Love of me วิศวะกับหมอเป็นของคู่กัน (END)

ตอนที่ 8 : EP.6 คิดได้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,311
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    20 ก.ค. 60


Part มอส

ผมยอมรับว่าผมยังรู้สึกดีกับแนนอยู่ เมื่อกี้ไอตัวเล็กโทรมา ผมต้องโกหกเพราะผมยังไม่ได้รถที่พนันกับไอพวกนั่นเอาไว้ 

"ว่าไงไอมอส เจอน้องม่อนแล้วหรอว่ะ" 
เจอไรว่ะ วันนี้กูยังไม่เห็นเลอะ 

"ไม่น่ะมึง กูยังไม่เห็นน้องมันเลย"
ผมเริ่มใจคอไม่ดีล้ะ 

"เอ๊า! ก็เมื่อกี้น้องม่อนยิ้มร่าเริงมา มาถามหามึง กูเลยบอกว่ามึงอยู่หลังคณะ น้องมันเดินไป ซักพักมันกลับมา บอกว่าเจอมึงเเล้ว แต่ฝากไอนี้มาให้มึง กูเห็นน้องเค้าตาแดงๆ สงสัยฝุ่นเข้าตามั่ง" 

ผมยืนนิ่ง ไม่พูดไรเลย เหงื่อผมแตกซิก ผมรับปิ่นโตที่พวกมันบอกว่าม่อนมันทำมาให้ผม ตอนนั้นที่มันโทรไปหาผม เสียงมันสั่น แสดงว่ามันต้องเห็นผมแน่ๆ 
ผมเปิดปิ่นโตออก มันเป็นอาหารที่ผมชอบทั้งนั้น มีโน้ตแปะไว้ข้างปิ่นโตอีก 

*สู้ๆน่ะพี่มอส ม่อนคิดถึงพี่มอสน่ะ อย่าหักโหมมากน้ะพี่ พักบ้าง ม่อนทำของโปรดมาให้พี่เต็มเลย^^ ม่อนรักพี่มอส ม่อนเชื่อใจพี่มอสน่ะคับ* 

ผมอ่านจบ หัวใจผมเหมือนแตกสลาย ผมทำผิดกับม่อน ผมไม่อยากให้ม่อนรู้เรื่องพนันเลย 
ผมเริ่มรู้สึกดีกับไอตัวเล็กแล้ว 
ผมกินข้าวที่ไอตัวเล็กตั้งใจทำให้
ผมพยายามกินทีละคำ รับรู้ได้เลยว่าไอตัวเล็กพยายามทำขนาดไหน 

ผมคอยบอกตัวเองว่าไม่ได้รักมัน ที่ผมทำไปเพราะสงสารเท่านั่น 
แต่ทำไมตอนนี่หัวใจผมถึงเจ็บแบบนี้ น้ำตาผมไหลลงมาช้าๆ 

ผมรีบขับรถไปหาม่อนที่คอนโดแต่พบความว่างเปล่า ผมโทรหาม่อนหลายสายไม่มีคนรับ เลยเดินเข้าไปในห้อง เห็นกระดาษแผ่นนึงพับไว้

*ม่อนขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่พี่มอสทำให้ม่อน ม่อนรู้ว่ายังไงพี่มอสไม่มีทางรักมันจิงๆ แต่ม่อนก็หลอกตัวเองมาตลอดว่าพี่มอสรักม่อน 

ม่อนเข้าใจพี่มอสว่าเรียนหนัก ม่อนไม่อยากกวน ม่อนทำอาหารไปให้หวังว่าพี่มอสจะชอบน้ะ แต่พี่มอสคงอิ่มแล้วละว่าไหม พี่แนนคงทำให้พี่มอสอิ่มแล้วละ 

พี่มอสไม่ต้องโกหกม่อนก็ได้น่ะม่อนรับได้ ม่อนขอโทษที่เข้ามาในชีวิตพี่มอสมากเกินไป ทำให้พี่มอสไม่มีเวลาเป็นส่วนตัว หลังจากนี้ม่อนจะไม่เข้าไปยุ่งเรื่องของพี่มอสล่ะน้ะ สบายใจได้ 

ม่อนขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่พี่มอสทำให้ม่อน ม่อนคงพยายามมากเกินไปพี่มอสเลยอึดอัด ต่อจากนี้ถ้าพี่มอสไม่มีม่อนคอยกวน พี่มอสอาจจะสบายกว่านี้ก็ได้เนาะ 

ขอบคุณจริงๆน่ะครับพี่มอสของม่อน เราเลิกกันน้ะ พี่มอสคงอยากเลิกมาก55 ลาก่อนครับ*

ผมน้ำตาไหลอย่างหนัก ผมกำกระดาษแน่น 

"ไม่ม่อน พี่ไม่เลิก" 

ผมจะเสียม่อนไป จริงอย่างที่ม่อนพูด ม่อนเอาใจใส่ผมมาก 
ทำอาหารให้กินตลอด รีดผ้า 
ทำทุกอย่างให้ผม คอยปลุกผมตอนเช้า ตื่นมาผมจะเห็นหน้าไอตัวเล็กของผมทุกเช้า แต่ตอนนี้ไม่มีแล้ว 

"ม่อนพี่ขอโทษ กลับมาได้ไหม อึก" 

ผมกั้นเสียงร้อง ตอนนี้หัวใจผมมันพังจนไม่มีชิ้นดี นี่ผมรักม่อนจริงๆ แล้วใช่ไหม 

"ม่อนกลับมาหาพี่น่ะ พี่ขอโทษ"

ผมรู้ใจตัวเองก็สายไปแล้ว ผมนั่งร้องไห้ผมไม่ไปไหนเผื่อม่อนจะกลับมา แต่ไม่เลย ม่อนไม่กลับมา ไม่ติดต่อมาเลย 

ผมอยู่อย่างไม่มีไอตัวเล็ก 1 เดือนกว่าแล้ว ผมไปหาที่คณะ ไม่เจอม่อนเลย ไอเตอร์เพื่อนม่อน กับไอนัทพี่รหัสม่อน คอยกันไม่ให้ผมเค้าไป ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีม่อน ผมไม่มีไอตัวเล็กอีกแล้ว ไม่มีใครคอยปลุกตอนเช้า ไม่มีใครคอยกวน ไม่มีใครอ้อนเหมือนแต่ก่อน 

"ม่อนพี่ขอโทษ ม่อนกลับมาหาพี่ได้ไหม"  

ร่างกายผมโทรมมาก ข้าวไม่กิน ผมไม่ออกไปไหน ผมไม่ไปเรียน กินแต่เหล้า ชีวิตผมล่มมากตอนนี้
ผมอยากเจอม่อนอีกครั้ง ผมรักม่อนไปแล้วจริงๆ พี่รักม่อนน่ะไอตัวเล็กของพี่

END.Part มอส

#กำลังใจจากread ไรท์อยากได้น่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

40 ความคิดเห็น

  1. #29 kgolf (@kgolf) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 22:26
    สมน้ำหน้าเอาความรู้สึกคนมาล้อเล่นสมควรแล้ว
    #29
    0
  2. #2 Noknoy2525 (@Noknoy2525) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 14:50
    รออ่านนะคะ สู้ๆๆคะ
    #2
    2