In this rain

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 79 Views

  • 1 Comments

  • 1 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    79

    Overall
    79

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ
เจ้าชายของผมยังไงก็ยังสวยที่สุดเสมอ
แต่งงานกับผมเถอะฮับเราจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เรื่องนี่ชายรักชาย
เรื่องนี้โนNC
เรื่องนี้เอื่อย
เรื่องนี้อาจจะผิดพลาดเยอะไม่สนุกแต่เข้ามาแล้วก็อ่านเถ๊อะ!!!(ไม่เม้นได้อนุญาต55555)


เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 21 ก.ย. 59 / 22:49

บันทึกเป็น Favorite


ฤดูฝนในวันเสาร์ อาทิตย์ช่างเป็นสวรรค์สำหรับเด็กน้อยที่ไม่ต้องฝาสายฝนไปโรงเรียนจอน จองกุกอายุห้าขวบกำลังนอนคว่ำหน้าบนโซฟาตัวยาวกลางห้องนั่งเล่นกดเกมส์ในมืออย่างเมามันส์ สองขาที่ยกสลับขึ้นลงบอกได้เป็นอย่างดีว่าเด็กน้อยกำลังอารมณ์ดีแค่ไหน

จองกุกมากินของว่างเร็ว”เสียงของคุณแม่จากในครัวทำให้เจ้าของชื่อเด้งตัวลุกขึ้นวิ่งดุ๊กๆไปหาอย่างไม่รีรอ

มาแล้วฮับ” เด็กน้อยตากลมโตใส่แจ๋วยิ้มโชว์ฟันกระต่ายให้คุณแม่

อ่ะ เอาไปฝากพี่แทฮยองด้วย”คุณแม่ยื่นกล่องขนมให้พร้อมเอ่ยฝากไปถึงพี่ชายข้างบ้าน ซึ่งได้ข่าวว่าจะมีสมาชิกมาเพิ่มอีกสองคน

ง่ะ ทำไมต้องเอาไปให้แทๆด้วย แทๆชอบแกล้งกุกอ่ะกุกไม่อยากไปหาแทๆ”เด็กน้อยยู่ปากเมื่อคิดถึงพี่ชายขี้แกล้งที่อายุมากกว่าตนไปสองปี

ทำไมว่าพี่เค้าอย่างนั้นล่ะไม่น่ารักเลยนะ วันก่อนพี่เค้าเพิ่งแบ่งขนมมาให้เราไม่ใช่รึไง”ที่เอามาให้เพราะมันเป็นขนมที่จองกุกไม่ชอบสักนิด แทๆอ่ะเอามาบังคับให้กุกกินต่อหน้าคุณแม่ หึย!กุกโป้งแทๆ

ไปเร็วอย่ามาอิดออดเอาร่มไปด้วย” พอคุณแม่เร่ง เด็กน้อยที่หมดหนทางจึงต้องเดินไปหยิบร่มอย่างจำใจ

จองกุกเดินไปบ้านข้างๆหน้ามุ่ย ร่มก็อันใหญ่กล่องขนมก็อันใหญ่เต็มมือไปหมด

พรึบ!!ลมที่พัดมาแรงๆทำให้รมคันใหญ่หลุดออกจากมือเล็กไปอย่างง่ายดาย จองกุกตกใจยืนนิ่งตากฝนที่เริ่มเท หนักลงอยู่หน้าบ้านอีกหลังข้างๆบ้านตัวเองกล่องขนมในมือเปียกชื้นจนกระดาษเริ่มจะเปื่อย

ฮึก…...”ขนมของคุณแม่ จองกุกก้มมองขนมที่กำลังร่วงสู่พื้นเพราะความเปียกชื้น

แง่!!!!!”จองกุกอ้าปากร้องไห้แข่งกับเสียงฝนแต่เหมือนคุณแม่ที่อยู่ในบ้านจะไม่ได้ยิน

ร้องไห้ทำไมครับ”น้ำเสียงนุ่มหูถามลอดผ่านเสียงฝน

แง่!!!”แต่เด็กน้อยก็ยังไม่สนใจเจ้าของร่มสีชมพูที่เดินมาหยุดอยู่หน้าตัวเอง

ไม่ร้องนะครับโอ๋ๆ” อีกคนดึงเด็กตัวเล็กที่ร้องไห้ไม่หยุดเข้ามากอดปลอบ

ฮึกๆๆ”จองกุกที่เริ่มเย็นลงเพราะมีคนปลอบกลืนก้อนสะอึกช้าๆเช็ดน้ำหูน้ำตาลวกๆ

เช็ดแบบนั้นก็เลอะหมดพอดี มาพี่เช็ดให้”พี่ชายใจดีใช้ฝ่ามือค่อยๆเช็ดน้ำตาให้น้อง ดวงตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นสีดำสนิทจ้องมองใบหน้าเล็กอย่างเอ็นดู ริมฝีปากอิ่มแย้มรอยยิ้มอ่อนโยนให้

อ่า…..เจ้าหญิงของกุก” สวยจังพี่ใจดีสวยยังกับเจ้าหญิง

หึ ว่าอะไรนะ”คนพี่ชะงักมือเมื่อเด็กที่ยืนตากฝนร้องไห้จ้า กระพริบตาปริบๆจ้องหน้าตัวเองระยิบระยับ

เจ้าหญิงของกุก”เด็กน้อยพูดจ้องหน้าอีกคนไม่วางตา หัวใจดวงน้อยเต้นรัวอย่างที่ไม่เคยเป็น

พี่เป็นผู้ชายนะจะเป็นเจ้าหญิงได้ไง ว่าแต่เรามาทำอะไรตรงนี้ครับ”คนพี่ยังคงยิ้มใจดีสว่างจ้าซะจนจองกุกรู้สึกแสบตาไปหมด

กุกมา……...”เด็กน้อยเสตามองไปทางอื่น ไม่กล้ามองหน้าอีกคนตรงๆ

อ้าวเดี๋ยว!!” แต่เพราะเขินเกินไปจองกุกจึงหันหลังวิ่งกลับเข้าบ้านไปอย่างรวดเร็ว

จองกุก!ทำไมเปียกแบบนี้ล่ะ”คุณแม่ที่เห็นลูกชายตัวดีเปียกโชคไปหมดรีบเข้ามาดึงให้เด็กชายไปอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่

คุณแม่ฮับทำไมผู้ชายถึงเป็นเจ้าหญิงไม่ได้ล่ะ”เด็กน้อยเอ่ยถามระหว่างที่คุณแม่กำลังเปลี่ยนชุดใหม่ให้หลังอาบน้ำเสร็จ พี่ชายเป็นเจ้าหญิงไม่ได้เหรอ

ถามอะไรแปลกๆ เราไปซนอะไรมาอีกล่ะ”

เปล่านะกุกไม่ได้ซน”เด็กน้อยส่ายหน้ารัวจนเส้นผมสีดำขวับปลิวตามแรง

ผู้ชายก็ต้องเป็นเจ้าชายสิมีแต่ผู้หญิงเท่านั้นแหละที่จะเป็นเจ้าหญิงได้”จองกุกพยักหน้าเข้าใจ แย่จังกุกอยากให้พี่ชายเป็นเจ้าหญิงของกุกอ่ะ

แล้วกุกชอบเจ้าชายได้ไหมฮะ”เด็กน้อยถามอย่างมีความหวัง

ได้สิจ๊ะ”คุณแม่ยิ้มตอบอย่างใจดี แต่ดูเหมือนคุณแม่กับคุณลูกจะเข้าใจคำว่าชอบไปคนละความหมายนี่สิ

.

.

.

เช้าวันอาทิตย์จองกุกอาบน้ำแต่งตัวเสร็จอย่างว่าง่ายแถมยังไม่เล่นเกมส์ที่ชอบนักชอบหนาอีกแปลกจริง คนเป็นแม่มองลูกชายวัย5 ขวบที่กำลังก้มเลือกรองเท้าให้เข้ากับชุดยิ้มขำ ไปกินยาผิดมารึเปล่านะจู่ก็อยากจะไปเล่นกับพี่ชายข้างบ้านขึ้นมาทั้งที่ปกติจะมีแต่ฝ่ายนั้นมาหา

ไปแล้วนะฮะ”จองกุกบอกเมื่อตัดสินใจใส่รองเท้าแตะไอรอนแมนที่ชอบที่สุดไป นี่ตั้งแต่ได้เป็นของขวัญวันเกิดมายังไม่เคยใส่เลยนะ

อย่าซนนักล่ะ”คุณแม่ตะโกนตามหลังออกไป

แกรก จองกุกเปิดประตูเข้าไปยังบ้านข้างๆอย่างคุ้นเคยกันดี เสียงหัวเราะพูดคุยจากภายในบ้านทำให้จองกุกรู้สึกสนใจเป็นพิเศษ วันนี้บ้านแทๆคนเยอะจัง จองกุกแอบชะโงกหน้าเข้าไปดูข้างใน

ไงไอ้กุก”แทฮยองที่เห็นผมสีดำคุ้นเคยตรงหน้าประตูเอ่ยทัก จองกุกจำต้องออกจากหลังประตูยืนทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยมเพราะวันนี้คนที่บ้านแทฮยองเยอะเป็นพิเศษและเป็นเด็กที่โตกว่าจองกุกทั้งหมด เด็กน้อยจึงรู้สึกไม่คุ้นชินนักเพราะแค่กะว่าจะมาถามหาพี่ชายใจดีเท่านั้น

ไงเรา”เสียงนุ่มๆดังขึ้นจากด้านหลังพร้อมกับฝ่ามืออุ่นๆที่ว่างลงบนหัว

เจ้าชายของกุก”จองกุกยังคงจ้องพี่ชายด้วยประกายตาแบบเดิมเพิ่มเติมคือแก้มขึ้นสีแดงอย่าปิดไม่มิด วันนี้พี่ชายก็ยังสวยเหมือนเดิมเลย

วันนี้พี่ไม่เป็นเจ้าหญิงแล้วเหรอ”พี่ชายย่อตัวลงนั่งเพื่อคุยกับเด็กน้อย หารู้ไม่ว่านั้นยิ่งทำให้เด็กน้อยใจเต้นรัวและเขินจนทำอะไรไม่ถูก

คุณแม่บอกว่าผู้ชายเป็นเจ้าหญิงไม่ได้”จองกุกเกาแก้มพูด ไม่กล้าสบตาคนเป็นพี่

มาหาแทฮยองหรอ”

ฮับ”จองกุกพยักหน้าน้อยๆ

งั้นเข้าไปข้างในกัน”พี่ชายอุ้มเด็กน้อยไว้ในอ้อมกอดพาเดินเข้าไปในตัวบ้าน

อ้าวไปอุ้มลูกใครมาอ่ะพี่”คิม นัมจุนมองพี่ชายตัวเองงงๆ บอกว่าจะออกไปซื้อของให้คุณน้าทำไมได้เด็กติดมาด้วย

นี่จองกุก อยู่บ้านข้างๆ”แทฮยองเอ่ยแนะนำ

มาทำไรอะ”ก่อนจะหันไปถามเด็กน้อยที่ไม่ยอมลงจากตักพี่จินลูกพี่ลูกน้องของตน

มาเล่นด้วย”จองกุกหันไปตอบตาแป๋ว กุกไม่ได้โกหกนะกุกอยากมาเล่นกับพี่ชายใจดี

ชื่อจองกุกเหรอน่ารักจัง”พี่ชายตัวขวาอีกคนเอื่อมมือมาลูบหัวเด็กน้อย

พี่ยุนกิ ลูบหัวแทบ้างสิ”เจ้าของบ้านงอแงอ้อนพี่ชายคนสนิท

แล้วนายรู้จักพี่จินรึไงไปนั่งตักพี่เค้าไม่ยอมลงเลย”

รู้สิก็พี่จินไงแทๆพึ่งบอกอยู่เนี่ย”จองกุกสวนกลับ

ฮ่าๆๆๆโดนเด็กเล่นซะแล้วเว้ย”นัมจุนหัวเราะน้องลั่นบ้าน

ไอ่…….”แทฮยองอ้าปากด่าพี่ชายลูกพี่ลูกน้องอีกคนของตัวเองอย่างไร้เสียงแต่ก็พออ่านปากกันได้

พอๆเลิกเถียงกันจะไปกันได้ยังป่านนี้โฮซอกมารอล่ะ”ยุนกิตัดบทสองพี่น้องที่มารวมกันวันนี้เพราะนัดกันว่าจะไปเตะบอลด้วยกันไม่ใช่รึไงมัวทะเลาะกันอยู่ได้

แล้วเจ้านี่เอาไง”นัมจุนถามชี้มายังไอ้เด็กตาใสที่นั่งเงยหน้ามองพี่ชายของเค้ายังกับจะกินเข้าไปเป็นอมยิ้ม

จองกุกให้พี่ไปส่งบ้านไหม”เจ้าของตักก้มถามอย่างใจดี

กุกไปด้วยได้ไหมฮะ สัญญาจะไม่ซน”เด็กน้อยยกนิ้วก้อยโชว์พร้อมตะเบะอย่างมาดมั่น

แค่สวนสาธารณะหน้าหมู่บ้านไม่เป็นไรมั้ง”ซอกจินสรุปทุกคนจึงเป็นอันย้ายตัวออกจากบ้านนำทีมด้วยพี่ใหญ่คิม ซอกจินกับจองกุก ตามด้วยน้องชายแท้ๆอย่างคิม นัมจุน ลูกพี่ลูกน้องอย่างแทฮยอง และเพื่อนใหม่เจ้าถิ่นอย่างมินยุนกิ ซอกจินกับนัมจุนเพิ่งย้ายมาอยู่กับบ้านของแทฮยองเมื่อวานเพราะคุณพ่อคุณแม่ต้องย้ายที่ทำงานไปต่างจังหวัดและยังไม่พร้อมที่จะให้เขาสองพี่น้องไปอยู่ด้วยเนื่องจากงานยังไม่แน่นอน เพื่อกระชับความสัมพันธ์ก่อนวันจันทร์ที่จะต้องไปเรียนแทฮยองจึงชวนยุนกิกับโฮซอกที่เรียนอยู่โรงเรียนเดียวกันและบ้านอยู่ใกล้ๆมาเล่นด้วย


โฮซอกทางนี้ๆ”ยุนกิโบกมือให้เพื่อนสนิท

ไงไหนล่ะเพื่อนใหม่”เจ้าของชื่อดูจะกระตือรือร้นเป็นพิเศษ

นี่นัมจุนเพิ่งย้ายมาอยู่ห้องเดียวกับพวกเรา ส่วนนี่พี่ซอกจินพี่ชายของนัมจุน”ยุนกิทำหน้าที่แนะนำ

แล้วเจ้าหนูนี่ล่ะ”

จองกุกเด็กข้างบ้านผมเองติดพี่จินแจเลย นี่ขนาดผมยังไม่ติดขนาดนี้เลย”แทฮยองบ่นจิ้มหน้าผากเด็กน้อยจึกๆ

ก็แทๆชอบแกล้งกุก”เด็กน้อยปัดมือพี่ออกหน้ายู่

ฮ่าๆแทฮยองแม้แต่เด็กยังเมินมึงอ่ะ”โฮซอกหัวเราะร่วน

พอๆไปเล่นกันเถอะสนามว่างพอดี”แทฮยองตัดบทวิ่งนำหน้าไป

นั่งรอพี่ตรงนี้เนอะพี่จะได้มองเห็นอย่าลุกไปไหนนะรู้ไหม ถ้าอยากไปไหนก็ตะโกนเรียกพี่ตกลงไหมครับ”พี่จินพาเด็กน้อยมานั่งตรงม้ายาวติดกับสนามบอล

ฮับพี่จิน”จองกุกพยักหน้าน้อยๆ

จุ๊บ

เก่งมากครับ”จองกุกนั่งตัวแข็งทื่อ พี่จินจุ๊บเค้าอ่ะปากพี่จินนุ่มจังคิคิ


จองกุกนั่งแกว่งเท้ามองตามพี่ชายวิ่งไปทั่วสนาม พี่จินเท่จังกุกก็อยากโตเร็วๆจะได้เล่นกับพี่จินบ้างเย็นนี้ต้องไปถามคุณแม่แล้วว่าทำยังไงกุกถึงจะตัวโต

เห้ยน้อง!!”เสียงโหดของกลุ่มรุ่นพี่ตัวโตทำให้ทุกชีวิตที่กำลังวิ่งกันอยู่หยุดนิ่ง

กลับบ้านไปสนามไม่ว่างแล้ว”เสียงเดิมเอ่ยไล่พวกรุ่นพี่ม.ต้นสี่ห้าคนคนกระจายตัวยึดสนาม

แต่พวกเรามาก่อนนะ”เป็นแทฮยองที่เถียงกลับไป

แล้วไงวะ”

พวกพี่ก็ต้องรอให้เราเล่นเสร็จก่อนไง”เด็กแทฮยองที่อายุน้อยสุดไม่นับรวมจองกุกก้าวเข้าไปเผชิญหน้ากับรุ่นพี่ที่ตัวสูงกว่าหลายเท่า

ก็เลิกเล่นสิวะ”

ทำไมต้องเลิกวะ”

แทฮยองพอเถอะน่า”ยุนกิดึงแขนไอ้เด็กไม่เจียมบอดี้แต่ดันเลือดร้อนเอาไว้

อ้าวไอ้เตี้ยนี่หาเรื่องเหรอ”หนึ่งในรุ่นพี่ผลักหัวแทฮยองจนหงายหลัง

อย่ามายุ่งกับน้องกูนะเว้ย”นัมจุนวิ่งไปกระโดดเตะตัดหน้าแข่งประกาศกร้าว จองกุกที่นั่งมองเหตุการณ์อยู่ตกใจจนตัวสั่นไปหมด

ไอ้เด็กเวร”ฝ่ายตรงข้างเซไปนิดหน่อยก่อนจะหันกลับมาหมายจะชกเอาคืนแต่ก็โดนหยุดมือไว้ก่อน

พี่อยากเอาสนามก็เอาไปอย่ามามีเรื่องกันเลย”ซอกจินกำข้อมืออีกฝ่ายแน่นในฐานะที่เป็นพี่ใหญ่เขาก็มีหน้าที่ดูแลน้องๆยิ่งมีจองกุกมาด้วยยิ่งไม่ควรมีเรื่องให้น้องเห็นเป็นอันขาด

พลั่ก!!

ไม่โวย”ซอกจินหน้าหันตามแรงชก

มึงกล้าทำพี่กูเหรอ!!”นัมจุน กับแทฮยองประสานเสียงกันก่อนจะกระโดดถีบคู่กรณีและลงไปฟัดกันนัวเนียซึ่งทางโฮซอกกับยุนกิก็เข้ามาช่วยด้วยแต่แค่เด็กประถมมันจะไปสู้อะไรกับพวกม.ต้นได้

พี่จิน”จองกุกที่เห็นพี่ชายกำลังโดนซ้อมรีบวิ่งเข้ามาหาทั้งๆที่ก็กลัวจนทำอะไรไม่ถูก

จองกุกอย่าเข้ามา”จินร้องห้ามเพราะกลัวน้องจะโดนลูกหลงไปด้วย

ปล่อยพี่จินนะ”จองกุกวิ่งเข้าไปเกาะขาคนที่กำลังทำร้ายพี่จินแน่น

ปล่อยนะเว้ยไอ้เด็กนี่มาจากไหนวะ”

จองกุก!!”

กูบอกให้ปล่อยไง”คนโดนเกาะกระชากจองกุกออกอย่างแรงจนเด็กน้อยปลิวไปล้มลงพื้นอย่างแรง

โอ้ย!!”จองกุกนั่งกุมเข่าที่ถลอกจนมีเลือดไหลซิบๆ พยายามกลั่นน้ำตาเอาไว้ คุณแม่บอกว่าเป็นลูกผู้ชายต้องเข้มแข็งจะได้ปกป้องคนที่ชอบได้

จองกุก!!”จินที่มัวห่วงน้องวิ่งเข้ามาอย่างไม่ทันระวังตัวจึงโดนชกจนหงายหลังล้มลงไป

พี่จิน!!”จองกุกตาเบิกกว้าง เด็กน้อยเห็นพี่ชายโดนชกจนเลือดออกเต็มสองตา

อย่ามาทำพี่จินของกุกนะ” จองกุกรวบรวมความกล้าลืมความเจ็บไปชั่วขณะ กล้าดียังไงมาทำให้พี่จินของกุกเลือดออก

ย๊าห์!!” จองกุกตะโกนสุดเสียงพร้อมกับวิ่งไปข้างหน้าด้วยท่าทางแบบไอรอนแมนเวลาบินไปปราบเหล่าร้ายช่วยโลก ตอนนี้จองกุกก็จะเป็นไอรอนแมนของพี่จินเหมือนกัน

จองกุกวิ่งตรงดิ่งไปยังคนตัวโตและชกเขาที่หว่างขาเต็มแรง ก็ความสูงกุกได้เท่านี้อ่ะไว้กุกกินนมเยอะๆจะชกให้สูงกว่านี้นะ

อุ๊บ”คนโดนโจมตีตรงจุดยุทธศาสตร์จุกจนหน้าเขียวล้มลงกับพื้น จองกุกกระทืบเท้าซ้ำลงไปอีกรอบให้สมกับที่ทำให้พี่จินเจ็บ

พี่จินอ่า!!แง่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”จองกุกที่เริ่มรู้สึกเจ็บแผลร้องไห้จ้าแถมยังรัวกระทืบเท้าลงที่เดิมไม่หยุด

แง่ๆๆๆกุกกลัว กุกเจ็บแง่ๆๆ”เด็กน้อยร้องไห้ไป พูดไปนี่คงกลั้นไว้จนทนไม่ไหวแล้วสินะ

โอ๋ๆไม่ร้องนะไม่ร้อง”จินพยุงตัวลุกขึ้นมาอุ้มจองกุกที่ยังไม่ยอมยกเท้าออกจากคู่ต่อสู้ขึ้นมาแนบอก พอเห็นว่าลูกพี่ใหญ่แพ้เด็กห้าขวบสงครามทางด้านอื่นจึงหยุดลงเช่นกัน

พี่...ฮึก…..จิน...ฮึก….เจ็บฮื่อๆๆๆ”จองกุกพูดไม่ได้ศัพท์จินยิ้มขำ อดที่จะบีบจมูงโด่งรั้นที่ขึ้นสีแดงจากการร้องไห้ไม่ได้ ร้องไห้ก็ร้องแล้วยังมาห่วงคนอื่นอีก

พี่ไม่เจ็บครับโอ๋ๆไม่ร้องนะคนเก่งของพี่”จินปลอบลูบหัวเด็กน้อยเบาๆ

กุกเก่งหรอ”เด็กน้อยพยายามกลืนก้อนสะอื้นเอ่ยถาม

ครับเก่งสิจองกุกเป็นคนช่วยพวกพี่ไว้เลยนะ”จองกุกซบหน้าลงกับไหล่กว้างๆของพี่ชาย กุกไม่เก่งสักนิดช่วยอะไรพี่จินไม่ได้ซักอย่าง

หลังจากมีเรื่องกันจินก็เป็นฝ่ายอุ้มจองกุกไปส่งบ้านพร้อมทั้งเด็กๆทั้งหมดที่เข้าไปขอโทษคุณแม่น้องที่พาน้องไปเจ็บตัวแต่จองกุกก็ยังคงเข้าข้างพี่ชายอยู่ดี คุณแม่จึงจับเด็กๆทั้งหมดมาทำแผลพร้อมกับบ่นนิดหน่อยก่อนจะปล่อยแยกย้ายบ้านใครบ้านมัน

.

.

.

จองกุกมักจะไปเล่นกับพี่จินบ่อยๆแถมยังติดพี่เอามากๆจนคุณแม่กับคุณน้าแซวว่าเห็นทีโตขึ้นพี่จินจะไม่มีแฟนเพราะเอาแต่อยู่กับน้อง จองกุกที่อยากรู้ว่าแฟนคืออะไรจึงไปถามแทฮยองและก็ได้คำตอบกลับมาว่า แฟนก็คือคนที่ชอบกัน ทำไมพี่จินต้องไปชอบคนอื่นด้วยชอบจองกุกไม่ได้เหรอ อยู่กับจองกุกก็เป็นแฟนกับจองกุกไม่ได้รึไง

พ่อฮับทำไมคนในทีวีต้องใส่ชุดสีขาวๆกันด้วยฮับ”เด็กน้อยบนตักเอ่ยถามในคืนหนึ่งที่นั่งดูละครหลังข่าวกับคุณพ่อ

อ่อเค้ากำลังแต่งงานกันน่ะ”

ทำไมต้องแต่งละฮับ”เด็กน้อยขมวดคิ้วสงสัย

เค้าแต่งงานกันเพื่อที่จะได้อยู่ด้วยกันไปตลอดเหมือนพ่อกับแม่ไง”

พ่อกับแม่ก็แต่งงานกันเหรอฮับ”

แต่งสินี่ไง”คุณพ่อหยิบอัลบัมพรีเวดดิ้งมาให้เด็กขี้สงสัยดูพร้อมทั้งเล่าเรื่องตอนที่แต่งงานให้เด็กน้อยฟัง

แบบนี้กุกก็ต้องขอพี่จินแต่งงานซะแล้วสิเราจะได้อยู่ด้วยกันไปตลอด พี่จินจะได้ไม่ต้องไปมีแฟนแล้วก็ไม่ต้องไปชอบคนอื่นคิดได้ดังนั้นเด็กน้อยก็ตั้งมั่นไว้ในใจว่าจะของพี่ชายแต่งงานในวันรุ่งขึ้นให้ได้!!

เช้าวันใหม่ที่มีฝนโปรยลงมาเหมือนวันแรกที่เจอพี่จินจองกุกถือร่มในมือแน่นตั้งใจอย่างแน่วแน่ที่จะขอพี่ชายข้างบ้านแต่งงาน วันนี้เด็กน้อยตั้งใจเลือกใส่แต่สีแดงที่เป็นสีนำโชคมาเชียวนะ

จองกุก”พี่จินยิ้มให้เหมือนทุกที เจอพี่จินแล้ว…………..แต่!!!!!!แต่งงานขอกันยังไงอ่ะ

อ้าวจองกุก!”แล้วก็เหมือนวันนั้นจองกุกหันหลังวิ่งแจ้นกลับเขาบ้านตัวเอง

สงสัยต้องปรึษาคุณพ่อใหม่ซะแล้วล่ะ

พ่อฮับของแต่งงานต้องทำยังไง”เย็นวันนั้นระหว่างรับประทานอาหารจองกุกก็ถามขึ้นทำลายความเงียบ

แค่กๆๆคุณพ่อที่กำลังซดน้ำซุปสำลักทันทีจนคุณแม่ต้องค่อยลูบหลังให้

พูดอะไรน่ะจองกุกรู้เหรอว่าขอแต่งงานหมายถึงอะไร”คุณแม่เอ่ยถาม

ฮับคุณพ่อบอกเมื่อวาน”

คุณคะนี่สอนอะไรแปลกๆให้ลูกอีกแล้วใช่ไหม”

เปล่านะ แล้วเราจะรู้ไปทำไมฮึ”คุณพ่อปฏิเสธคุณแม่ก่อนจะหันมาถามเจ้าตัวเล็ก

กุกจะขอพี่จินแต่งงาน”

ห๊ะ!!”ท่าทางมาดมั่นทำให้ทั้งสองคนตาโต พี่ชายข้างบ้านที่จองกุกติดแจคนนั้นน่ะเหรอ ลูกของพวกเค้าคงกำลังเข้าใจอะไรผิดอยู่แน่ๆ

ทำไมถึงจะขอพี่จินแต่งงานล่ะ”คุณแม่ถามอย่างใจเย็น

กุกอยากอยู่กับพี่จิน”

แต่เราแต่งงานกับพี่เขาไม่ได้หรอกนะ”คุณพ่อว่า

ทำไมล่ะ”เด็กน้อยเบะปากหน้าเศร้า ทำไมกุกแต่งกับพี่จินไม่ได้

อย่าร้องไห้สิ”คุณแม่อุ้มเด็กน้อยมากอด ท่าทางลูกของเธอจะรักพี่ชายคนนั้นเอามากๆ

จองกุกขอแต่งงานต้องทำในโอกาศพิเศษ ต้องทำให้เค้ายอมรับเรา ลูกยังเด็กเกินไปที่จะไปขอใครแต่งงานรู้ไหม”คุณพ่ออธิบายอย่างน้อยๆจองกุกก็อาจจะเปลี่ยนใจและพอโตขึ้นก็คงจะแยกแยะได้เองว่าอะไรเป็นอะไร

แต่คุณพ่อคงจะลืมไปว่าโอกาศพิเศษน่ะมันใกล้จะมาถึงแล้ว

.

.

.

คุณแม่กุกจะเอาชุดไอรอนแมน”เด็กน้อยร้องงอแงทั้งที่บอกว่าจะรีบไปงานวันเกิดอายุครบสิบสามปีของพี่ชายข้างบ้านแต่ก็ร้องจะใส่ชุดไอรอนแมนท่าเดียวสุดท้ายคุณแม่จึงต้องยอมตามใจ

ทำไมต้องชุดนี้นะ”เธอเอ่ยถาม

วันพิเศษก็ต้องแต่งตัวให้ดีที่สุดสิฮับ”จองกุกตอบตามที่เคยได้ยินคุณพ่อบอกมาจะขอใครแต่งงานเราก็ต้องแต่งตัวหล่อๆเค้าจะได้ประทับใจ พอแต่งตัวเสร็จก็รีบวิ่งไปหาพี่ชายเจ้าของงานทันที

พี่จินกุกหล่อไหม”เด็กน้อยวิ่งไปเกาะแขนเจ้าของงาน

ครับหล่อที่สุดเลย”

พี่จินฮับกุกมีของขวัญจะให้”เด็กน้อยสูดหายใจเข้าลึกๆคิดถึงบทละครหลังข่าวที่แอบไปดูกับคุณพ่อมาวันก่อน

อะไรเหรอ”จินถามอย่างสงสัย มองตามเด็กน้อยที่เดินไปปีนขึ้นโต๊ะตัวใหญ่ก่อนตะโกนเสียงดัง

พี่จินฮับแต่งงานกับกุกนะ”คนทั้งงานนิ่งสนิทมองตรงมายังจินและจองกุกเป็นจุดเดียว


ตายแล้วจองกุก”คุณแม่ของจองกุกรีบอุ้มเด็กน้อยในชุดไอรอนแมนลงจากโต๊ะพร้อมทั้งกล่าวขอโทษทุกคนที่ทำให้วุ่นวาย

คุณแม่ปล่อยกุกนะแงๆๆ”เด็กน้อยร้องไห้จ้าดิ้นสุดแรงแต่ก็ไม่อาจสู้แรงคุณแม่ได้ พี่จินยังไม่ได้ตอบกุกเลยคุณแม่ใจร้ายกุกจะอยู่กับพี่จิน

ฮึกๆๆ”เสียงสะอื้นเล็กๆทำให้ผู้เป็นแม่ได้แต่ถอนใจตั้งแต่อุ้มจองกุกกลับมาเจ้าตัวก็เอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดไม่จาคงจะโดนงอนไปพักใหญ่ๆเลยคราวนี้ แต่พอเห็นคนที่เข้ามาใหม่เธอก็เดินออกจากห้องนั่งเล่นไปเงียบๆ

ร้องไห้ทำไมครับ”เสียงนุ่มกับฝ่ามืออุ่นว่างปุบนหัวแบบที่ชอบทำ

ฮึกกุกงอนคุณแม่”เด็กบ๊องเอ้ย จินยีผมบนหัวเล็กอย่างนึกเอ็นดู แม้จะตกใจที่โดนเด็กห้าขวบขอแต่งงานแต่น้องก็ยังเด็กเกินกว่าที่จะเข้าใจเรื่องพวกนี้ แม้จินจะไม่ได้รู้มากไปกว่าจองกุกก็เถอะขอเดาว่าจองกุกคงกำลังเข้าใจอะไรผิดไปบ้างอย่าง

ทำไมจองกุกถึงไปพูดแบบนั้นในงานล่ะครับ”

ก็กุกยากอยู่กับพี่จิน คุณพ่อบอกว่าถ้าแต่งงานก็จะได้อยู่ด้วยกัน”

โตขึ้นเราอาจจะไม่อยากอยู่กับพี่แล้วก็ได้”

ไม่จริงหรอกกุกอยากอยู่กับพี่จิน”อยากอยู่ด้วยทุกวันเลย

แต่เราแต่งกันไม่ได้หรอกนะ”

ทำไมล่ะพี่จินมีแฟนแล้วเหรอ”จินขมวดคิ้วจองกุกไปรู้จักคำว่าแฟนมาจากไหนกัน

วันนี้ยังแต่อีกหน่อยก็ต้องมี”จินควรจะทำให้น้องเลิกคิดเรื่องนี้ตั้งแต่ตอนนี้ยังไงพอโตขึ้นน้องก็จะต้องลืมเขาไปอยู่แล้วจองกุกควรล้มเลิกเรื่องคิดที่จะแต่งงานกับเค้า

พี่จินจะไปรักคนอื่นเหรอฮึก”เสียงจองกุกเศร้าลงถนัดใจจินรู้ว่าถ้าหากจากไปตอนนี้น้องจะต้องร้องไห้แต่งจินก็ไม่อยากให้เด็กอายุห้าขวบต้องมายึดติดกับตัวเองมากไป

จองกุกนั่งร้องไห้จนตาบวมพี่จินจะไปรักคนอื่น พี่จินจะไม่อยู่กับกุกแล้ว เจ้าชายของกุกกำลังทิ้งกุกไป

ทั้งๆที่ก็ขอแต่งงานไปแล้วแต่ทำไมพี่จินถึงไม่อยากอยู่กับกุกนะ

.

.

.

จอน จองกุกในวัยสิบขวบกำลังตั้งใจฝึกเทควันโดอย่างหนักตั้งแต่ขึ้นชั้นประถมจองกุกก็ฝึกพวกศิลปะป้องกันตัวมาตลอดเด็กน้อยเมื่อวันวานจึงสูงขึ้นมากหากเทียบกับเด็กวัยเดียวกัน

จองกุกวันนี้ไปเล่นเกมส์บ้านฉันมะ”แทฮยองพี่ชายข้างบ้านที่สนิทกันจนถึงทุกวันนี้เอ่ยชวนหลังซ้อมเสร็จ

ไม่เอาผมไม่อยากเจอพี่จิน”จองกุกเด็กน้อยที่ติดพี่จินในวันนั้นคือเด็กที่หลบหน้าพี่ชายของเค้าในวันนี้

วันนี้พวกพี่จินไม่อยู่”แทฮยองยังคงหลอกล่อตั้งแต่เกิดเรื่องในวันเกิดอายุคบสิบสามปีของพี่จินจองกุกก็ไม่เข้าใกล้พี่จินอีกเลยโดยที่ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ถามจริงทำไมถึงต้องไม่อยากเจอพี่จินขนาดนี้ห๊ะ”

ผมรอวันที่พร้อมอยู่”จองกุกว่าพลางยกกระเป๋าพาดบ่า

เมื่อไหร่จะพร้อมพี่จินจะจบม.6อยู่แล้วนะเดี๋ยวพี่เขาย้ายไปอยู่หอในมหาลัยไม่ได้เห็นหน้าอีกอย่ามาร้องไห้ขี้มูกโป่งให้เห็นละกัน”แทฮยองละเพลียแม้ปากจะบอกไม่อยากเจอแต่เค้าก็เห็นจองกุกแอบมองพี่จินที่รั่วบ้านอยู่ทุกวันตั้งแต่ห้าขวบจนทุกวันนี้

ห๊ะ!พี่หมายความว่าไงพี่จินจะไป…..”คราวนี้ไม่ได้จะแค่เดินออกไปที่บ้านข้างๆแต่กำลังจะหายไปจากชีวิตของจองกุกจริงๆสินะพี่จินคนใจร้าย

จะทำอะไรก็รีบๆเข้าอีกเดือนเดียวพี่จินก็จะเรียนจบแล้ว” พอได้ยินประโยคนั้นจองกุกก็วิ่งพล่านจะทำยังไงดีเงินค่าขนมที่เก็บมาตลอดยังไม่พอที่จะซื้อสิ่งนั้นซะด้วยสิเวลาอีกแค่เดือนเดียวเด็กอายุสิบขวบอย่างจองกุกจะทำอะไรได้ คราวนี้จองกุกจะไม่ให้พลาดอีกครั้งก่อนจองกุกโพลงขอแต่งงานไปโต้งๆแต่พอมาเห็นละครหลังข่าวอีกวันจองกุกก็คิดว่าตัวเองพลาดไป แหวนไง จองกุกไม่มีแหวนให้พี่จินเหมือนคุณพระเอกในละคร พอรู้ว่าพลาดจองกุกจึงไม่กล้าไปสู้หน้าพี่จินอันเป็นที่รักแต่คราวนี้เด็กชายในวัยสิบขวบต้องกลับไปอย่างกล้าหาญและมั่นใจที่สุดว่าจะไม่พลาดอีก



ฮื่อๆๆ”คุณแม่นั่งมองลูกชายที่ค่อยๆเติบโตของเธอโอดครวญอย่างสงสารเธอรู้ว่าจองกุกรักจินมากเท่าไหร่ดูจากตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาไม่มีวันใดเลยที่ลูกชายคนนี้จะไม่คิดพี่ชายข้างบ้านแต่วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่พี่ชายคนนั้นจะอยู่บ้านข้างๆ เธอพอจะรู้ว่าทำไมจองกุกถึงได้มีสภาพเช่นนี้ก็ในเมื่อเงินค่าขนมที่เพียรเก็บมาหลายปีมันยังไม่พอจะซื้อแหวนสักวงจองกุกย่อมเศร้าเป็นธรรมดาและถ้าพลาดวันนี้ไปก็คงไม่มีโอกาสอื่นให้ลูกชายของเธออีก

จองกุกพี่เค้าจะไปแล้วนะไม่ไปส่งจริงเหรอ”

ผมไม่มีหน้าไปเจอพี่ิจินหรอก”

เด็กบ๊องไม่มีใครเขาหวังแหวนราคาแพงๆจากเด็กอายุสิบขวบหรอกนะ”เห็นทีคุณแม่คงต้องช่วยอะไรเจ้าลูกชายสักหน่อยถ้ารักเค้าขนาดนี้เธอก็คงไปห้ามอะไรลูกไม่ได้

แม่….”

ถ้าเป็นโลหะที่คล้ายๆกันก็พอไหวมั้ง”เธอว่าและยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อจองกุกก็วิ่งออกจากบ้านไปทันที

จองกุกวิ่งจนสุดฝีเท้าเมื่อนึกขึ้นได้ตามที่คุณแม่บอกร้านขายพวกแหวนที่ทำจากโลหะราคาถูกใกล้ๆหมู่บ้านคือที่หมายของจองกุก เมื่อมาถึงสายตาก็สแกนหาวงที่เรียบที่สุดและคล้ายแหวนแต่งงานที่สุดพอเลือกได้ก็ต้องวิ่งจนสุดฝีเท้ากลับมาอีกครั้ง

รถเก่งสีเทาคันเก่าที่วิ่งสวนไปทำให้จองกุกชะงัก รถของคุณป้าที่กำลังจะไปส่งพี่จิน

คุณป้าครับเดี๋ยวก่อน!!”จองกุกหันหลังกลับวิ่งตามรถที่ค่อยๆแล่นไกลไปเรื่อยๆ

คุณป้า!”

แฮ่กๆ พี่จิน”ยิ่งใกล้ถนนใหญ่ความเร็วของรถก็ยิ่งมากกว่าจะวิ่งตามได้ทัน จองกุกพร่ำตะโกนเรียกหวังให้คนที่นั่งอยู่ในรถได้ยิน ม่านน้ำตาเริ่มไหลรื้น

พี่จิน…….”พลาดอีกแล้ว คราวนี้พลาดอย่างร้ายแรงกว่าครั้งไหน ผมจะไม่ได้เจอพี่จินอีกแล้วฮึกๆ พี่จิน….

จองกุกทรุดลงกับพื้นอย่าหมดเรี่ยวแรงปล่อยให้น้ำตาบังภาพตรงหน้าจนพร่าเลือน

จองกุก”เสียงที่คุ้นเคยในความทรงจำกำลังพรำเรียกซ้ำๆ

พี่จินผมรักพี่….แต่งงานกัน….นะ”




จองกุกลูกตื่นแล้วหรอ”น้ำเสียงและสีหน้าของคุณแม่ดูกังวลอย่าเห็นได้ชัดจองกุกมองไปรอบๆตัวนี่เขากลับมาบ้านได้ไงกันแล้วพี่จินล่ะ

พี่จิน”

พี่จินไปแล้ว”แทฮยองเอ่ยบอก

ฉันไปเจอนายสลบอยู่หน้าทางเข้าหมู่บ้านเลยพากลับมาน่ะ”พี่ชายข้างบ้านกล่าว แบบนี้ก็แปลว่าเขาไปไม่ทันพี่จินจริงๆสินะแถมยังทำแหวนหายไปอีก

ขอบคุณที่ช่วยครับ”จองกุกบอกก่อนจะเดินคอตกขึ้นห้องไป แทฮยองกับคุณแม่ได้แต่ถอนหายใจไม่คิดว่าจองกุกจะเป็นเอามากขนาดนี้และดูเหมือนว่าครั้งนี้จะแย่กว่าครั้งก่อนเป็นไหนๆ ถ้าจะโทษก็คงต้องโทษไอ้พี่จินที่มาทำใจดีพร่ำเพรื่อกับจองกุกตั้งแต่เด็กละนะ



ผ่านมาแล้วหลายปีแต่ความเสียใจ ความรัก ความคิดถึงมันไม่ได้น้อยลงสักนิดจอน จองกุกตำรวจหนุ่มในวัยยี่สิบห้าปีนั่งมองรูปเพียงรูปเดียวที่มีอยู่จากการไปขโมยมาจากอัลบัมของพี่แทฮยอง รูปของพี่ชายที่ตนรักมาตลอด แม้จะลองมีใครอื่นมันก็ไม่อาจทดแทนกันได้สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะอยู่คนเดียวและจมอยู่กับพี่ชายในอดีตคนนั้นที่ไม่รู้ป่านนี้จะยังจำกันได้หรือไม่

คุณจอน จองกุกครับเลิกมองรูปเจ้าชายของคุณแล้วสนใจผมหน่อย”ปาร์ค จีมินคู่หูที่ทำงานด้วยกันมาตั้งแต่เข้ารับราชการเอ่ยแขวะ หมั่นไส้ไอ้คนที่เอาแต่นั่งมองคนในรูปทุกๆห้านาทีจนไม่เป็นอันทำงาน

โถ่จีมิน อย่าบ่นไปเลยฉันก็มองแบบนี้ทุกวัน”จองกุกยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจคำบ่น

ไอ้ชินมันก็ชินแต่ช่วยสนใจงานก่อนได้ไหมล่ะ ไหนว่ามีอุดมการณ์การเป็นตำรวจที่แข็งกล้า มาเป็นตำรวจเพราะอยากปกป้องเค้าไม่ใช่เหรอทำตัวแบบนี้เค้าจะภูมิใจได้ไง”

คร้าบๆบ่นยาวกว่าแม่อีก”จองกุกยกมือยอมแพ้กลับมาสนใจแฟ้มคดีต่อ

ถือว่าตกลงตามนี้”จีมินสรุปแผนคร่าวๆซึ่งจองกุกก็พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

วันนี้พอแค่นี้แหละอย่าลืมแวะไปล้างแผลที่โรงยาบาลด้วยล่ะจองกุก”จีมินเตือนคนบ้างานที่ไม่ค่อยดูแลตัวเองเท่าไหร่

คร้าบแม่”จองกุกตอบรับเดินออกมาจากโรงพักเพื่อแวะไปล้างแผลจากการโดนยิงระหว่าง

ปฏิบัติหน้าที่คราวก่อน หน้าที่ตำรวจกับแผลเป็นของคู่กันจองกุกจึงไม่ค่อยสนใจความเจ็บปวดพวกนี้เท่าไหร่หรือไม่ก็คงมีอีกความเจ็บที่มันหนักหนากว่าความเจ็บภายนอกนี้อยู่

รอสักครูนะคะคุณหมอจองติดธุระวันนี้ไปล้างแผลกับคุณหมอที่มาประจำการใหม่นะคะ”นางพยาบาลบอกด้วยรอยยิ้มชวนมองแต่ในใจจองกุกมีรอยยิ้มที่สวยกว่านี้เสมอ

ได้ครับ”จองกุกยิ้มรับวันนี้พี่โฮซอกคงจะยุ่งจริงๆไม่งั้นคงลงมาบ่นเค้าด้วยตัวเองเรื่องไม่รู้จักระวังตั้งแต่ตอนสิบขวบทุกคนก็ดูจะจับตามองจองกุกเป็นพิเศษ พี่โฮซอกที่กลายมาเป็นคุณหมอจะค่อยบ่นเรื่องความไม่ระวังตัวของจองกุกเสมอๆพี่แทฮยองที่อยู่อีกหน่วยในกรมฯก็มักจะมาตามประกบ ขาดก็แต่คุณครูนัมจุนกับช่างภาพยุนกินี่ละที่ยังไม่มาเปิดชั่วโมงโฮมรูมกับเขา

คุณตำรวจเชิญทางนี้เลยค่ะ”นางพยาบาลคนเดิมเรียกและเดินนำจองกุกไปยังห้องล้างแผล

คุณสารวัตรจอน สินะครับ”

ครับ”จองกุกตอบรับคุณหมอที่หันหลังเตรียมอุปกรณ์สำหรับล้างแผลอยู่ คิดไปเองรึเปล่านะว่าเสียงมันคุ้นๆ

เชิญนั้งเลยครับ” พี่จิน!!รอยยิ้มอ่อนโยนที่แค่เห็นแว็บเดียวก็ยังจำได้คุณหมอคือพี่จินไม่ผิดแน่

โตขึ้นเยอะเลยนะจองกุก”คนเป็นพี่ยิ้มให้ จองกุกโตขึ้นมากจริงๆตอนนี้ความสูงคงจะพอๆกับเขาแล้วแถมยังดูมีกล้ามมากกว่าอีก ใบหน้าน่ารักตอนเด็กดูคมเข้มและหล่อขึ้นแต่สิ่งหนึ่งที่มันยังไม่เปลี่ยนไปคือดวงตาสีดำใสกลมโตคู่นั้นที่จินชอบ

พี่จิน”จองกุกเรียกชื่ออีกคนเสียงแผ่วไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกเช่นไรเมื่อต้องมาเจอกัน ดีใจ แต่ก็เสียใจในเวลาเดียวกัน

พี่สบายดีเหรอครับ/สบายดีเหรอ”ทั้งคู่ถามออกมาพร้อมกัน

ผมก็เรื่อยๆครับ”จองกุกตอบก่อน

อืมพี่ก็ดีตามประสาคนแก่แหละ”ถึงปากจะบอกแบบนั้นแต่พี่จินก็ไม่ได้แก่เกินกว่าในความทรงจำของจองกุกสักนิดแม้ใบหน้าขาวจะเริ่มกร้านขึ้นตามอายุแต่ถ้าไม่บอกหลายคนก็ยังคิดว่าพี่ชายคนนี้อายุไม่เกินสามสิบเป็นแน่

พี่…..แต่งงานแล้วเหรอ”จองกุกใจกระตุกวูบเมื่อเหลือบไปเห็นแหวนสีเงินเกลี้ยงเกลาวงเล็กบนนิ้วนางข้างซ้ายของอีกคน

อือ…..มีคนมาขอนานแล้วน่ะ”

ยินดีด้วยนะครับ”ผมพลาดโอกาสนั้นไป แต่ตอนนี้ก็มีคนที่ดีมาดูแลพี่ใช่ไหม โอกาสที่ผมเสียไปเป็นของคนอื่นไปแล้วสินะ

อืม”

ขอบคุณครับ”จองกุกลุกออกจากเตียงอย่างเลื่อนลอยความเจ็บปวดที่ฝั่งไว้ในส่วนลึกของจิตใจค่อยๆปะทุออกมาช้าๆ น้ำตาที่คิดว่ามันจะไม่มีวันไหวลงมาอีกกลับตีตื้นขึ้นมาอย่างสุดจะกลั้น

จองกุก นี่นายร้องไห้เหรอ”จินพยายามจะจับอีกคนให้พลิกตัวกลับมาดูหน้าชัดๆ

ฮึก”ไหล่ที่กว้างใหญ่ขึ้นสั่นไหวตามแรงสะอื้นไม่บอกก็รู้ว่าเด็กน้อยขี้แยของจินกำลังร้องไห้อยู่

โอ๋ๆไม่ร้องนะครับจองกุกคนเก่งของพี่”จินดึงน้องเข้ามากอดปลอบเหมือนที่เคยทำตอนเด็กๆ

ฮึกพี่จิน”จองกุกปล่อยน้ำตาออกมาอย่างสุดจะกลั้นเค้าคิดถึงอ้อมกอดนี่เหลือเกิน

พี่ขอโทษหยุดร้องนะครับ”จินลูบหัวอีกคนอย่างนุ่มนวล จองกุกที่ริ่มสงบลงผละออกมาจากเสื้อกราวเปียกชุ่ม

ขอโทษทำไมครับ”

ขอโทษที่แกล้งเราแรงไปหน่อย”

แกล้งผม”จองกุกชี้หน้าตัวเองงงๆ

เรื่องแต่งงานน่ะ”

พี่ยังไม่ได้แต่งเหรอ”จองกุกตาโตทันที แบบนี้เค้าก็ยังมีหวังใช่ไหม

อือ คนให้แหวนไม่ยอมมาจัดงานแต่งให้สักที”รอยยิ้มร่าหุบฉับ

ฮ่าๆเด็กบ๊องนี่จำแหวนตัวเองไม่ได้จริงๆเหรอ”คุณหมอหัวเราะร่วนใส่คนที่นั่งกระพริบตาปริบๆ

แหวนผม”มันหายไปตอนวิ่งตามรถพี่จินวันนั้นนิ

คิดว่าตอนที่สลบไปใครเป็นคนช่วยนายกันฮึ”จินถาม ตอนเห็นจองกุกวิ่งตามรถมาเค้าตกใจแทบแย่ยิ่งเห็นว่าน้องกำลังร้องไห้จนเป็นลมไปจินก็ยิ่งสติแตกวิ่งไปอุ้มเด็กที่เอาแต่เรียกชื่อเค้าไม่หยุด ตอนนั้นคิดแต่ว่าทำไมนายจะต้องรักฉันมากขนาดนี้แต่พอได้ยินเรื่องของจองกุกจากปากของแม่น้องจินก็นึกโทษตัวเองที่เดินหนีน้องไป จินเรียนหมอเพราะคิดว่าสักวันจะต้องได้ดูแลจองกุกแต่การเรียนมันยากและหน้าที่มันรุมจนหาทางกลับมาหาจองกุกได้ยากได้ยินข่าวคราวผ่านแทฮยองมาบ้างและด้วยความคิดถึงบวกกับอดเป็นห่วงไม่ได้จินจึงทำทุกวิถีทางให้ได้ย้ายมาประจำในท้องที่ที่จองกุกอยู่แม้จะใช้เวลานานไปหน่อยแต่ตอนนี้เค้าก็กลับมาแล้ว


พี่กลับมา พี่ได้ยินผมเหรอ”จองกุกจับมือคนเป็นพี่มากุมเอาไว้แน่น

อือ ตอนนั้นพี่ตกใจแทบแย่รู้ไหม”

ผมคิดว่าจะไม่ได้เจอพี่อีก”จองกุกพูดน้ำตาเริ่มจะไหลออกมาอีกรอบ

ขอโทษครับที่ทิ้งเราไปแบบนั้น ไม่ร้องแล้วนะโตจนป่านนี้ยังขี้แย่เป็นเด็กๆอีก”มือคู่เดิมว่างลงบนกลุ่มผมสีดำสนิทอย่างที่เคยทำ

ผม…..ผมคิดถึงพี่ ผมรักพี่ พี่จะไม่ไปไหนอีกแแล้วใช่ไหม”

ไปไหนไม่ได้หรอก ก็เล่นมีเด็กที่ไหนไม่รู้มาจองตัวไว้ตั้งแต่อายุ 13 แล้วนิ”ตอนเด็กจินอาจจะยังไม่รู้จักคำว่ารักดีพอ แต่ตั้งแต่วันที่จองกุกวิ่งเอาแหวนมาให้จินก็สาบานกับตัวเองแล้วว่าจะไม่มีใครอีก เค้าแพ้ในความพยายามของเด็กตัวเล็กที่วิ่งตามต้อยๆ เพราะจองกุกรักจินมากเกินไปและจินในวัย18 ปีก็รับรู้มันได้จินจึงพยายามทุกทางเพื่อให้ได้กลับมาอยู่กับจองกุกเหมือนที่จองกุกพยายามทำทุกทางเพื่อให้เค้ายังอยู่ด้วยกัน ตอบไม่ได้ว่ารักเด็กบ๊องนี่ไปเมื่อไหร่แต่ที่รู้สึกคือความผูกพันธ์มันเกิดขึ้นมานานแล้วและยิ่งฝังลึกในใจขึ้นทุกครั้งที่คิดถึง

พี่จิน” ใบหน้าของคนพูดค่อยๆโน้มเข้าหาคุณหมออย่างช้า ดวงตากลมที่ดูคมขึ้นพาลทำให้หัวใจสั่นไหวแปลกๆ

พี่จ….”เสียงเรียกของผู้มาใหม่ทำให้ใบหน้าที่ห่างกับไม่ถึงเซ็นต์รีบผละออก

โทษทีๆ ไม่คิดว่ามาขัดจังหวะ”คุณหมอจอง โฮซอกยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อเห็นว่าคนไข้ของพี่ชายที่เพิ่งย้ายมาทำงานที่เดียวกันคือใคร

ไม่เป็นไรครับพี่”จองกุกกัดฟันพูด

อย่าทำหน้าแบบนั้นสิน้องรักป่ะเดี๋ยวพี่พาไปเลี้ยงหนม”โฮซอกยังคงกวนประสาทน้องชายที่เห็นกันมาตั้งแต่เล็กๆ

ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะพี่”

แต่ก็ยังเป็นเด็กน้อยของพี่จินอยู่ใช่ไหมล่ะ”เอ่ยแซวพร้อมทำหน้าตากรุ่มกริ่มใส่

โฮซอกไหนบอกจะพาพี่ไปเลี้ยงไงไปสิ”เจ้าของชื่อในบทสนทนาเอ่ยตัดบทหน้าแดง

คร้าบๆไปกันเลยครับคนไข้คนสุดท้ายแล้วนี่เนอะ”โฮซอกหัวเราะร่วนเดินนำออกจากห้องไปก่อน

เดี๋ยวเถอะ”จินแยกเขี้ยวใส่คนที่เอาแต่แซวไม่เลิก

พี่จินครับ”จองกุกรั้งข้อมือคนเป็นพี่เอาไว้

หึ”

ผมรักพี่นะ”ถ่อยคำบอกรักที่แม้จะเคยฟังจากปากของคนเป็นน้องมาแล้วแต่ครั้งนี้มันเป็นคำบอกรักที่ทำให้ใจเต้นแรงยิ่งกว่าครั้งไหน

พี่ก็รักนาย”จินยกยิ้ม เอ่ยออกไปด้วยความรู้สึกและความผูกพันธ์ทั้งหมดที่มีต่ออีกคนเพราะจินแน่ใจว่าครั้งนี้จองกุกจะเข้าใจความหมายของมันดีกว่าตอนเด็กๆแน่นอน

จูบอ่อนโยนจากจองกุกเป็นเครื่องยืนยันได้เป็นอย่างดีว่าจองกุกก็รักจินไม่แพ้กันและมันไม่ใช้แค่รักจากเด็กข้างบ้านต่อเจ้าชายของเค้าแต่มันเป็นรักจากผู้ชายชื่อจอน จองกุกที่มีต่อคิม ซอกจิน

อะแฮมๆ ขอโทษที่ขัดจังหวะอีกรอบแต่ทุกคนมารอกันครบแล้วไปกันเถอะครับผมหิวแล้ว”จอง โฮซอกโผล่กลับเข้ามาให้ห้องอีกครั้ง

พี่หมอ!!”จองกุกผละออกจากจินก่อนจะวิ่งไล่คนก่อกวน

เดี๋ยวเถอะนี้มันโรงพยายาลนะ”จินวิ่งตามไปเอ่ยปราม

ยังไงจอน จองกุกก็ยังคงเป็นเด็กจอมซนของคิม ซอกจินอยู่ดีแหละ

...........................................จบเถอะ...............................................

 ขอบคุณที่อ่านมาจนถึงนี่ฮึกซึ่งใจ555 เรื่องนี้เกิดขึ้นชั่ววูบในวันพายุเข้าที่เชียงใหม่ฝนตกหนักและพี่ออกไปไหนไม่ได้จึงเป็นที่มาของชื่อเรื่อง ไม่รู้ว่าจะชอบกันไหมอาจจะไม่สนุกเท่าที่ควรก็ขอโทษทุกคนที่ทนอ่านด้วยนะคะ

ไม่ได้ลงนิยายมานานมากกกกเนื่องจากขี้เกียจบวกคอมพังฮื่อเสียใจมากที่ฟิคหลายเรื่องที่เขียนจบแล้วหายวับไปกับโน๊ตบุ๊คตัวเก่าครั้งนี้จะสนุกไม่สนุกขออัพไว้ก่อนล่ะเอาไว้อ่านเองจะได้ไม่เสียดายทีหลัง

ยังเป็นinspiritที่รักพี่ซองกยูและนามูเหมือนเดิมเพิ่มเติมคือเป็นarmyที่ชิปพี่ใหญ่น้องเล็กของบังทันไปด้วย555ขอฝากตัวกับอาร์มี่รุ่นพี่ทั้งหลายด้วยนะคะ

@Stang9610 อันนี้ทวิตเราเองสนใจตามไปหวีดผู้กับเราไปไม่ค่อยมีสาระแต่รีโอปป้าล้วนๆ5555ตามไปเม้นในทวิตได้ถ้าไม่สะดวกในนี้ ใช้แทรก #Inthisrain ได้เลยนะค่ะ(เราจะนกไหมถ้านกก็ยกเลิกมันไป) ขอบคุณอีกครั้งที่อ่านมาถึงนี่(กราบ)

พล่ามยาวเป็นเรียงความพอเถ๊อะ ใครยังไม่รีบเลื่อนลงไปอีกหน่อยนะ

















ของแถม

สายฝนกลางฤดูในวันหยุดช่างเป็นสวรรค์สำหรับคนติดเกมส์ สองขายาวยกสลับขึ้นลงตามจังหวะของคนที่นอนคว่ำบนโซฟายาวในห้องนั่งเล่น

จองกุกมากินข้าวได้แล้ว”เสียงทุ่มนุ่มเอ่ยเรียก

มาแล้วครับ”ตำรวจหนุ่มที่อยู่ในชุดลำลองสบายๆเดินเข้าไปนั่งประจำที่

เดี๋ยวเถอะลูกคนนี้ี่นี่ใช้พี่เค้าทำอาหารให้อีกแล้วเหรอ”คุณแม่คนเดิมของจองกุกหยิบแขนลูกชาย ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีลูกชายตัวน้อยๆของเธอก็ยังติดเกมส์ไม่เปลี่ยนไปเลย

โอ้ยๆแม่กุกเจ็บนะ”คนโดนลงโทษร้องพลางลุกไปหลบหลังคนรัก

พี่จินแม่หยิกกุกอ่ะ”ทำหน้าออดอ้อนเสียงยกใหญ่

สมน้ำหน้า”คนพี่ว่าพลางบีบจมูกโด่งๆของอีกคนเล่น

กินข้าวกันเถอะ”จินว่านั่งลงข้างๆจองกุก

ตั้งแต่มาทำงานใกล้ๆกับจองกุกจินก็มักจะแวะเวียนมาดูแลเด็กยักษ์คนนี้เสมอๆซึ่งคุณแม่ของน้องก็เห็นดีเห็นงามด้วยที่จะมีคนมาช่วยคุมจองกุกอีกแรง

พี่จิน พี่ย้ายมาอยู่บ้านผมดีไหม”จองกุกพูดขึ้นหลังกินข้าวเสร็จแล้วออกมานั่งมองสายฝนเอื่อยๆที่โต๊ะนั่งเล่นหลังบ้าน

ทำไมล่ะ”จินถามโดยไม่ได้หันไปมองหน้าอีกคน

ก็พี่จะได้ไม่ต้องเสียเวลาไปๆมาๆตอนวันหยุดไง”จินหันมายิ้มให้จองกุกน้อยๆแต่ก็ไม่ได้ตอบอะไร

พี่ไม่อยากมาอยู่กับผมเหรอ”จินเอื่อมมือไปลูบแก้มของอีกคนเบาๆอย่างปลอบโยน

เปล่าหรอก”

งั้น…...พี่มาอยู่กับผมนะ”จองกุกจับมืออีกคนมากุมไว้ก่อนจะค่อยๆเลื่อนแหวนโลหะวงเล็กบนนิ้วนางข้างซ้ายที่จินใส่ติดตัวไว้ตลอดออกก่อนจะเอ่ยอีกประโยคที่ทำให้จินยิ้มกว้าง

แต่งงานกับผมนะครับ” แหวนสีเงินวงใหม่ถูกสวมลงแทนที่ คราวนี้มันเป็นแหวนแต่งงานของจริงที่จองกุกตั้งใจเก็บเงินเดือนซื้อมา เป็นเงินเก็บตั้งแต่เดือนแรกที่เข้ารับราชการ

คราวนี้ไม่ใส่ชุดไอรอนแมนแล้วเหรอ”จินอดขำไม่ได้เมื่อนึกถึงเด็กห้าขวบที่เคยประกาศขอเค้าแต่งงานอย่างไม่อายใคร

โห่พี่อ่ะอย่าเอาเรื่องเก่ามาแซวกันดิ ตอนนั้นผมแค่ห้าขวบเองนะ”

แก่แดดตั้งแต่เด็กเลย”จินจิ้มนิ้วลงบนแก้มของจองกุก

เพราะพี่แหละ”

พี่ทำไม”

พี่….สวยจนทำให้เด็กห้าขวบหลงรักไง”จองกุกรวบมือที่จิ้มแก้มตัวเองเอาไว้จองเข้าไปยังดวงตาคู่สวยแน่วแน่

ตกลงจะแต่งกับผมไหม”

อืม”จินพยักหน้ารับทั้งที่แก้มขึ้นสี

อืมอะไรครับ”จองกุกที่ได้ทีจึงแกล้งคนกำลังเขินให้เขินหนักกว่าเก่า

ก็แต่งไง…..รอให้ขออยู่ตั้งนานรู้ไหมขี้เกียจไปๆมาๆจะแย่แล้ว”จินบ่นแก้เขิน

ขอโทษที่ให้รอนะครับ”จองกุกดึงจินเขามากอดหลวมๆ

นึกว่าเพราะพี่แก่แล้วนายเลยเปลี่ยนใจซะอีก”จินพูดอยู่ที่ไหล่ของคนน้อง

โถ่ ถึงจะแก่ยังไงพี่ก็สวยที่สุดในสายตาผมอยู่ดีนะครับ ถ้าผมจะเปลี่ยนใจผมเปลี่ยนตั้งแต่สิบขวบแล้วไม่รอพี่มาถึงทุกวันนี้หรอก”

เสี่ยว”จินว่าเกยคางยิ้มเขินอยู่ที่ไหลของจองกุก เด็กน้อยที่เคยร้องไหล่ซบไหล่พี่จินบ่อยๆวันนี้มีไหล่ที่กว้างพอจะให้คนเป็นพี่ได้พักพิง แถมยังมีอ้อมกอดอบอุ่นคอยกอดตอบแบบนี้อีก จินช่างโชคดีเหลือเกินที่ได้รู้จักกับเด็กน้อยในวันฝนตกนั้นโชคดีที่ยังคงได้รับความรักจากเด็กคนนั้นในวันฝนตกนี้ และวันฝนตกต่อจากนี้ไปจินก็มั่นใจว่าจะยังได้รับความรักจากเด็กคนเดิมเรื่อยไป เช่นเดียวกับเค้าที่จะรักจองกุกตลอดไป

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Hazy11613 จากทั้งหมด 7 บทความ

  • เรื่อง

    หมวด

    ตอน

    คนเข้าชม

    โพสท์

    คะแนน

    อัพเดท

  • อื่น ๆ

    เรื่องสั้น

    68/68

    4

    0%

    24 ก.ย. 59

  • อื่น ๆ

    เรื่องสั้น

    51/51

    0

    0%

    24 ก.ย. 59

  • อื่น ๆ

    เรื่องสั้น

    80/80

    1

    0%

    23 ก.ย. 59

  • รักหวานแหวว

    เรื่องสั้น

    71/71

    1

    0%

    21 ก.ย. 59

  • แฟนฟิคอื่นๆ

    เรื่องสั้น

    29/236

    1

    0%

    7 ส.ค. 57

  • แฟนฟิคอื่นๆ

    15

    39/955

    41

    0%

    5 ส.ค. 57

  • แฟนฟิคอื่นๆ

    เรื่องสั้น

    19/147

    0

    0%

    -

บทวิจารณ์

เขียนบทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

เขียนคำนิยม

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 MariJin RabKook
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 07:24
    ฮื่ออออ เรื่องน่ารักมากกกกกก อ่านไปยิ้มไปเลย 5555 จองกุก 5 ขวบขอพี่จินแต่งงาน55
    #1
    0
พิมพ์เลขที่เห็น