คัดลอกลิงก์เเล้ว

Fic การิน [ความจริงและอักขระบนบันทึกเขียนกรรม]

ยอดวิวรวม

1,119

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


1,119

ความคิดเห็น


10

คนติดตาม


12
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  24 เม.ย. 58 / 10:03 น.
นิยาย Fic Թ [ԧѡкѹ֡¹] Fic การิน [ความจริงและอักขระบนบันทึกเขียนกรรม] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



จากเรื่องราวในวันนั้น...มันคือจุดเริ่มต้นของความดำมืดในใจเด็กหนุ่ม...






แต่จะมีใครสังเกตเห็นบ้างไหม...ว่านอกจากความดำมืดแล้ว...
ยังมีอีกสิ่งที่เกิดขึ้นในใจเขา






มันคือ  "ยิ่งกว่าความเจ็บปวด"

ทำให้เด็กหนุ่มทำในสิ่งที่ทุกคนคิดว่ามันคือ  "ความเลวร้าย"  

และเขา...จะเป็นตัวนำ "ความหายนะ"  มาสู่โลก

โดยที่ไม่รู้เลยว่า ทุกสิ่งทุกอย่างที่เด็กหนุ่มทำมาทั้งหมดนั้น...มันเพื่อสิ่งๆเดียว

มันคือ


"ความปรารถนาง่ายๆ"


ของเด็กชายคนนึงเท่านั้น...



 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 24 เม.ย. 58 / 10:03




Fic การิน ปริศนาคดีอาถรรพ์ 

  ตอน : ความจริงและอักขระบนบันทึกเขียนกรรม


 
.
.
.
.

 
 

“หยุดนะ การิน!!!

เด็กสาวตะโกนสุดเสียง ไม่ลังเลเลยที่จะเข้าไปในวงเวทย์ที่สมบูรณ์พร้อมแล้วทุกอย่างโดยมีเด็กหนุ่มผมดำที่เป็นผู้สร้างขึ้นยืนอยู่ศูนย์กลาง แต่ไม่ว่าเธอจะเรียกยังไง...เสียงของเธอก็ไม่อาจเข้าไปถึงจิตใจของเด็กหนุ่มได้เลย แม้โสตประสาทจะรับรู้...ว่าเด็กสาวกำลังเรียก...และวิ่งเข้ามาหยุด หากแต่ริมฝีปากของเด็กหนุ่มนั้น...ก็ยังคงแสยะยิ้ม...ยิ้มให้กับหนังสือเล่มเก่าคร่ำครึในมือ

“นายจะใช้บันทึกบิดเบือนกรรมไม่ได้นะ การิน!!

ซึ่งมันก็คือความหายนะ เป็นศาสตร์ที่สามารถเปลี่ยนแปลงเวลาและเรื่องราวได้ เด็กหนุ่มรู้ดี...ว่าหากเขียนสิ่งที่ต้องการลงบนหนังสือเล่มนี้แล้ว...อะไรจะเกิดขึ้น...และมันจะต้องแลกด้วยสิ่งใด...แต่มือที่มีผ้าพันแผลนั้นก็ยังจรดหมึกลงบนกระดาษ...เขียนถึงสิ่งที่ต้องการ...ด้วยรอยยิ้ม...ที่ทำเอาลัลทิมาใจเสีย เพราะมันไม่ใช่การแสยะยิ้ม...ไม่ใช่ยิ้มเหยียดและดูถูกทุกสิ่งอย่างที่เด็กหนุ่มเคยยิ้ม...แต่กลับเป็น...รอยยิ้มที่เศร้าสร้อยเกินกว่าลัลทิมาจะยอมรับ

 

สองขาเล็กวิ่งเข้าไปห้ามเด็กหนุ่ม เอื้อมมืออยากจะหยุดยั้งเช่นเดียวกับที่เธอไม่สามารถหยุดสลักบิดเบือนกรรมได้อีกต่อไปแล้ว...ท้องฟ้าด้านบนปั่นป่วน กลุ่มเมฆลอยเคลื่อนตัวบิดเป็นเกลียวอยู่ตรงหัวเขาและเธอพร้อมกับเสียงฟ้าผ่าที่ดังสนั่นและแสงของมันก็ทำให้เด็กสาวต้องยกแขนขึ้นบัง...เป็นจังหวะที่เธอสามารถแตะตัวเด็กหนุ่มได้พอดี ส่งผลให้พลังญาณอาถรรพ์ของเธอปะทะเข้ากับสิ่งที่อยู่ในมือเด็กหนุ่มและมันยิ่งเป็นการไปเพิ่มให้พิธีอาถรรพ์ของเด็กหนุ่มในครั้งนี้...สมบูรณ์มากยิ่งขึ้น

แล้วความรู้สึกนึกคิดรวมไปถึงอารมณ์และความรู้สึกทั้งหมดของเด็กหนุ่มหลั่งไหลเข้ามาในหัวเธอจนรู้สึกปวดหนึบ

 

และพลังญาณอาถรรพ์ของเธอนั้นก็ทำให้เธอได้เห็น...ถึงผลของสลักบิดเบือนกรรมที่เด็กหนุ่มได้เปิดสวิตซ์มัน

 

.

 

.

 

.

 

เด็กสาวนัยน์ตาเบิกกว้างอย่างตกใจ อกซ้ายเต้นแรงอย่างกลัวใจ เธอภาวนาขอให้มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิดแต่แผ่นหลังของเด็กหนุ่มที่ปรากฏตรงหน้ามันก็เป็นหลักฐานยืนยันได้เป็นอย่างดีว่า บ้านหลังหนึ่งที่มันอยู่ตรงหน้านี้...มันเป็นบ้านของใคร

“กา...การิน...!

แต่แล้วภาพของเด็กหนุ่มก็หายเข้าไปในบ้านราวกับตัวเด็กหนุ่มนั้นเป็นเพียงสายลมก่อนจะตามมาด้วยเสียงกรีดร้องของเด็กน้อยที่ดังออกมาจากในบ้าน ลัลทิมาตกใจรีบวิ่งเข้าไปในบ้านทันที และยิ่งเข้ามาในบ้านเธอก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงความรู้สึกหลายๆอย่างที่มันทะลักออกมาจากคนที่อยู่ในเหตุการณ์...ในวันนั้น...แม้มันจะทำให้เธอเจ็บปวดและทรมานไปด้วยแต่สองขาเล็กก็ยังพยายามพยุงตัวเองไปให้ถึงห้องๆหนึ่ง...ห้องที่เป็นที่มาของเสียงร้อง...และเป็นห้องที่เปลี่ยนให้เด็กหนุ่มเลือกเข้ามาสู่เส้นทางสายต้องห้ามนี้

 

ห้องเด็กน้อยที่เคยมีรูปการ์ตูนสดใสแปะอยู่เต็มไปหมดตอนนี้กลับถูกรีดจนขาด ของเล่นที่เคยจัดเป็นระเบียบก็กระจัดกระจายกันไปและตรงกลางของห้องนั้น...ก็ถูกแทนที่ด้วยวงเวทย์ที่เป็นดั่งแผลในใจของเด็กหนุ่มผู้มีผ้าพันแผลที่มือข้างขวา...

เด็กสาวนัยน์ตาเบิกโพลงมองเหตุการณ์ราวกับภาพฉายซ้ำที่เคยเกิดขึ้นมาแล้วครั้งนึง...หญิงสาวคนหนึ่งผมยาวปรกหน้าปรกตาเงื้อมีดขึ้นสูงตั้งใจจะปักมันลงบนมือของลูกชายที่ถูกกดคออยู่ท่ามกลางวงเวทย์ซึ่งเกิดจากฝีมือของเธอ ท่ามกลางเสียงกรีดร้องอย่างเสียขวัญและน้ำตาแห่งความหวาดกลัวของเด็กน้อยที่ทำได้เพียงดิ้นพล่าน

“คุณริสา!!

 

ฉึบ!

 

เด็กสาวตกใจวิ่งจะเข้าไปห้าม แต่ทว่า...! ก่อนที่เธอจะถึงตัวหญิงสาว...มือของหญิงสาวก็ถูกหยุดเอาไว้ได้ด้วยฝีมือใครคนนึงที่คาดไม่ถึง...

 

หญิงสาวตกใจกับมือที่มีผ้าพันแผลของคนที่เข้ามาหยุดตน พร้อมกับเลื่อนใบหน้าขึ้นมองเด็กหนุ่มอย่างช้าๆ...แล้วพลันใดนั้น...ราวกับความรู้สึกบางอย่างที่มันทะลักออกมาเมื่อได้เห็น...ใบหน้าของเด็กหนุ่มผมดำตรงหน้า...มันชวนให้รัก...ผูกพัน...และรู้สึกผิด

 

ราวกับคำพูดทุกอย่างมันมาจุกอยู่ที่ลำคอ...เธอไม่สามารถสรรหาคำพูดใดมาพูดได้...นอกเสียจากน้ำตาที่หลั่งรินลงมาไม่ขาดสายด้วยความเจ็บปวดที่เธอก็ไม่เข้าใจ...เหมือนกับว่าเด็กหนุ่มคนนี้ไปสะกิดบางอย่างในใจเธอ

 

แต่ไม่ใช่เพียงแค่หญิงสาวที่ชื่อ ริสาคนเดียวเท่านั้นที่รู้สึกไม่เข้าใจความรู้สึกตัวเอง  ลัลทิมาเองก็เช่นเดียวกัน  เธอทั้งตกใจและอึ้งจนคิดอ่านอะไรไม่ออก แต่มีความรู้สึกนึงที่เธอแน่ใจ...หัวใจเธอกำลังเจ็บปวด...เมื่อต้องเจอกับใบหน้าที่มีแต่ความเศร้าสร้อยของเด็กหนุ่มดั่งเช่นตอนนี้

 

แล้วคำพูดต่อมาของเขา...ก็ยิ่งทำให้ความรู้สึกของหญิงสาวและลัลทิมาหนักอึ้งมากกว่าเดิม

 

“หยุดเถอะครับ...

 

และความรู้สึกที่ชวนให้ใจหาย

 

“คุณจะสร้างบาดแผลให้เค้านะครับ”

 

หญิงสาวตัวสั่นเทา ยอมให้เด็กหนุ่มเอามีดไป ดวงตาที่เปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตามองดูลูกชายตัวเล็กที่หมดสติไปแล้วเพราะความกลัวอย่างสงสาร ก่อนจะหันมาบอกกับเด็กหนุ่มด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

“แต่ชั้นต้องทำเพื่อเค้า...ชั้นต้องทำในสิ่งที่คนเป็นแม่ควรทำ...ชั้นต้องให้เค้าได้มีชีวิตอยู่ต่อ...เพื่อให้เค้าได้มีร่างกายที่แข็งแรงเหมือนเด็กทั่วๆไป...ฮือ  ฮือ...การินจะต้องไม่ตาย  เค้าจะต้องได้มีชีวิตที่ดี...

หญิงสาวพรั่งพรูคำพูดออกมาไม่หยุด มันยิ่งทำให้เด็กหนุ่มมีสีหน้าที่เจ็บปวดมากขึ้นจนลัลทิมาน้ำตาไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว...และยิ่งกลั้นไว้ไม่ได้กับถ้อยคำต่อมาของเขา

“ยังไงเหรอครับ...? ให้เค้าได้มีชีวิตอยู่ต่อโดยปราศจากคุณที่เป็นแม่และมีความทรงจำที่ไม่ดีเกี่ยวกับคุณ สุดท้าย...เค้าก็อาจจะเลือกเส้นทางเดียวกับคุณเพื่อค้นหาความจริง...คุณคิดว่าเค้าจะมีความสุขงั้นเหรอครับที่ได้รู้ว่าตนเป็นคนช่วงชิงชีวิตแม่ของตัวเอง...

ไม่เพียงหญิงสาวที่พูดอะไรไม่ออก เด็กสาวเองก็เช่นเดียวกัน ทุกคำพูด...ทุกความรู้สึกของเด็กหนุ่ม...ทุกการกระทำของเขา...มันทำให้เธอเข้าใจทั้งหมดแล้ว...ถึงจุดมุ่งหมายที่แท้จริงของการิน

 

“ปล่อยให้มันเป็นไปตามสิ่งที่ควรเป็นเถอะครับ  ให้เด็กคนนี้ได้ชดใช้กรรมด้วยตัวของเค้าเอง...ให้เค้า...ได้เรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับเวลาที่แสนจำกัดนี้เถอะนะครับ”

 

แล้วน้ำตาของหญิงสาวก็ร่วงหล่นอีกครา...

 

ภาพทุกอย่างก็หายไป...

 

ลัลทิมากลับมายืนอยู่ที่เดิม...กลางวงเวทย์ที่พลังญาณอาถรรพ์ของเธอไม่มีผลอีกต่อไปแล้ว ดวงตาที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตามองเด็กหนุ่มผมดำตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่รวดร้าว

 

เมื่อก่อนเธอคิดว่าการินเป็นคนอันตราย ก้าวร้าวและรุนแรง ทำอะไรไม่เห็นใจผู้อื่น ชอบเอาเธอเป็นเหยื่อล่ออะไรๆที่น่ากลัว ซ้ำยังทำเรื่องบ้าระห่ำได้อย่างไม่ลังเล

 

แต่วันนี้เธอเข้าใจแล้ว...ว่าทุกสิ่งที่การินทำนั้น...มันแค่เพราะความปรารถนาง่ายๆของเด็กคนนึงที่ต้องการสิ่ง...บางสิ่งบางอย่างที่เป็นเพียงความปรารถนาแบบเรียบง่ายเท่านั้น

 

“การิน...อ๊ะ!...

 

 ผลที่ขอจักสำฤทธิ์ผล...และต้องแลกมาด้วยสิ่งที่มากกว่า!

 

ร่างของเด็กหนุ่มล้มลงท่ามกลางความตกใจของลัลทิมาที่เข้าไปรับด้วยความตกใจ เธอรู้สึกว่าอกซ้ายของเธอนั้นมันราวกับจะระเบิดออกมาเมื่อสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิที่เย็นเฉียบจากตัวเด็กหนุ่ม และดวงตาคู่นั้นที่มันปิดสนิทไม่ว่าเธอจะร้องเรียกยังไง

 

และข้างกันนั้น...ในหน้าบันทึกกรรมก็ปรากฏข้อความซึ่งเป็นลายมือของเด็กหนุ่ม...

 

กรรมที่ควรจะเป็นของการิน  จินตเมธร

 

 

.

 

.

 

.

 

 ใครที่อ่านมาจนถึงตรงนี้ก็ขอขอบพระคุณมากเลยครับ   เพราะกว่าจะมาถึงตรงนี้ได้ผมต้องเจออุปสรรคหลายๆอย่างเลย ทั้งฝนตกฟ้าร้อง(กลัวฟ้าผ่า)แล้วไหนจะน้องๆตัวป่วน(ข้างห้อง)ที่เสียงดังมากกกกก เล่นเอาสมาธิ(ปกติแกมีเหรอ?)ผมเตลิดหมด เรียกได้ว่ากว่าจะมาถึงตรงนี้ได้ก็ใช้เวลาไปวันนึงเต็มๆ  


สุดท้ายนี้ ผมก็ขอขอบพระคุณเว็บไซต์ที่ผม(แอบจิี๊ก)นำรูปภาพมาใช้ในการประกอบนะคร้าบ  แล้วก็คุณนักอ่านอย่าลืม! Comment ติเตียนให้หน่อยนะคร้าบ เพื่อที่ผมจะได้มีกำลังใจหรือพัฒนาฝีมือต่อไปคร้าบ

 

ลาล่ะครับ...เจอกันตอนหน้าครับ

 




ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ เด็กสมองเต่า จากทั้งหมด 12 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

10 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 8 เมษายน 2560 / 17:13
    ขอโทษนะคะ อยากรู้ว่าภาพแรกมาจากคดีไหนอ่ะคะ พอดีสนจายยยยยยยยย แหะๆ
    #10
    1
    • 28 เมษายน 2560 / 20:12
      มาจากการินฉบับนิยายครับ
      ภาคที่1 หัวใจสีดำ เล่มที่8 บันทึกเขียนกรรมครับ
      #10-1
  2. #9 Gracia
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 17:14
    คือ...ความปราถนาของการินคือ แม่ ใช่มั้ย?

    อันนี้ไม่แน่ใจอ่ะ.

    แต่ก็นึกไม่ถึงว่าการินจะตาย.
    #9
    1
    • 23 สิงหาคม 2558 / 12:43
      ครับ...แต่เป็นแค่ความคิดส่วนตัวผมนะ
      คือ...เหมือนการินจะเคยพูดไว้ประมาณว่า "กรรมนั้นเป็นของใคร คนนั้นก็ควรจะเป็นรับกรรม" และในตอนเด็กๆที่การินป่วยและจอาจอยู่ได้ไม่นานแม่ของเขาก็ใช้สลักบิดเบือนกรรมแก้กรรมให้ และเขาเองก็ไม่พอใจด้วย ผมก็เลยคิดว่า...การินน่าจะปรารถนาให้ "ตัวเขาเองได้รับผลกรรมของตัวเอง" โดยการย้อนเวลากลับไปไม่ให้แม่ของเขาได้ใช้บันทึกนั่น...เมื่อแม่ของเขาไม่ได้แก้กรรมให้เขา ... การินก็ไม่น่าจะมีชีวิตอยู่จนถึงปัจจุบัน (มั้งนะ)
      ปล. แต่มันก็เป็นแค่ฟิคของผมนะ แต่งด้วยความรู้สึกส่วนตัวล้วนๆ อย่าเอาอะไรมากมายกับผมนะ// ขอบคุณที่อ่านจนจบครับ
      #9-1
  3. วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 22:20
    การินตายเหรอToT

    ไม่นะ!!!!

    สนุกมากคะ
    #8
    0
  4. #7 ่jupitor
    วันที่ 16 มีนาคม 2558 / 09:07
    ลัลจะทำาไง ญาติจะรู้ป่ะ ทำไมถึงขึ้นภาคใหม่ได้ ใครก็ได้ช่วยบอกที(งงเพราะการินตายเเล้วแท้ๆยังมีภาคต่ออีก)
    #7
    0
  5. #6 ่jupitor
    วันที่ 16 มีนาคม 2558 / 09:07
    ลัลจะทำาไง ญาติจะรู้ป่ะ ทำไมถึงขึ้นภาคใหม่ได้ ใครก็ได้ช่วยบอกที(งงเพราะการินตายเเล้วแท้ๆยังมีภาคต่ออีก)
    #6
    0
  6. วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:52
    สนุกมากคะเเต่ว่าการินตาย หนูเสียใจอ่ะคะ
    #5
    0
  7. วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2558 / 11:05
    น่าจะยาวกว่านี้เพื่อขยายเนื้อเรื่องให้ละเอียดมากขึ้น แต่เนื้อเรื่องก็สามารถดึงอารมณ์คนอ่านได้ดีเลยล่ะค่ะ คาดไม่ถึงเลยว่าการินจะมีเบื้องหลังอย่างนี้
    #4
    0
  8. #3 {Guide✖Book} (@Guidebook) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2558 / 16:37
    บรรยายดีมากเลยย แต่สั้นไปนิ๊ดดดดดดด สู้ชีวิตมาแต่งมากเลยค่ะ55555555
    #3
    0
  9. #2 พิชชาของคุณกวาง
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2557 / 10:51
    เขียนได้ดีมากๆเลยค่ะ สงสารการินมากๆ

    สู้ๆ นะ แต่งเกี่ยวกับการินอีกนะคะ เราอยากอ่าน^_____^
    #2
    0
  10. #1 pthummachot (@ployploy-555) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2557 / 16:01
    ขอบอกว่าร้องไห้ตามเลยอ่ะ เศร้าจริงๆ เศร้าตามการินไปด้วย ฮือ
    #1
    0