Fic GOT7 [Love Suppose] สมมุตินะครับว่าผมรักคุณ

ตอนที่ 5 : Love Suppose :: Chapter 4 wonderland

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 842
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    27 พ.ค. 57

Heaven & Hell



Chapter 4 :: wonderland














 
 

MARK ::

 

“พี่มาร์คว่าในซองเป็นมิชชั่นอะไรอ่ะ”  แบมแบมถามระหว่างที่ผมพามันเดินไปเอารถที่ลานจอด

 

                “จะไปรู้ไหม”  ผมตอบอย่างหงุดหงิดเพราะการเดินทางครั้งนี้ดันมีตัวแถมอย่างไอ้ยูคยอมติดมาด้วยทั้งที่ตอนประชุมเสร็จผมกะจะลากมาเฉพาะไอ้แบมแท้ๆ ขัดความสุขจริง!

 

                “แต่กูว่ามันต้องเป็นมิชชั่นที่สุดยอดมากๆแน่เลย”  ไอ้เด็กยูคเสนอความเห็น เหอะ!ตั้งแต่มึงเรียนที่นี่มามึงเคยเห็นคิงมึงทำอะไรเจ๋งๆด้วยหรอวะ

 

                “ว้าว อย่างนั้นก็น่าสนุกสิ”  ไอ้แบมทำหน้าตื่นเต้นตาม เฮ้อผมล่ะเพลียกับมันจริงๆให้ตาย ผมเดินผ่านอาคารเรียนที่ตรงชั้นแรกทำเป็นโถงทางเดินเพื่อไปยังลานจอดรถที่อยู่หน้าโรงเรียนแล้วผมก็สะดุดกับบทสนทนาของเด็กผู้หญิงกลุ่มหนึ่ง

 

                “นี่พวกเธอฉันได้ยินข่าวลือว่ามีคนเข้าไปในวันเดอร์แลนด์ล่ะ”

 

                “จะบ้าหรอ ที่นั้นใครๆก็รู้ว่ามันมีอะไรใครมันบ้าเข้าไปสยองจะตาย”  ผมหยุดฟังที่พวกเธอคุยกันไม่ใช่เพราะผมจะแส่เรื่องชาวบ้านหรือสนใจเรื่องไร้สาระพวกนั้นนะ แต่ผมรู้สึกแปลกๆเหมือนมันจะเกี่ยวข้องกับไอ้ซองสีดำนั่น แต่ช่างมันเถอะผมต้องพาเด็กสองตัวนี่เดินไปทีรถแล้วกลับบ้านไปให้ทันเวลาสองทุ่ม

 

                “พี่ครับวันเดอร์แลนด์คืออะไร”  ทันที่รถออกเด็กเจ้าปัญหาอย่างแบมแบมก็ถามขึ้นมา ช่างเป็นเด็กน่ารักที่ช่างเรียนรู้อะไรขนาดนี้แล้วที่สำคัญน้องผมถามผมด้วยนะ ไม่ใช่ไอ้ยูคที่นั่งอยู่เบาะหลัง อ่อตอนนี้แบมนั่งอยู่กับผมที่เบาะหน้าล่ะครับ  ถึงแม้จะเป็นการบังคับของผมก็เถอะ

 

                “มันก็แค่เกาะเล็กๆที่อยู่แถวนี้ล่ะ”  ผมตอบน้องไปสั้นๆเหมือนไม่ค่อยเต็มใจ ที่จริงผมอยากให้ไอ้เด็กนี่ถามต่อนั่นล่ะถ้าบอกมันไปหมดก็ไม่มีอะไรคุยกันสิครับ

 

                “แล้วทำไมเขาต้องกลัวกันด้วยล่ะ”  ว่าแล้วต้องถาม 5555555

 

                “ก็……..

 

                “ก็เพราะว่าที่นั่นมีอาถรรพ์ไงล่ะ”  จู่ไอ้เด็กยูคที่เงียบไปนานก็ตอบแทรกมา ไอ้เด็กเวรมึงแย่งบทพูดกูทำรากมะม่วงอะไรมิทราบครับกูล่ะอยากจะเหวี่ยงพวงมาลัยใส่หัวมึงจริงๆเลย

 

                “จริงดิ”  ไอ้แบมสนใจเว่อร์จนแทบจะกระโจนไปเบาะหลัง ไอ้เด็กนี่มึงจะอินดี้เกินไปไหม

 

                “ไร้สาระเลิกคุยกันได้ไหม!”  แม่ง กูอารมณ์เสียครับ เงียบทั้งรถไอ้เด็กพูดมากสองคนเงียบจนถึงบ้านกันเลยทีเดียว พอถึงบ้านผมก็เก็บตัวเองเข้าห้องจนเย็น

 

ก๊อกๆ

 

                “พี่มาร์คครับเปิดประตูให้ผมหน่อย”  เสียงแบมแบมลอดประตูเข้ามากระทบโสตประสาทผม ตอนนี้เด็กนี้มีห้องเป็นของตัวเองแล้วอยู่ตรงข้ามห้องผมนี่เอง

 

                “มีอะไร”  ผมลุกจากเตียงไปเปิดประตูไอ้ตัวเล็กก็โผล่หัวไฮไลท์สีชมพูเข้ามาในห้องผมโดยที่ผมยังไม่อนุญาต

 

                “ไม่คิดจะขออนุญาตกูก่อน?”

 

                “ไม่ฮะ พี่มาร์คเห็นแปรงสีฟันผมไหม”  ไอ้เด็กนี่นอกจากจะไม่ตอบยังกวนตีนผมอีกนะ

 

                “กูจะไปรู้ไหมหาเอง”  ผมนั่งลงที่ปลายเตียงปล่อยให้แบมแบมหาของ ที่จริงผมก็อยากช่วยมันหานะแต่ผมอยากนั่งดูมันเฉยๆมากกว่า ผมจะได้จดจำทุกการกระทำของเด็กคนนี้ทุกอย่างในห้องนี้ก็อีกไม่กี่นาทีพอมันหาของเจอมันก็จะไปแล้วนี่

 

                “อ๊ะเจอแล้ว มันไปอยู่ในถังขยะได้ไงอ่ะพี่มาร์ค”  แบมคว้าแปรงสีฟันตัวเองขึ้นมา ไม่อยากจะบอกผมเป็นคนโยนลงไปเองล่ะก็แค่อยากจะแกล้งให้มันหานานๆ พอมันหานานๆมันก็อยู่กับผมนานขึ้นไง ฮี่ๆ ^[+++++++++++++]^

 

                “กูจะไปรู้ไหม”  ไอ้แบมหันมามองผมเหมือนจะจับผิดแต่มีหรอท่านมาร์คจะมีพิรุธ

 

                “โว๊ะ ผมไปล่ะเดี๋ยวต้องไปหาแปรงอันใหม่อีก แล้วเจอกันข้างล่างล่ะกัน ”  แบมเดินออกจากห้องผมไป แล้วความเงียบก็เข้าครอบงำห้องที่ดูจะกว้างขึ้นกว่าเดิมเมื่อไม่มีเขาอยู่

 

                “เฮ้อ เพ้อเจ้อ”  ผมสะบัดหัวไร้ความวังเวงในชีวิตทิ้ง ลงไปหาไอ้พวกเกรียนนั้นดีกว่า

 

 

20.00 .

 

ทุกคนมาพร้อมหน้ากันที่ห้องนั่งเล่น โดยมีเจ้าซองสีดำวางอยู่บนโต๊ะ  ภายในห้องเงียบสนิทมีเพียงเสียงหายใจของเราเจ็ดคน เอิ่มนี่เป็นฟิครักใสๆนะครับไม่ใช่ฟิคสยองขวัญเงียบจัง -__-

               

“นี่พวกมึงจะเงียบทำห่าอะไรว่ะ”  ไอ้หวังพูดทำลายความเงียบ

 

                “กูไม่ได้อยากจะเงียบหรอกนะ แต่กูเครียดกับสิ่งที่อยู่ในซอง”  เจบีตอบหน้าเครียด

 

                “กูว่าเปิดเถอะวะเครียดไปก็ใช่เรื่อง เกิดเป็นมิชชั่นหวานแว๋วขึ้นมาที่เครียดไปก็เสียเปล่านะมึง”

จูเนียร์คว้าซองไปแกะ อยู่ดีๆผมก็นึกถึงเรื่องที่เด็กผู้หญิงพวกนั้นพูดขึ้นมาซะเฉยๆ คงไม่ใช่หรอกมั้งคิงคงไม่ให้ไปทำมิชชั่นในที่อันตรายแบบนั้นหรอก

 

                “เชี่ย!!”  จู่ๆไอ้ออมม่าก็ตะโกนขึ้น มือที่ถือมิชชั่นสั่นเป็นเจ้าเข้าตาเหลือกค้าง ปากอ้ากว้าง รอยย่นบนหน้าเด่นชัด

 

                “เป็นอะไรวะ”  แจ็คสันเป็นคนแรกที่พุ่งเข้าไปดูอาการไอเนียร์

 

                “มิชชั่นมัน….”  ตามด้วยยองแจที่นั่งข้างคุณออมม่าก็กลายเป็นหุ่นไปอีกคน

 

                “มิชชั่นเหี้ยอะไรวะพวกมึงถึงได้ช๊อคกันขนาดนั้น”  ผมคว้าใบมิชชั่นมาจากมือจูเนียร์ แล้วผมเองต้องตกอยู่ในสภาพเดียวกับพวกมันเมื่อในมือผมมันคือแผนที่ของเกาะวันเดอร์แลนด์พร้อมคำสั่ง

 

                “พี่มาร์คเป็นอะไร”  แบมแบมเขย่าตัวผมพลางรับพัดมาจากไอ้ยูคมาพัดให้เหมือนกลัวผมจะเป็นลม กูไม่เป็นอะไรหรอกครับวันนี้แต่วันรับตำแหน่งกูอาจตายได้

 

                “แล้วไอ้มิชชั่นที่ทำให้พวกพี่ช็อคค้างแบบนี้มันคืออะไรล่ะ ปกติพวกพี่ไม่เคยกลัวอะไรนี่” 

ไอ้ยูคพูดตามประสบการณ์ที่มันอยู่กับพวกผมมานาน ใช่พวกผมไม่กลัวอะไรเราคือผู้ที่มีอำนาจเหลือล้นในโรงเรียนนี้แต่ที่นั่นมันไม่ใช่ คิงพวกนี้จะเล่นตลกกับพวกเราใช่ไหม

 

                “มิชชั่นเราคือ ตามหาสมบัติที่ซ่อนอยู่ในวันเดอร์แลนด์ให้พบ โดยเราจะถูกแบ่งออกเป็นสามทีมแล้วเราจะต้องเคลียร์ด่านทั้งหมดให้ได้ภายในคืนวันรับตำแหน่งโดยแต่ละทีมจะต้องเดิมตามเส้นทางนี้ส่วนใครได้อยู่ทีมไหนก็ตามที่ถูกกำหนดมานี่….

 

 

 

เจบีอธิบายหน้าเครียดยูคยอมใบ้แดก เจบีวางแผนที่พร้อมทีมที่ฉกจากมือผมไปลงบนโต๊ะให้ทุกคนดู

 

ทีมที่ 1 เจบี-แจ็คสัน เส้นทาง โซนป่าซาฟารีจำลองและกิจกรรมแอดเวนเจอร์

ทีมที่ 2 จูเนียร์-ยองแจ-แบมแบม เส้นทาง โซนขายของที่ระลึกและอาหาร

ทีมที่ 3 มาร์ค-ยูคยอม เส้นทาง โซนเครื่องเล่น

 

โซนเครื่องเล่นฆ่าผมเถอะ ทุกคนต่างตกอยู่ในความเงียบอย่างที่บ้านนี้ไม่เคยเป็นมาก่อน

 

                “แม่งเอ๊ย ไอ้พวกคิงนั้นอยู่ไหนวะ!!”  แจ็คสันลุกออกไปจากห้องอย่างเดือดจัด

 

                “ไอ้หวังไปไหนวะ รอกูด้วย”  จูเนียร์วิ่งตามมันออกไปอีกคน

 

                “เกิดอะไรขึ้นครับพี่มาร์ค ทำไมพวกพี่ถึงเป็นกันแบบนี้”  แบมแบมที่ไม่รู้เรื่องอะไรถามผมอย่างตื่นๆและดูจะกลัวด้วยซ้ำ

 

                “วันเดอร์แลนด์มันคืออะไรทำไมทุกคนถึงกลัวขนาดนั้นล่ะ”

 

                “อย่างเพิ่งถามอะไรตอนนี้”  ผมพูดเสียงเย็นแล้วลุกออกไปจากห้อง

 

ปัง!!  ทันทีที่ประตูห้องถูกผมเหวี่ยงปิด ผมก็คว้าโทรศัพท์จากหัวเตียงแล้วรัวเบอร์ของใครคนหนึ่งลงไปทันที

 

ตื๊ดดดด ตื๊ดดดด

 

ผมหรอสายอยู่ไม่นานปลายสายก็รับสาย

 

                “ไง ชอบมิชชั่นไหม”  เสียงทุ้มแสนกวนทักทันทีที่รับสาย

 

                “นี่มันอะไรกันครับรุ่นพี่ พวกผมไม่สนุกนะครับ”  ผมไม่มีอารมณ์จะเล่นกับใครหรอกนะ ต่อให้เป็นรุ่นพี่ก็ตาม

 

                “คิงคือคนที่ต้องดูแลทุกชีวิตในโรงเรียนนี้ ตำแหน่งนี้ไม่ใช่แค่มีไว้แสดงอำนาจเท่านั้น นายรู้อะไรไหมมาร์ค”  รุ่นพี่ที่ผมไม่เคยเห็นความจริงจังในชีวิต แถมชอบทำอะไรเหมือนจิตไม่ปกติอย่างการสร้างอนุสาวรีย์อ๊คแคทไว้หน้าบ้านตัวเอง จู่ๆก็เกิดพูดจริงจังขึ้นมา

 

                “อะไรครับ”  ผมพยายามบังคับเสียงให้เป็นปกติที่สุด ผมไม่อยากเผลอตะคอกรุ่นพี่ถึงแม้ผมจะโกรธมากๆก็ตาม

 

“คิงคือคนสร้างอนาคตที่ดีให้กับทุกคน แล้วคิงก็ต้องเจอกับเรื่องร้ายและดีมากมายเพื่อให้ได้สิ่งที่ดีที่สุดมาพัฒนาพวกเขา แต่ถ้านายกลัวที่จะทำสิ่งเหล่านั้นแล้วพวกเขาจะได้อะไรล่ะมาร์ค”  ผมถอนหายใจหนักๆเพื่อระบายความเครียดก่อนตอบออกไปซื่อๆ

 

                “พวกเขาจะไม่ได้อะไรเลย”

 

                “ถูกต้อง เพราะฉะนั้นพวกนายต้องขจัดความกลัวทุกอย่างออกไปให้หมดนี่คือจุดประสงค์ที่เราส่งพวกนายไปที่นั้น  พวกเราไม่ได้อยากสะกิดแผลเก่าเรื่องซูจีกับพวกนายหรอกนะ”  พอได้ยินชื่อนั้นเหมือนเวลาของผมมันหยุดเดิน ผมรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องความรู้สึกผิดที่หายไปนานเริ่มกลับมาอีกครั้ง

 

                “ช่วยมาเก็บไอ้หวังกลับไปด้วยนะ ดูแลกันดีๆล่ะแล้วเรื่องนั้นฝากด้วย”

 

ตู๊ดๆๆๆๆ

 

สายตัดไปแล้วแต่ผมยังคงถือ โทรศัพท์ค้างไว้อย่างเดิมภายในห้องนั้นเย็นเชียบ แต่ในใจผมกลับร้อนรุ่มเหมือนมีใครเอาฮีตเตอร์นับร้อยเครื่องยัดเข้าไป ตอนนี้ในหัวผมมีแต่คำถามมากมายที่ยังตอบตัวเองไม่ได้  พวกเราจะเคลียร์มิชชั่นนั่นได้จริงๆหรอ ถ้าเกิดมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นมากอีกพวกเราจะทำยังไง  แล้วแบมแบมล่ะจะเป็นยังไงเด็กนั่นไม่เคยรับรู้อะไรมาก่อนเลย  แต่ทำไมในสถานการณ์แบบนี้ทำไมผมดันนึกถึงแบมแบมขึ้นมานะ

 

 

ผมควรทำอย่างไรดี....





 
Writer Talk

อัพแล้วจ้า โทษทีที่ไรท์อัพช้านะเออ พอดีไรท์ไม่ว่างน่ะไม่ว่ากันเนอะ
ตอนหน้าสัญญาว่าจะอัพเร็วกว่านี้


ปล. เข้าไปสตรีมฟิคกันได้ที่แท็กนี้เลยนะคะ #ฟิครักสมมุติ





 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

149 ความคิดเห็น

  1. #126 MARKBAMM (@hananee05) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 20:48
    ซูจีเกี่ยวไรด้วยย??
    #126
    0
  2. #97 GEHEIMNIS (@kik-sleep) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 11:57
    อ๊ากกกกกกกกกก น่ารักไปและ
    #97
    0
  3. #75 Markbam (@exoandsnsd) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กันยายน 2557 / 01:01
    ทำไมนิยายรักถึงกลายเป็น สยองขวัญไปได้ โอ้ยยยยมันมีอะไรกันแน่
    #75
    0
  4. #62 ffff (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2557 / 00:14
    เอ่อๆๆๆ มีอ๊กแคทด้วยย ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ
    #62
    0
  5. #43 Racha (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2557 / 17:50
    วันเดอร์แลนด์มีอะไร ทำไมทุกคนกลัวกันขนาดนั้นแล้วแบมที่เป็นเด็กใหม่จะรับมือได้เหรอ น่ากลัวแล้วสิ
    #43
    0
  6. #34 A. Angkhana Wongsa (@sunghyo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2557 / 12:20
    ซูจีเกี่ยวอะไรอ่ะ ทำไมอ่ะ งง สยองไปนะ 
    #34
    0
  7. #27 MarkBamJack (@mayzbomi) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2557 / 07:56

    ไรท์ ตกลงเรื่องนี้ป็นแนวสยองขวัญใช่ไม๊ ถถถถถถถ

    มาต่อน้าาาาาาาาาาาาาา


     

    #27
    0
  8. #26 lotty0405 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2557 / 00:08
    เรามารอที่ท่าน้ำทุกวันเลยนะไร้ท์TT มาส่องตลอดอะ มาอัพแล้ว เย้!!!!!!!

    ซูจีเกี่ยวอะไรด้วย?? แล้วทำไมมาร์คต้องรู้สึกผิ

    มาร์คกะยูคอยู่ทีมเดียวกันอีกอะจะไปตีกันไหม55555

    สู้ๆนะคะ รออ่านค่า : )
    #26
    0
  9. #25 lotty0405 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2557 / 02:04
    เพิ่งมาอ่านวันแรก สนุกอ่ะชอบบ >______< !!!!

    โหยแล้วคือกฏของคิงห้ามให้สมาชิกรักกันหรือไง ;; __ ;;

    พี่มาร์คกับยูคต้องไฝว้กันอีกแล้วสินะ 555555555555555

    โอ๋ย มาเป็นแฟนหลอกๆ ไปสักพักก็จริงจังกันสินะ ขอฟินล่วงหน้าก่อนละกัน 5555555

    มาต่อไวๆน้า มิชชั่นคืออะไรหนอ
    #25
    0