Fic GOT7 [Love Suppose] สมมุตินะครับว่าผมรักคุณ

ตอนที่ 17 : Love Suppose :: Chapter 14 BOSS OF YG

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 599
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    24 ก.ย. 57

O W E N TM.




















 

 

Chapter 14 :: Boss Of YG


หลังวันพักผ่อนอันแสนสุขจบลงเหล่า GOT7 ก็กลับมาทำหน้าที่ของนักเรียนที่ดีและคิงที่เฟอร์เฟ็คของ JYP-Hi School อีกครั้งแต่ครั้งนี้มีบางอย่างเปลี่ยนไป

 

บ๊อกๆ

 

                “มอมแมม อย่าซนสิลูก” ภายในห้องสภานักเรียนมีลูกหมาสีขาวเพศผู้กำลังวิ่งวุ่น โดยมีแบมแบมเป็นเจ้าของ ทำไมมันถึงกลายเป็นของแบมแบมน่ะหรอ? หลังจากกลับมาบ้านก็ไม่มีใครติดต่อขอรับหมาคืนสักคน (เพราะมาร์คซื้อมา) แบมแบมจึงจัดการรวบหัวรวบหางเจ้ามอลทิสตัวน้อยให้เป็นของตัวเองซะเลย

 

                “ทำไมต้องให้มันชื่อมอมแมมด้วยวะแบม” แจ็คสันถามขึ้นตอนนี้เขานั่งอยู่หลังเอกสารกองเบ้อเริ้มที่พวกเขาต้องจัดการให้เสร็จก่อนวันรับตำแหน่ง

 

                “พี่มาร์คเป็นคนตั้งครับ เขาบอกว่ามันมาจากชื่อผมผสมชื่อเขาน่ะแล้วอีกอย่างตอนเจอมันตัวมันก็มอมแมมด้วย”

 

แบมแบมตอบตามที่มาร์คให้เหตุผลกับตัวเอง ตอนนี้เจ้ามอมแมมกลายเป็นสมาชิกคนที่ 8 ของGOT ไปเรียบร้อยแล้ว

 

                “นี่พวกมึงรู้รึยังวันรับตำแหน่งของเราจะมีนักเรียนจากต่างโรงเรียนมาร่วมด้วย” เจบีเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับเอกสารกองใหม่

 

                “โหย นี่อันเก่ากูก็ยังทำไม่เสร็จเลยมึงเอาอันใหม่มาอีกแล้วหรอ” แจ็คสันโอดครวญ ฟุบหน้าลงกับโต๊ะไม้โอ๊คอย่างอ่อนแรง

 

                “มาทำไมวะปกติงานกูก็เยอะอยู่แล้วยังมาเพิ่มความลำบากให้อีก” มาร์คบ่นหน้าที่นิ่งตลอดของเขาแสดงออกถึงความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

 

                “มันเป็นธรรมเนียมที่เขาทำกันทุกปีจะปฏิเสธมันก็เสียชื่อโรงเรียน” เจบีอธิบาย

 

                “และอีกอย่างปีนี้ก็มาแค่คนเดียวไม่ได้ยกโขยงมากันเหมือนทุกปีด้วย”

 

                “แล้วโรงเรียนไหนมาหรอครับพี่บี” แบมแบมถามขึ้นอย่างสงสัยตามสไตล์เด็กต่างด้าวที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร

 

                “YG Hi-School

สมาชิกทุกคนหมองหน้ากันอย่างรู้ความหมายเมื่อชื่อโรงเรียนที่เป็นโรงเรียนคู่แฝดและเป็นคู่แข่งในเวลาเดียวกัน ยกเว้นแต่แบมแบมที่ไม่รู้เรื่องราวอะไร

                “แล้วมันยังไงอ่ะ

                “เดี๋ยวก็รู้เองล่ะกลับบ้านกัน….มอมแมมกลับบ้านกันลูก”

มาร์คตัดบทแล้วเดินไปหาเจ้ามอมแมมแต่หมาน้อยกลับวิ่งไปซุกขาแบมแบมแล้วเห่ามาร์คยังกะเจอกินเนื้อหมา (ไรท์ มุกอะไรของเมิงแต่ไม่แก้อ่ะ)

                “มอมแมม มาหาพ่อสิกลับบ้าน” มาร์คนั่งยองๆ มือหน้าพยายามคว้าขาเจ้ามอมแมมที่มุดลึกเข้าไปใต้โต๊ะพร้อมกับขู่มาร์ค

“ออกมาสิ” มาร์คเริ่มอารมณ์เสียเพราะไอ้หมาที่ตัวเองซื้อมาดันไม่ยอมเชื่อฟังซะนี่ แบมแบมมองดูคนกับหมาที่ไม่มีใครยอมใครอย่างเหนื่อยหน่ายอีกคนก็จะอุ้มอีกตัวก็จะหนีนี่มันอะไรกัน

“มอมแมมกลับบ้านกับพ่อมา” แบมแบมลงไปนั่งข้างๆมาร์คพร้อมอ้าแขนรอเจ้ามอลทิสขี้กลัว? ให้วิ่งมาหาแล้วอุ้มออกไปจากห้องทิ้งให้มาร์คนั่งแค้นหมาอยู่ในใจคนเดียว

 

วันรับตำแหน่งคิง

หอประชุมใหญ่ของโรงเรียนถูกประดับไปด้วยไฟสวยงาม รอบบริเวณและทางเดินถูกประดับไปด้วยดอกกุหลาบสีขาว รูปปั้นเหล่าเทพถูกนำมาวางประดับตามจุดต่างๆของงานและพื้นหินธรรมดาก็ถูกปูทับด้วยพรมสีแดงขลิบทองแสดงออกถึงความยิ่งใหญ่ของงานได้เป็นอย่างดี ตอนนี้เหล่าแขกทั้งหลายต่างทยอยกันเข้าไปในงานรับตำแหน่งของคิงรุ่นล่าสุด บางคนกเพิ่งก้าวเท้าลงจารถลีมูซีนสีดำสง่าดังเช่นคนๆนี้

                รถลีมูซีนสีดำเพิ่งจอดเทียบพรมแดงพนังงานเปิดประตูรถให้กับแขกผู้มีเกียรติ ชายหนุ่มรางบางผมสีน้ำตาลแดงก้าวเท้าลงมาจากรถหรูเข้าอยู่ในชดสูตรสากลสีดำ แต่ที่คอกลับไม่ได้ผูกไทหรือใส่หูกระต่ายในทางกลับกันเขากลับใส่สร้อยแบบฮิพฮอพที่ตัวหนังสือประดับเพชรตัวใหญ่ว่า YG

                “ขอดูบัตรเชิญด้วยครับ” พนักงานต้อนรับกล่าวอย่างสุภาพ เด็กหนุ่มยื่นบัตรเชิญสีทองให้พนังงานดู

                “คุณคิม ฮันบินตัวแทนจาก YG-Hi School นี่เองเชิญตามผมมาครับ”

พนักงานเดินนำชายหนุ่มไปยังหน้าเวที เขาโค้งให้พนักงานที่แก่กว่าเล็กน้อยก่อนนั่งลงรอคนที่เขาอยากเจอมากที่สุดในตอนนี้ และอีกไม่นานเขาก็จะได้เจอ

ด้านหลังเวที

                “มอมแมมอย่าไล่กัดพี่มาร์คสิ” แบมแบมวุ่นวายอยู่กับเจ้ามอลทิสตัวน้อยที่กำลังไล่ฟัดชุดสูตรสีขาวของเจ้าชายมาร์คต้วนอยู่ ตอนนี้เหล่า GOT ทั้งหมดอยู่ในชุดสูตรสีขาวสะอาดแลดูสง่าดุจเจ้าชายโดยเฉพาะยูคยอมที่แอบไปทำสีผมใหม่ เป็นสีเทาเงินทำให้เขาดูหล่อเจ้าชายกว่าใคร (ไรท์ ลูกชายกรี๊ดดด)

                “ไอ้มอมแมม โว๊ยไอ้หวังเอาหมานี่ไปขังทีดิ” มาร์คที่ขึ้นไปยืนอยู่บนโต๊ะสูงตะโดกนสั่งชายหวัง

                “ไม่อ่ะ กูทำหล่ออยู่”

                “ไอสลัด” มาร์คได้แต่ด่าทอ ทำไมๆๆๆ ฉันซื้อแกมานะไอ้หมาเลว มาร์คจ้องหมาน้อยที่ไม่ยอมหนีห่างจากเขา

                “นี่พวกมึงเลิกเล่นทีได้ไหมได้เวลาแล้ว” เนียร์เดินเข้ามาในห้องแต่ตัวพร้อมกับชี้ให้ดูว่า ผอ.กำลังจะพูดจบแล้ว

                “แบมเก็บลูกนายไปก่อนเดี๋ยว GOTเราจะเหลือบไม่ครบ 7” ยองแจบอกขำๆ แต่คนที่โดนพาดพิงอย่างมาร์คกลับไม่ขำเลย

                “มึงจะตายใช่ไหมไอ้เด็กแตง”

                “อ้าวอย่าลามปามเมียกูสลัด เดี๋ยวปั๊ดโยนมอมแมมขึ้นไป” เจบีหันไปขู่มาร์คที่บังอาจว่าแฟนสุดที่รัก แบมแบมได้แต่มองดูความวุ่นวายตรงหน้าตัวเองก่อนจะจัดการยัดเจ้ามอมแมมเข้ากรงแล้วเดินตามจูเนียร์ออกไป

BAMBAM ::

ผมยืนอยู่ข้างเวทีตอนนี้ผมรู้สึกประหม่ามากๆเลยครับ ผมกลัวว่าตัวเอวจะทำอะไรขายหน้าบนเวทีจังผมไม่ชินอ่ะผมอยากกลับบ้านผมไม่อยากขึ้นไป T^T

                “ไหวไหมแบม” ยูคตบไหล่ผมเบาๆ เจ้าคนตัวสูงข้างๆผมไม่มีทีท่าวาจะตื่นเวทีแบบผมเลยคนอื่นๆก็ไม่เป็นด้วยแต่ผมสินะที่กลัวอยู่คนเดียว

                “เครียดนิดหน่อยว่ะยังไม่ชิน” ผมบอกเพื่อนสนิทไปตรงๆ ยูคยอมยกมือขึ้นวางแหมะลงบนหัวผมพรางโยกไปโยกมา

                “ไม่ต้องกลัวหรอกแค่ขึ้นไปยืนเฉยๆเดี๋ยวพวกพี่เขาจัดการเอง” ผมมองรอยยิ้มของคนตรงหน้าแล้วรู้สึกเบาใจลงบ้าง

                “เฮ้ยๆ ไอ้เด็กเปร_ต ออกไปเลยๆแฟนกูครับ” พี่มาร์คเดินตาขวางมาแทรกกลางระหว่างผมกับยูค ผมเงยหน้ามองคนตัวสูงกว่าอย่างงงๆ อะไรของเขาคิดจะมาหวงอะไรบ้าเปล่าวะ

ขอเชิญคิงรุ่นที่ 19 ของโรงเรียน JYP-Hi School ด้วยค่ะ

เสียงหวานของพิธีกรที่คาดว่าจะเป็นพี่มินยองดังกังวานพร้อมกับเสียงปรบมือที่ผมฟังแล้วเหมือนเสียงเรียกไปประหารชีวิตยังไงไม่รู้

                “ไปได้แล้ว อยู่ข้างๆกูแล้วทุกอย่างจะดีเอง” พี่มาร์คคว้าขอมือผมแล้วลากผมขึ้นไปบนเวทีที่แสงไฟทุกดวงต่างส่องมาที่เรา

แปะ แปะ

เสียงปรบมือดังก้องเมื่อพวกเราทั้ง 7 คนปรากฏตัวแสงแฟลชจากกล้องนับสิบตัวกระหน่ำสาดมาที่เราไม่ยั้ง อ่าแบบนี้ผมจะทำยังไงดีอยากจะร้องไห้

                “ยิ้มสิ” พี่มาร์คกระชิบผมที่ยืนทำหน้าจะตายอยู่ข้างๆ

                “ผมกลัวอ่ะ”

                “เอาน่ายิ้มไว้กูอยู่นี่ คิดซะว่ามาถ่ายรูปเล่น” ดูคำแนะนำ -0- เอาวะยิ้มก็ยิ้ม ^++++++^

ดูเหมือนว่าแบมแบมกับยูคยอมจะดูหล่อเป็นพิเศษเลยนะคะ พวกเขาดูเหมือนเทพบุตรตัวน้อยๆเลยล่ะค่ะ”พี่มินยองชมผมด้วยล่ะ >//< จะว่าไปยูคก็หล่อจริงล่ะนะผมหันไปมองยูคที่โบกมือทักทายกล้องแบบพองาม

                “มองอะไรแบม” พี่มาร์คเหล่ตามองผมพร้อมทำเสียงเขียวใส่

                “เรื่องของผม”

                “ไอ้เด็กนี่เดี๋ยวเถอะ” พี่มากำลังจะเขกหัวผมแต่พิธีมอบตำแหน่งก็เริ่มขึ้นก่อน ผมหันไปมองเหล่าคิงรุ่นที่แล้วทยอยขึ้นเวทีด้วยชุดสูตรสีเดียวกัน

                “สวัสดีแขกผู้มีเกียรติทุกท่านผม อ๊ค แทคยอนครับ วันนี้เราภูมิใจมากครับที่มีรุ่นน้องมากความสามารถมารับหน้าที่อันทรงคุณค่านี้ต่อจากเรา พวกเขาทั้ง 7 คนนั้นได้ผ่านบททดสอบมากมากมายวันนี้พวกผมจึงจะสละตำแหน่งนี้ให้พวกเขาครับ”

พอพี่แทคยอนพูดจบเสียงเพลงก็บรรเลงอย่างยิ่งใหญ่เหล่าคิงรุ่นก่อนเดินมาหยุดตรงหน้าพวกเราทั้ง 7 คนอ่าพี่คุณยืนอยู่ตรงหน้าผมล่ะ พี่เขาหล่อมาก

                “นี่คือรางวัลของความพยายามนะแบมแบม” พี่คุณหยิบสร้อยข้อมือสีทองที่นักเรียนหญิงเชิญมาให้พร้อมกับใส่ให้ผม ความเย็นจากโลหะที่สัมผัสแขนผมทำให้รู้ว่านี่เป็นความจริงผมไม่ได้ฝันไป ตอนนี้ผมได้เข้ามาอยู่ในตำแหน่งที่ใญ่ที่สุดของโรงเรียนนี้แล้ว

                “ขอบคุณครับพี่” ผมยกมือไหว้พี่คุณ ถึงผมจะอยู่เกาหลีแต่ผมก็คนไทยนะ

2 PM ทยอยลงจากเวทีตอนนี้บนเวทีเป็นของพวกเราแล้ว พี่เจบีก้าวออกไปรับไมค์จากพี่ซูจี

                “ขอบคุณคิงรุ่นก่อนมากครับที่ไว้ใจให้พวกเราทำหน้าที่อันทรงเกียตรินี้และผม อิม แจบอมประธานนักเรียนและคิงรุ่นปัจจุบันขอสัญญาว่าจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุดครับ”

สิ้นเสียงพี่เจบีที่คนในห้องก็ปรบมืออีกครั้งตามวัฏจักรของงงานมอบรางวัล แล้วสายตาผมก็เหลือบไปเห็นชายผมสีน้ำตาลแดงที่นั่งอยู่โซนแขกพิเศษทำไมเขาหน้าคุ้นๆวะ เหมือนเขาจะรู้ตัวชายคนนั้นหันมาสบตากับผมดวงตาเรียวนั้น รอยยิ้มที่เหมือนการสะแยะ มากกว่ายิ้มหรือว่า

                “ในวันนี้พวกผมขอแนะนำนักเรียนที่จะเขามาแลกเปลี่ยนกับเราเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์ ผมขอแนะนำให้รู้จักประธานนักเรียนจาก YG Hi-School คิม ฮันบินครับ”

เหมือนพี่เจเปิดไฟให้กับความทรงจำที่มืดมิดของผม ชายที่ชื่อคิม ฮันบินลุกขึ้นโค้งให้ทุกคนแต่สำหรับผม ฮันบินคนนี้คือ บีไอ พี่ชายที่รักของผมนั่นเอง

 

MARK ::

ผมรู้สึกไม่ค่อยชอบหน้าไอ้เด็กจาก YG คนนี้เลยหน้ามันกวนส้นตรีนยังไงก็ไม่รู้ แล้วผมยิ่งไม่ชอบมันเข้าไปใหญ่เมื่อไอ้เด็กข้างๆผมทำหน้าเหมือนเจอรักแรกพบอย่างงั้นล่ะ

                “จ้องเข้าไป ลงไปเอามากินดีไหมล่ะ” ผมอดไม่ได้ที่จะแขวะคนตัวเล็กข้างๆผม

                “กินอะไร พี่พูดอะไรให้มันสร้างสรรค์กว่านี้ได้ไหม” ด่าผมอีกแล้วสายตาที่มองผมเหมือนผมเป็นอาชญากรที่คืออะไร แม่-งสองมาตรฐานชัดๆผมได้แต่เหวี่ยงอยู่ในใจล่ครับโธ่ผมก็แค่แฟนปลอมๆนี่

โฮ่งๆ โฮ่งๆ

ทันทีที่ผมย่างเท้าเข้ามาในห้องแต่งตัวอิหมาหลงที่ผมซื้อมาก็เห่าผมกระจาย - - เฮ้ยกูไปทำอะไรให้มึงวะแม่งงงงงงแบบนี้ต้องเคลียร์กัน

                “ไอ้มอมแมมเห่าทำไม” ผมนั่งลงข้างกรงจ้องหน้าหมาที่หลบอยู่ในซอกกรง รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นบ้าเลยว่ะ

                “กูนึกว่าจะช่วยกูให้ได้อยู่ใกล้ๆแบมแบมซะอีกแล้วทำไมถึงเป็นแบบนี้ ไม่น่าซื้อมาเลยย” ผมอยากจะบีบคอมันจริงๆเลย ผมเอื้อมมือไปใกล้ขอตีสักทีเถอะ

แฮ่ !

                “โอ๊ย ไอ้หมาบ้า”

                “เฮ้ยไอ้มาร์คเป็นไรวะ” สมาชิกก๊อตที่เพิ่งเดินลงมาถึงวิ่งกรูเข้ามาหาผม ในสภาพที่ไอ้มอมแมมกำลังคาบมือผมอยู่

                “ช่วยกูด้วยไอ้บี” ผมแหกปากขอความช่วยเหลือทันที ไอ้แมมไอ้หมาเลว

                “มอมแมม!” แบมแบมวิ่งเข้ามากระชากตัวไอ้หมาเวรที่ออกจากจากมือผมแบบไม่ปราณีมือผมเลยสักนิด

                “อ๊ากกก ไอ้แบมมึงจะฆ่ากูหรอ”

                “ผมขอโทษๆ ยูคเอาแมมกลับบ้านที” ผมมองแบมแบมที่วิ่งเข้ามาดูมือผม

                “อ่า ไปหาหมอกันไหม” คนตัวเล็กถามอย่างเป็นห่วงพรางจับมือที่อาบเลือดของผมมาดู อ่าไอ้แมมขอบใจมากถึงมึงจะกัดกูก็เหอะ

                “ไปได้ไงต้องไปรับหน้าไอ้เด็กตาขวางนั่นอีก” ผมเซงเมื่อพูดถึงไอ้ ฮันบินอะไรนั่น

                “พี่เจบีกับพี่เนียร์ เราไปไม่ครบได้ไหมครับ” แบมแบมเอาผ้าเช็ดหน้าสีน้ำตาลอ่อนพันมือให้ผมลวกๆ เป็นห่วงกูล่ะสิ ^+++^ รู้สึกคุ้มค่ากับการโดนหมากัด

                “ได้ๆเดี๋ยวพวกพี่ดูแลเอง นายพาไอ้สำออยนี่ไปหาหมอเถอะ” อ้าวไอ้เนียร์ทำไมมึงพูดงี้ ผมหันขวับไปมองไอ้ตัวปากหมากะจะส่งสายตายพิฆาตให้มันแต่มันกลับส่งให้ผมก่อนแถมร้ายกาจกว่าซะนี่ ฝากไว้ก่อนเถอะมึง

                “ไปๆเดี๋ยวกูขับรถให้” ไอ้หวังโชว์กุญแจรถพร้อมแล้วเดินนำออกไป

                “พี่เดินไหวไหม” แบมแบมพยุงผมขึ้น ต่อให้ไหวกูก็จะบอกไม่ไหววะ

                “ก็พอได้ล่ะ”

                “งั้นผมพยุง”

                “สลัดมาร์คมึงเจ็บมือนี่ไม่ได้เจ็บขา” ไอ้เวรเนียร์

                “ไม่เป็นไรครับพี่” แบมแบมหันไปตอบยิ้มๆก่อนพาผมไปที่รถ เฮ้อมอมแมมไอเลิฟยู

 

B.I ::

หลังจากจบงานรับตำแหน่งของคิง ผมก็ถูกพาตัวมาที่บ้านพักบนเขาของคิงรุ่นปัจจุบันบ้านของพวกเขาดูอบอุ่นดีนะต่างจากบ้านของผมลิบลับเลยล่ะ

                “สวัสดี” ผมหันไปตามเสียงก็เจอคิงยืนอยู่สงสัยพวกเขาเพิ่งมาถึงแต่ทำไมผมไม่เห็นเด็กคนนั้นล่ะ

                “สวัสดีครับผมคิม ฮันบินหรือ บีไอครับ” ผมโค้งให้สมาชิกคิง

                “ฉันเจบีประธาน นี่ยองแจ นี่จินยองเรียกจูเนียร์นะ นี่ยูคยอมกับมอมแมมสมาชิกใหม่” หา? ที่นี้เค้านับหมาเป็นสมาชิกคิงด้วยหรอ

                “ฉันจะพานายไปที่ห้องนายนะ” จูเนียร์เดินนำผมไปที่ห้องที่คาดว่าของๆผมคงจะอยู่ที่นั่น ชั้นสองของบ้านหลังนี้ก็แบ่งเป็นห้องโถงโล่งๆมีโซฟากับทีวีส่วนห้องผมอยู่ด้านในสุดสินะแล้วห้องแบมแบมอยู่ไหนล่ะ

                “นี่ห้องนาย มีปัญหาอะไรเรียกฉันได้ฉันอยู่ห้องข้างๆนายส่วนห้องตรงข้ามนายเป็นห้องของยูคยอมถัดไปเป็นห้องมาร์ค ตรงข้ามมาร์คก็แบมแบมถัดไปเป็นห้องแจ็คสันห้องตรงข้ามเป็นของเจบีกับยองแจ”

ว้าว ผมยืนอึ้งกับความละเอียดของคนที่นี่แต่ก็นะในที่สุดผมก็รู้ว่าห้องเด็กนั่นอยู่ไหน

                “แล้วคนอื่นล่ะครับ”

                “เกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยเดี๋ยวคงมา” จูเนียร์ตอบผมหน้าตาย

                “ครับ” ผมรับคำง่ายๆคงไม่ใช่เด็กนั่นนะ

                “เราจะกินข้าวกันตอนที่สมาชิกครบนะ แต่ถ้านายหิวก็กินก่อนก็ได้” จูเนียร์เอ่ยก่อนเดินออกจากห้อง

                “ครับ”

นี่มันก็จะสี่ทุ่มแล้วผมหิวแล้วล่ะ แต่ก็ไม่อยากจะขัดธรรมเนียมชาวบ้านคนที่ JYP ยิ่งมองว่า YG เราเป็นโรงเรียนมิติที่ 4 ไม่แคร์ใครผมอยากให้พวกเขามองเราดีกว่านี้แต่จริงๆแล้วผมอยากกินข้าวพร้อมแบมแบมมากกว่า

                “ไงมอมแมม” ผมเดินเข้าไปเล่นกับหมาน้อยมอลทิสสีขาวที่วิ่งวนอยู่รอบขาผมมาพักใหญ่แล้ว อ่ามันเชื่องดีจัง

                “ว้า แกออกจะสะอาดใครตั้งชื่อให้แกเนี่ย” ผมอุ้มมันขึ้นมากอด

                “พี่มาร์คตั้งน่ะครับ แต่แปลกมันไล่กัดพี่เขาจะเป็นจะตายแต่กับพี่มันไม่ยักกะเป็น” เด็กร่างสูงหัวเงินที่น่าจะชื่อยูคยอมไขข้อสงสัยให้ผมแต่ในทางกลับกันเขาก็เพิ่มความสงสัยให้ผมด้วย

                “หมาของคนชื่อมาร์คหรอ” ผมถามเพราะคนที่เลี้ยงหมามันไม่ไล่กัดเจ้าของนะ

                “ของ….

                “ของผมเองครับ” เสียงหนึ่งแทรกเข้ามาก่อนที่ยูคจะตอบ

                “กลับมาแล้วหรอ” ผมลุกขึ้นพร้อมกับปล่อยมอมแมมวิ่งไปหาเจ้าของมัน อ่ามาแล้วสินะ

                “มาแล้ว พี่มาร์คเย็บไปหลายเข็มเลยล่ะ” เสียงนั่นยังดังอยู่ตรงประตูตัวผมอยู่ห้องนั่งเล่นเลยยังไม่เห็นหน้า

                โฮ่งๆ

                “ไอ้หมาเลวไปไกลๆเลยนะเว้ย!” นั่นคงเป็นมาร์ค ตลกดีนะตัวก็โตแต่กลัวลูกหมา

                “พี่มาร์คเดี๋ยวแผลฉีกอย่าหยิบไม้กวาดมาสิ!

แฮ่ แฮ่

                “เจ้าหมามาอยู่กับท่านหวังซะ” บ้านนี้วุ่นวายจริงๆครับ

                “พวกเขามาแล้วล่ะเดี๋ยวยองแจจะพานายไปที่ห้องอาหารนะ คงหิวแล้วสิ” จูเนียร์อีกเช่นเคยที่ดูแลผม อันที่จริงผมอยากไปเจอแบมก่อนแต่ก็ต้องตามเขาไป ผมเดินตามยองแจเข้าไปในห้องที่มีอาหารราวกับจะเลี้ยงคนทั้งโรงเรียนวางอยู่บนโต๊ะ 0.0

                “ฮ่าๆ พี่ยองแจกับผมทำเองนายคงกินได้นะ”

                “ได้ แต่มันเยอะมาก” ผมมองหน้ายองแจแบบอึ้งแดรก อีกคนได้แต่ยิ้มอย่างเดียวอะไรวะตอบกูที

BAMBAM ::

ผมพาพี่มาร์คไปห้องกินข้าว โดยให้พี่แจ็คสันอุ้มมอมแมมไว้เดี๋ยววิ่งมาฟัดกันอีกผมชักจะสงสัยแล้วล่ะว่าพี่มาร์คไปทารุณกรรมอะไรมอมแมมมาหรือเปล่า

                “เออ วันนี้คนจาก YG มาอยู่ที่บ้านเรานะครับแล้วเขาก็รอกินข้าวพร้อมเราด้วย”

                “จริงหรอยูค” ยูคยอมพยักหน้าให้ผม งั้นพี่บีไอก็อยู่นี่ล่ะสิผมมองแหวนที่นิ้วตัวเองแล้วก็อดยิ้มไม่ได้

                “ดีใจจังนะ แฟนเก่าหรอ” พี่มาร์คปากเสียแซะผมแล้วเดินดุ่มๆไปก่อนอะไรของเขาแต่ช่างเถอะผมเอามอมแมมมาอุ้ม ในห้องอาหารทุกคนมาพร้อมกันแล้วรวมถึงพี่บีไอด้วยใจจริงผมอยากทักพี่เขานะแต่กลัวใครแถวนี้จะเฉาะหัวผม ผมเหล่ตามองพี่มาร์คที่จ้องผมไม่วางตา

                “อะไรมอมแมม” ผมมองเจ้าตัวแสบในอ้อมแขนที่ดิ้นไปมาสงสัยอยากลง ผมจึงให้เจ้าตัวเล็กไปกินข้าวตัวเอง

                “สวัสดีครับผมแบมแบมนะ” ผมแนะนำตัวทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าพี่เขารู้

                “ครับผมบีไอ..

                “กูมาร์ค ไอ้นี้แจ็คสัน” ผมล่ะเหนื่อยกับพี่มาร์ค

                “เฮ้แมน ต้องแนะนำแบบนี้สิ” พี่แจ็คสันเดินออกไปจากโต๊ะแล้วตีลังกา โอ้วทุกคนอึ้งแดรกครับ

                “ทำเหี้_ยไรของมึงมาแด_กข้าวไอ้หวัง” ผมมองพี่บีไอที่หัวเราะจนท้องแข็งไปกับรีแอ็คชั่นสุดเว่อร์ของพี่แจ็คสัน พี่เขาเองก็หันมามองผมเหมือนกัน

                “โว้ยยย หิวข้าวแด_กสิครับ” ผมคงไม่ได้คุยกับพี่เขาดีๆแน่ถ้าพี่มาร์คยังบ้าอยู่แบบนี้ - -

พอกินข้าวเสร็จผมก็สลัดพี่มาร์คออกไปได้ซะที ตอนนี้ผมยืนอยู่หน้าห้องพี่บีไอแล้วฮี่ๆ จะมีใครว่าผมแรดไหมที่มายืนอยู่หน้าห้องผู้ชายตอนดึก

                ก๊อกๆ

ผมเคาะประตูห้องไม่นานพี่เขาก็เปิดประตูออกมาพร้อมรอยยิ้ม

                “สวัสดีครับพี่ชายที่รัก”

                “สวัสดีไหนโชว์ของแทนใจสิ” ผมยกมือข้างที่มีแหวนให้อีกคนดู

                “เข้ามาไหม”

                “แน่นอนครับ” ผมเข้าไปในห้องพร้อมกับปิดประตูให้พี่เขาอย่างเรียบร้อย ทีนี้เราจะได้คุยกันจริงๆจังๆซะที

 

MARK ::

ผมยืนแข็งเป็นแท่นหินอยู่ตรงบันได เมื่อกี้แฟนผมเพิ่งเข้าห้องผู้ชายไปใช่ไหม?นี่มันเรื่องอะไรกัน ผมบีบนมกล้วยที่ตั้งใจเอามาให้แบมแบมเละคามือไอ้เด็ก YG นี่จะมากไปแล้วนะเว้ย

                “โว้ย!” ผมเดินไปหมายจะถีบประตูห้องไอ้นั่นให้พังแต่

                “พี่บีไอ อย่าแกล้งแบมสิ ฮ่าๆจะกลับแล้ว” เสียงไอ้แบม

                “ไม่ได้แกล้งพี่เอาจริง อยู่กับพี่ก่อน” ผมบีบลูกบิดห้องจนแทบจะพัง ไอ้แบมมึงจะเอาแบบนี้ใช่ไหมได้

                “ไม่ เอาแหวนแบมมานะ”

                “แหวนเราต่างหาก” แหวนห่าเหวอะไรวะ อยากเผาบ้านโว้ยยยยยยยยยยยยย

 

 

 

 

 

Writter Talk

สวัสดีค่ะรีดทั้งหลายวันนี้ไรท์มาอัพฟิคแบบงงๆรีบๆ

ไรท์เพิ่งเขียนเสร็จเมื่อกี้เองผิดพลาดตรงไหนก็ขอโทษด้วยน้า

@JT_PS94 เป็นทวิตไรท์ไว้ทวงฟิคกันนะครัช #ไรท์เมเมล

 

 

 

 

 








 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

149 ความคิดเห็น

  1. #132 Chabuchaya (@chabuchaya) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2557 / 22:37
    พี่มาร์คใจเย็นนนนนนนน
    #132
    0
  2. #119 lotty0405 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2557 / 02:15
    ทำไมหมาตามเห่ามาร์คอยู่คนเดียวเลย-..-

    โอ๋ยมาร์คมีคู่แข่งแล้ววววววว
    #119
    0
  3. #109 GEHEIMNIS (@kik-sleep) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 13:37
    พี่มาร์คคคคค~มานี่มะ ปลอบๆ
    #109
    0
  4. #85 Antz Love Pink (@pinkyantz1126) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 กันยายน 2557 / 01:12
    หวัดดีค่ะไรท์เราเพิ่งมาอ่านอ่ะ เรื่องนี้แหวกแนวกว่าเรื่องอื่นๆที่เคยอ่านเลยแฮะ มีช่วงตื่นเต้น ลุ้นระทึกด้วย ชอบอ่ะ ติดเลยก็ว่าได้ ^,^ ไรท์มาต่ออีกไวไวนะคะ รีดรออยู่ ^.^
    #85
    0
  5. #84 (@turtletoey) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 กันยายน 2557 / 15:43
    เหมือนจะมีคนขี้หึงอยู่หน้าห้องน้อววว
    พี่มาร์คไปแกล้งมมอ่ะ ถึงโดนกัดงั้นอ่ะ
    จับน้องกลิ้งกับโคลน.. สม เห้ยย สงสารจัง..
    #84
    0