Fic GOT7 [Love Suppose] สมมุตินะครับว่าผมรักคุณ

ตอนที่ 3 : Love Suppose :: Chapter 2 ชีวิตที่(ไม่)สงบสุข

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,091
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    8 พ.ค. 57

SQWEEZ


 
Chapter 2 ชีวิตที่(ไม่)สงบสุข








 


 

 

เช้าวันเปิดเทอมวันแรก แน่นอนว่าในโรงเรียนนั้นจะคับคั่งไปด้วยเด็กนักเรียนทั้งใหม่ที่มักจะทำท่าทางตื่นเต้นกับบรรยากาศของที่ศึกษาแห่งใหม่ และนักเรียนเก่าที่มักจะพุ่งเข้าไปหาเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันตลอดปิดเทอมอย่างคิดถึง ซึ่งโรงเรียนไฮสคูลสุดไฮโซอย่าง JYP ไฮสคูลแห่งนี้ก็ไม่มีข้อยกเว้น

กิจกรรมดังกล่าวดำเนินไปจนกระทั่ง รถลีมูซีนดำเงาคันหนึ่งวิ่งมาจอดหน้าโรงเรียน ทุกอย่างในโรงเรียนเป็นอันหยุดชะงัก ที่หยุดไม่ใช่เพราะรถราคาแสนแพงนั่นหรอกเพราะเด็กทุกคนที่นี่ต่างมีกันทั้งนั้น แต่ที่หยุดเพราะเด็กหนุ่มทั้งสองที่ก้าวลงมาจากรถต่างหาก

 

“อ๊ายย เธอดูยูคสิหล่อเหมือนเดิมเลยเนอะ ว่าแต่ผู้ชายตัวเล็กๆนั่นใครกัน”

 

“อ่า เด็กผู้ชายตัวเล็กนั่นน่ารักจัง”

 

“คนตัวเล็กนั่นน่ะ มาเป็นน้องรักของพี่สาวไหมจ๊ะ”

 

เสียงกรี๊ดและเสียงซุบซิบต่างๆดังขึ้นทันทีที่แบมแบมและยูคยอมก้าวลงจากรถ พวกเขาสองคนอยู่ในชุดนักเรียนของ JYP ไฮสคูลที่จะใส่เฉพาะเวลามีกิจกรรมสำคัญเท่านั้นอย่างเช่นวันนี้ที่เป็นวันเปิดภาคเรียนวันแรก นอกจากนี้แล้วนักเรียนจะแต่งตัวยังไงก็เรื่องของคุณ!

 

“นี่ยูค”  แบมแบมกระตุกแขนเสื้อของยูคยองเบาๆ

 

“อะไร” ยูคยองหันไปถามคนตัวเล็กกว่าที่ตอนนี้แถบจะเดินไปหลบด้านหลังของเขาอยู่แล้ว

 

“ฉันมีอะไรผิดปกติงั้นหรอ ทำไมเขามองแบบนั้น”  แบมแบมว่าพรางมองไปทางกลุ่มผู้หญิงรุ่นพี่ที่มองเขาเหมือนจะกลืนเขาเข้าไปทั้งตัวอย่างงั้นแหละ

 

“หือ นายก็ปกติดีนี่ที่เขามองอาจเป็นเพราะ”  ยูคยอมเว้นจังหวะไปนิดให้คนข้างหลังอยากรู้ แบมแบมขึ้นมาเดินข้างเขาพร้อมเอียงคอมองอย่างสงสัย

 

“กรี๊ดดดด ดูท่าทางสงสัยนั่นสิน่ารักเป็นบ้าเลย”  เสียงกรี๊ดจากสาวๆเป็นคำตอบที่ดีที่สุดของคำถามที่แบมแบมถามเขา

 

“น้องคะแต่งงานกับพี่เถอะ”  รุ่นพี่สาวสวยคนหนึ่งตะโกนขอแบมแบมแต่งงานต่อหน้าผู้คนนับร้อย คนตัวเล็กมองการกระทำนั้นแบบอึ้งๆ จากนั้นหน้าขาวๆก็เปลี่ยนเป็นสีชมพูจางๆด้วยความอาย

 

“ปะไปกันเถอะยูคคค”   แบมแบมลากยูคยอมที่ยืนหัวเราะจนท้องแข็งกับการถูกขอแต่งงานครั้งแรกของเพื่อน เข้าไปยังตึกกลางเพื่อไปรายงานตัวทันทีโดยที่แบมแบมไม่รู้เลยว่าทุกการกระทำของเขาตั้งแต่เหยียบเข้ามาในโรงเรียนแห่งนี้ นั้นถูกจับตามองจากชายอีกคนอยู่ตลอดเวลา

 

Bambam ::

 

ผมต้องรีบลากเจ้ายูคเข้ามาในตึกกลางอย่างรวดเร็วเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง นี่หรือคือวันแรกของการเปิดเรียน ผมอยากจะร้องไห้ ผู้หญิงพวกนี้น่ากลัวชะมัด

 

“ฮ่าๆ น้องคะแต่งงานกับพี่เถอะ โอ๊ย”  ผมหันไปเตะหน้าแข้งยูคหนึ่งทีที่บังอาจมาล้อผม

 

“เตะกูทำไมคร้าบบบบ” ยูคทรุดตัวลงไปลูบขาตัวเองปอยๆด้วยความเจ็บปวด

 

“นายล้อฉันก่อนทำไมโดนแค่นี้น้อยไป”  ผมสะบัดหน้าหนีอย่างงอนๆ ยูคที่พอจะหายเจ็บแล้วลุกขึ้นมากอดคอผมพร้อมรอยยิ้มที่หมอนั้นคงคิดว่าหล่อที่สุดในชีวิตมาให้

 

“ง้อครับ”   ยูคพูดแล้วทำหน้าสำนึกผิดที่ไม่เหมือนคนสำนึกผิดเลยสักนิด ก็ดูยิ้มกวนๆของเขาสิครับ ผมเองก็ไม่ได้ใจร้ายอะไรหายงอนก็ได้  ไม่ได้หลงรอยยิ้มนั่นหรอกนะแค่ไม่อยากงอนนานก็แค่นั้น

 

“หายงอนแล้ว”

 

“เย้!”  ยูคดีใจเหมือนถูกสาวขอแต่งงาน เอิ่ม เปลี่ยนเป็นได้รางวัลบินชมจักรวาลแทนแล้วกันนะครับ สาวขอแต่งงานนี่ขอยกเป็นคำแสลงของผมในวันนี้ -______________-

 

ตึ่ง ตึง ตึ้ง ตึ๊ง

 

ประกาศ นักเรียนที่มาถึงJYP ไฮสคูลแห่งนี้แล้วขอให้ไปรวมกันที่ห้องประชุมใหญ่ในเวลานี้ด้วยค่ะ

 

ประกาศ นักเรียนที่มาถึงJYP ไฮสคูลแห่งนี้แล้วขอให้ไปรวมกันที่ห้องประชุมใหญ่ในเวลานี้ด้วยค่ะ

 

ตึ่ง ตึง ตึ้ง ตึ๊ง

 

สิ้นเสียงประกาศจากประชาสัมพันธ์ของโรงเรียนผมก็หันไปลากยูค ไปยังห้องประชุมใหญ่ทันที ตลอดทางจะมีพนักงานต้อนรับหน้าตาสวยคอยยืนบอกทางไปหอประชุมให้กับนักเรียนใหม่ ซึ่งแตกต่างจากโรงเรียนอื่นที่มีแต่ป้ายบอกทางไปหอประชุม สำหรับคนที่หาป้ายไม่เจอก็ต้องอาศัยถามคนแถวนั้นเพื่อหาทางไปเอง

นับว่าเป็นบริการเสริมที่ยอดเยี่ยมสมกับราคาค่าเทอมจริงๆเลยนะครับ ผมกับยูคเดินตามคนอื่นไปเรื่อยๆจนถึงหน้าประตูไม้สีขาวบานยักษ์ ที่ถูกแกะเป็นลวดลายอย่างสวยงามซึ่งผมก็ดูไม่ออกหรอกว่าเป็นรูปอะไรในระหว่างที่ผมกำลังจ้องอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่นั้นประตูก็ถูกเปิดออก เผยให้เห็นห้องขนาดใหญ่ ที่ถูกตกแต่งเอาไว้ราวกับเวทีคอนเสิร์ตของศิลปินดัง ที่นั่งบุกำมะยี่สีแดงสดถูกจัดไว้ที่นั่งแบบโรงละคร

 

“เฮ้ จะไม่เข้าไปรึไง”  ยูคสะกิดผมที่มัวแต่อึ้งน้ำลายยืด? กับความโอเว่อร์ของห้องประชุมอยู่ให้เดินไป

 

“ไปดิ่ แล้วที่นั่งของเราอยู่ฝั่งไหนล่ะ”  ผมมองไปยังเก้าอี้ที่ถูกแบ่งไว้สองฝั่ง ฝั่งหนึ่งน่าจะเป็นของมอ ต้น อีกฝั่งน่าจะเป็นของมอ ปลายอย่างผม

 

“ฝั่งซ้ายที่นั่งของมอปลาย”

 

เสียงหนึ่งตอบขึ้นมาแทนที่ยูคยอมที่ควรเป็นฝ่ายตอบเขา แถมยังลากผมไปนั่งข้างๆเอีกด้วย คนๆนั้นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก พี่มาร์คเจ้าเก่า

 

“นี่พี่ลากผมมาทำไม”  ผมร้องประท้วงหลังจากปล่อยให้เขาลากมานั่งจุ้มปุ๊กอยู่ข้างๆ อ่อผมลืมบอกไปพี่มาร์คก็เรียนอยู่ที่ JYP ไฮสคูลนี่เหมือนกันดูจากกำไลหนังนั่นก็รู้ แต่ที่ผมไม่รู้ก็คือไอสัญลักษณ์มงกุฎที่ติดมาด้วยนี่สิ

 

“นายลืมไปแล้วหรอว่าเราเป็นอะไรกัน” คนตัวโตถามพร้อมยิ้มกว้าง คำถามนี่ทำให้ผมนึกถึงคืนที่ผมตกปากรับคำคบกับเขาเพื่อแสดงความจริงใจ โธ่ชีวิตอยากจะร้องไห้

 

“อ้าวแบม พวกนายรู้จักกันหรอ”  ยูคที่เดินตามผมมา นั่งถัดไปจากพี่มาร์คถามขึ้นอย่างสงสัย จะตอบไงดีวะ

 

“ถูกแล้วไอน้องเรารู้จักกัน”

 

เวรแล้วไงไอ้พี่มาร์คดันตอบไปแล้ว T____________T

 

ยูคขมวดคิ้วยุ่งจนเป็นปม ประมาณว่าไปรู้จักกันตอนไหนวะทั้งที่ผมกับเขาเองก็เพิ่งรู้จักกันตอนผมมาเกาหลี และดูเหมือนผู้ชายฟันเยอะ เอ้ย พี่มาร์คจะเข้าใจสถานการณ์จึงตอบปัดๆไปว่า

 

“เดี๋ยวนายก็รู้เอง”  เคลียร์สุดๆครับคำตอบของพี่แก -_______________-

 

ยูคยิ่งสงสัยเข้าไปใหญ่ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรอีกเพราะถามไปไอ้พี่มาร์คนี่ก็ขัดอยู่ดี ซึ่งก็ถือว่าเป็นข้อดีอย่างหนึ่งนะที่ผมไม่ต้องมานั่งคิดให้เมื่อยสมองว่าไปรู้จักพี่แกตอนไหน ผมไม่อยากให้ใครรู้เรื่องของเรา? เพื่อความสงบสุขในชีวิต ^^

ในระหว่างที่ผมกำลังฝันหวานกับชีวิตที่สงบสุขอยู่นั้นเสียงพูดคุยรอบด้านก็เงียบลง ดูเหมือนจะเข้าสู่ช่วงปฐมนิเทศแล้วสินะ ต้องตั้งใจฟังอาจารย์ครับ

 

“สวัสดีครับนักเรียนใหม่ทุกคน ผมคือ อิม แจบอมเป็นประธานนักเรียน วันนี้ผมรับหน้าที่ปฐมนิเทศนักเรียนใหม่ แทนผู้อำนวยการที่ติดธุระสำคัญจึงมาร่วมการปฐมนิเทศไม่ได้ครับ”   แจบอมประธานนักเรียนที่หล่อจนน่าจะไปเป็นบอยแบนด์มากกว่ามาเป็นประธานนักเรียนเอ่ยพร้อมกับยิ้มกระชากใจสาว แต่ฟันพี่แกดูจะล้ำหน้าไปหน่อยนะผมว่า

 

“อย่างที่กล่าวไปในข้างต้นวันนี้ ผอ.ไม่อยู่การปฐมนิเทศทั้งหมดจึงขึ้นอยู่กับผม”

 

อ้าวทำไมประธานนักเรียนพูดแบบนั้นล่ะ แล้วทำไมอาจารย์ถึงไม่มีใครว่าอะไร  ผมชักจะไม่เข้าใจกับระบบการใช้ชีวิตที่นี้แล้วนะ

 

“ดังนั้น ในวันนี้ผมจะจัดให้มีการแนะนำตัวของนักเรียนใหม่ครับ….

 

เสียงฮือฮาดังขึ้นเมื่อประธานนักเรียนจะให้นักเรียนใหม่แนะนำตัวเอง มีทั้งคนที่เห็นด้วยและไม่เห็นด้วยหนึ่งในคนไม่เห็นด้วยนั่นก็คือผมเอง ทำไมต้องให้ทำอะไรเด่นๆด้วย

 

“เงียบก่อนครับทุกคน!

 

เงียบกริบ ด้วยคำสั่งอันเด็ดขาดปนๆตะคอกของท่านประธานไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมานอกจากเสียงแอร์

 

“ต่อกันนะครับ ซึ่งนักเรียนใหม่ที่จะมาแนะนำตัวในวันนี้พวกผมได้เลือกเอาไว้แล้วครับ”   ฮ่าๆ คงเป็นพวกนักเรียนดีเด่นอะไรเถือกๆนั่นและล่ะมั้งครับ โชคดีนะพวก Xp

 

“เขาก็คือ กันต์พิมุก ภูวกุลครับ”  ห๊ะ อะไรนะไอ้สำเนียงการอ่านชื่อแบบแปลกๆนั่นมันไม่ใช่ชื่อผมใช่ไหม?

 

“คนไหนครับผม กันต์พิมุก ภูวกุล”  ผมนั่งเอ๋อทำอะไรไม่ถูกเมื่อประธานนักเรียนอ่านชื่อผมอีกครั้งด้วยสำเนียงไทยแปร่งๆฟังแล้วฮา แต่ตอนนี้ผมฮาไม่ออกน่ะสิ อยากร้องไห้ผมหันไปทางยูคเพื่อจะขอความช่วยเหลือแต่….ไอ้เพื่อนบ้านี่ดันหลับไปตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ ผมจะร้องไห้จริงๆแล้วนะ

 

พรึ่บ!

ในตอนที่ผมกำลังจะร้องไห้อยู่นั่นเอง แสงจากไฟสปอร์ตไลท์ก็ส่องมาที่ผมรวมกับเป็นผู้โชคดีได้ตั๋วฟรีไปดูคอนเสิร์ตเจ้าของบริษัท JYP ซึ่งผมไม่เคยอยากได้

 

“เชิญครับ” ประธานแจบอมพายมือมาทางผมให้ขึ้นไปบนเวที  ผมเดินก้มหน้าก้มตาขึ้นไปบนเวที นี่หรือชีวิตที่สงบสุขแกล้งเป็นลมดีไหมผมไม่อยากขึ้นไป!!

 

“เอ่ออออออออออออ” นี่คือการทักทายคำแรกของผม

 

“ผมชื่อกันต์พิมุก ภูวกุล ครับชื่อเล่น แบมแบม มาจากประเทศไทยครับ เรียนอยู่ม.ปลายปี 1 ห้อง A ….

เงียบกริบ ไม่มีเสียงใดตอบกลับมาหลังจากผมพูดจบ หรือว่าเขาคิดว่าผมจะพูดต่อ

 

“เอ่อ ผมพูดจบแล้วครับ”  ผมย้ำอีกครั้งว่าผมพูดจบแล้วนะ อยากไปแล้วว

 

กรี๊ดดดดดดดดดด

 

เฮ้ย กรี๊ดทามมายยยยย

 

“ผู้ชายคนนั้นชื่อแบมแบมล่ะเธอ คนที่มีสาวขอแต่งงานเมื่อเช้าไง”

 

“ชื่อน่ารักเหมือนหน้าตาเลย”  นี่คือสิ่งที่ผมไม่ปรารถนาจะเจอที่สุดการเป็นจุดเด่น  ถ้ามุดพื้นหนีได้ตอนนี้ผมคงทำไปแล้วอายยเว้ย อยากร้องไห้

 

“เงียบๆกันหน่อยนะครับสาวๆ”

 

ผมหันไปมองเจ้าของเสียงหล่อบาดใจสาว พี่มาร์ค!ทำไมหมอนี่ชอบมาเหนือความคาดหมายนักเนี่ย

 

“ผมมาร์คครับ ทุกคนที่เคยอยู่ที่นี่รู้จักผมดีวันนี้ผมจะมาแจ้งเรื่องสมาชิกคนใหม่ของ Got7 ที่จะเข้าร่วมการเป็นคิงในครั้งนี้ครับ”  เขาพูดธุระของเขาไปพร้อมกับใช้มืออีกข้างดึงผมไว้ไม่ให้ลงจากเวที จะดึงไว้ทำไมเนี่ยย

 

 “อย่างที่หลายๆคนรู้นะครับว่าโรงเรียนของเราจะมีหน่วยงาน คอยดูแลนักเรียนชั้นมอต้น และมอปลายอยู่โดยผู้ที่ดูแลเรียกว่าคิง แต่จะมีกรณียกเว้นในการเรียกตำแหน่งของเรานะครับว่า หากปีไหนที่ผู้ถูกเลือกเป็นผู้หญิงทั้งทีมก็ต้องเป็นผู้หญิงทั้งหมดและจะเปลี่ยนคำเรียกจากคิงเป็น”

 

ระหว่างที่พี่มาร์คกำลังอธิบายผมก็มองไปทางยูคตาละห้อยหวังจะให้ไอ้เพื่อนนั่นตื่น แต่ดูแล้วมันคงไม่ตื่นมาช่วยผมแน่ นอนน้ำลายยืดแบบนั้นน่ะ

….ในปีนี้สมาชิกของเราเป็นผู้ชายทั้งหมดทั้งมอต้นและมอปลายพวกคุณก็ช่วยเรียกให้ถูกด้วยล่ะ อย่างที่ผมแจ้งไปข้างต้นว่า Got7 ของเราจะมีสมาชิกใหม่เพิ่มเข้ามาอีกหนึ่งคนเพื่อให้ครบตามจำนวนที่ได้รับมา วันนี้พวกผมก็พร้อมที่จะเปิดตัวเขาแล้วครับ”

 

ผมเลิกสนใจยูคชั่วคราวแล้วหันมาสนใจคนที่จะเป็นสามชิกใหม่ของกลุ่มคิงอะไรนี่ ซึ่งหลายคนเองก็อยากจะรู้เหมือนผมว่าผู้โชคดีคนนั้นคือใคร แต่ทำไมผมรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยล่ะครับมันมีอะไรแปลกๆพวกคุณว่าไหม?

 

พี่มาร์คยิ้มน้อยๆก่อนจะยกแขนขึ้นมากอดคอผมไว้แล้วเรื่องที่ทำให้ชีวิตผมวุ่นวายก็บังเกิดขึ้น

 

“เขาคนนั้นคือ ผู้ชายที่ผมกอดคออยู่นี่ล่ะครับ” เสียงฮือฮาดังไปทั่วห้องประชุมอย่างห้ามไม่ได้ ส่วนผมน่ะหรอ เหอะอึ้งสนิทครับ

 

………………………….” 

 

 

พี่มาร์ครอให้เสียงเงียบลงก่อนจะประกาศต่อไป

 

“นอกแบมแบมจะเป็นสมาชิกใหม่ของกลุ่มคิงแล้ว เขายังเป็นแฟนของผมด้วย หวังว่าทุกคนจะรักเขาให้มากๆนะครับ”

 

เปรี๊ยงงงงงงง

 

เหมือนโดนฟ้าผ่า ผมได้แต่ยืนอ้าปากค้างกับคำประกาศนั่น บัดนี้ทุกคนในห้องก็อึ้งสนิทเช่นกัน แม้แต่ยูคที่หลับไปแล้วยังตื่นขึ้นมาฟังเลย ผมหันไปหาไอตัวก่อเรื่อง หมอนั่นก็ทำเพียงแค่ยิ้มกวนๆส่งมาให้ผม ไหนบอกว่าแค่คบหลอกๆกับพี่แล้วชีวิตผมจะสงบสุขไงแล้วนี่อารายยยยยยยผมอยากจะร้องไห้

 

 

Yugyeum ::

 

นั่นมันคืออะไรครับ?

 

“นอกแบมแบมจะเป็นสมาชิกใหม่ของกลุ่มคิงแล้ว เขายังเป็นแฟนของผมด้วย หวังว่าทุกคนจะรักเขาให้มากๆนะครับ”

 

ไอที่พี่มาร์คพูดนั่นมันเรื่องจริงอย่างนั้นหรอ ทำไมแบมแบมไม่เคยบอกผมล่ะ  แล้วสองคนนั้นไปคบกันตอนไหน หรือว่านี่จะเป็แค่แผน? 

คำถามผุดขึ้นมาเต็มหัวผมไปหมดและที่สำคัญกว่านั้นทำไมผมถึงรู้สึกหงุดหงิด และไม่พอใจแบบนี้ล่ะตอนนี้ถ้ามีใครกวนมือกวนเท้าผม มันคงโดนกระทืบเละบางทีไอคนที่จะโดนกระทืบคงจะเป็นไอคุณชายมาร์คที่ตอนนี้ลากแบมแบมลงมาจากเวที สภาพแบมตอนนี้เหมือนคนจิตหลุด

 

“ก็บอกแล้วว่านายจะรู้เอง” พี่มาร์คพูดแค่นั้นก็เดินออกไปพร้อมกับเอาแบมติดมือไปด้วย หลายคนก็เริ่มทยอยออกจากห้องประชุมเมื่อการปฐมนิเทศจบลง

 

“นี่มันจะไม่อยู่เหนือคำสั่งไปหน่อยหรอ”  ผมยืนมองสองคนนั้นจนหายลับไปกับฝูงชน ถ้านี่เป็นหนึ่งในแผนการนั้น ก็คงต้องมีใครสักคนคอยดูแลหมอนั้นจากการกระทำที่ดูจะเกินไปนี้ ซึ่งคนๆนั้นก็คงต้องเป็นผมผู้มีหน้าที่คอยดูแลแบมแบมแต่เพียงผู้เดียว

 

 

12.00 หลังการเรียนภาคเช้าจบลง

 

                แบมแบมและยูคยอม กำลังเดินเดินออกจากห้องเรียน เนื่องจากว่ายูคยอมเป็นคนอัธยาศัยดี บวกกับที่แบมแบมนั้นกลายเป็นที่รู้จักในนามสมาชิกคนที่ 7 ของGOT 7 หรือคิงกลุ่มปัจจุบันและยังเป็นแฟน (หลอกๆ) ของมาร์คเลยทำให้มีคนอยากรู้จักและสนิทกับพวกเขามากมาย

 

“วันนี้เราจะกินอะไรกันดี”  แบมถามขณะเดินทอดน่องไปตามทาง

 

“ไม่รู้ว่ะ มีอะไรให้กินก็กินๆไปเถอะ”

 

ยูคยอมตอบแบบขอไปที เพราะดูเหมือนเขาจะมีเรื่องอื่นให้คิดมากกว่าเรื่องกิน ซึ่งแบมแบมก็สังเกตเห็นท่าทางแปลกๆ ของเขามาตั้งแต่ปฐมนิเทศเสร็จแล้ว

 

“นายเป็นอะไรรึเปล่ายูค”  แบมแบมถามอย่างเป็นห่วง

 

“ไม่ได้เป็นอะไรหรอกแค่หิวมากๆน่ะ”  ยูคตอบพร้อมส่งรอยยิ้มอบอุ่นมาให้

 

อ่ายูคยิ้มแบบนี้แล้วดูดีแฮะ คิดแล้วก้มหน้ายิ้มอยู่คนเดียว

 

ทันทีที่แบมแบมปรากฏตัวขึ้นในโรงอาหารทุกคนต่างหยุดกิจกรรมการบริโภค และหันไปมองผู้ชายตัวเล็กซึ่งได้ชื่อว่าเป็นแฟนของมาร์ค ผู้ชายที่หล่อ ดูดีมีชาติตระกูล และยังเป็นคิงของโรงเรียนแห่งนี้อีกด้วย

 

“นั่นไงเธอแฟนพี่มาร์คน่ะ”

 

“เฮ้ย แฟนไอมาร์คน่ารักว่ะพวกมึง” 

คนที่ถูกวิจารณ์แถบอยากจะแทรกแผ่นดินหนีด้วยความอาย นี่หรือคือชีวิตสงบสุข

ยูคยอมเห็นว่าคนอื่นๆคงจะไม่หยุดพูดเรื่องในวันนี้ง่ายๆและขืนเป็นแบบนี้ต่อไปเจ้าตัวเล็กนี่คงจิตตกแน่ ถ้ายังคงตกเป็นเป้าสายตาคนอื่นแบบนี้ เขาจึงคว้าข้อมือแบมแบมไว้แล้วพาออกจากโรงอาหารทันที

 

“เราจะไปไหนอ่ะยูค”  แบมแบมกึ่งวิ่งกึ่นเดินตามยูคยอมไป ร่างสูงที่จูงมือเขาอยู่ไม่ตอบเพียงแต่พาเขาเดินลัดเลาะไปตามทางที่ไม่มีคน  ซึ่งมันก็ทำให้แบมแบมรู้สึกดีไม่น้อยที่ไม่มีคนคอยมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ คิดแล้วก็เครียด เพราะไอพี่มาร์คนั่นคนเดียว -_______________________-

 

“เดินจูงมือแฟนชาวบ้านเขาแบบนี้มันไม่เหมาะนะยูคยอม”  ยูคยอมชะงักฝีเท้า ข้างหน้าพวกเขาคือ มาร์ค ที่ยืนพิงกำแพง เอามือล้วงกระเป๋ากางเกงรออยู่

 

“โทษทีครับพี่ พอดีผมกำลังพาแบมหนีสายตาแปลกๆจากเรื่อง….”  ยูคยอมเว้นจังหวะเล็กน้อยแล้วพูดต่อ

 

“เรื่องที่พี่บอกว่าแบมกับพี่เป็นแฟนกันมันดูเหมือนจะทำให้แบมลำบากมากกว่าดีนะครับ”

 

ยูคยอมพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆแต่ก็แฝงไปด้วยถ้อยคำตำหนิ  ใช่ว่ามาร์คจะไม่รู้ว่ารุ่นน้องตรงหน้านี่กำลังว่าเขาแต่เขาไม่สนใจหรอก มาร์คเดินไปแกะมือของยูคออกจากแขนแบมแบมก่อนคว้าข้อมือเจ้าตัวเล็กที่ยืนทำหน้าเหรอหราอยู่ให้เดินตามเขามา

 

“พี่จะลากผมไปไหน”  มาร์คไม่สนใจคำถามของคนตัวเล็กแต่เขากลับพาแบมแบมเดินออกไปเงียบๆ แล้วทิ้งยูคยอมไว้เบื้องหลัง

 

 

 

 

Mark ::

ที่ผมไม่ตอบคำถามแบมแบมไม่ใช่เพราะว่าผมหยิ่งหรือกวนตีนอะไร แต่ผมอยากพาเขาไปให้ถึงก่อนถึงจะบอกเขา แบบว่าอยากเซอร์ไพรส์เขาน่ะอยากเห็นว่าเจ้าตัวเล็กนี้จะหน้ายังไงเมื่อรู้เรื่อง ฮ่าๆ

 

“ยิ้มโรคจิตอะไรคนเดียวครับพี่”

 

“โรคจิตแล้วหล่อไหมล่ะครับ”

 

………………

 

เงิบเลย ฮ่าๆตอนที่ผมถามเจ้านี่ทำหน้ายังกะเจอหมาตายลอยอืดอยู่ในน้ำ ผมรู้นะว่าผมไม่ควรอารมณ์ดีที่มีคนทำหน้าเซ็งโลกใส่ตอนเราถามว่าหล่อไหม แต่พอเป็นเจ้าตัวเล็กนี่ทำไมผมกลับรู้สึกดีซะงั้น สงสัยผมคงโรคจิตอย่างที่เขาว่า

 

 

“พี่จะพาผมไปไหนกันแน่เนี่ย”  แบมแบมท้วงอีกครั้ง ตอนนี้ผมพาแบมขับรถมาตามถนนที่มีลักษณะเป็นเชิงเขามีต้นไม้ใหญ่คอยให้ความร่มรื่นตลอดทาง พอขับรถผ่านแนวต้นไม้มาเล็กน้อยข้างทางก็จะเป็นทุ่งหญ้าโล่งมองเห็นทะเลและโรงเรียนที่ตั้งเป็นลักษณะลดลั่นกันไปตามสภาพภูมิประเทศที่เป็นเกาะ ดูๆไปแล้วดูเหมือนเมืองในประเทศอิตาลี อากาศเย็นสบายๆของลมทะเลทำให้ทางขึ้นเขานี่ดูโรแมนติกไม่น้อยเลยทีเดียว ขับรถไม่นานเราก็มาถึงแล้วละครับ

 

“ที่พักใหม่ของนาย”  ผมตอบคำถามเมื่อมาถึงหน้าประตูใหญ่ที่ทำด้วยไม้สักอย่างดีจากประเทศไทย เนื่องจากประตูเป็นไม้ทึบและกำแพงบ้านก็สูงมากเลยทำให้ไม่เห็นตัวบ้านข้างใน

 

“ที่พักใหม่อะไรครับพี่ ผมมีที่พักอยู่แล้ว ผมอยู่หอรวมของโรงเรียนครับ”

 

เจ้าตัวเล็กเถียงผมพร้อมชักสีหน้าไม่พอใจ ผมเพียงแค่ปรายตามองเท่านั้นเจ้านี่ก็เงียบไปเหมือนจะรู้ว่าทำกริยาไม่ดี เฮ้อน่ารักไปแล้ว

 

“เดี๋ยวนายก็รู้เองล่ะ”  ผมยกกำไลสีเงินประทับตรามงกุฎขึ้นทาบกับเครื่องแสกนที่ติดอยู่กับประตู เพียงไม่นานประตูไม้ยักษ์ก็เผยสิ่งที่อยู่เบื้องหลังมันออกมา

 

บ้านสองชั้นไสตล์โมเดิร์นตั้งอยู่ท่ามกลางสนามหญ้าเขียวขจี รอบๆบ้านเป็นต้นไม้ให้ความรู้สึกร่มรื่นดี ตัวบ้านเป็นสีขาว หน้าต่างเป็นกระจกล้วน ตอนนี้เจบี ประธานนักเรียนกำลังยืนมองพวกเราอยู่ตรงระเบียงบ้านชั้นสอง ผมพาแบมขับรถไปตามทางถนนหินผ่านน้ำพุอันงดงาม ก่อนที่เราจะเข้าไปในบ้านก็มีคนจำนวนหนึ่งกำลังขนอะไรบางอย่างเข้าไปในนั้น

 

“สวยไหมบ้านใหม่น่ะ”

 

“ผมบอกไปแล้วว่าผมอยู่ที่หอรวม แล้วผมก็ขนของไปไว้ที่หอแล้วด้วย”  คนตัวเล็กยังคงประท้วงต่อโดยไม่ได้ดูสถานการณ์รอบข้างเลยสักนิด  หึ! ไม่รู้อะไรซะแล้วแบมแบม

 

“แน่ใจหรอว่าของนายอยู่ที่หอ?”  ผมยิ้มให้อย่างผู้ที่เหนือกว่า

 

“หมายความว่าไงครับพี่”  แบมแบมถามอย่างหวาดระแวงก่อนจะหันไปมองของที่กำลังถูกเคลื่อนย้ายเข้าไปในบ้าน แล้วเขาก็สะดุดตากับอะไรบางอย่าง เจอแล้วสินะ

 

“นั่นมันกระเป๋าผมนี่!!

 

“ช่ายยยยย ต่อจากนี้ไปคุณแฟนต้องมาอยู่กับผมที่นี้นะครับ เพราะนายคือ Got7 และนายก็เป็นคิงของโรงเรียนนี้ไปแล้วด้วย”

 

“ผมยังไม่ได้บอกเลยนะว่าจะเป็นน่ะ!!”  แบมแบมโวยวายใหญ่โต ถ้าลงไปดิ้นกับพื้นได้เขาคงลงไปดิ้นแล้วมั้ง

 

“ขอโทษนะครับคุณมาร์คไม่ทราบว่าห้องจะเอาเป็นแบบไหนดีครับ”  ช่างตกแต่งภายในที่ผมจ้างมาเป็นพิเศษเดินถือแบบห้องเดินเข้มาถามผม

 

“ผมว่าถามเจ้าของห้องดีกว่านะ”  ผมชี้ไปทางแบมแบมที่ยืนหน้างออยู่

 

“ไม่ทราบว่าจะเอาห้องเป็นโทนสีไหนดีครับ”

 

 

 

BamBam ::

 

ไอ้คนเอาแต่ใจนิสัยไม่ดี ใครเค้าจะมาอยู่กับนายไม่ทราบไอGot7 อะไรนั้นก็ไม่ได้อย่างเป็นซะหน่อย –w-

 

“ผมว่าถามเจ้าของห้องดีกว่านะ”  ไอพี่มาร์ค ไอคนจอมบงการชี้บอกให้ช่างเดินมาหาผม อะไรผมไม่ได้จะอยู่นะ

 

 “ไม่ทราบว่าจะเอาห้องเป็นโทนสีไหนดีครับ”

 

“เอ่อ โทนอบอุ่นครับแบบสบายๆ...”  แล้วผมตอบทำไมเนี่ย อยากทึ้งหัวตัวเอง T^T

 

“แล้วอยากได้แบคกราวห้องเป็นแบบไหนครับ” เขายื่นสมุดภาพมาให้ผม ว้าว มีแต่แบบสวยๆทั้งนั้นเลย  แต่มันใช่เวลามาชื่นชมไหมเนี่ยแบมแบม

 

“เอ่อ คือผมไม่…..

 

“ช่วยเลือกเร็วๆด้วยครับคุณหนูผมต้องรีบทำให้เสร็จตามกำหนดการ”  ช่างเร่งด้วยท่าทางหงุดหงิด ดุผมทำไม ผมไม่ได้จะอยู่นะแต่ด้วยสายตาพิฆาตและท่าทางเหมือนอยากจะฆ่าคนนั่นผมเลยต้องตอบ ผมหันไปมองพี่มาร์คที่แอบหัวเราะผม

 

“เอาแบบนี้ครับ” ผมจิ้มไปมั่วๆ

 

“ครับแล้วจะให้วางพวกเฟอร์นิเจอร์ไว้ตรงไหนเป็นพิเศษไหมครับ”

 

“เอาเตียงไว้ตรงที่มีแสงมากที่สุดครับ”

 

“ครับ ห้องจะสามารถเข้าไปอยู่ได้คืนพรุ่งนี้นะครับ”  ว่าจบตาช่างจอมโหดนั่นก็หันกลับเข้าไปในบ้านทันที

 

“ไหนว่าไม่อยากอยู่ไงเลือกซะดิบดีเลย”

 

“ทำไงได้ก็พี่ขนของผมมาหมดแล้วนี่” แล้วผมจะนอนที่ไหนล่ะคราวนี้ เฮ้อ ดูเหมือนพี่มาร์คจะสังเกตเห็นความกังวลของผมเขาจึงจัดการหาที่นอนให้ผมซะดิบดี(?)

 

“ไม่ต้องห่วงเรื่องที่นอนหรอก เพราะคืนนี้คุณแฟนต้องมานอนกับผมนะครับ”

 

“ห๊ะ”  

 

“จบนะครับมึง”

 

ผมอยากจะร้องไห้ วันๆนึงแบมแบมต้องรู้สึกอยากจะร้องไห้วันละกี่รอบกันครับ แม่ครับช่วยผมด้วย TT

 

*********ชีวิตที่(ไม่)สงบสุข********






Writer Talk

ตอนที่ 2 ในที่สุดก็ลงแล้วนะเออ อ่านแล้วก็เม้นต์ให้ไรท์ด้วยนะ พลีสส T^T
ส่วนใครอยากติชมหรือติอะไรก็เชิญได้เลยจ้า ผิดพลาดส่วนใดไรท์จะได้
เอาไปปรับปรุงในบทต่อๆไปนะจ๊ะ


ปล. เข้าไปสตรีมฟิคกันได้ที่แท็กนี้เลยนะคะ #ฟิครักสมมุติ
















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

149 ความคิดเห็น

  1. #145 "นรี" (@raindemon) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2558 / 16:24
    แผนอาร๊ายยยย
    #145
    0
  2. #144 HoneyBabby (@honeybeebeezy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2558 / 17:57
    พี่มาร์คจริงจังไปรึป่าวเนี่ยย??! รุกน้องรวดเร็วมากกกตั้งตัวไม่ทันกันเลยทีเดียวว
    #144
    0
  3. #124 MARKBAMM (@hananee05) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 19:32
    เเผนการนายใช่ไหมพี่ต้วนนน
    #124
    0
  4. #61 ffff (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2557 / 23:48
    พี่มาร์คไม่ถงไม่ถามเรื่องความสมัคใจเเบมสากกกคำ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #61
    0
  5. #41 Racha (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2557 / 17:04
    นี่มันโคตรมัดมือชกเลยค่ะคุณต้วน แต่ชั้นก็ฟินอ่ะ น้องแบมนอนห้องเดียวกับต้วนด้วยอ่า
    #41
    0
  6. #32 A. Angkhana Wongsa (@sunghyo) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2557 / 11:57
    แผนอะไรอ่ะ ยูคยอมยังรุ้เลยอ่ะ 
    #32
    0
  7. #19 FFFFF (@fuan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2557 / 16:54
    มีแผนอะไรกันแน่นะ!!
    #19
    0
  8. #17 คยองซูฮริ้ง*0* (@donhathai24) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2557 / 13:09
    ตาพวกนี้มีแผนอะไรกันยะะะ
    #17
    0
  9. #15 toonhyuk (@hyuktoon) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2557 / 09:47
    อิพี่มาร์คคิดไรกับน้องป่ะเนี่ย Oo 
    #15
    0
  10. #10 Azucarss (@foryour) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2557 / 09:32
    มาร์คนายอย่าทำไรหนูแบมนะ
    #10
    0