Fic GOT7 [Love Suppose] สมมุตินะครับว่าผมรักคุณ

ตอนที่ 8 : Love Suppose :: Chapter 6 Sad memories in wonderland

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 643
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    15 ส.ค. 57

SQWEEZ














Chapter 6 :: Sad memories in wonderland






Free Lines - Handwriting




มาร์คเดินถือแก้วน้ำมีปีกสองแก้วกลับมาที่ม้านั่ง ตอนนี้พวกเจบีก็มารวมตัวกันอยู่ที่นั้นแล้วแต่ซูจีไปไหน

 

                “พวกมึงซูจีล่ะ”  มาร์คถามสีหน้าเป็นกังวล

               

“อ้าว กูนึกว่ายัยลิงนั่นไปกับมึงซะอีก”  แจ็คสันตอบทั้งที่มีป๊อบคอร์นอยู่เต็มปาก

 

                “เวรเอ้ย ยัยนั่น”  มาร์คออกวิ่งไปยังโซนเครื่องเล่น ยัยบ๊องนั่นต้องไปที่นั่นแน่นอนเลย

 

                “อ้าวเฮ้ยไปไหนวะ”  ที่เหลือก็ต้องวิ่งตามอย่างช่วยไม่ได้ มาร์ควิ่งหน้าตื่นไปที่รถไฟเหาะรูปหนอนนั่น ในมือยังคงมีแก้วน้ำติดปีก คือสัสมึงจะมุ้งมิ้งไปไหนวะ

 

                “ซูจี ยัยบ้า”  มาร์คตะโกนหา ไม่รู้ทำไมเขาต้องห่วงซูจีขนาดนี้แค่ยัยนั่นหนีมาเล่นรถไฟเหาะแต่ในใจมาร์คมันกลับรู้สึกแปลก รู้สึกเหมือนจะไม่ได้เจอยัยนั่นอีก

 

                “เอ่อ คุณใช่คุณมาร์คไหมครับ”

 

                “ครับ”  มาร์คหันไปตามเสียงพนักงานประจำเครื่องเล่นที่ยืนถือกระดาษแผ่นหนึ่งยื่นให้เขาแล้วเดินจากไป

 

ตาเบ๊อะกว่านายจะมาฉันก็ขึ้นรถไฟแล้วย่ะ  ไม่ต้องเป็นห่วงนะดูฉันให้ดีๆฉันจะชูผ้าสีแดงไว้ตั้งใจมองฉันล่ะ

 

มาร์คอ่านข้อความแล้วเงยหน้ามอง อย่างที่บอกเขาเห็นผ้าสีแดงโบกสะบัดอยู่แค่นั้นเขาก็โล่งใจแล้วมั้ง มาร์คมองตามซูจีตาไม่กระพริบ

 

                “ไอห่ามาร์คมึงวิ่งทำซากอะไรวะ”  จูเนียร์หอบแหกๆอยู่ข้างๆเขา มาร์คไม่ตอบแต่ยื่นกระดาษให้แทน

 

                “ยัยลิงนี่!  พอจูเนียร์อ่านเสร็จก็เหวี่ยงเป็นป้าแก่ๆ หน่อยเล่นเอาพวกเขาวิ่งซะเหนื่อยที่แท้ก็หนีมาเล่นสนุกคนเดียว

 

                “พี่ๆครับ รางรถไฟมันดูยวบๆไหวๆแปลกๆ หรือว่าผมตาฝาด”  จู่ๆยูคยอมก็พูดขึ้น ทุกคนมองไปยังรางรถไฟที่ยูคยอมชี้ จริงอย่างที่เด็กนี่ว่าทุกครั้งที่รถไฟวิ่งผ่านรางมันทำท่าเหมือนจะหลุดลงมาทุกเมื่อ

 

                “ไอ้เหี้ยไหนมันโฆษณาว่ามีมาตรฐานที่สุดในเกาหลีวะ”  เจบีบ่นหน้าเครียด

 

                “ซูจีอยู่บนนั้น กูจะไปบอกเจ้าหน้าที่ให้หยุดรถไฟ”  มาร์คออกวิ่งไปที่จุดควบคุมเครื่องเล่น

 

                “เฮ้ยกูไปด้วยรูมเมท”  แจ็คสันวิ่งตามไป ตอนนี้ทั้ง 4คน ที่เหลืออยู่ในสภาวะเครียดทำให้ไม่มีใครสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติที่กำลังเกิดขึ้นแต่ยังไม่ทันที่มาร์คจะไปถึงห้องควบคุม สิ่งที่ไม่มีใครอยากให้เกิดก็เกิดขึ้นเมื่อเหล็กที่เป็นส่วนประกอบของรางร่วงลงมา

 

เคร้ง!!!

 

กรี๊ดดดดดดดดดดดดด

 

มาร์คหยุดวิ่งแล้วหันกลับไปมองเหตุการณ์ คนมากมายเริ่มแตกตื่น ต่างคนต่างวิ่งหนีเพราะกลัวว่าตัวเองจะโดนเหล็กขนาดใหญ่หล่นทับ

 

                “ซูจี!  มาร์ควิ่งกลับไป ในใจมาร์คตอนนี้เหมือนมีอะไรคมๆมาทิ่ม มันเจ็บปวดแบบบอกไม่ถูก

 

                “มาร์ค!!  แจ็คสันร้องตาม

 

                “มึงช่วยไปหยุดรถไฟก่อนที่มันจะมาถึงรางที่พังที!  แจ็คสันวิ่งต่อไปตามคำสั่งของมาร์ค แปลกเกิดเรื่องขนาดนี้ทำไมรถไฟไม่หยุดวะ เจ้าหน้าที่มัวทำอะไรกันอยู่มาร์คคิดอย่างอดโมโหไม่ได้

 

                “เฮียรถไฟใกล้มาถึงแล้วทำไงดี รางแม่งร่วงไปเรื่อยๆเลยเวรเอ๊ยผมน่าจะอยู่เฝ้าพี่ซูจี”  ยูคยอมเริ่มโทษตัวเอง รถไฟเหาะวิ่งมาด้วยความเร็วสูงด้วยแรงสั่นสะเทือนที่มหาศาลทำให้รางรถไฟร่วงลงพื้นลงมาเรื่อยๆจนเห็นเป็นรางที่ขาดอย่างชัดเจน แค่นั้นยังไม่พอรางที่กำลังร่วงนั้นดันร่วงไปทางที่รถไฟเหาะวิ่งมา

 

                “เวรเอ๊ย ซูจีรออยู่ตรงนั้นนะอย่ากลัวนะไอ้มาร์คกำลังไปช่วย”  เจบีตะโกนเหมือนคนบ้าในขณะที่ผู้คนวิ่งหนีอย่างแตกตื่นพวกเขากลับยืนอยู่ที่เดิม

 

                “สัส เจ้าหน้าที่ตายห่าหมดรึไงวะทำไมไม่มีใครมาช่วย!  จูเนียร์ด่าอย่างไม่พอใจที่สุดถ้าซูจีเป็นอะไรไปพวกเขาจะไม่ยอมแน่ๆ

 

ทางด้านมาร์คที่กำลังวิ่งกลับมาก็ถูกผู้ชายร่างยักษ์ชนล้มลงไปกับพื้นซ้ำยังโดนคนอื่นเหยียบ แต่มาร์คก็ลุกขึ้นออกวิ่งต่อไป  แต่สิ่งมาร์คเห็นคือรถไฟที่วิ่งมาด้วยความเร็วสูงกำลังจะร่วงลงมากระแทกพื้นด้วยความเร็วขนาดที่ไม่สามารถคาดเดาได้ ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว มันเร็วมากจนเขาทำอะไรไม่ถูก

ได้แค่ยืนมอง……

 

               

โครม! เคร้ง! คร้าง!

 

กรี๊ดดดด

 

ซากรางรถไฟและตัวรถที่ตกกระแทกพื้นกระจายไปทั่ว ฝุ่นคลุ้งเต็มไปด้วยเม็ดคอนกรีตที่โดนเหล็กกระแทกจนละเอียด มาร์คยืนนิ่งค้าง สายตาเขาพยายามมองหาไปยังจุดที่มีผ้าสีแดงอยู่

 

                “ซูจี ซูจี!

 

มาร์ควิ่งเข้าไปหาซากรถไฟโดยไม่สนใจเหล็กที่กำลังหล่นลงมา พอไปถึงเขาก็เห็นเพื่อนและรุ่นน้องของตัวเองที่มีเลือดออกท่วมตัว

 

                “พวกมึง”

 

มาร์คพูดด้วยเสียงแผ่วเบา เจบีหัวแตก ที่ขามีเศษเหล็กเสียบอยู่ โดยมียองแจที่มีรอยถลอกเล็กๆน้อยๆกอดร้องไห้อยู่  คงเป็นเพราะเจบีเอาตัวบังยองแจไว้ยองแจถึงปลอดภัย อีกด้านยูคยอมที่แขนอาบไปด้วยเลือดกำลังพยายามยกเหล็กอันใหญ่ออกจากขาจูเนียร์โดยมีแจ็คสันช่วยโดยที่ตัวแจ็คสันเองก็เลือดอาบทั่วตัวจากการโดนเศษเหล็กกระเด็นใส่ แต่เขามัวแต่สนใจทางนี้ไม่ได้ ไม่ใช่มาร์คไม่ห่วงเพื่อนแต่ในใจเขากำลังร้องเรียกหาผู้หญิงที่บอกให้เขาจับตามองเธอตลอดเวลา

 

                “เธออยู่ไหน ซูจี”

 

มาร์คพึมพำเหมือนคนขาดสติขณะเดินตรงไปโดยเขาพยายามมองหาผ้าสีแดงเพื่อที่จะตามหาซูจี มาร์คเดินวนไปมาเผื่อตามหาซูจี  ทั้งงัดเหล็กขึ้นดู ทั้งพยายามตะโกนร้องเรียกชื่อของอีกคน แล้วเขาก็เจอชายผ้าสีแดงอยู่ใต้ตัวรถไฟเหาะที่คว่ำอยู่ ทำไมนะ....

ทำไมตอนนี้เขารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก รู้สึกอยากย้อนเวลากลับไป ถ้าทำได้เขาคงไม่ยอมให้เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้น แต่ตอนนี้สิ่งที่เขาทำได้ก็คือตามหาซูจีให้เจอเธอต้องอยู่แถวๆนี้แน่

 

 

                “ซูจี! ฉันมาแล้ว!

 

มาร์คพยายามยกซากรถไฟที่ขาดออกเป็นส่วนๆขึ้น มันทั้งหนักและลำบากหล็กคมที่หลุดออกจากตัวรถแทงมือเขาจนเลือดท่วม แต่เขากับไม่รู้สึกเจ็บเท่าที่ควรเพราะตอนนี้สิ่งที่เจ็บที่สุดคือหัวใจของเขาต่างหาก มันเจ็บจนบอกไม่ถูกเหมือนมันกำลังร้องไห้

 

                โครม!

 

ในที่สุดมาร์คก็ผลักชิ้นส่วนรถไฟออกไปจนได้  ภายใต้ชิ้นส่วนนั้นซูจีในสภาพเลือดท่วมตัวนอนแน่นิ่งอยู่ที่พื้น ท้องของเธอมีเหล็กเส้นเสียบคาไว้อยู่

 

                “ซูจี ตื่นสิฉันมาหาแล้วนะฉันอยู่ตรงนี้”  มาร์คกอดร่างนั้นไว้ในอ้อมแขน พลางตบหน้าอีกคนเบาๆหวังให้เธอตื่นขึ้นมา

 

                “มาร์ค...มาแล้วหรอมาร์ค”  เสียงแหบแห้งที่แสนจะแผ่วเบาดังออกมาจากปากของซูจี 

 

                “ใช่ๆ มาแล้วเธออย่างเพิ่งเป็นอะไรนะ ฉันจะพาเธออกไป”  มาร์คพูดเสียงขาดห้วง เขาพยายามจะอุ้มร่างที่อ่อนปวกเปียกของซูจีออกไปมันไม่ง่ายเลยที่จะทำแบบนั้นในเมื่อมือเขาเจ็บ แถมยังต้องคอยระวังแผลของซูจีอีก

 

                “พอเถอะมาร์ค อย่าพยายามเลย”  ซูจียกมือที่แทบจะยกไม่ขึ้นลูบหน้ามาร์คเบาๆ มาร์คจับมือเธอมากุมไว้น้ำตาร่างสูงเริ่มคลอ  ซูจียิ้มให้อีกแล้วรอยยิ้มที่สดใสเสมอแม้ตอนนี้เจ้าของมันกำลังเหนื่อยล้าอย่างถึงที่สุด

 

                “อะเอานี่ไป   ซูจียื่นผ้าสีแดงให้มาร์ค เขายื่นมืออันสั่นเทาไปรับผ้านั้นมาไว้โดยไม่พูดอะไร

 

                “รักษามันไว้ดีๆนะผ้าผืนนี้คือตัวแทนของฉัน….  เสียงของซูจีช่างแผ่วเบาเหลือเกิน นั่นคือเสียงสุดท้ายที่ผมได้ยินจากปากร่างเล็กตรงหน้า ก่อนที่เสียงของเธอนั้นจะเงียบหายไป

 

                “ซูจี อย่าหลับนะนี่ยัยบ้า!  มาร์คพยายามเรียกหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมกอดของตัวเอง ตอนนี้หัวใจเขาเหมือนโดนฉีกออกเป็นชิ้นๆ ถ้าเขาไม่ทิ้งเธอไว้ก็คงไม่เป็นแบบนี้ ถ้าเขาใจแข็งบังคับเธออีกหน่อยซูจีคงไม่ต้องมาเจ็บตัว

 

                “ฉันขอโทษๆๆๆๆ ฮึก”  มาร์คกระชับกอดซูจี เขาขอโทษเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากเสียงพึมพำจนกลายเป็นเสียงตะโกนในที่สุด

 

                “ตื่นขึ้นมาสิซูจี ตื่นมาเดินเล่นกันฉันจะพาเธอไปทุกที่ๆเธออยากไป ขอแค่เธอกลับมา กลับมาหาฉันเถอะนะ”  แต่ร่างที่ไร้ซึ้งสีสันแห่งชีวิตของซูจีกับไม่ตอบสนองคำขอของมาร์ค เธอยังคงนิ่งสนิทและคงจะเป็นอย่างนี้ตลอดไป

 

                “มาร์ค”  แจ็คสันเดินมาหยุดอยู่ข้างๆมาร์ค เขาพยายามกลั้นน้ำตาไว้เต็มที่แต่ก็ทำไม่ได้เขาจะต้องตัดสินใจพูดอะไรที่มันยากต่อการทำใจของทุกคน แต่เขาก็ต้องพูดเพราะมันคือเรื่องจริง

 

                “พอเถอะมาร์ค เลิกพยายามซูจีเขาจากเราไปแล้ว”   มาร์คยังคงเรียกซูจีต่อไป ตอนนี้สมองของเขาไม่อาจจะรับรู้อะไรได้อีกแล้ว ได้แต่ร้องเรียกชื่อหญิงสาวตรงหน้าซ้ำๆพร้อมกับน้ำตาลูกผู้ชายที่ไหลรินออกมาอย่างไม่มีที่ท่าว่าจะหยุด

“กูบอกให้พอไง! ยัยนั้นตายแล้ว!  แจ็คสันตะโกนลั่น เสียงรถกู้ภัยและรถพยาบาลดังสนั่นไปทั่วบริเวรสวนสนุกแห่งนี้ พวกเขาช่างมาช้า

 

                “เป็นเพราะกู เพราะกูดูแลซูจีไม่ดี มันเป็นความผิดกู!  อ๊ากกกกกกกกกก”  เสียงร้องแห่งความโศกเศร้าของมาร์คดังสะท้อนไปมาในซากเครื่องเล่นมรณะ มันเศร้ามากขึ้นเมื่อเสียงของเขาผสมกับเสียงร้องไห้ โหยหวนของคนเจ็บ และเสียงรถพยาบาล

 

มาร์ค ฉันชอบนายนะ  ซูจีสารภาพความรู้สึกกับมาร์คด้วยสีหน้าที่ไร้ความขัดเขิน ในเช้าฤดูใบไม้ร่วง

 

ห๊ะ มาร์คอึ้งรับประทานเมื่อเจอการสารภาพรักสุดพิสดารของซูจีที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเพื่อนสนิทของพวกเขา

 

ฉันจะจีบนาย และนายต้องชอบฉันด้วยนะ”  มาร์คอยากจะเอาไม้หน้าสามตีแสกหน้ายัยผู้หญิงคนนี้จริงๆ แม่งทำคนอื่นเขาอึ้งขนาดนี้แล้วยังจะมายิ้มอีก

 

ใครเขาจะไปชอบลิงอย่างเธอ ไปละบ้าว่ะ มาร์คพูดหน้าตายแล้วเดินหนีไป พอหันหลังให้ซูจีใบหน้าที่นิ่งเฉยมาตลอดของมาร์คก็ปรากฎรอยยิ้มจางๆออกมา หน้าขาวๆขึ้นสีชมพูอ่อนๆ รอยยิ้มที่ไม่สามารถหาได้ง่ายๆจากมาร์ค ต้วน น่าเสียได้ที่ซูจีไม่ได้เห็นหรือรับรู้มันและเธอคงไม่มีโอกาสได้เห็นอีกต่อไป

ยัยโรคจิต

 

“ฉันชอบเธอนะ ซูจี”  มาร์คกำผ้าสีแดงในมือแน่นตอนนี้ร่างของซูจีได้ถูกนำขึ้นรถไปแล้ว เธอจากเขาไปแล้วจริงๆ

 

END Of Memories

 

ผมพูดอะไรไม่ออกหลังจากฟังเรื่องที่พี่เจบีเล่า ตอนนี้ผมยืนอยู่หน้าห้องพี่มาร์คผมอยากเขาไปหาเขาแล้วกอดเขาไว้แน่นๆแต่ผมก็ไม่รู้จะช่วยอะไรพี่เขาอยู่ดี  ผมจึงทำได้แค่แปะโพสต์อิทไว้ที่หน้าห้องพี่มาร์คแล้วเดินกลับห้องตัวเองไปอย่างเงียบๆ

 

ผมจะอยู่ข้างพี่เสมอนะครับ

                                ‘BamBam’

 

 









Writer Talk

ตอนที่ 6 อันแสนจะดราม่า? มาแล้วนะคะอ่านแล้วเม้นต์ให้หน่อยย


 





























 






 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

149 ความคิดเห็น

  1. #128 MARKBAMM (@hananee05) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 21:04
    โฮฮฮ สงสารพี่มาร์คอ่า  ความรักของพี่มาร์คช่างรันทดจริงๆๆ
    #128
    0
  2. #110 Chablue Deepichai (@1331got7) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 22:29
    กำลังพิจารณาคะ สู้ๆนะ
    #110
    0
  3. #100 GEHEIMNIS (@kik-sleep) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 12:10
    ยูคมาหาเรามา ปล่อยคู่นั้นไป #เดี๋ยวๆ
    #100
    0
  4. #77 Markbam (@exoandsnsd) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กันยายน 2557 / 01:12
    งื้อออออ สงสารพี่มาร์ค
    #77
    0
  5. #46 N.L.G (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2557 / 22:26
    เศร้าง่าาาาาาาา TT^TT ไรท์มาต่อเลยน๊าาาา รออยู่ๆ สู้ๆฮะ
    #46
    0
  6. #45 lotty0405 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2557 / 20:10
    โอ้ยเศร้า ㅠ________________ㅠ

    มปรนะมาคึแบมแบมจะอยู่ข้างๆนายตลอดไปนะ -//-

    มาต่อไวๆนะคะ กลับไปสวนสนุกอีกครั้งจะเกิดอะไรขึ้นมั้ยนะ ;(
    #45
    0
  7. #38 Nick (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2557 / 21:14
    เศร้ามากกกอ่ะ ไรต์T_____T
    #38
    0