Fic GOT7 [Love Suppose] สมมุตินะครับว่าผมรักคุณ

ตอนที่ 7 : Love Suppose :: Chapter 5 memories in wonderland

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 713
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    10 มิ.ย. 57

SQWEEZ














Chapter 5 :: memories in wonderland





BAMBAM ::

 

พี่มาร์คไม่เคยพูดกับผมแบบนี้ ถึงแม้พี่มาร์คจะดูเงียบๆแต่เค้าก็ไม่เคยพูดจาเย็นชาไร้เยื่อใยกับผมแบบนี้มาก่อน ผมมองตามร่างสูงที่ก้าวฉับๆออกไปจากห้องแล้วทิ้งผมไว้ อะไรทำให้พี่มาร์คกับพวกเขาเป็นได้ขนาดนี้ที่นั่นมีอะไรให้พวกเขากลัวกัน....

 

                “แบมแบม”

 

                “ครับ”  ผมละสายตาจากจุดที่พี่มาร์คเดินไปแล้วหันกลับมาหาพี่เจบี

 

                “นายคงอยากรู้ใช่ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมพวกเราถึงเป็นแบบนั้น โดยเฉพาะไอ้มาร์ค”  ผมพยักหน้า อะไรที่ทำให้พี่มาร์คเป็นขนาดนั้น พี่เจบีถอนหายใจยาวๆแล้วเริ่มเล่า

 

               

“เรื่องมันเกิดเมื่อหลายปี

 

 

 

 

 

Memories’s GOT7

 

4 ปีที่แล้ว

ในเช้าวันหนึ่งของฤดูหนาวที่อากาศไม่เป็นมิตรกับสิ่งมีชีวิตใดๆในเกาหลี  สิ่งมีชีวิตต่างซุกตัวอยู่กับอะไรก็ตามแต่ที่ให้ความอบอุ่นกับตัวเอง ยกเว้นเธอคนนี้

 

                “นี่พวกนาย ตื่นได้แล้ววววววว”  เสียงใสตะโกนลั่นหอพักชายแบบไม่กลัวใครลุกขึ้นมาเตะก้านคอ

 

ปังๆๆๆๆๆๆๆ!!!

 

เธอไล่เคาะห้องสามห้องที่อยู่ตรงหน้าตัวเองกลับไปกลับมา แล้วมาหยุดเคาะรัวๆที่ห้อง 405

 

                “มาร์ค แจ็คสัน ตะ….

 

                “มีอะไร”  เด็กสาวชะงักมือค้างพร้อมรอยยิ้มอันสดใส เมื่อเห็นร่างสูงตาตี่ๆเปิดประตูมาด้วยอากาหงุดหงิดสุดๆ

 

                “ไปเที่ยวกันที่เกาะข้างๆมีสวนสนุกเปิดใหม่”  เด็กสาวยิ้มกว้างในมือถือตั๋วสวนสนุกอยู่ 7 ใบ

 

                “เธอเป็นเด็กหรอซูจี ไม่ไปฉันจะนอน”  มาร์คดันประตูปิดแต่ซูจีไวกว่า เธอแทรกตัวเข้าไปในห้อง 405 อย่างรวดเร็ว

 

                “เฮ้ยยัยบ้า ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้นะ”  มาร์ควิ่งตามซูจี แต่เด็กสาวก็ปีนขึ้นไปบนเตียงชั้นสองซึ่งเป็นที่สิงสถิตของแจ็คสันซะแล้ว

 

                “ฉันยังปลุกพวกนายไม่ครบดังนั้นฉันยังออกไปไม่ได้”  รอยยิ้มที่ดูเหมือนนางฟ้าส่งออกมาจากริมฝีปากบาง มาร์คได้แต่ส่ายหัวกับความเอาแต่ใจของอีกคนเขาเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวที่เตียงชั้นล่างของตัวเอง

 

                “รีบอาบล่ะ”

 

                “เฮ้ย ยัยบ้า”  จู่ๆซูจีก็ก้มหน้าลงมาจนหน้าเขาสองคนแทบจะชนกัน มาร์คหัวใจจะวายตาย

 

                “อะเออ”  มาร์คเดินหนีเข้าห้องน้ำไป

 

                “ฮันแน่ มาสวีทอะไรกันบนเตียงชาวบ้านวะ”

 

                “กรี๊ดด”  จู่แจ็คสันก็ลุกพรวดขึ้นมา ด้วยความตกใจและตีนไวไปหน่อยซูจีจึงใช้แรงทั้งหมดที่เธอมีส่งพี่หวังลงไปนอนพื้นโดยที่จ้าตัวไม่มีโอกาสได้ร้องสักแอะ

 

30 นาทีต่อมา

 

สมาชิกห้องที่ซูจีเคาะไปก็มาครบ แต่ทุกคนอยู่ในสภาพแบบคนเพิ่งตื่นนอน หัวยุ่งๆ หน้าง่วงๆแต่การแต่งตัวโคตรดูดี

 

                “มาพร้อมกันแล้วนะ อ่ะนี่”  ซูจียัดบัตรสวนสนุกใส่มือคนทั้งหก

 

                “พี่ซูจีครับ ผมไม่ไปได้ไหมง่วงอ่ะ”  ยูคยอมซึ่งเด็กที่สุดทำท่าจะเดินกลับเข้าไปในห้อง แต่ก็โดนพี่สาวสุดสวยกระชากคอเสื้อกลับมา

 

                “ไม่ได้นายต้องไป”

 

                “คร้าบ”  เมื่อเจอคำสั่งเด็ดขาดก็เถียงอะไรไม่ได้เดี๋ยวโดนตีน

 

                “ไปกันเถอะ”  ซูจีคว้าแขนมาร์คที่ยืนทำหน้าเมื่อยอยู่ข้างๆออกวิ่งที่ที่รถ ซึ่งเจบีกับยองแจเดินไปรออยู่แล้ว

 

                “ถ้าสองคนนี้คบกันกูจะไม่แปลกใจเลย มึงว่าไหมแจ็คสัน”  จูเนียร์กอดคอยูคเดินตามคนอื่นๆไป ตามด้วยแจ็คสันที่เดินไปหาวไป

 

                “กูก็ว่างั้น ห้าวว”

 

 

“วันเดอร์แลนด์คือสวนสนุกที่รวบรวมเอาสิ่งที่อยู่ในจิตนาการของมนุษย์มาไว้ในรูปแบบของสวนสนุกที่ใหญ่ และ มีมาตรฐานที่สุดในเกาหลี มันโฆษณาเว่อร์ไปไหมวะ”  เจบีอ่านป้ายแนะนำหน้าสวนสนุกแล้วเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งเหมือนไม่เชื่อในคำโฆษณานั่นเท่าไร ก็อย่างว่าล่ะนะใครๆก็อยากให้สินค้าของตัวเองขายดี การโฆษณามันก็ต้องเว่อร์ๆเข้าไว้

 

                “เว่อร์ไม่เวอร์เราก็ต้องเข้าไปดูให้เห็นกับตาสิ”  ซูจีไม่รอช้าวิ่งนำคนอื่นๆเข้าไปในสวนสนุก มาร์คได้แต่ส่ายหัวกับความซนเกินบรรยายของผู้หญิงคนนี้แต่เขาก็อดยิ้มกับความซนเกินพิกัดนี้ไม่ได้

 

                “อย่ามัวแต่ยิ้มพี่มาร์คไปได้แล้ว พี่ซูจีเค้าน่ารักล่ะสิ”  ยองแจผลักให้มาร์คออกเดินตามซูจีที่วิ่งกลับมาลากยูคยอมไปด้วยตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้

 

                “ใครยิ้มตาฝาดแล้วมึง แล้วยัยนั่นน่ะหรอน่ารัก”  มาร์คแก้ต่างให้ตัวเองพร้อมเบะปากน้อยๆ

 

                “หรอ ผมจะไปฟ้องพี่ซูจีว่าพี่พูดแบบนี้”  ยองแจว่าก่อนหันไปทางที่ซูจีเดินอยู่

 

                “พี่ซะ-อื้อๆๆๆ”  ก่อนที่ยองแจจะได้พูดอะไรมาร์คก็จัดการเอามือปิดปากเขาไว้ คนโดนปิดปากดิ้น ทั้งถีบทั้งเตะ แต่มาร์คก็ไม่ปล่อย

 

                “มึงอย่าพูดไปเชียวนะมึงไม่งั้นตาย”  มาร์คขู่รุ่นน้องพร้อมจ้องอย่างกับจะฆ่า  ยองแจผู้โดนขู่หยุดดิ้นแล้วพยักหน้ารัวๆน้ำตาคลอหน่วย

 

                “ดีมาก”  มาร์คปล่อยให้ยองแจเป็นอิสระ ตอนนี้พวกเขาเดินมาถึงโซนเครื่องเล่นที่มีแต่เครื่องเล่นหน้าตาประหลาดๆอย่าง รถไฟเหาะรูปหนอนมีปีก ชิงช้าที่เป็นเหมือนต้นไม้แล้วมีกระเช้าเป็นดอกไม้และผลไม้ต่างๆ

 

                “มาร์คๆ ไปเล่นรถไฟเหาะกัน”  ซูจีกวักมือเรียก มาร์คมองรอยยิ้มที่สดใสและสนุกสนานของเธอแล้วเขาก็อดรู้สึกมีความสุขไปกับเธอคนนี้ไม่ได้

 

                “ไปดิ่แฟนที่รักเรียกแล้ว”  แจ็คสันแซะเบาๆ แล้วก็ได้ลูกถีบที่ไม่เบาของพี่มาร์คตอบกลับไป

 

                “แฟนฟาเตอร์มึงหรอ กูยังไม่ได้เป็นอะไรกัน”

 

                “ทำไมมาร์คต้องทำร้ายหวังแบบนี้ล่ะหือ”  แจ็คสันนอนโอดครวญอยู่บนพื้น พร้อมทำหน้าเหมือนตัวเองเป็นนางเอกที่โดนพระเอกข่มขืน สัสเห็นแล้วมาร์คจะอ้วก

 

                “มาร์ค ทำอะไรอยู่น่ะ”  ซูจีเรียกอีกครั้ง มาร์คจึงรีบเดินหนีจากภาพอุบาทว์ที่แจ็คสันกำลังทำ

               

“อะไร”  ถามห้วนๆตามสไตล์พี่แก

 

                “ไปเล่นรถไฟเหาะกัน ยูคมันไม่ยอมเล่นกับฉัน”  ซูจีหิ้วคอยูคยอมที่ทำหน้าเหมือนจะตาย

 

                “ก็ผมไม่อยากเล่นนี่ ผมกลัวความสูง โอ๊ย”  เด็กยักษ์ประท้วงเสียงดัง ซูจีจึงตบกะโหลกไปที

 

                “โตยังกะบัฟจะกลัวทำไมห๊ะความสูงนะ”  มาร์คยืนดูสองคนนี้ทะเลาะกันอย่างเอือมๆ

 

                “ไม่ต้องเล่นหรอกไปดูอย่างอื่นกัน”

 

                “จริงด้วยๆ”  ยูคสนับสนุนความคิดมาร์คทันที ซูจีนิ่วหน้าไม่พอใจ

 

                “แต่ฉันอยากเล่นนี่”  มาร์คมองเธอดุๆซูจีจึงได้แต่เงียบแล้วเดินตามาร์คที่พาไปโซนอื่น แต่มีหรอที่ซูจีสุดสวยจะยอม

 

                “มาร์คฉันอยากกินน้ำไปซื้อให้หน่อยสิ”  เธอเริ่มใช้แผนอ้อนร่างสูงที่เธอกำลังเกาะแขนอยู่ มาร์คก้มมองเธออย่างรู้ทัน

 

                “เดี๋ยวให้ยูคไปซื้อให้”  เจ้าของชื่อพอได้ยินว่าจะมีคนใช้ตัวเองเท่านั้นล่ะก็ทำเป็นเนียนเดินไปเลือกซื้อของที่ระลึกกับเจบี ยองแจ และจูเนียร์ พอไม่มียูคให้ใช้มาร์คจึงมองหาตัวเลือกต่อไปซึ่งก็คือ ชายหวังแต่รายนั้นก็ดันหายไปไหนไม่รู้

 

                “เออให้มันได้อย่างนี้สิวะ”  เขาหันไปหาซูจีที่ยิ้มให้อย่างสดใส

 

                “ไปด้วยกัน”

 

                “ไม่เอาอ่ะ ฉันเหมื่อยฉันปวดขาไม่เอาไม่ไปนายไปซื้อให้หน่อยนะๆๆ”  เธอนั่งแหมะลงบนม้านั่งรูปยูนิคอร์นแสดงอาการเหมื่อยล้าได้อย่างแนบเนียน มาร์คมองหญิงสาวอย่างหน่ายๆ

 

                “รออยู่ตรงนี้ล่ะ อย่าแอบหนีนะยัยจอมซน”

 

                “รู้แล้วน่า”  มาร์คยีหัวซูจีเบาๆแล้วไปซื้อน้ำให้เธอโดยที่เขาไม่รู้เลยว่า หญิงสาวที่เขาบอกให้รอได้หายไปจากม้านั่งแล้ว

 





Writer Talk

มาแล้วๆจ้า กับตอนใหม่ล่าสุดของฟิคเรื่องนี้
ตอนนี้มันอาจไม่มีอะไรมากแต่ตอนหน้าเตรียม
รับดราม่ากันหน่อยเน้อออ รักรีดทุกคนค่ะ^^
อย่าลืมสตีมฟิคกันได้นะ













 

 

 






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

149 ความคิดเห็น

  1. #99 GEHEIMNIS (@kik-sleep) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 12:05
    สงสารพี่มาร์คคคคคค ;_;
    #99
    0
  2. #76 Markbam (@exoandsnsd) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กันยายน 2557 / 01:06
    ทำไมมม มันมีอะไน ซูจีไปไหน
    #76
    0
  3. #44 Racha (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2557 / 17:54
    วอท. แฮป เพน ?
    #44
    0
  4. #37 lotty0405 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2557 / 21:19
    เกิดอัลไลขึ้น.........
    #37
    0