ลอยมาพาหัวใจสั่น

“เอ่อ... ถึงจะฟังดูแปลกๆ และฉันก็ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไง แต่ฉัน... เอ่อ...”

“ขอเข้าประเด็นเลยได้ไหม?”

แบมแบมแทบจะครางหงิงเป็นลูกหมาเมื่อโดนดักคอเข้าให้ ใบหน้าทำงานอย่างหนักเหลือเกินที่จะให้มีรอยยิ้มบ้าง แต่ก็เป็นเพียงรอยยิ้มที่ฝืนซะไม่มี ก่อนจะตีหน้าขรึมเข้าโหมดจริงจัง

“ฉันก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี ฉันแค่อยากจะขอโทษนายแทนต้วนหลางด้วย เขาอาจจะดูร้ายๆ แต่ไม่ใช่คนเลวอะไรหรอก”

ยูคยอมนิ่งไปเลย... เท้าสองข้างหยุดชะงัก ใบหน้าชุ่มเลือดค่อยๆ หันมายังตัวเล็กราวกับตุ๊กตาไขลาน จ้องมองแบมแบมเหมือนกับคนแปลกหน้า

“เมื่อกี้นายว่าอะไรนะ? ต้วนหลาง???”

“อ๋อ เออลืมไป ฉันหมายถึงรุ่นพี่มาร์คน่ะ”

“เขาให้นายเรียกว่าต้วนหลาง??” ยูคถามเสียงเย็น แบมแบมพยักหน้ารับเบาๆ ด้วยความรู้สึกแปลกๆ

“แล้วนายรู้มั้ยว่ามันหมายความว่าอะไร”

“เอ๋... จำได้ว่าหมายถึงคำที่เอาไว้เรียกพี่อะไรนี่แหละ” ตัวเล็กตอบออกไปด้วยใบหน้าอันแสนซื่อตามที่เข้าใจ แต่ทว่ายิ่งเห็นใบหน้าที่ดูจะโกรธกริ้วกับรอยยิ้มหยันๆ ของยูคแล้ว มันน่าสงสัยจริงๆ “หรือว่า... มันไม่ใช่เหรอ?”

ยูคใช้ความเงียบยืนยันคำตอบ ยิ่งทำให้แบมแบมมึนงงขึ้นเป็นสองเท่า

“ถ้านายเรียกผู้ชายคนไหนแบบนั้น ก็แสดงว่าเขาเป็นคนรักของนาย ชัดไหม??”

ห๊า!!!!!!

แบมแบมตกใจอ้าปากค้าง ตาที่คู่โตอยู่แล้วยิ่งเบิกกว้างเป็นจานดาวเทียม แทบไม่อยากจะคิดเชื่อสิ่งที่ยูคพูดเลย แต่ก็ยิ่งทำให้มั่นใจยิ่งขึ้น เมื่อเห็นใบหน้าที่แสนกระด้างพยักหน้าย้ำอย่างจริงจัง

*หลาง เป็นคำโบราณ เริ่มแรกหมายถึงผู้ชายที่เป็นสุภาพบุรุษ ต่อมานิยมใช้เรียกชายอันเป็นที่รัก(คนรักหรือสามี) โดยวางคำว่าหลางไว้ท้ายชื่อหรือแซ่ของชายผู้นั้น*

 

“เอ่อ... แล้ว.. แล้วทำไมต้องให้ฉันเรียกเขาแบบนั้นด้วยล่ะ ไม่เข้าใจเลย”

“หึ... เขาคงชอบนายล่ะมั้ง”

ยูคทิ้งท้ายไว้ด้วยถ้อยคำแสนกระด้าง ก่อนจะรีบจ้ำอ้าวเดินลิ่วไปก่อนไม่คิดแม้จะรอคนตัวเล็กที่ได้แต่ยืนมึนงงอยู่เบื้องหลัง

อะไรของเขานะ....

แบมแบมได้แต่สับสนในห้วงความคิดและความรู้สึก เมื่อมีความเป็นไปได้ว่าการที่มาร์คทำร้ายยูคอาจจะเป็นเพราะความหึงหวง และมีความเป็นจริงเกี่ยวกับความหมายของชื่อ “ต้วนหลาง” ที่มาร์คอยากให้เขาเรียกเพียงคนเดียว แค่คิดถึงความหมายเรียวปากสวยก็ขยับยิ้มโดยไม่รู้ตัว ขัดกับความรู้สึกลึกๆ ที่ยังนึกโกรธมาร์คในเรื่องที่ผ่านมา...

 

 

 

 ................................................................................................................

 

 

 

ตอนนี้ดราม่าเบาๆ ต้วน!!! แฟนๆ จะสงสารนายดีมั้ย เล่นหายหน้าหายตาไปเลย กลับมาก็ก่อเรื่องเพราะความหึงหวง(?) นายเป็นแฟนแบมแบมเหรอออออ หึหึ อย่ามัวแต่กั๊ก ลุยไปเลยไม่งั้นอด 55555555

 

 

 

คำอธิบาย “หลาง”

เห็นมี คห. หนึ่งมาอธิบายไว้ก่อนแล้วว่าในภาษาจีนมีคำที่อ่านว่า “หลาง” ได้สองตัว หลางตัวแรกคือที่มีบางคนตอบว่าหมาป่านั่นเอง แต่หลางที่ชายต้วนให้แบมแบมเรียกคือหลางที่เป็นคำโบราณ เริ่มแรกหมายถึงผู้ชายที่เป็นสุภาพบุรุษ ต่อมานิยมใช้เรียกชายอันเป็นที่รัก (คนรักหรือสามี) โดยวางคำว่าหลางไว้ท้ายชื่อหรือแซ่ของชายผู้นั้น (ต้วนหลาง แปลว่า ชายอันเป็นที่รักแซ่ต้วน) แต่ปัจจุบันนี้คนไม่นิยมใช้กันแล้ว แต่จะพบตามโคลงกลอนของจีน และบ่อยสุดคงเป็นในหนังจีนกำลังภายใน (ไรเตอร์ติดหนังจีน อิอิ) ผู้หญิงจะเรียกคนที่ตัวเองรักว่าหลาง ยกตัวอย่างเช่น มู่หว่านชิง เรียก ต้วนอี้ ว่า “ต้วนหลาง” แต่พอเป็นพากย์ไทยเขาไม่ได้พากย์ว่าที่รักหรอก เขาจะพากย์เป็น “พี่ต้วน” ไรงี้

คิดว่าคงกระจ่างกันแล้ว โดยเฉพาะใครที่ติดว่าไรเตอร์แถ... และเอามาใช้แบบมั่วๆ ส่วนใครที่จะได้เสื้อ ขอไรเตอร์พิจารณาอีกสักอาทิตย์นะ แล้วจะประกาศให้ทราบ อิอิ

 

 



             อัพเดต 21/04/2557 (แก้ไข 07/08/2557)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

3,107 ความคิดเห็น

  1. #3086 ButanolBelle (@ButanolBelle) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 19:43
    หึงโหดไปนะต้วนหลาง
    #3086
    0
  2. #3081 uromtbb (@uromtbb) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 00:30
    หึหึงละสิ หายหน้าหายตา
    #3081
    0
  3. #2905 mellow_aa (@mellow-aa) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มีนาคม 2559 / 17:26
    ชัดเลย! แต่มาร์คหึงโหดมากอะ จิงๆ แค่หอมแก้มนะเนี่ย ถ้ามากกว่านั้น ตายแน่ค่ะ
    #2905
    0
  4. #2865 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 มกราคม 2559 / 00:27
    หึงโหดมากกกกกกกกกกกกกกกกก
    แต่อยากหายหัวไปดีนัก
    งานนี้ใครต้องง้อน้ออออออออ
    น้องแบมนี่ฮอตจริงๆ
    #2865
    0
  5. #2786 bankbank919 (@bankbank919) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2558 / 23:29
    พี่มาร์คหึงโหด แบมว้อด่วนๆๆๆๆๆ ไปๆมาๆเริ่มปันใจให้ยูคแล้วน้าา น่ารักน่าสงสารดี 55555
    #2786
    0
  6. #2730 Wrp (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 16:53
    โผล่มาทำไมตอนนี้ห้ะต้วนหลาง -......- หายไปนานอยู่ๆโผล่มา

    ยองแจต้องมีแผนไม่ดีกับจินยองแนน่ๆ -*-
    #2730
    0
  7. #2648 Beebeewondercream (@anglebee) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กันยายน 2558 / 20:29
    ไปต่อยคนอื่นเขาในฐานะอะไรมิทราบคะพี่ต้วน แฟนน้องแบมอ่อ?
    #2648
    0
  8. #2614 inkza-555 inkza (@inkforever) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2558 / 11:00
    มาร์คแม่งงง ไม่ชัดเจนน
    #2614
    0
  9. #2485 Tanatat i love u (@runks) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 23:07
    ผมนี่เชียร์ยูคคคค
    #2485
    0
  10. #2479 Nicky (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 เมษายน 2558 / 17:50
    สงสารมาร์คแต่แอบหมั่นไส้อยู่อยากหายไปเอง
    #2479
    0
  11. #2421 chonry99 (@vvtoei) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 20:41
    สับสนยูค นางทำแบบนี้ตะไม สงสารมาร์คอะ TT
    #2421
    0
  12. #2392 Little Prae (@praerupie) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 มีนาคม 2558 / 10:40
    โถ่ ทั้งที่มาร์คตั้งใจจะช่วยแท้ๆ...
    #2392
    0
  13. #2366 My love markbam (@a_mote3030) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2558 / 19:04
    แหมๆต้วนเนียนมากให้น้องเรียก ต้วนหลาง
    #2366
    0
  14. #2355 Layfa (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 01:35
    คือ...ฟินกับฉากที่ยูคหอมแก้มนุ้งแบมมากกกกกกกกก พี่มากไม่น่ามาขัดจังหวะเลยยยยย //ผิดๆๆๆๆ 5555555555
    #2355
    0
  15. #2277 lc_bbie (@lc-bbie) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 08:04
    โฮ ไรท์คะเข้าเพิ่งมาอ่านขอมั่งง :) latatuei@gmail.com
    #2277
    0
  16. #2153 아이언 (@baronest) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2557 / 21:28
    ต้วนหลางก้หึงไงแบม เค้ารักเค้าหวงนะนั้น ยองแจดีหรือร้ายกันนะ?
    #2153
    0
  17. #2145 RubikCube (@gene2be) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2557 / 01:50
    โหยูค ไอคิว 200 เลยเหรอ -..-
    #2145
    0
  18. #2130 mmmm (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2557 / 21:32
    มาถึงก็ต่อยช่วยบอกทีว่าหายไปไหนมา

    น้องงงนะ

    ความหมายมันอย่างงี้นี่เอง พี่ต้วนร้ายไมเบา

    #2130
    0
  19. #2110 Pent SG (@porpentt) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2557 / 01:38
    จะสงสารใครดีวะเนี้ย
    #2110
    0
  20. #2060 DREAM_WH (@dream97) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2557 / 09:40
    บทสนทนามันไม่ได้สวยนี้หมายความว่าไงคะไรท์!!!!! แบบ แบม:พี่ทำแบบนี้กับผมทำไม มาร์ค:เพราะฉันโดนลัก เหนี่ยวไก่ งี้หรอ555(ปล่อยมันไปอย่างที่เป็น) Dreammini28@hotmail.com รอฉันรอเธออยู่
    #2060
    0
  21. #1966 38 68 233 GRTKC (@golf_ryoma) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2557 / 15:07
    อิพี่มาร์คคคค อยู่ๆก็กลับมาเชอะ !! ยกแบมให้ ยูคดีไหม
    #1966
    0
  22. #1890 jingde (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2557 / 01:16
    เป็นไงล่ะหายไปหลายวันดีนักกลับมาเจอช๊อตเด็ดเลย
    #1890
    0
  23. #1821 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 23:07
    กลับมา ก็มาโหมดโหดเลยนะต้วน

    หวงรึไง แล้วหายไปไหนมาห๊า
    #1821
    0
  24. #1674 DomiSK (@nemaki4never) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กันยายน 2557 / 00:31
    กรี้ดดดดดดดดด อีพี่มาร์คคคคคคคคคคึทำอะไรนุ้งแบม ว่าจะบอกไรท์นานแหละ นี่ฮาชายหวังกับเพื่อนนางทุกตอนที่ออกมาก รู้ยัง? 555555
    #1674
    0
  25. #1638 FFFFF (@fuan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กันยายน 2557 / 11:06
    ไปทำไรเซอร์ไพร์สน้องป่ะนายต้วนนน
    แต่มาถูกจังหวะจุงนะ
    #1638
    0