Fic GOT7 [Love Suppose] สมมุตินะครับว่าผมรักคุณ

ตอนที่ 18 : Love Suppose :: Chapter 15 เจ้าของ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 613
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    26 ต.ค. 57

 










 



 






 

Chapter 15 :: เจ้าของ

MARK ::

                เช้านี้ผมมีสภาพไม่ต่างจากซอมบี้เลยครับหน้าอันหล่อเหลาของผมนั้นโทรมสุดๆแต่ก็หล่ออยู่ดีล่ะสาเหตุที่ผมเป็นแบบนี้ก็เพราะไอ้เด็กแบมแบมนั่นคนเดียว เป็นผู้ชายใครสั่งใครสอนให้เข้าห้องผู้ชายแปลกหน้าแบบนั้นกันแถมอยู่ยันเช้าอีก!

                “ไอ้มาร์คมึงเป็นหอ_กอะไรวะ ทำหน้าอย่างกับขี้ไม่ออก”

                “พ่อ_งดิ สลัดบีท้องไส้กูคลีนโว้ย” ผมรู้สึกว่าเป็นคำแก้ตัวที่งี่เง่าสุดๆเลยล่ะ

                “ หราสลัด แล้วนี่มึงมานั่งทำหน้าจะตายหร่าอยู่ตรงนี้วะ” ผมมองหน้าไอ้บีแบบเซงๆ

                “เปล่า กูนอนไม่หลับเฉยๆ” ผมตอบปัดๆ ก่อนเบนตายตาไปทางอื่นเพื่อหาอะไรที่น่าจะจรรโลงใจสักหน่อยแต่ตายสายเจ้ากรรมดันไปเจอกับเรื่องที่ทำร้ายจิตใจคนหล่อแบบสุดๆ ไอ้แบมกับบีไอกำลังเดินเล่นกระนุงกระนิงกันอยู่หน้าบ้าน!

                “เฮ้ย แบบนี้มันจะหยามกันเกินไปแล้ว”

                “เหี้_ยมาร์คไปไหน ไม่กินข้าวหรอวะ” ผมลุกพรวดแล้วเดินจ้ำอ้าวออกไปหน้าบ้านทันที โดยไม่สนใจเสียงเรียกของไอ้จูเนียร์ ใจผมตอนนี้อยากเดินไปกระชากแบมออกมาแล้วกระแทกหน้าให้ตาตี่นั่นด้วยกำปั้นหนักๆสักที

                “แบม!” ผมเดินมาหยุดอยู่ตรงที่เด็กแบมกับไอ้ตาตี่บีไออยู่ ไอ้สองคนนี้แมร่งหันหลังเล่นกันแบบไม่สนใจผมเล๊ย

                “ไอ้แบมแบม!” ผมเดินเข้าไปหมายจะกระชากแขนอีกคนอย่างที่คิดไว้แต่

โฮ่ง กรร

                “เฮ้ย ไอ้มอมแมม!” พี่มาร์คอยากจะกรี๊ด ไอ้หมาเฮงซวยนี้โผล่มาจากหนายยย จากที่จะชากแขนเขาแล้วต่อยหน้าไอ้ตาตี่ผมกลับต้องมาวิ่ง สู้ ฟัด กับหมาเนี่ยนะ

                “อ้าว  พี่มาร์คออกกำลังกายแต่เช้าเลยนะ” ไอ้แบมแบมหันมายิ้มให้ผม นี่กูโดนหมามึงไล่ฟัดนะกูไม่ได้ออกกำลังกายสาดดดด

                “คิงที่นี่รักสุขภาพจังเลยนะ” ไอ้บีไอยิ้มให้ผม แต่ดูเหมือนมันแยกเขี้ยวใส่ผมมากกว่านะ

                “ออกกำลังกายพร่องดิ หมามึงไล่กัดกู!” ผมอยากจะถอดรองเท้าปาพวกมันจริงๆ แต่ติดอยู่ว่าถ้าผมหยุดถอดร้องเท้าเมื่อไรไอ้หมาบ้านี่มันจะขย้ำผมทันที

                “อ้าว มอมแมมมานี่หนูเป็นอะไรมากกับพี่เขาไหมเนี่ย” ไอ้แบมเดินมาหาผมที่กำลังปีนต้นไม้หนีไอ้แมมอยู่แบบใจเย็นสุดๆย้ำครับว่าใจเย็นมากก  กูอายเขามาเร็วๆสิ

                โฮ่งๆ โฮ่งๆ

ไอ้หมาเวรนี่ก็พยายามจะกัดกูจังเลย - - อิต้นไม้นี่แม่งปีนยากชิบโธ่ชีวิตหล่อๆของมาร์ค ต้วน หมดกันครับ!

                “แมมไปอยู่กับพี่บีไอเลยนะ ดื้อจริงๆใครให้ไล่พี่มาร์ค” แบมแบมดุลูกชายสุดที่รัก!ก่อนส่งให้ไอ้ตาตี่อุ้ม อ้าวเฮ้ยทำไมมันให้อุ้มง่ายๆเลยวะแล้วกูล่ะไอ้หมาทรยศ

                “พี่มาร์คลงมาได้แล้ว แค่หมาตัวเล็กๆถึงกับปีนต้นไม้หนีเลยหรอ” แบแบมเท้าเอวมองผมอยู่ข้างล่าง

                “อะไรๆหาว่ากูกลัวหรอกูไม่ได้กลัวโว๊ย โอ๊ย” อ่าผมโวยวายเอามือทุบกับจนไม้จนแผลฉีกใช่ไหมเนี่ย แมร่งเลือดสาดแต่เช้าเลยวันนี้วันซวยอะไรวะ

                “อย่าบอกนะว่าแผลฉีก” ผมได้แต่ยิ้มแห้งๆให้กับแบมแบมที่ยืนทำหน้าเหมือนคุณแม่แก่ๆจะด่าลูกตอนทำผิด

                “เจ็บอ่ะ” ผมค่อยๆปีนลงมาจากต้นไม้ก่อนพุ่งเข้าไปหาคนตัวเล็กแต่ก็แอบเหลือบมองไอ้ตาตี่ที่มองผมอยู่ด้วย หึพี่มาร์คเจ้าเอาคืนเว้ย

                “แล้วไปทำให้มันฉีกทำไมไปทำแผลเลย”

                “ไม่ได้ตั้งใจทำให้หน่อยจิ” อ้อนเว้ยน่ารักปะละแบบนี้มันต้องหลง กิกิ ^+++++^

                “ไม่ได้มีนัดกับพี่บีไอแล้วครับ” ผมรู้สึกอยากติดแท็กประโยคนี้จังครับ #เจ็บเหมือนโดนส้นตีนถีบหน้ากลางมหาสมุทรแปซิฟิค

                “นี่มันวันเสาร์นะนัดอะไรอีกอย่างดูงานมันวันจันทร์นี่แฟนเจ็บนะเว้ย” ผมเริ่มโวยวายนี่ผมแฟนมันนะถึงจะหลอกๆก็เถอะ แต่อย่างน้อยมันช่วยแคร์ผมหน่อยก็ได้ปะวะ

                “แต่….

                “ไปเถอะแบมวันหลังค่อยไปก็ได้พี่รอได้” ไอ้ตาตี่ลูบหัวแบมแบมด้วยท่าทางรักใคร่ ดูปากพี่มาร์คนะครับ จะ อ้วก

“ก็ได้ครับ” อะไรวะแค่ไอ้ตาตี่ลูบหัวแล้วเอ่ยปากแค่นี้มึงเชื่อเขาหรอวะแบม ไอ้สองมาตรฐาน!

“งั้นก็ไปได้แล้วอ่อจำไว้ด้วยว่าใครเป็นเจ้าของใคร” ผมย้ำชัดๆแล้วลากแบมแบมเข้าไปในบ้านท่ามกลางสายตาของสมาชิกทั้งหมดของ GOT7 ที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่

 

BAMBAM ::

ผมเดินตามแรงลากของพี่มาร์คมาจนถึงห้องนอนของพี่เขา ก่อนที่มาร์คจะผลักผมให้นั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่ปลายเตียงอย่างแรง

                “พี่มาร์คเบาๆไม่เป็นหรอผมเจ็บนะ”

                “ทำแผล” พี่มาร์คไม่สนใจเสียงประท้วงของผม เขากลับโยนกล่องปฐมพยาบาลใส่ผมแล้วลากเก้าอี้อีกตัวมานั่งตรงข้าม

                “ทำสินั่งรอสากกะเบืออะไร”

                “นั่งรอเอาสากกะเบือมาทุบหัวพี่น่ะสิเป็นบ้าอะไร วันนี้ผมมีนัดแล้วนะ” ผมแกะผ้าพันแผลอีกคนออกเบาๆแต่ปากเจ้ากรรมก็บ่นไม่หยุดก็คนมันไม่เข้าใจนี่

                “มีนัดก็ยกเลิกได้นี่มันเหตุฉุกเฉินเข้าใจไหม”

                “ฉุกเฉินตรงไหนแค่ทำแผลคนอื่นก็ทำให้ได้ทำไมต้องเป็นผม” ผมค่อยเอาแอลกอฮอล์เช็ดรอบแผลให้อีกคนแต่พี่มาร์คกลับไม่ร้องซะอย่างนั้น เออดีจะได้ไม่ต้องมาคอยโอ๋เหมือนเด็ก 3 ขวบ

                “กูอยากให้มึงทำจบไหม แฟนน่ะเขาก็อยากให้แฟนทำให้ทั้งนั้น”

                “ถึงแม้ว่าจะเป็นแบบปลอมๆอย่างเราน่ะหรอ” ผมเงยหน้ามองคนตัวสูงบอกตรงๆผมรู้สึกจุกแปลกๆทุกครั้งที่พูดแบบนี้ไม่รู้ว่าเพราะอะไร

                “อือ”  พี่มาร์คตอบสั้นๆ เหมือนไม่มีอะไรแต่ทำไมสายตาคู่นั้นมันมองผมแบบนั้นล่ะมองผมด้วยความเศร้าปนกับความต้องการ ผมละสายตาจากใบหน้าของพี่มาร์คแล้วทำแผลต่อให้เสร็จ

                “เสร็จแล้วครับ”  ผมจะปล่อยมือจากมือพี่มาร์คเพื่อเก็บของแต่อีกคนกลับคว้ามือผมไว้ ผมจ้องมือนั้นในใจรู้สึกแปลกๆเหมือนมันมีอะไรบางอย่างอัดอั้นอยู่ในนั้น

                “ผมจะเก็บของครับมันสกปรกเดี๋ยวแผลติดเชื้อ” ผมบอกอีกคนเสียงอ่อน

                “เร็วๆนะมานอนเป็นเพื่อนด้วยง่วงแล้ว” พูดจบพี่แกก็ทิ้งตัวลงบนเตียงแถมยังเว้นที่ไว้ให้ผมอีกคงต้องทำตามสินะครับ

                “แบมมากินข้าวคนอื่นเขารออยู่นะ” พี่จูเนียร์เรียกผมไว้ตอนที่ผมกำลังจะกลับไปหาพี่มาร์คหลังเอาขยะไปทิ้ง

                “อ่า ผมเอาขึ้นไปกินข้างบนได้ไหมเอาไปให้พี่มาร์คด้วย”

                “ได้ รอเดี๋ยวนะ” พี่จูเนียร์เดินเขาครัวไปจัดอาหารให้ ผมมองเห็นพี่บีไอมองมาที่ผมด้วยสายตาน้อยใจนิดๆแค่แวบเดียวพี่เขาก็หันไปคุยงานกับพี่เจบีต่อ ผมขอโทษนะครับพี่ชายที่รัก

                “อ่ะได้แล้วยกไหวไหมเรา” พี่จูเนียร์ยกถาดอาหารที่มีอยู่สองชุดที่ใหญ่ แบบใหญ่มากอ่ะนี่ผมกินกับพี่มาร์คแค่สองคนนะไม่ได้กินทั้งบ้าน ผมมองถาดไปเหงื่อตกไปจะถือไหวไหมวะ

                “เดี๋ยวเอาไปส่ง” ยูคเดินมาตอนไหนไม่รู้เขายกถาดอาหารแล้วเดินนำผมขึ้นไปชั้นสอง

                “ขอบคุณครับพี่รอด้วยคยอมมี่” ผมโค้งให้พี่เนียร์แล้ววิ่งตามยูคขึ้นไปชั้นสอง

                “ขอบใจนะที่เอามาส่ง” ผมเอ่ยขอบคุณคนตัวสูงข้างๆ ยูคหันมายิ้มให้ผมอย่างเคย

                “ไม่เป็นไรก็แม่ฝากมึงไว้กับกูนี่กูพร้อมดูแลมึงตลอดล่ะ”

                “จริงดิ งั้นดูแลตลอดไปได้ปะ” ผมยิ้มให้เพื่อนสนิทซึ่งมันก็ยิ้มตอบตามเคย

                “แล้วแต่มึง ตอนนี้เปิดประตูให้กูก่อน”

ผมเปิดประตูห้องพี่มาร์คให้ยูคยกถาดเข้าไปก็เจอพี่มาร์คนั่งหน้าบูดรออยู่บนเตียงแล้ว - -

                “มึงไปผลิตถังขยะหรอนานฉิบ” นั่นไงปากนะปาก

                “แบมมันไปเอาข้าวให้พี่ครับ” ยูคตอบแทนผมพร้อมวางถาดลงบนโต๊ะ

                “กูไม่ได้ถามมึง”

                “งั้นผมคงเสือ_กเองสินะ แหมก็ผมติดมาจากพี่นี่นา”

                “ไอ้ยูคมึงอยากตายหรอสลัด!” พี่มาร์คคว้าปาหมอนใส่ยูคแต่อีกคนไวกว่าหัวเราะลั่นลงไปข้างล่างแล้ว = =

                “อะไรเนี่ยวัยทองหรออารมณ์เสียง่ายไปนะ” ผมนั่งลงบนโต๊ะพร้อมกับพี่มาร์คเดินหน้าบอกบุญไม่รับตามมา

                “ไอ้เนียร์จะขุนกูให้อ้วนหรอแมร่งกับข้าวเยอะฉิบ” ผมนั่งกินข้าวไปฟังเสยงบ่นพี่มาร์คไปจนพี่เขาหลับนั่นล่ะผมถึงได้สบายหูคนอะไรขี้บ่นขัดกับภาพลักษณ์สุดๆ ผมนอนมองเพดานห้องอันคุ้นเคยผมจำได้ว่าวันแรกๆผมก็มานอนที่ห้องนี้เพราะแผนบ้าๆคนไอ้บ้าที่นอนกอดผมอยู่นี่ล่ะบรรยากาศตอนนี้คล้ายกับวันแรกเลยมันต่างกันตรงที่วันนี้ผมให้พี่มาร์คนอนกอดผม ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่ายอมได้ไงแต่ก็ช่างมันเถอะผมเองก็ชักจะง่วงแล้วยอมนอนซุกคนบ้าสักวันคงไม่เป็นไร

MARK ::

เช้าวันจันทร์ที่แสนสดใส~ หรอ!!

วันนี้เป็นวันจันทร์ที่ห่วยแตกที่สุดในชีวิตผมเลยก็ว่าได้มั้ง ที่ต้องมาทนนั่นรถไปเรียนกับไอ้เด็กตาตี่นี่

                “แบมแบม มานั่งข้างหน้ากับกูสิกูคนขับรถมึงหรอ”

ผมหันไปโวยแบมเพราะมันกำลังจะไปนั่งเบาะหลังกับไอ้ฮันบิน แหม่เดี๋ยวนี้ไม่เห็นหัวกูเลยนะ

                “พี่มาร์คไม่กลัวมอมแมมแล้วหรอ” มันอุ้มหมามากันผม!

                “มึงจะเอามันมาด้วยทำไมเอาไปให้แม่บ้านเลี้ยง”

                “ไม่เอา”

                “มึงจะเอาไปดีๆหรืออยากให้หมามึงหายสาบสูญ” ผมขู่เมื่อเห็นอีกคนเริ่มงอแง แบมแบมค้อนผมวงใหญ่แต่ก็ยอมเอาหมาไปเก็บแต่โดยดี

                “ไปกันได้แล้ว มาครบนะสลัดเดี๋ยวสาย” จูเนียร์เช็คคนบนรถอย่างกับดูแลเด็กในเนิร์ดเซอรี่ตัวเอง

ผมขับรถไปโรงเรียนแบบง่วงๆเพราะวันนี้พวกเราตื่นเช้ากันเป็นพิเศษเนื่องจากน้องแตงบอกว่า ตื่นสายกูอายเขา พวกผมเลยจำใจต้องขุดตัวเองขึ้นจากเตียงแต่เช้าสภาพเลยเป็นเช่นนี้แล

                “กิจกรรมวันแรกจะเป็นการดูระบบการเรียนการสอนของเรานะ โดยเรื่องการสอนในห้องเรียนเนียร์จะเป็นคนพาไปดู ส่วนวิชากลางแจ้งจะเป็นมาร์คกับแจ็คสัน….

ทันทีที่ล้อเคลื่อนท่านประธานบีก็แจงกิจกรรมแบบรัวๆ เอาจริงๆผมโคตรไม่อยากทำเลยอยากกลับไปนอนมากกว่า

                “เข้าใจใช่ไหม”

ผมเห็นฮันบินพยักหน้าทั้งที่หน้ามันฟ้องว่ากูไม่เข้าใจ

                “ดีมากส่วนวันอื่นๆค่อยคุยกันอีกที”

ไอ้บีสาธยายเสร็จพอดีกับที่ผมเอารถเข้ามาจอดในโซนวีไอพีของโรงเรียนเรียบร้อยแล้ว

                “พี่มาร์คแบมไปเรียนก่อนนะ มีอะไรไลน์มาเดี๋ยวไปช่วย” อั๊ยยะร้อยวันพันปีมันไม่เคยบอกแบบนี้เว้ย มีแต่เดินควงไอ้เด็กยูคไปเรียนโดยไม่สนใจผมอิแบบนี้มันต้องมีซัมติง ฮิฮิ

                “ได้” ผมตอบเก๊กรักษามาดเจ้าชายน้ำแข็งเพราะว่านี้มันโรงเรียน มาทำวี้ดว้ายเหมือนอยู่บ้านเดี๋ยวเขาไม่เกรงกลัวกันพอดี

                “ทำเป็นเก๊กวันก่อนยังกรี๊ดลั่นบ้านอยู่เลย”

                “มึงว่าอะไรนะแบม” ผมหันไปหาเจ้าตัวเล็กที่กำลังเคลื่อนออกห่างจากผม

                “เปล่าครับ” ผมตอบผมยิ้มๆ เดี๋ยวเมื่อกี้มันด่าผมใช่ปะมันด่าผมใช่ไหม? กลับบ้านเมื่อไรมึงโดนหนักแน่ไอ้แบม

ก่อง แก่ง ก๊อง !

                เสียงออด? บอกเวลาหมดคาบเรียนวิชาบรรยายที่แสนจะหน้าเบื่อดังขึ้นในที่สุดพี่มาร์คก็จะได้เรียนพละแล้วโว๊ย ผมกวาดของทุกอย่างลงในกระเป๋าก่อนจะเดินตัวปลิวไปที่โรงยิมที่มีคิงครบทีมกับไอ้ฮันบินหรออยู่

                “ไง” ผมทักฮันบินซึ่งมันก็แค่มองผมเฉยไม่ตอบกลับผมสักคำ เฮ้ยทำแบบนี้ได้ไงวะพี่มาร์คเสียหน้านะมึง

                ผมมองไปรอบๆตัวผมพบว่าหลายคนกำลังซุบซิบกันเรื่องผมกับฮันบิน หนอยยไอ้ห่านบินกินหญ้าห่านฟ้ากินปลวก! แบบนี้การดูงานคงมีเรื่องให้ต้องเจ็บตัวแล้วสินะ

                “พี่มาร์ควันนี้เรียนอะไรอ่ะ” ไอ้แบมเสนอหน้ามาจากตรงไหนไม่รู้ถามทั้งที่ยังีอมยิ้มอยู่ในปาก แมร่งหน้ารักสึดเลย

                “พละไง” เออถามกูแปลกๆเห็นกูมาเรียนบัลเล่ไง๊?

                “พี่กวนส้นตรีนผมใช่ไหม” อึ้งสิครับท่าน อึ้งทั้งโรงยิ้มน้องแบมผู้น่ารักกำลังพูดคำหยาบใส่พี่มาร์ค OoO!!

                “แบม!ใครให้พูดคำหยาบครับ” ในขณะที่ผมอึ้งแดรกไอ้ฮ่านก็พุ่งเข้าไปประชิดตัวแฟนผมพร้อมกับดุด้วยสายตาจริงจัง แล้วไอ้แบมสื--ก ทำหน้างอนอีกมึงแย่งซีนกู!!

กรี๊ดดด    เสียงกรี๊ดถล่มทลายจากรอบด้าน

                “แกนี่หรอคิม ฮันบินอ่ะหล่อเน๊อะดูสิแกรุกแบมด้วยอ่ะ” สาววายหมายเลข 1

                “แบบนี้พี่มาร์คมีหวัง” สาววายหมายเลข 2 จุดๆอะไรวะยัยพวกนี้นี่ ผมไม่อาจจะทนฟังคำเหล่านี้ได้อีกแล้ว

                “พวกเธอไม่มีเรียนรึไง” ผมหันไปถามพวกสาวๆที่ซุบซิบผมพวกนางหันมองผมตาปริบๆแล้ววิ่งกระเจิงไปคนละทาง

                “เอาละมาดูงานซะที” หงุดหงิดโว้ย

ดูการเรียนกลางแจ้งวันนี้เป็นหน้าที่ผมกับไอ้หวังแล้วเราก็เรียนบาสกันเท่ปะละ ผมเห็นไอ้ฮันบินนั่งดูเราเล่นอยู่ข้างสนามอย่างตั้งอกตั้งใจ นีมึงกำลังส่องความแข็งแกร่งกับกลยุทธ์โรงเรียนกูรึเปล่าวะ

                “มาร์ค” ผมหันไปรับลูกบาสที่ไอ้หวังโยนมาให้ก่อนที่ผมจะส่งมันลงห่วงอย่างสวยงามในเส้น 3 คะแนน

กรี๊ดด 

ตอนนี้ล่ะทีเด็ดไอ้ฮันบินเอ๋ยมึงโดนแน่

 

                “คิม ฮันบินลงมาเล่นกับเราสิ”

10 นาทีต่อมา บีไอก็ลงมาอยู่ในสนามบาสกับผมพร้อมกับชุดนักกีฬาบาสสีดำของ YG Hi ผมรู้นะว่าพวกคุณคิดว่าผมจะโกงมันน่ะ หึ ชายผู้หล่อตลอดชีวิตอย่างผมไม่มีโกงแน่นอนครับ! ผมอนุญาตให้บีไอโทรตามทีมบาสของมันมาตอนนี้มันเลยกลายเป็นการแข่งบาสของสองโรงเรียนซะงั้น

                “พร้อมนะ” ผมถามบีไอ

                “พร้อมเสมอครับพี่”

สิ้นเสียงเกมก็เริ่มขึ้น แน่นอนว่าผมบุกก่อนทำให้ JYP ได้แต้มนำไปก่อนแต่จุดประสงค์ที่แท้จริงของผมไม่ใช่แข่งบาสหรือเล่นบาสหรอกนะแต่ผมตั้งใจจะเล่นคนต่างหากล่ะ ในจังหวะที่กำลังชุลมุนผมอัดลูกบาสใส่บีไอพร้อมกับส่งมันไปอยู่ใต้แป้นบาสในสภาพดูไม่จืด ผมเลวใช่ไหมล่ะแต่ทั้งหมดนี่เพราะเขาคนนั้นล่ะ

                “พี่บีไอ” แบมแบมวิ่งลงมาดูบีไอที่นอนนิ่งอยู่ใต้แป้นบาส สำออยเข้าไป

                “เฮ้ย ไอ้บีไอหัวแตกว่ะจินฮวานฮยองเรียกรถพยาบาลเร็ว” ผู้ชายตาตี่ๆคนหนึ่งที่เป็นเพื่อนบีไอประคองตัวมันขึ้นมา ผมยืนนิ่งเลือดจำนวนหนึ่งกองอยู่ที่พื้นและอาบอยู่ตามตัวบีไอเนี่ยผมเล่นแรงไปหรอ

                “พี่มาร์ค ยืนบื่ออะไรอยู่เรียกรถพยาบาลสิ!” ยูคยอมตะโกนใส่หูผมแล้ววิ่งไปเคลียร์สนามที่คนเริ่มเข้ามามุ่งดูเหตุการณ์มากขึ้น

                “เออ ได้” ผมโทรหาพยาบาลประจำโรงเรียนให้มาดูอาการก่อนที่รถพยาบาลจะมารับบีไอไปที่โรงพยาบาล มหาวิทยาลัย JYP National วันนี้มันแย่มากครับ

BAMBAM

                ผมนั่งอยู่หน้าห้องฉุกเฉินตอนนี้พี่บีไอกำลังนอนอยู่ในห้องนั้น ตอนผมเห็นเลือดพี่เขาผมกลัวมากครับ ผมกลัวพี่เขาจะเป็นอะไรไปผมกับพี่เขารู้จักกันตั้งแต่เด็ก ผมกลัวเสียเขาไป

                “มันไม่เป็นไรหรอก” พี่จินฮวานปลอบผมแล้วนั่นพี่ร้องไห้ทำไม

ผมอยากยิ้มให้พี่เขานะแต่มันดันยิ้มไม่ออก เมื่อไรหมอจะออกมานะผมมองนาฬิกาสลับกับประตูห้องฉุกเฉินจนมีมือที่ผมคุ้นเคยวางแมะลงบนหัว

                “กินอะไรยัง” พี่มาร์คก้มมองผมหน้าตายแบบเดิม

                “ไม่หิว” ผมรู้สึกโกรธพี่มาร์คนะพี่เขาเล่นแรงไป แรงมาก

                “อย่าเมินกู”

                “ผมไม่ได้เมิน พี่ทำอะไรลงไปควรสำนึกบ้างนะ!” ผมปัดมือนั่นออก โดยไม่สนใจว่าพี่มาร์คจะเป็นยังไงผมผลักเขาออกไปให้ห่างผมที่สุดเท่าที่จะห่างได้ ร่างสูงเซเล็กน้อยกับแรงอันน้อยนิดที่ผมผลักเขา

                “ออกไปห่างๆผม” ผมย้ำด้วยคำพูด พี่มาร์คก้มหน้ามองพื้นไม่ขยับกาย แต่ใครจะสนใจล่ะผมเดินไปรอพี่บีไอประตูหน้าห้องฉุกเฉิน

                “แบมแบม” พี่มาร์คเรียก ผมหันกลับไปมองอีกคนที่เงยหน้าเผชิญกับผมใบหน้าหล่อไร้ซึ่งความรู้สึกผิด

                “แล้วมึงจะรู้ว่าทำไมกูถึงทำ” พี่มาร์คเดินจากไปพร้อมกับคำสารภาพที่ทุกคนตกใจ ผมเองไม่คิดว่าพี่เขาจะตั้งใจจริงๆ ผมแค่จะตำหนิที่เขาเล่นแรงแต่ความจริงคือพี่เขาจงใจทำเพื่อให้พี่บีไอบาดเจ็บ เหอะๆผมรักผู้ชายคนนี้ได้ยังไง

                “แบมแบม” ยูคยอมเดินมาพยุงผมที่ร่างกายอ่อนแรงจนจะยืนไม่ไหว

                “ไม่เป็นอะไรหรอก” ผมได้แต่ยิ้มทั้งที่อยากร้องไห้

                “ไปนั่งก่อน” ผมเหมือนวิญญาณที่ถูกยูคลากไปนั่งที่เกาอี้ข้างๆพี่เนียร์ อ่าผมจะร้องไห้แล้วนะ

ปัง!

เสียงประตูห้องฉุกเฉินถูกเหวี่ยงออก พร้อมกับมีร่างของหมอเดินออกมา

                “แม่รงเหนื่อยโว้ย ไหนญาติ” หมอ?โจควอนยืนเท้าเอวมองพวกเรา

                “พวกเราเองครับ” พี่บ็อบบี้ตอบแบบกล้าๆกลัว ก็เฮียแกน่ากลัวจริง

                “มันปลอดภัยแล้ว วันหลังก็อย่าเล่นอะไนพิเรนท์อีกนะ เหนื่อยเข้าใจปะ” ว่าแล้วหมอก็สะบัดตูดเดินไป พี่บีไอถูกเข็นออกจากห้องฉุกเฉินผมรีบปอยู่ข้างพี่เขา

                “พี่ปลอดภัยแล้วนะ”

MARK

                ผมยืนมองแบมแบมอยู่ห่างๆ มันคงรักไอบีไอมากสินะถึงทำกับผมแบบนี้ทั้งที่มันไม่เคยทำมาก่อน ผมเจ็บนะหัวใจผมน่ะมันไม่ได้ทำจากก้อนหินนะ ผมยกมือแนบหน้าอกตัวเองที่มันเจ็บปวดจนแทบทนไม่ไหว ผมอยากจะเดินเข้าไปบอกมันเหลือเกินว่าที่ผมทำเลวๆนั้นก็เพื่อมันผมไม่อยากให้ใครมายุ่งกับมัน ถึงเหตุผลของผมมันจะแย่แต่มันก็คือความจริง

                “มึงจะอยู่ตรงนี้อีกนานไหม” เสียงของใครคนหนึ่งดังมาจากมุมมืดข้างหลังผม

                “ผมไม่รู้จะเข้าไปทำไมครับพี่”

                “หึ มึงพลาดแล้วมาร์ค จุดประสงค์ที่กูให้มึงทำคืออะไรอย่าลืม”

กรุ๊ง กริ๊ง

เสียงกระดิ่งดังเป็นระยะบ่งบอกว่าเขาเดินจากไปแล้ว ผมมองไปยังจุดที่เคยมีคนอยู่แต่ตอนนี้ไม่มีใครผมเดินไปตามทางที่คิดว่า แบมแบมจะไปนั่นคือห้องพักของบีไอผมเดินไปแบบไม่รู้ทางแต่เหมือนนรกจะเข้าข้างผมมาถูกทาง และอยู่หน้าห้องภายในนั้นมีแค่แบมแบมกับบีไอ ที่กำลังกอดกัน

                “Shit!” ผมอยากจะทุบประตูให้พัง เจ็บซ้ำซากมาร์คมึงต้องทำตามคำสั่งสิจะมายืนทุรนทุรายอะไร ผมเอื่อมมือไปเปิดประตู สายตาแรกที่มองผมคือบีไอส่วนไอ้แบมแบมยังไม่รู้ว่าผมเข้ามา

                “แบมแบมรักพี่ไหม” ไอ้บีไอมันจะทำอะไร ผมยืนเงียบมอง

                “รักครับก็พี่เป็นคู่หมั่นผมนี่ เจ้าของผม”

ปังง!

ผมกระแทกปิดประตูหมายให้มันพังไป เหอะๆเวรเอ๊ยผมอยากจะฆ่าไอ้แบมแบม

                “กูรักมึงแล้วมึงทำแบบนี้กับกูหรอ”

ผมจะทำยังไงกับน้ำตาที่ไหลออกมาดี…..

 

 

 




ไรท์เตอร์บ่น
รบแล้วนะ ไรท์งานเยอะอัพช้าขอโทษน้า

 


 



























Three Cute Cherries 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

149 ความคิดเห็น

  1. #135 tantan_bb (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 22:07
    สงสารมาร์คอ้ะ ไรต์รีบมาอัพต่อเร็ว
    #135
    0
  2. #133 Chabuchaya (@chabuchaya) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2557 / 22:57
    เอ้าเฮ้ยยย อ้าวพี่มาร์คละแบมมมมมมมมมมมม
    #133
    0
  3. #120 lotty0405 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2557 / 02:18
    อ้าวเห้ยแบมทำไมตอบงั้น ;________; ตกลงยังไงกันแน่ มาร์คละะะะ
    #120
    0
  4. #112 Chablue Deepichai (@1331got7) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2557 / 13:39
    อย่าทำร้ายพี่มาร์คอย่างนี้ซิแบมแบม ไรท์มาอัพไวไวนะ
    #112
    0
  5. #92 JACK (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2557 / 13:20
    แบมแบมใจร้าย มาร์คน่าสงสาร เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่อ่านแล้วทำให้รู้สึกว่าเกลียดนายเอก พระเอกน่าสงสาร
    #92
    0
  6. #91 nooick (@nooick) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2557 / 20:38
    กำลังสนุกเลย รีบมาต่อนะไรท์
    #91
    0
  7. #90 so cute (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2557 / 08:24
    ยิ่งอ่านยิ่งหงุดหงิดแบมแบม อะไรๆ ก็ฮันบิน ตกลงเป็นอะไรกันแน่สองคนนี้ หงุดหงิดหมามอมแมม แม่งกัดมาร์คอยู่ได้ ไม่สำนึกเลยว่าใครซื้อมันมา ขัดใจชะมัดหมาตัวนี้ ฆ่าทิ้งแม่งเหอะถ้าจะไม่รู้คุณคนขนาดนี้
    #90
    0
  8. #89 Antz Love Pink (@pinkyantz1126) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 กันยายน 2557 / 07:13
    มีอะไรทำไมไม่พูดนะ ปล่อยให้ค้างคาไม่ดีเลย เดี๋ยวปัญหาก็ตามมาอีกหรอก เฮ้อออออ!!! แฟนหลอกๆบ้าไรหึงจริงจังขนาดนั้น 55555 ไรท์มาต่อไวไวนะคะ อยากรู้แล้วหลังจากแบมแบมนอนซุกคนบ้าแล้วยังไงต่อ >|||<
    #89
    0
  9. #88 Markbam (@exoandsnsd) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 กันยายน 2557 / 01:23
    อะไร อาร๊ายยยยย มีนอนซุกนอนกอดกัน ><
    #88
    0