Fic GOT7 [Love Suppose] สมมุตินะครับว่าผมรักคุณ

ตอนที่ 6 : SF MARKxBAM :: ยัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 804
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    31 พ.ค. 57

MEMELL

















 





SF :: MARKxBAM

ยัง….

 

                ความรักเป็นสิ่งที่ดี แม้ว่าความรักมันจะเดินจากเราไปแล้ว แต่เราก็ยังคงจดจำมัน ยังคงอยู่กับมันทุกลมหายใจ ภาพเก่าๆยังคงฉายซ้ำไปมาเหมือนวันเวลาเหล่านั้นยังคงดำเนินอยู่

 

สวัสดีครับผมชื่อ มาร์ค ต้วน เป็นคน LA แต่ตอนนี้ผมอยู่ที่เกาหลีเดินเตร่ไปมาแถวสวนสาธารณะนี่คนเดียวทุกวันมา 2 ปีแล้ว ที่มาเดินเตร่ไปมานี่ไม่ใช่เพราะผมไม่มีที่อยู่นะครับ ผมไม่ใช่คนต่างด้าวหาทางกลับประเทศไม่ได้นะ NO!! บ้านน่ะมีแต่ผมไม่อยากกลับ เพราะที่นั้นไม่มีความทรงจำที่ดีเหมือนที่นี่ ที่ๆผมกับเขาเดินไปด้วยกันบนถนนสายนี้

 

พี่คะฉันอยากได้ลูกโป่งอ่ะ

 

ผมมองดูคู่รักคู่หนึ่งที่กำลังซื้อลูกโป่งให้กัน เด็กผู้หญิงคนนั้นเมื่อได้ลูกโป่งก็ยิ้มแก้มแทบแตกเหมือนกับ เด็กคนนั้นจู่ๆผมก็เห็นภาพของตัวเองซ้อนทับกับชายหนุ่ม และภาพของเด็กสาวก็กลายเป็นคนอีกคนที่ผมคิดถึงมาตลอด

 

                “พี่มาร์ค! แบมอยากได้ลูกโป่งอ่ะ”   เด็กหนุ่มแก้มย้วยไฮไลผมหน้าม้าชมพูเพียงหนึ่งเดียวในเกาหลี ชี้ลูกโป่งสีเดียวกับไฮไลของตัวเอง

               

โตเป็นบัฟแล้วยังจะเอาอีกหรอครับ”   เด็กน้อยหันมามองหน้าผมด้วยสายตาเอาเรื่อง

               

พี่ว่าผมเป็นบัฟหรอ

               

เออ ไปที่อื่นได้แล้วเอาไปทำไมลูกโป่งไร้สาระ”   ผมส่ายหัว กำลังจะเดินออกไปแต่ยังไม่ทันได้เดินก็เหมือนมีรถบรรทุกล่นมาทับตัวผม

               

ไม่ให้ไป! เค้าจะเอาลูกโป่งซื้อให้เลยนะ”   แบมแบมก็โดดขี่หลัง แล้วดึหูผมไปตะโกนใส่

               

โอ๊ย ไอเด็กบ้าทำอะไรวะ ลงไปเลยนะเดี๋ยวตก”   คนแถวนั้นหันมองเราสองคน บ้างยิ้มบ้างหัวเราะกับการขอลูกโป่งแบบแปลกๆของแบม

               


ไม่ลงจนกว่าผมจะได้ลูกโป่งงงงง จาเอาเว้ยยย”   แบมปีนจากหลังขึ้นมาขี่คอแล้วโยกตัวไปมาอยู่ไหล่ผม โอ๊ยก๊อด ร่วงลงมาผมทำแทนม๊าไม่ได้นะเว้ย อีกอย่างผมไม่ทำกับคนอื่นแน่นอกจากไอเด็กนี่

               

แบมลงมา อย่าให้โมโหนะ”   ผมดุ มือล็อคขาอีกคนแน่นไม่ให้ตก

 

                “พี่กล้าโมโหผมหรอฮะ



ก็ไม่กล้าน่ะสิขู่ไปงั้นล่ะครับทูนหัว -__________-

 

              

             “ซื้อลูกโป่งให้ผม แล้วจะลง”  
เจ้าตัวเล็กบนคอผมยื่นข้อเสนอที่ตัวเองมีแต่ได้กับได้ เรื่องอะไรผมจะยอมแบบนี้พาเดินหนีไปเลยดีกว่าผมล็อคขาแบมแน่กว่าเดินแล้วพา เดินออกไป

 

                “โอ๊ยยย ปล่อยนะแบมเจ็บเว้ยยย”   ตัวแสบดึงผมสีแดงเพลิงสุดฮอตของผมเต็มแรง พร้อมใช้ขาสั้นๆนั่นเตะผม

 

                “กลับไปเอาลูกโป่งเลยนะ จะเอาลูกโป่ง!

 

                “โอเค ยอมๆ ยอมแล้วคร้าบบบ

                “ฮ่าๆ แบบนี้สิน่ารัก

 

-__________________-

 

ผมจำต้องแบกลูกลิงกลับไปยังร้านขายลูกโป่งแล้วซื้อให้จนได้

 

                “ลงไปได้แล้วเดี๋ยวร่วง”   ผมพูดเสียงอ่อน เจ้าตัวเล็กข้างบนยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติง

 

                “แบม….

 

                “ไม่เอาผมจะอยู่บนนี้ โอคนะครับ

 


แล้วจอมเอาแต่ใจก็ก้มหอมแก้มผม เอิ่ม แบบนี้โอเคก็ได้ครับ ^_____________^

 

 

                ผม ยืนยิ้มเอามือจับไหล่ตัวเองเหมือนคนบ้าอยู่ตรงนั้นนานเท่าไรไม่รู้ รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่ป้าเจ้าของร้านขายลูกโป่งเดินเข้ามาทักผมนั่นล่ะ

 

                “อ้าว มาคนเดียวอีกแล้วเรอะพ่อหนุ่ม เจ้าเด็กแสบคนนั้นไม่มาด้วยหรอ”   คำถามนี้ผมได้ยินเกือบทุกครั้งที่ผมมา แล้วผมก็ตอบกลับไปแบบเดิม

 

เขาไม่อยู่น่ะครับป้า

 

ผมหันหลังเดินออกไป รู้สึกในใจมันโหวงๆเหมือนมีบางส่วนหายไป ผมสะบัดหัวไล่ความรู้สึกบ้านี่ออกไปหยิบหูฟังขึ้นมาครอบแล้วเปิดเพลงดังๆ เผื่อจะรู้สึกดีขึ้น ผมกดเลือกเพลงไปเรื่อยจนไปเจอเพลงที่แบมแบมเคยให้ฟัง ผมกดเปิดมันอีกครั้งฟังมันซ้ำๆอยู่อย่างนั้น

 

                “พี่มาร์ค ถ้าวันหนึ่งผมไม่อยู่พี่จะคิดถึงผมไหม

 

เสียงแบมดังก่องอยู่ในหัวผม ภาพของเขาฉายชัดอยู่ในความทรงจำของผมอีกครั้งเมื่อผมมายืนอยู่ริมทะเลสาบ

 

                “ไม่คิดถึง ใครเขาจะคิดถึงคนตัวแสบอย่างนาย

 

                “โอ๊ย!!

 

แบมคว้าไม้แถวๆนั้นฟาดผม ไอเด็กนี่ชอบความรุนแรงรึไงนะตั้งแต่คบกันมาไม่ตบก็ตีผมอยู่ร่ำไป

 

จะทำร้ายร่างกายพี่ไปถึงเมื่อไร

 

จนกว่าพี่จะรักและคิดถึงผมไปชั่วชีวิต

 

แบมยิ้มกว้างจนแก้มย้วยๆนั้นป่องจนจะแตก อ่าเรียกรถโรงพยาบาลให้ผมทีน่ารักไปแล้ว

 

                “เมื่อไรที่คิดถึงผมก็ให้ฟังเพลงนี้นะ แล้วผมจะมาอยู่ข้างๆพี่

 

เจ้าตัวเล็กหยิบหูฟังมาครอบให้ผมแล้วเปิดเพลง เสียงเพลงดังคลอไปเรื่อยผมนั่งมองแบมที่ตอนนี้นั่งทำศิลปะบนลูกโป่ง แล้วเริ่มทะเลาะกับมัน

 

                “เจ้าลูกโป่งนี่วาดอะไรใส่ก็ไม่สวยเลย แกมันเป็นลูกโป่งแบบไหนกันเนี่ย”   แบมหน้ามุ่ย แล้วก็วาดอะไรขยุกขยิกใส่เข้าไปอีก

 

โป๊ะ!!!

 

                “พี่มาร์ค มันแตกแล้วไปซื้อใหม่กัน”   ผมหันไปมองคนตัวเล็กนั่งทำตาแบ๋วเหมือนลูกหมาหวังได้ของใหม่ ในมือยังมีซากลูกโป่งที่เขาเพิ่งบีบแตก

 

               
              “ไม่

 

แล้วลูกหมาก็กลายเป็นหมาบ้าฟัดผมจนเยิน ทั้งกัด ขวน ตี หยิก สารพัดที่จะทำร้ายผม  คิดถึงสภาพตอนนั้นแล้วผมก็อดสยองไมได้คนอะไรตัวก็เล็กแต่โหดชะมัด ผมเดินต่อไปเรื่อยๆฟังเพลงเดิมซ้ำ

 

                 ‘เมื่อไรที่คิดถึงผมก็ให้ฟังเพลงนี้นะ แล้วผมจะมาอยู่ข้างๆพี่

 

เสียงแบมดังขึ้นมาในหัวผมอีกครั้ง มันเป็นแบบนี้ทุกครั้งและทุกวันที่ผมมาที่นี่

 

                “พี่ฟังเพลงนี้มา 2 ปีแล้วนะแบม….แล้วไหนล่ะนายอยู่ตรงไหน

 

ผมมองหาคนตัวเล็กไปทั่ว หวังว่าจะเจอเขาอยู่ที่ไหนสักแห่ง หวังว่าวันหนึ่งเขาจะกลับมาผมยังทำอะไรเหมือนเดิม ยังทำซ้ำๆ ยังคงรอ และยังคงรักเขาแค่คนเดียว

 

                “พี่มาร์คครับ

 

วันหนึ่งเมื่อ 2 ปี ก่อนแบมแบมเดินเข้ามาหาผมที่นี่ในสวนแห่งนี้สวนที่เราเจอกันเป็นครั้งแรก พร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ข้างๆเขามีผู้ชายตัวเตี้ย ล่ำ หน้าเหมือนมาเฟียฮ่องกงทำหน้าที่ถือกระเป๋า ผมทำอะไรไม่ถูกในใจกระวนกระวาย รู้สึกอยากหายไปจากตรงนั้นไม่อยากรับรู้อะไร ไม่อยากฟังในสิ่งที่แบมจะพูด แต่ผมก็ต้องยิ้ม ฝืนยิ้มให้อีกคนสบายใจ

 

ว่าไงตัวเล็ก"   แบมแบมก้มหน้า แล้วพูดในสิ่งที่ผมไม่อยากได้ยินที่สุด

 

                “วันนี้ผมต้องกลับไปเรียนที่ไทยด้วยเหตุผลของที่บ้าน ขอบคุณที่พี่มาร์คอยู่กับผมตลอดเวลาฮึกผมจะคิดถึงพี่นะผมรักพี่นะ….ฮือออ

 

แบมแบมโผเข้ากอดผมแล้วร้องไห้อย่างกับจะไม่ได้เจอผมไปชั่วชีวิต

 

โอ๋ๆ อย่าร้องนะเด็กดีทำอย่างกับเราจะไม่ได้เจอกันงั้นล่ะ ไกป์ไงคุยไกป์กันได้นะ

 

                “มันไม่เหมือนกัน ไม่เหมือนตอนที่นั่งคุยกับพี่นี่”   เจ้าตัวเล็กยังงอแงไม่เลิก ผมได้ยืนกอดปลอบเขาอยู่เงียบๆไม่รู้จะพูดอะไร ผมกลัวพูดแล้วร้องไห้

 

                “แบมได้เวลาแล้วเดี๋ยวตกเครื่องมี๊จะบ่นเอา

 

แจ็คสันที่ยืนเป็นธาตุอากาศอยู่นานพูดขึ้นทำลายบรรยากาศ ไอ้เตี้ยกำลังซึ้ง -__________-

 

                “อย่าลืมล่ะคิดถึงผมให้ฟังเพลงนี้ แล้วผมจะมาอยู่ข้างๆพี่

 

                “ครับ ถึงแล้วไกป์มานะพี่จะรอ

 

แล้วแบมแบมก็จากผมไป แต่ก็ตามสัญญาเจ้าตัวแสบไกป์มาคุย มากวนผมทุกวันหลังจากกลับไทยเขางอแงใส่ผมทุกคืนว่าอยากกลับเกาหลีแต่ม๊าไม่ ให้กลับ

 

                BAMBAM : พี่มาร์คผมอยากไปหาพี่ พี่มีคนใหม่รึเปล่า?

                MARK : ไม่มีแน่นอน แฟนพี่หวงดุซะขนาดนี้นี่

                BAMBAM : ให้มันจริงเถอะ พี่น่ะรอผมนะไว้ผมมีเวลาแล้วจะกลับไปหา

                MARK : หาที่ไหนล่ะ ไม่คิดว่าพี่จะกลับ LA บ้างรึไง

                BAMBAM : กลับ LA ก็กลับมาเกาหลีสิ ผมจะกลับไปหาพี่ที่เดิมที่ๆเราเจอกันครั้งแรกและครั้ง                          

                                        สุดท้ายก่อนที่ผมจะจากมา

                MARK : ครับผมพี่จะรอ

 

                นั่นเป็นข้อความสุดท้ายที่เราคุยกันจากนั้น แบมแบมก็หายไปผมไม่สามารถติดต่ออะไรเขาได้ผมทำได้เพียงแค่ คิดถึงเขา คอยส่องทวิตที่ไม่มีการอัพเดตของเขา แม้จะมีคนเข้ามาในชีวิตผมก็ไม่สนใจ ผมยังรอแค่แบมแบม เด็กน้อยของผมเพียงคนเดียว แล้วนี่ก็ครบรอบสองปีแล้วตั้งแต่ที่แบมบอกจะมาหาผม วันนี้ผมก็ยังกลับมาที่นี่ผมมองไปยังข้างๆม้านั่งที่เราเจอกันครั้งแรก ภาพเดิมก็ฉายซ้ำเหมือนผมเป็นพวกจมอยู่กับอดีต

 

                “เอ่อ ขอโทษนะครับคือผมจะไปที่เมียงดงน่ะครับพี่พอจะรู้ไหมต้องไปยังไง

 

ผมหันไปมองเด็กตัวเล็กไฮไลผมหน้าม้าสีชมพูสพายเป้ไว้บนหลังพร้อมแผนที่ในมือ รอบตัวเขาไม่มีผู้ใหญ่สักคนคงเป็นเด็กหลงล่ะมั้ง

 

                “ไปถามคุณลุงกันดีกว่ะครับ”   ผมชี้ไปทางลุงที่ยืนออกกำลังกายอยู่

 

                “ลุงของพี่หรอครับ แล้วพี่บอกทางไม่ได้หรอทำไมต้องไปถามคนอื่นต่อด้วยล่ะ

 

เด็กน้อยเอียงคอถามอย่างน่ารัก แก้มย้วยๆนั่นน่าดึงชะมัดถ้าไม่ติดว่าอยู่กลางสวนสาธารณะและจะเจอข้อหาพราก ผู้เยาว์ผมจะเก็บเด็กนี่ใส่กระเป๋ากลับ LA! ว่าแต่ทางไปสนามบินอยู่ทางไหนวะ

 

                “ว่าไงครับพี่ หรือว่าพี่เองก็หลงเหมือนกัน ฮ่าๆ”   เด็กน้อยหัวเราะร่าเหมือนเป็นเรื่องโจ๊ก แต่ผมหลงทางเป็นเรื่องจริง!

 

                “น้องครับ ตั้งใจฟังดีๆนะ”   เด็กน้อยหยุดหัวเราะ แล้วตั้งใจฟังตามที่ผมบอก เอิ่มน่ารักไปป่าววะรู้สึกผิดนะเนี่ยที่จะบอกความจริง

 

                “ฮะ ว่ามาเลยผมฟังอยู่”  ผมขอเช็ดเหงื่อแป๊บนะ

 

                “คือนี่เป็นครั้งแรกที่น้องมาเกาหลีรึเปล่า

 

                “ครับนี่เป็นครั้งแรก”   เด็กตอบหน้าซื่อเวรละครับ

 

                “ครับพี่ก็เหมือนกัน

 

                “อะไรนะ โถ่แล้วทำเหมือนรู้ทาง หลอกผมนี่นา”   อ้าวไอเด็กนี่ตัวเองเดินมาถามเองแล้วหาว่าผมหลอกหรอ

 

                อ้าวๆ พูดแบบนี้ได้ไงไอน้องหาเรื่องพี่หรอเราเป็นคนเดินมาถามเองนะเว้ย แล้วพี่ไม่เคยบอกด้วยว่าพี่เป็นคนเกาหลี ชัดนะ

 

ไม่ชัด โตซะเปล่าใช้ไม่ได้เลย"   ผมจะต่อยเด็กครับทุกท่าน วอนซะแล้วไอเด็กนี่ผมถลกแขนเสื้อขึ้นเตรียมมีเรื่องกับเด็ก

 

                “ผมหิว

 

ผมชะงักว่าไงนะหิวหรอ ผมมองดูเจ้าตัวเล็กลูบท้องที่ส่งเสียงประท้วงแล้วอดที่จะขำไม่ได้

 

                “ฮ่าๆ

 

                “ขำอะไรเล่า

 

                “โอ๊ยยย”  ผมทรุดลงไปกุมเท้าที่โดดเหยียบอย่างเจ็บปวด

 

                “คนที่เพิ่งรู้จักกันเขาทักทายกันแบบนี้เรอะ

 

                “แบมแบม

 

                “หือ อะไรนะ

 

                “ผมชื่อแบมแบม มาจากไทยพี่ชื่ออะไร

 

เจ้าเด็กนั้นถามผมหน้าตึง แบบนี้มันน่าบอกไหมว่าผมเป็นใครมาจากไหนทำหน้าไม่น่าคบเลยเว้ย

 

                “มาร์ค มาจาก LA

 

                “ตอนนี้เรารู้จักกันแล้ว และในฐานะที่พี่โตกว่าพี่ต้องเลี้ยงข้าวผม ขอบคุณคร้าบบบ

 

เจ้าเด็กนี่พูดเอง เออเองแล้วจัดการไหว้ขอบคุณตามมารยาทไทยเปะ ผมมีสิทธิ์ปฏิเสธไหมครับ -_________-

 

                “ปฏิเสธได้ไหม

 

                “ไม่ ขอบคุณครับ

 

                “ขอปฏิเสธฉันไม่รับเลี้ยงเด็ก ขอบคุณครับ”   ผมหันหลังออกเดิน ผมจะไปหาที่พักสำหรับคืนนี้แต่จะเป็นที่ไหนก็หารู้ไม่ โธ่ชีวิตเด็กหลง

 

                “พี่มาร์ค”   เสียงแบมแบมตะโกนตามหลังผม

 

                “พี่มาร์คคคคคคคคคคค”   ไม่สนใจเด็กกวนตีน

 

                “พี่มาร์คคคค

 

                “โอ๊ย”   ผมล้มหน้าทิ่มพื้นด้วยลูกถีบมหาปะลัยของเจ้าแสบจากประเทศไทย ผมหันไปมองหน้าคนลอบทำร้ายที่ตอนนี้ยืนยิ้มแป้นให้ผม

 

                “จะเอาไงว่ามา”   ผมพูดอย่างจำยอม เจอกันแค่ไม่กี่นาทีผมเจ็บตัวไปแค่ไหนแล้วเนี่ย

 

เลี้ยงข้าวผม หาที่พักให้ผม พาผมไปหาแม่”   แบมแบมรัวใส่เป็นชุด ลืมไปแล้วหรอว่าพี่ก็หลงครับน้อง -_____-

 

                “สองอย่างแรกได้นะ แต่อย่างหลังเราคงต้องไปหาตำรวจ

 

                “โอเคครับพี่มาร์ค

 

แล้วผมก็หันหลังเดินต่อโดยมีเจ้าแบมแบม เด็กไทยห้อยตามพร้อมเรียกชื่อผมไปตามทาง กลัวลืมชื่อผมรึไงนะ

 

                “พี่มาร์ค

 

                “พี่มาร์คคค”   เสียงใสๆนั่นยังคงดังก้องอยู่ในหู ในใจและในสมองผมจนถึงตอนนี้

 

                “พี่มาร์ค”   มันยังคงชัดเจนไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน

 

                “ไอ้พี่มาร์ค!

 

แบมแบมมักเรียกผมด้วยน้ำเสียงเหมือนตะคอกเล็กน้อยเสมอแม้เราจะรู้จักกันได้ไม่ นาน ผมคงบ้าไปแล้วแน่เลยเหมือนผมได้ยินเสียงเจ้าตัวเล็กตะคอกอยู่ข้างหูเลย ผมเพิ่มเสียงเพลงให้ดังขึ้นเพื่อลดอาการจิตหลอนของตัวเองตอนนี้ก็จะเที่ยง คืนแล้ว แบมแบมคงไม่มาแล้วล่ะผมหันหลังเตรียมจะเดินกลับคอนโดแต่…..

 

                “ไอ้หัวแดงขี้เก๊ก ไอ้แก่หูตึง ไอ้พี่มาร์คคคค

 

                “โอ๊ยยย

 

ผมคงไปถึงทางช้างเผือกแทนคอนโดผมแน่นอน ไอ้เวรที่ไหนเอาไม้แตกแสกหน้าผมตอนเที่ยงคืนครับ!!

 

                “ไงตาแก่

 

เจ้าวายร้ายใช้เท้าเขี่ยๆผมเหมือนผมเป็นอะไรสักอย่าง แต่ทำไมเสียงมันคุ้นๆผมลืมตาขึ้นสิ่งแรกที่เห็นคือหน้าม้าไฮไลสีชมพู ต่อมาก็แก้มย้วยๆ กับปากที่กำลังเคี้ยวอะไรสักอย่างแบบนี้มีคนเดียว คนที่ทำให้ใจของผมพองโตอีกครั้ง แบมแบม เขากลับมาแล้ว

 

                “ถ้าพี่ยังฟังเพลงนั้นอยู่ ผมกลับมาหาพี่แล้วนะ ^_________________^









Writer Talk

Hello ไรท์กลับมาพร้อม SF มาร์คแบมค่ะเอาไว้อ่านเล่นรอเรื่องยาวเนาะ
เรื่องนี้แรกๆอาจจะดูดราม่านะ แต่มันก็น่ารักดี 5555 ไว้ไรท์จะเอาคู่แบมกับ
คนอื่นมาลงให้อีกนะ ไงก็เม้นท์กันให้กำลังใจไรท์ด้วย











 



 

 

 

Oh!โหหหห “โค้ดเพลง”
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

149 ความคิดเห็น

  1. #127 MARKBAMM (@hananee05) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 20:56
    โหยยย  ชื่อเรื่องซะดราม่า  เเต่พอมาอ่าน อ้ายยย ทำไมน่ารักอย่านี้ 
    พี่มาร์คกับน้องเเบมน่ารักสุดๆอ่า  ความรักโครตมั่นคงเลยยย  น้องเเบมก้สุดโหดพี่มาร์คก้กลัวเเฟน - -''
    #127
    0
  2. #122 Beebeewondercream (@anglebee) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2557 / 23:14
    คือรู้สึกว่าตอนนี้แจ็คแบมวินสุดละ แต่พี่มาร์คน่าสงสารอ่ะเป็นผู้เก็บความลับของเฮียแจ็คแล้วยังต้องมาคอยช่วยอีก ยูคก็ด้วย คู่นี้นี่รักเพื่อนกันจริงๆเลย
    #122
    0
  3. #98 GEHEIMNIS (@kik-sleep) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 12:01
    เมื่อก่อนเป็นสวนสนุกธรรมดาสินะ
    #98
    0
  4. #57 MBKY; (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2557 / 20:39
    โอ้ย น่ารักอะ งื้อ

    มาร์คจะไม่เหงาอีกแล้วนะ อิอิ
    #57
    0
  5. #28 lotty0405 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2557 / 22:32
    โอ้ยยย น่ารักค่ะะะ โอยๆๆๆ>//////////////////<

    ตอนแรกชื่อเรื่องเกือบซึ้ง แหมะเล่นมุขซะขำ555555555555

    ชอบงะ น่ารักมากT333T

    ชอบเวลาแบมเอาแต่ใจกะมาร์ค มันเป็นการอ้อนเอาแต่ใจที่โหดแต่แบบคือน่ารักอะ55555555555555

    ยอมให้น้องได้คนเดียวนี่แหละ มาร์คอะ-////- โง้ยยย เขิน5555555555555
    #28
    0