Fic GOT7 [Love Suppose] สมมุตินะครับว่าผมรักคุณ

ตอนที่ 4 : Love Suppose :: Chapter 3 คืนที่หนึ่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,032
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    13 พ.ค. 57

SQWEEZ


Chapter 3 ::  คืนที่หนึ่ง








 


Sky Blue Bobblehead Bunny


 

ตอนเย็น ณ บ้านGot 7

                ในที่สุดผมก็ต้องมาอยู่ที่นี่จริงๆ  หลังจากผมเลิกเรียนปุ๊บพี่มาร์คก็เสนอหน้ามารับผมที่หน้าห้องเรียนทันที คงรู้นะว่าอะไรจะเกิดขึ้น คนทั้งห้องมองผมกับพี่มาร์คยังกับเป็นอะไรสักอย่างที่หาไม่ได้บนโลก  ยิ่งตอนที่ผมเดินไปกับพี่เขายิ่งแล้วใหญ่ระหว่างทางมีแต่คนพูดเรื่องของเรา ดีหน่อยที่มียูคตามมาด้วย บรรยากาศเลยไม่นาอึดอัดเท่าไร อ่อผมลืมบอกไปว่ายูคเองก็เป็นหนึ่งในGOT7 เหมือนกัน ตอนแรกที่รู้ผมก็ตกใจนะแต่มันก็ดี  อย่างน้อยก็มีเพื่อนที่คุยกันได้ไม่งั้นผมคงประสาทกินเพราะไอพี่มาร์คนี่แน่ๆเลย

 

“ยินดีต้อนรับนะครับน้องแบมแบม”  พี่เจบีหรือท่านประธานแจบอมทักทายผมอย่างอบอุ่น ตอนนี้ผมอยู่ในห้องนั่งเล่นของGOT7 ที่มีสมาชิกครบทุกคนได้แก่ พี่เจบี พี่จูเนียร์ พี่มาร์ค พี่แจ็คสัน ยูคยอม ยองแจ และผมเป็นคนสุดท้าย ซึ่งทุกคนก็ดูจะเป็นมิตร แต่ผมก็กลัวว่าจะเข้ากับคนอื่นไม่ได้อยู่ดี

 

“ไม่ต้องกังวลครับแบมพวกเราเป็นคนดี”   พี่จูเนียร์พูดขำๆ เมื่อเห็นท่าทางกังวลของผม

 

“นั่นสิแฟนอยู่ตรงนี้ทั้งคนจะกลัวอะไร”  พี่มาร์คเดินมานั่งแทรกกลางระหว่าผมกับยูค แล้วดึงผมไปกอด เกินไปแล้วนะมาร์คต้วน!!!  

 

“ทำอะไรน่ะพี่”  ผมดันพี่มาร์คออก ทำไมน่ามันร้อนแบบนี้นะ -///-

 

“ว้าว หวานกันจังนะดูดิแบมหน้าแดงไปหมดแล้วว”  พี่แจ็คสันแซวผม โอ๊ยอายเว้ยอยากแทรกพื้นบ้านหนี

 

“ผมว่าเราไปพักกันดีไหมครับวันนี้เหนื่อยกันมาทั้งวันแล้ว” เหมือนระฆังช่วยชีวิต เมื่อยูคเสนอให้ทุกคนไปพักผ่อน

 

“ช่ายย เหนื่อยสุดๆ”  ผมรีบออกตัว ผมต้องการหนีจากบรรยากาศน่าอายนี่ให้เร็วที่สุด ดูเหมือนหลายคนจะเห็นด้วยเพราะแต่ละคนก็เหนื่อยกับการจัดเก็บและขนย้ายของ ของตัวเองพอสมควร

 

“ง่วงแล้วหรอที่รัก งั้นเราไปนอนกัน”  พี่มาร์คส่งสายตาหวานเยิ้มมาให้ ก่อนจากลากผมออกไปจากวง ซึ่งก็เรียกเสียงแซวจากเพื่อนๆในห้องได้ไม่น้อยเลย -///-

 

“เอ่อ ผมขอนอนกับยูคได้ไหม” ไม่นะไม่มีทางนอนกับหมอนี่เด็ดขาดให้ตายก็ไม่ พี่มาร์คหยุดเดินแล้วหันกลับมามองผมแล้วตอบแบบจริงจังและเด็ดขาดว่า

 

“มึงต้องนอนกับกูเท่านั้นครับ”  จบครับชีวิตผม แบมแบมอยากจะครายอิ้งมากบอกตรงๆ

 

 

ที่ห้องนั่งเล่น

 

เจบีกับแจ็คสันกำลังนั่งเล่นไพ่กันอย่างเมามัน

“เย้ กูชนะเอาเงินมาๆ”  แจ็คสันที่เสียไพ่ควักเงินจ่ายเจบีอย่างอารมณ์เสีย ตั้งแต่เล่นมานี่เค้าจ่ายมาไม่ต่ำกว่า 5 รอบ แล้วนะ

 

“เลิกเสียงดังซะทีได้ไหม!!  จูเนียร์ที่กำลังอ่านหนังสือยู่ว้ากอย่างหงุดหงิด เล่นเอาคนทั้งสองเงียบเป็นเป่าปี่? มันเงียบซะทีไหนละเสียงดังกว่าเดิมอีก

 

“นี่พวกมึง!”  จูเนียร์ลุกทำท่าจะเอาแจกันมาทุบหัวสองคนนี้แต่ยูคเข้ามาห้ามไว้ก่อน ส่วนสองคนนั้นกระโดนไปหลบหลังโซฟาเรียบร้อยแล้ว โหดดดดด

 

“พวกฮยองคิดว่าแผนนี้จะดีงั้นหรอวะ” อยู่ๆยองแจ ที่นั่งเงียบมานานก็เปิดประเด็นแสนเครียดขึ้นมาซะเฉยๆ เจบีออกจากที่หลบภัยมานั่งที่เดิม

 

“กูก็ไม่รู้ว่ะ แต่ไอ้มาร์คมันก็ทำไปแล้ว”  เจบีตอบเนือยๆแล้วหันไปมองแจ็คสันที่หยิบไพ่ขึ้นมาเรียงกันเป็นพีระมิดขนาดย่อมๆ

 

“ได้เขามามันก็ดีแล้วนี่ แต่ถ้าความจริงมันปรากฏมันก็แค่เละ” แจ็คสันใช้นิ้วผลักพีระมิดไพ่เบาๆ ไพ่ทั้งหมดก็พังทลายไม่เหลือเค้าของพีระมิดเดิม เหมือนจะสื่อให้เห็นถึงความสัมพันธ์หลังจากความจริงถูกเปิดเผย

 

“พี่ครับ พี่มาร์คเขาทำเกินไปหรือเปล่า แค่ให้แบมเข้ามาในกลุ่มไม่เห็นต้องบังคับให้เป็นแฟนเลยนี่ครับ” ยูคยอมถามขึ้นสีหน้าเขาดูจริงจังจนทุกคนเครียดตาม

 

“มันไม่เกินไปหรอกนะ ถ้าทั้งสองคนไม่ได้คิดอะไรกัน แต่ถ้าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเริ่มคิดนี่สิปัญหา” จูเนียร์ว่าทั้งๆที่ยังอ่านหนังสืออยู่

 

“กูกลัวใจไอมาร์คว่ะ”  เจบีพูดอย่างกังวล  อย่างที่จูเนียร์พูดถ้าไม่มีใครจริงจังก็แล้วไปเพราะเมื่อความจริงเปิดเผยอย่างน้อยก็ยังพอจะหาข้อแก้ตัวให้รอดไปได้ และยังมีโอกาสดึงตัวอีกคนไว้ได้แต่ถ้าเรื่องรักหลอกๆของมาร์คกลายเป็นรักจริงๆขึ้นมาละ

หึ!ซวยทั้งแก๊ง มองหน้ากันไม่ติดแน่และที่เลวร้ายกว่านั้นกลุ่ม GOT7 ก็ต้องถูกถอดจากคิงถ้าจำสมาชิกไม่ครบตามจำนวน แผนนี้จะว่าดีก็ดี จะว่าหาเหาใส่หัวมันก็ใช่

 

 

ห้องมาร์ค เวลา 22.00 .

Mark ::

 

                ตั้งแต่เข้ามาในห้องแล้วแบมยังไม่ยอมเฉียดเข้ามาใกล้ผมเลยสักนิด ไม่ว่าผมจะเรียกเท่าไรก็ไม่ยอมมา นี่ผมไม่ใช่เชื้อโรคนะครับ

 

“แบมมานี่สิ”  ผมเรียกแบมเป็นครั้งที่สามร้อยน่าจะได้

 

“ไม่ ผมจะนอนตรงนี้ล่ะพี่นอนบนเตียงไปเลย”

 

ดื้อ ความคิดแรกผุดขึ้นมาในหัวผม เจ้าตัวเล็กนี่จัดแจงเอาฟูกมาปูข้างเตียงผมมีหมอนและผ้าห่มพร้อมสรรพในการนอน

 

“มึงจะมานอนตรงนี้ดีๆหรือให้กูไปลากมานอนครับ”  ผมชักจะหงุดหงิดแล้วนะเว้ย ไม่รู้ทำไมผมถึงหงุดหงิดเวลาเจ้านี่ขัดผม รวมถึงเวลาเจ้านี่อยู่กับยูคนั่นยิ่งทำให้ผมหงุดหงิดจนอยากแยกสองคนนี้ออกจากกันทำแล้วมันสะใจดี

                แบมมองหน้าผมอย่างชั่งใจ แล้วเจ้าตัวเล็กนั้นก็ล้มตัวลงนอนข้างเตียงผมเฉยเลย อ้าวนี่จะกวนตีนกันใช่ปะเนี่ย

 

“นี่จะกวนตีนใช่ไหม”  ผมเอาเท้าเหยียบเจ้าตัวเล็กที่นอนคลุมโปงอยู่ข้างเตียง ตัวนุ่มชะมัดเหยียบยังรู้สึกดีขนาดนี้ถ้าได้กอดจะนุ่มแค่ไหนกัน อยากลองดูแล้วสิ

 

“ไม่ลุกขึ้นมานอนบนเตียงกูจะปล้ำมึงนะเว้ย!”  ผมยื่นคำขาด ได้ผลเจ้าตัวเล็กผุดออกจากผ้าห่มขึ้นมามองผมด้วยสีหน้าตกใจสุดขีด

 

“อย่านะ!!”  แบมถอยไปยืนอยู่อีกด้านของห้อง หน้าตื่นๆของหมอนี่ฮาชะมัด ผมอยากจะหัวเราะดังๆแต่ก็ทำไม่ได้ตอนนี้ต้องโหดไว้ก่อน

 

“ว่าไงที่รัก”

 

“ผมไม่ใช่ที่รักเว้ย แล้วอย่าเข้ามาใกล้ด้วย”  หรออย่าเข้าใกล้ใช่ไหม ผมเดินเข้าไปหาแบม เจ้าเด็กนั้นก็วิ่งตั้งท่าจะหนีออกจากห้องทันที ชักสนุกแล้วสิครับ หึหึ

“อย่าเข้ามานะเว้ย”   คนตัวเล็กโวยวายพร้อมกระโจนไปที่ประตู แต่มีหรอจะทัน  ผมวิ่งไปขวางแบมได้ก่อนที่เขาจะมาถึงประตู เจ้าตัวเล็กถึงกับหน้าซีดเมื่อทางหนีโดนปิดดูสิจะทำยังไง เพื่อให้เกมส์สนุกขึ้นต้องจัดหนัก ผมจัดการถอดเสื้อตัวเองทิ้งแล้วพุ่งเข้าไปหาแบม

“ยะ….อย่านะว้ย”  เป็นเวลาเท่าไรไม่รู้ที่ผมกับไอตัวเล็กนี่เล่นเกมส์ไล่จับกันในห้องที่กว้างแบบนี้ มันเหนื่อยนะ ผมยืนมองแบมแบมที่นั่งหอบอยู่อีกมุมของห้อง เจ้าตัวเล็กนี่คงจะเหนื่อยมากหอบจนตัวโยนที่นี้ล่ะสิ้นฤทธิ์ซะที

 

“เป็นไงตัวเล็ก พร้อมจะมานอนตามคำสั่งแฟนรึยังครับ”  ผมถามพลางยืนพิงประตูในสภาพเหนื่อยหอบ เจ้าตัวเล็กมองผมเหมือนไม่พอใจ แต่พูดอะไรไม่ได้เพราะหอบอยู่เหมือนกัน ฮ่าๆ

 

“พี่ไม่ใช่แฟนผมจริงๆซะหน่อย”

 

“แต่ก็เป็นใช่ไหมล่ะ ปะไปนอนเหนื่อย”  ผมจะเดินเข้าไปหาแบม แต่ยังไม่ทันก้าวขาเจ้าตัวเล็กก็ชิงกระโดดขึ้นไปบนเตียงซะก่อน

 

“ห้ามทำอะไรนะ”

 

ผมมองคนตัวเล็กยิ้มๆ ทำแบบนี้แต่แรกก็ไม่ต้องเหนื่อย

 

“คร้าบผม”  แล้วผมก็ได้เจ้าตัวเล็กนี่มานอนข้างกาย ไหนๆก็ไหนๆแล้วขอกอดหน่อยแล้วกัน

 

โครม!!! 

 

“โอ๊ย”  แล้วผมก็โดนถีบตกเตียง

 

Yugyeum ::

 

ผมยืนมองไฟห้องนอนของพี่มาร์คปิดลงพร้อมกับเสียงเอะอะที่เงียบหายไปกับความมืดอย่างเงียบงัน มันดีจริงๆแล้วงั้นหรอ กับแผนการที่มีความรู้สึกเป็นเดิมพันนี้น่ะ มันก็จริงที่เราต้องการตัวแบมแบมมาเป็นหนึ่งในกลุ่ม แต่แผนการมันก็มีตั้งมากมายทำไมพี่มาร์คเขาเลือกแบบนี้กันนะ

 

“ความรู้สึกมันไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะครับพี่ ถ้าคนที่เจ็บเป็นพี่ผมก็ไม่สนใจ แต่ถ้าเป็นแบมผมคงอยู่นิ่งไม่ได้”  ผมยืนมองห้องๆนั้นอยู่สักพัก พี่จูเนียร์ก็เดินมาตามผมกลับข้าไปในบ้าน

 

“ตรงนี้มันหนาว เข้าไปคิดต่อในบ้านเถอะทุกอย่างมันอาจไม่เลวร้ายอย่างที่เราคิดก็ได้”  พี่จูเนียร์มักมีคำปลอบใจดีๆเสมอ ผมเดินตามพี่เข้าไปในบ้านแต่ก็ยังอดห่วงคนอีกคนไม่ได้

 

“ผมดูเหมือนพวกจิตตกเลยนะพี่”

 

“เรื่องปกติที่เราจะห่วงเพื่อน โดยเฉพาะกับเพื่อนที่เรารักมากๆ”  พี่จูเนียร์หัวเราะเบาๆ

 

“คงงั้น”

 

“คุณพ่อของลูกแบมกลับมาแล้วหรอออออ”  พี่แจ็คสันกวนส้นผมทันทีที่ผมเดินกลับเข้ามาในบ้าน ตอนนี้ทุกคนกำลังกินข้าวรอบดึกกันอยู่   บนโต๊ะกินข้าวตัวยาวมีอาหารนานาชาติวางอยู่ตั้งแต่หัวโต๊ะยันท้ายโต๊ะ แน่ใจนะว่ากินกันอยู่ห้าคนน่ะ

 

“อยากโดนส้นรองเท้าของคุณพ่อตบปากไหมครับพี่”

 

“โหยยย โหดว่ะ”  พี่แจ็คสันพูดทั้งที่ยังมีอาหารอยู่เต็มปากเลยโดนพี่จูเนียร์โบกไปสองที สมครับ

 

“ว่าแต่นายไปเฝ้าห้องสองคนนั้นมาจริงๆหรอวะ” พี่เจบีถามขณะย้ายที่กินหนีจากสงครามขนาดย่อมของจูเนียร์กับแจ็คสันโดยมีพี่ยองแจ คอยห้ามอยู่

 

“คิดได้ไงพี่ ผมไม่ได้ไปเฝ้าแค่ไปดูเฉยๆ”  ผมตอบปัดๆ แบบไม่อยากจะตอบอะไรมากมายแต่อีกฝ่ายยังไม่ยอมหยุดถาม

 

“จริงดิ ห่วงเขามากเลยหรอเรา ชอบเขารึไง”

 

“แค่กๆ”  ผมสำลักข้าวที่เพิ่งกินเข้าไปทันที

 

“เอาน้ำๆ ค่อยกินสิ”  พี่จูเนียร์ (ที่โผล่มาได้ไงไม่รู้) เอาน้ำมาให้ผมดื่ม พร้อมกับตบหลังผมเบาๆ สุดยอดคุณแม่จริงๆ

 

“ถามแค่นี้ถึงกับสำลักคงจริงสิท่า”  พี่เจบีเอาขาพาดกับโต๊ะกินข้าวแล้วแกะล็อบสเตอร์กินต่อ ขอให้ติดคอตาย หึ้ย!

 

เช้าวันใหม่

 

BamBam ::

                เมื่อคืนผมแทบจะไม่ได้นอนเพราะไอ้พี่มาร์คพยายามละเมอมากอดผมทุก 10 นาที ผมต้องคอยเตะ ถีบ หรือแม้กระทั้งหาอะไรมากันไว้กว่าจะหยุดได้ก็เสียเวลาไปกว่าค่อนคืน เช้ามาผมเลยมีสภาพไม่ต่างไปจากหลินปิงที่เชียงใหม่

 

“สวัสดีตอนเช้าแบม” ยูคทักทายผมเหมือนทุกวัน ตอนนี้เขาอยู่ในชุดไปรเวตสบายๆ เสื้อยืดลายอาร์ตกับกางเกงยีน

 

“สวัสดียูค”  ผมทักเขาสั้นๆก่อนฟุบหน้าลงกับโต๊ะอาหารที่ตอนนี้มีอาหารเช้าสไตล์อเมริกันวางรอเหล่าคุณชายที่ยังไม่ตื่นนอน

 

“เป็นอะไร ทำยังกับนอนไม่พอ”  ยูคเอาขนมปังในตะกร้าเคาะหัวผมเบาๆ มันสกปรกนะเว้ย

 

“ก็นอนไม่ค่อยหลับน่ะมันแปลกที่ แล้วก็อย่าเอาของกินมาเล่นสิ”  ผมไม่อยากบอกไปว่าเพราะไอ้พี่มาร์คพยายามจะกอดผมทั้งคืนหรอกนะน่าอายจะตายไป  ยูคทำเป็นไม่สนใจที่ผมบอก แล้วหันไปเล่นฟันดาบกับเฮียแจ็คสันเฉยเลย -__________-

 

“ที่รัก ทำไมทิ้งพี่ไว้บนห้องคนเดียวละครับ” เสียงโหยหวนของคนหื่นดังมาแต่ไกลไม่บอกก็รู้ใช่ไหมว่าใคร

 

“ใครที่รักครับ อีกอย่างผมปลุกพี่แล้วแต่พี่ไม่ยอมตื่นเองมัวแต่นอนน้ำลายยืดอยู่นั่นล่ะ” พี่มาร์คหน้าเสีย แล้วเอามือเช็ดๆถูๆมุมปากตัวเอง

 

“อย่าพูดสิเสียภาพพจน์หมด”

 

“อยู่กันจนรู้สันดานกันแล้มึงจะอายอะไรวะ” พี่เจบีเดินมานั่งข้างพี่มาร์คที่อยู่ข้างผม ส่วนคนที่เหลือก็ทยอยหาที่นั่งกันเองตามใจชอบ

 

“ป้าฮะผมไม่เอานมได้ไหม”  พี่แจ็คสันโวยวายไม่อยากกินนมที่แม่บ้านรินให้

 

“ไม่ได้นะคะคุณชาย คุณแม่ของคุณสั่งว่าคุณต้องดื่มนมทุกเช้า”  แม่บ้านเอ่ยอย่างกล้าๆกลัว ผมมองพี่แจ็คสันที่ทำหน้าเหมือนเด็กโดนขัดใจอย่างขำๆ

 

“เพราะมึงไม่แดกนมนี่ล่ะถึงได้เตี้ยม่อต้อแบบนี้ไง”  พี่จูเนียร์ตอกย้ำปมด้อยของแจ็คสัน(แต่ผมก็สะเทือน) เขามองพี่จูเนียร์เคืองๆก่อนคว้านมมาดื่ม

 

“กูจะสูงกว่าไอ้มาร์คให้ดู”  

 

“กูจะคอยดู”  พี่มาร์คยักคิ้วให้อย่างกวนๆ ทุกคนต่างหัวเราะกับสงครามเล็กในตอนเช้า ผมว่าอยู่ที่นี่ก็มีความสุขดีเหมือนกันนะ

 

“ยิ้มแฉ่งเชียว ชอบแล้วล่ะสิท่า”  ยูคแซวผมก่อนจะลุกหนีอย่างลวดเร็วเมื่อผมง้างมือเหมือนจะตีเขา

 

“แขนสั้นๆทำอะไรกูได้ครับแบมมม”  ไอยูคแลบลิ้นใส่ผมแล้ววิ่งออกจากห้องกินข้าวไปอย่างรวดเร็ว

“อย่าหนีนะเว้ย ไอ้เสาไฟฟ้าเดินได้” ผมคว้ากระเป๋าแล้ววิ่งตามไอบ้านั่นไป ถ้าไม่ได้กระทืบยูคผมคงเรียนไม่เป็นสุขแน่ๆครับวันนี้

 

บรรยากาศครื้นเครงในห้องอาหารยังคงดำเนินไปเรื่อยจนกระทั่ง

 

“เฮียมาร์ค เฮียคิดไงกับแบมวะ”  ยองแจเปิดประเด็น มาร์คชะงักเล็กน้อย เพียงเล็กน้อยเท่านั้นจึงไม่มีใครสังเกตเห็น

 

“กูไม่ได้คิดอะไร แค่เล่นตามแผน”

 

ยองแจหรี่ตามองแบบคนไม่เชื่อ มาร์คจึงสยบด้วยอาการนิ่งๆแล้วตอบคำถามทางสายตาของน้อง

 

“กูไม่ได้คิดอะไรกับแบม อีกอย่างกูเป็นพี่มึงนะไอเกรียน”

 

“ให้มันจริงเถ๊อะ โอ๊ย!”  แจ็คสันกวนส้นมาร์ค เลยได้รับของรางวัลเป็นช้อนกาแฟปาเข้าที่หน้าผาก

 

“ปากดีแต่เช้าสมควรโดน” ทั้งหมดเดินออกจากห้องกินข้าวทิ้งแจ็คสันที่นั่งน้ำตาซึมไว้เบื้องหลัง ทีแรกมันก็น่าสงสารอยู่หรอกแต่เพราะปากแบบนั้นมันน่าสะใจมากกว่า

 

Mark ::

มาร์ค มึงคิดไงกับน้องแบมวะ

 

คำถามของยองแจยังก้องอยู่ในความคิดตลอดเวลาที่ผมขับออกมาจากบ้าน ผมแค่สนใจในตัวของเด็กคนนั้นเป็นพิเศษก็เท่านั้นเอง ไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่านั้นหรอกนะ ที่ผมทำไปทั้งหมดก็เป็นคำสั่งจากคิงรุ่นก่อนเท่านั้นถึงแผนของผมจะออกมาในรูปแบบให้เด็กนี่มาเป็นแฟนผม ก็ใช่ว่าผมจะคิดอะไรนี่

                ผมกำลังจะเลี้ยวรถเข้าไปจอดในลานจอดรถส่วนตัวของผม สายตาของผมก็ไปสะดุดเข้ากับคนที่ผมคิดถึงอยู่เมื่อกี้ แบมแบมกำลังยืนอายอยู่กลางวงล้อมของสาวๆ เขามาทำอะไรที่นี่ ผมเลี้ยวรถเข้าไปจอดอย่างรวดเร็วผมอยากไปหาเจ้าตัวเล็กนั่น

 

“มาทำอะไรตรงนี้ครับแฟน!”  ผมตะโกนเรียกแบมแบม

 

“พี่มาร์ค”  เจ้าตัวเล็กหันมาทางผมพร้อมสายตาประมาณว่า ช่วยผมด้วย

 

“กรี๊ดดดดด พี่มาร์ค”

 

“สวัสดีครับสาวๆ ทำไมมารุมแฟนผมแบบนี้ล่ะเนี่ย”  เมื่อผมเดินเข้าไปใกล้ๆ สาวๆที่ล้อมเขาอยู่ทุกคนก็หลบทางให้ผมเดินเข้าไปหาแบมแบมอย่างง่ายดาย

 

“เราแค่อยากเห็นหน้าแฟนพี่ชัดๆแค่นั้นเองค่ะ ไม่ได้จะทำอะไรแบมซะหน่อย”  เด็กสาวคนหนึ่งตอบผม

 

“จริงหรอครับ แฟนผมน่ารักไหมล่ะ” ผมคว้าแบมมากอด ซึ่งเจ้าตัวเล็กก็ดิ้นตามปฏิกิริยาอัตโนมัติฉบับของหมอนี่

 

“อย่ามากอดต่อหน้าคนเยอะๆได้ไหม”  แบมดุเสียงเบาเหมือนกลัวใครได้ยิน นั่นทำให้สาวๆรอบด้านฟินหนักกว่าเดิม มาขอถ่ายรูปไว้ด้วย ฮ่าๆมีความสุขโว้ย

 

“อ่า พวกนายน่ารักชะมัด ฉันอิจฉานายนะแบม อ๊ายยย” ผมยิ้มกับท่าทางฟินเกินเหตุของสาวๆพวกนี้ สมัยนี้ผู้หญิงนี่ก็แปลกนิยมให้ผู้ชายคบกัน

 

“นี่พี่มาร์ค”  เจ้าตัวเล็กในอ้อมแขนกระตุกเสื้อผมเบาๆ  ไม่ต้องพูดต่อก็รู้ว่าคนตัวเล็กนี่ต้องการอะไร

 

“ผมขอพาแฟนไปเรียนก่อนนะครับ”  ผมจูงมือแบมเดินออกไปจากวงล้อมของสาวๆ นี่ขนาดเดินมาไกลแล้วยังได้ยินเสียงกรี๊ดอยู่เลยนะ

 

“ว่าแต่นายมาทำอะไรแถวนี้” ผมถามคนข้างๆที่ตอนนี้ดึงมืออกจากการเกาะกุมของผมเรียบร้อยแล้ว แอบขัดใจนิดๆนะครับ

 

“ก็เดินตามยูคมาดีๆนั่นล่ะ แล้วผู้หญิงพวกนี้ก็มาจากไหนก็ไม่รู้จู่ๆก็ล็อคคอผมไปอยู่ตรงนั้นเลย” แบมๆพูดด้วยท่าทางสยองๆ

 

“ฮ่าๆ เป็นแฟนฉันต้องทำใจ”

 

“แค่แฟนสมมติ”

 

“ครับ แต่มันก็แฟนนั่นล่ะ”  รู้สึกหวิวๆในใจยังไงไม่รู้สิครับกับคำนี้ผมพาเจ้าตัวเล็กนี่มาส่งถึงห้อง ทันทีที่แบมเดินเข้าไปยูคก็พุ่งออกมาถามทันที

 

“นายหายไปไหนมาวะ รู้ไหมว่าเป็นห่วงยิ่งเป็นที่สนใจอยู่ด้วย”

 

“เอ่อ นายทิ้งฉัน”

 

“นายไม่ระวังตัวเอง ว่าแต่เป็นอะไรไหม”  ผมมองสองคนนี้แล้วรู้สึกหมั่นไส้แปลกๆ กะอีแค่หายไปไม่ถึงชั่วโมงทำเป็นเว่อร์

 

“ไม่เป็นอะไรหรอก แฟนอยู่นี่ทั้งคน”  ยูคทำหน้าเหมือนเพิ่งมองเห็นผม ไอ้เด็กเวร

 -________________-

 

“อ้าวพี่ก็อยู่ด้วยหรอ ขอบคุณที่พาแบมมาส่งครับ”  ยูคโค้งเก้าสิบองศา ขอถีบทีได้ปะ

 

“เออ กูไปล่ะ”  อยู่นานเดี๋ยวกูหมั่นไส้มึง (ได้ข่าวว่าทำไปแล้ว)

 

“อ่อ ตอนเย็นไปที่ห้องสภานักเรียนด้วยล่ะ มีประชุมเรื่องการรับตำแหน่งคิง”

 

“ครับ”  เด็กสองคนนั้นรับปากพร้อมกัน กูหมั่นไส้ ผมเดินออกจากห้องเรียนของแบมแบมอย่างหงุดหงิดไปยังห้องเรียนของตัวเองที่อยู่อีกชั้นหนึ่ง ทำไมต้องหงุดหงิดแบบนี้วะ สงสัยคงนอนไม่พอ

 

 

12.00 . ห้องสภานักเรียน

 

BamBam ::

 

“เฮ้ ป๊อกเก้า กูกินเอามาๆ”  เจบีประธานนักเรียน

 

“สาสสส เสียอีกแล้วกู”  พี่แจ็คสันประธานชมรมฟันดาบ

 

“นี่ขนมครับพวกเซียนการพนัน”  พี่ยองแจเลขา

 

………..”  พี่จูเนียร์ กำลังอ่านหนังสือ

 

-________________-   หน้าผม ยูค และพี่มาร์ค นี่หรอคือห้องสภานักเรียน ทั้งรก และเต็มไปด้วยอบายมุข

 

“อ้าวมาแล้วหรอ” พี่เจบีที่สังเกตเห็นก่อนวางไพ่แล้วกลับไปนั่งโต๊ะประจำตำแหน่งเก๊กท่าขรึม  ไม่ทันแล้วมั้งครับพี่

 

“เอาล่ะ เรามาเข้าเรื่องกันเลยจะได้ไม่เสียเวลา”

 

“อย่างที่พวกนายรู้ ว่าเราจะมีพิธีรับตำแหน่งกันในอาทิตย์หน้า”  ทุกคนต่างพยักหน้ารับ พี่เจบีชูซองให้ทุกคนดู

 

“นั่นอะไรวะ”  พี่มาร์คคว้าซองนั่นมาจากมือพี่เจบีอย่างไม่มีมารยาท ถึงจะแอบด่าอิพี่มาร์คอยู่ในใจ แต่ผมก็อดชะโงกไปดูด้วยไม่ได้ มันคือซองสีดำที่มีตัวอักษรสีทองเขียนไว้เด่นชัดว่า มิชชั่นพิเศษมีชิปสีเงินตัวเล็กติดไว้แทนผนึกจดหมาย มันส่องแสงกระพิบสีขาวถี่ๆ

 

“ซองนี่ถึงกำหนดให้เปิดตอนสองทุ่ม ถ้าเปิดก่อนไอ้ชิปเวรที่ติดอยู่นั่นจะทำการทำลายตัวเองทันที”ทุกคนในห้องหันมามองหน้ากันอย่างมิได้นัดหมาย งานนี้แย่แน่ครับทุกท่าน ^^;

 

ในซองนั้นมีมิชชั่นอะไรรอพวกเราอยู่กันแน่นะผมอยากรู้จริงๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 





Writer Talk

บทที่ 3 สมบูรณ์แล้วเย้! หลังจากที่ไรท์หายไปนานคือแบบเค้าไม่ได้ดองฟิคนะ
เค้าแค่ขี้เกียจ ไม่ใช่ละ 555 เพิ่งว่างค่ารีดทั้งหลายก็ติชมได้ตามดิมนะจ๊ะ


ปล. เข้าไปสตรีมฟิคกันได้ที่แท็กนี้เลยนะคะ #ฟิครักสมมุติ
 









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

149 ความคิดเห็น

  1. #125 MARKBAMM (@hananee05) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 20:31
    โห้ยยย  พี่มาร์คไม่รู้ใจตัวเองอีกก
    #125
    0
  2. #96 GEHEIMNIS (@kik-sleep) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 11:46
    ชื่อฟังดูน่าไปนะ5555555
    #96
    0
  3. #74 Markbam (@exoandsnsd) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กันยายน 2557 / 00:54
    มิชชั่นคืออะไรอ่าาาา
    #74
    0
  4. #42 Racha (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2557 / 17:44
    มิชชั่นที่เล่นกับความรู้สึกมันเจ็บนะคะต้วนคิดให้ดี เผลอๆแกอาจจะตกหลุมรักน้องแบมก่อนน้า
    #42
    0
  5. #33 A. Angkhana Wongsa (@sunghyo) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2557 / 12:12
    มันมีแผนอะไรอ่ะ คิงรุ่นก่อนนี่ ใช่ 2PM ป่าวนะ คิคิ
    #33
    0
  6. #22 dennapa phoopad (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2557 / 21:26
    ไรท์ รบมาต่อไวๆน้าาาาาาาาาาาาา รออยู่ค้างงงงงงงงงงงงง
    #22
    0
  7. #16 toonhyuk (@hyuktoon) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2557 / 09:49
    รอค่าาาาา~
    บอร์ดน่ารักทุกตอนเลย ><
    #16
    0