Coquettish Lady รัก...นางมารร้าย

ตอนที่ 4 : CHAPTER 4 :: กลั่นแกล้ง...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 392
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    2 พ.ย. 51

href="file:///C:\DOCUME~1\KIDS\LOCALS~1\Temp\msohtml1\01\clip_filelist.xml" />

href="file:///C:\DOCUME~1\KIDS\LOCALS~1\Temp\msohtml1\01\clip_filelist.xml" />

  />

                อะไร

                ฉันเงยหน้ามองผู้หญิงรูปร่างอ้วนท้วมสี่คนที่กำลังยืนประจันหน้ากับฉันอยู่ เห็นที...วันนี้คงมีเรื่องแต่เช้าเลยสินะ

                หึ...โผล่หัวมาแล้วหรอ

                มีปัญหาอะไร

                มีแน่...จับมันไว้เลย!!!”

                สิ้นเสียง ลูกน้องหน้าตาน่ารังเกียจของยัยพญาช้างก็เข้ามาจับตัวฉันไว้ทันที ก่อนหน้านั้นไม่นานฉันเพิ่งจะขับรถมาจอดอยู่ที่หลังโรงเรียน ยัยพวกนี้ก็กรูกันเข้ามาเพื่อที่จะหาเรื่องฉันโดยเฉพาะ เหมือนว่า...มีเรด้าคอยดักจับฉันอยู่ทุกฝีก้าวเลยรึไงนะ!

                ลากมันเข้าไปในห้องเลย

                มีสมองกันอยู่รึเปล่า...

                หนอย...แก ว่าฉันปัญญาอ่อนหรือไง!!”

                ฉัน...ถามเธอ

                กรี้ดดดด!! โยนมันลงพื้น!!!”

                ความรู้สึกเหมือนว่า ช้างกำลังพยศ มันเป็นแบบนี้นี่เอง...เท่าที่ดูจากเรื่องก้านกล้วยแล้วยังไม่ได้อารมณ์เท่าไร พอมาเห็นของจริง...สุดยอดไปเลยแฮะ ^^

                พวกลูกน้องที่ได้รับฟังคำสั่งของยัยชบาแก้วก็ยัดฉันเข้าไปในห้องเก็บของแคบๆ ที่อยู่หลังโรงเรียน  พร้อมกับโยนฉันลงพื้นทันที

                พามาดมฝุ่นหรอ

                ปากดี! วันนี้แกจะไม่มีหน้าไปแรดๆ อีกแล้ว!!”

                เธอจะฆ่าฉัน?

                เดี๋ยวก็รู้...ไปเอาของมา ฉันจะดูต้นทางให้!”

                พญาช้างหันหลังไปสั่งลูกน้องทันทีก่อนจะทำท่าชะโงกหน้าไปทางข้างนอกประตู

                ค่ะ...บอส

                พวกลูกน้องที่เหลือออกจากห้องไปหมดแล้ว เหลือเพียงยัยชบาแก้วที่ยืนอยู่หน้าประตูพร้อมกับมองซ้ายมองขวา ถ้าจะให้ฉันสู้กับยัยพวกนี้ล่ะก็...สบายมาก แต่มีอะไรบางอย่างที่ฉันอยากจะเล่นสนุกกับมัน มากกว่าที่จะต้องไปจัดการด้วยตัวเองซะอีก

                ตื้ด...ตื้ด...

                (วันนี้หลุมดำดูดโลกแน่ๆ นินิโทรมาหาฉัน)

                เสียงจากปลายสายดังขึ้น เสียงของชายหนุ่มที่ฉันต่อสายไปหา...คนที่จะเป็นตัวหมากในเกมๆ นี้ของฉัน เกมที่กำลังจะเริ่มต้นในไม่ช้า!

                เอ็กซ์...ชะ...ช่วยฉันด้วย...

                (เฮ้ย...เกิดอะไรขึ้น!! ใครทำอะไรเธอ!!!)

                น้ำเสียงดูร้อนรน...นั่นยิ่งทำให้ฉันยิ้มออกมา ฉันพยายามดัดเสียงให้เหมือนคนที่ถูกทำร้ายอย่างหนักแล้วตอบเขากลับไป เรียกง่ายๆ ว่า...ใช้มารยานั่นแหละ

                เอ็กซ์...ฉันอยู่ห้องเก็บของ แค่กๆ

                (ห้องเก็บของ? เธอเป็นอะไรนินิ!!)

                โรง...เรียน

                (รอฉันอยู่ที่นั่นนะ!! โถ่เว้ย!!!)

                อึก...ชะ...ช่วยด้วย

                (อดทน...)

                ตุ๊ด...ตุ๊ด...ตุ๊ด...ตุ๊ด...

ฉันตัดไปก่อนเพื่อความสมจริงและเก็บโทรศัพท์มือถือเข้ากระเป๋าเหมือนเดิม หวังว่านายจะทำให้ฉันพอใจนะ...เอ็กซ์

                นังชบาแก้วเดินกลับเข้าห้องมาด้วยใบหน้าท้าทายพร้อมกับลูกน้องที่ถือกล่องอะไรบางอย่าง...คาดว่านั่นคือของที่พูดถึงสินะ เวลาของความสนุกกำลังจะเริ่มขึ้นอีกแล้ว...แต่เช้าเลย ^^

                จะทำอะไรอีกล่ะ

                หุบปากของแกไป

                หึ...พวกแกนี่ก็...กล้าดีเนอะ ^^”

                ปิดปากมันไว้!!!”

                เชิญ...

                ลูกน้องของยัยช้างคนหนึ่งถือม้วนสก็อตเทปที่ใช้ติดรังกระดาษแล้วตรงเข้ามาทางฉัน แผ่นกาวสีน้ำตาลใหญ่ถูกดึงออกและแปะลงบนปากฉันโดยที่ไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด...ฉันยกมือขึ้นเพื่อขยี้หัวตัวเองให้ดูยุ่งที่สุด สุดท้ายเหลือเพียงการรอคอย...ผู้มาเยือน

                ทำอะไรของแก!!”

                ฉันไม่สามารถโต้ตอบได้เพราะปากถูกปิดกาวไว้อย่างแน่นหนา...ได้แต่ส่งสายตาไปให้นังชบาแก้วอย่างเป็นมิตร ขอให้เธอและเหล่าสมุนโชคดีที่สุดแล้วกัน

                เปล่าประโยชน์ พวกเรา ลุย!!”

                หึ...ฉันล่ะหมั่นไส้แกมานานแล้ว นินิ!!”

                วันนี้แกไม่รอดแน่

                ภายใต้การถูกรุมล้อมโดยเหล่าสมุนช้างประมาณสี่ถึงห้าคน ฉันซึ่งนั่งอยู่ตรงกลาง...รอคอยแต่การเดินหมากของพวกสมุนช้างเท่านั้น คนหนึ่งเอื้อมมือมาจิกผมของฉันสุดแรงพร้อมกับดึงขึ้น เส้นผมเหมือนจะหลุดออกจากหนังศรีษะเลยทีเดียว ครั้งแรกที่ฉันยอม...ยอมเพราะกฏของหมากรุกไม่สามารถเดินทับตาใครได้

                ตายซะเถอะแก!!”

                อีกคนนึงกำลังผลักฉันลงบนพื้นพร้อมกับเงื้อมือขึ้นจะตบฉัน...ยัยนั่นฟาดมือลงมาอย่างรวดเร็ว เทิร์นของฉันแล้ว ไม่มีทางยอมให้ถูกตบง่ายๆ เพียงการเอี้ยวตัวหลบนิดเดียว...ฝ่ามือของยัยนั่นก็หลุดวงโคจร เกือบหน้าทิ่มเลยทีเดียว...

                หนอย...

                เอาเชือกมามัดแขนมันไว้!!”

                และอีกคน...นำเชือกมามัดกับแขนทั้งสองข้างให้ผูกติดกันอยู่ด้านหลัง ผูกแบบที่ฉันสามารถถอดมันออกได้อย่างสบายๆ การมัดเชือกแบบนี้ไม่ต่างอะไรกับใช้เส้นด้ายบางๆ มามัดเลย

                ครั้งนี้ไม่พลาดแน่

                เอาให้ชาไปเลย!!”

                เพี้ยะ!!

                ฉันสะบัดหน้าไปตามทิศทางมือทำให้ไม่เจ็บมากเท่าไร คาดว่าเท่านี้คงจะพอแล้วล่ะมั้ง เพราะว่าเกมมันเพิ่งจะเริ่มต้นต่างหากหล่ะ ^^

                จับหน้ามันไว้ ครั้งนี้อย่าให้มันหลบ!!!”

                คนเดิมกับที่มัดเชือก...เปลี่ยนหน้าที่โดยการอ้อมมาอยู่ข้างหลังฉันแทนพร้อมทั้งจับใบหน้าของฉันไว้...เปล่าประโยชน์หรอก หมากของฉันเข้าเส้นชัยไปก่อนแล้ว...

                นินิ!!!!”

                เห็นมั้ย...เกมมันเพิ่งเริ่มต้นใหม่เมื่อวินาทีที่แล้วเอง!!

                หยุดเดี๋ยวนี้!!”

                พี่เอ็กซ์ )O_O(

เขามาแล้ว...ชายหนุ่มผู้เป็นถึงคนดังของโรงเรียน ผู้ถืออำนาจไว้กว่าครึ่ง เอ็กซ์วิ่งตรงเข้ามาหาฉันโดยไม่สนใจว่าจะมีอะไรมาขวาง เขาผลักผู้หญิงที่กำลังคร่อมฉันจนกระจุย ฉันสังเกตเห็นใบหน้าของยัยพญาช้างที่ตอนนี้กำลังซีด...ไร้เลือดมาหล่อเลี้ยง และไม่ต่างไปจากคนอื่นๆ ที่เกิดอาการเดียวกัน

เอ็กซ์ค่อยๆ แกะเชือกที่มือและเทปที่ปิดปากฉันออกพร้อมกับลูบผมฉันเบาๆ สำรวจร่างกายฉันทุกระเบียบนิ้ว จนไปสะดุดกับ...

หน้าเธอ...

                ฉัน...ไม่เป็นไร...

                การดัดจริต...ฉันเชื่อว่ามันสามารถเพิ่มอารมณ์โกรธให้กับผู้ชายตรงหน้าฉันได้เป็นอย่างดี

                ใครทำ!!!”

                เอ็กซ์พอเถอะ...ไปจากที่นี่กันเถอะนะ

                ฉันถามว่าใครทำ!!!”

                ...

                ทุกคนในห้องนิ่งเงียบ...เอ็กซ์ใช้สายตาสอดส่องไปยังเหล่าผู้หญิงภายในห้องทุกคน เขาเดินตรงเข้าไปที่ผู้หญิงคนหนึ่งก่อนจะแสยะ...อย่าสมเพช

                เธอใช่มั้ย!! เงยหน้าขึ้นมาสิ!!!”

                คางของผู้หญิงคนนั้นถูกเชิดขึ้นโดยมีมือของเอ็กซ์ที่บีบอยู่ หน้ายัยนั่นแทบไม่ต่างอะไรไปกับซากศพ...จะว่าดีใจที่เอ็กซ์จับหน้าตัวเองก็ไม่ใช่ จะตื่นเต้นที่โดนถามก็ไม่เชิง

                ฉันเปล่า...

                ถ้าเอ็กซ์ไม่อยู่...มีหวังคำด่ามากมายคงจะหลุดออกจากปากฉันแล้ว เพราะคนที่ตบฉันเมื่อกี้...คือเธอ!!

                ดี!! ในเมื่อไม่มีใครยอมรับ

                ...

                คุกเข่าลงให้หมด!!”

                เหล่าช้างและสมุนช้างต่างก็หน้าซีดไปตามๆ กัน...แต่เมื่อคำสั่งออกจากปากผู้ชายคนนี้เมื่อไร ใครไม่ทำตามอาจจะถึงตาย...สถานเดียว ทุกคนในห้องคุกเข่าลงอย่างไร้ทางเลือก แต่ฉันว่า...นี่แหละโทษของความกล้าที่เข้ามาทำร้ายฉัน

                คลานไปกราบนินิซะ!!”

                ไม่ต้องหรอกเอ็กซ์...

                เธอไม่ต้องพูด! คลานเข้าไปซิ!!”

                เอ็กซ์ชี้นิ้วมาที่เท้างามๆ ของฉัน...นี่แหละที่เรียกว่าสาสม ผู้หญิงพวกนั้นค่อยๆ เกี่ยงกันว่าใครจะมากราบฉันก่อน เหมือนฉันเป็นรูปปั้นที่ให้คนมากราบไหว้บูชา แต่เมื่ออยู่ในละคร...บทที่ได้รับจะต้องถูกถ่ายทอดอย่างดีที่สุด ช่วยไม่ได้แฮะ...

                เร็ว!!”

                เริ่มจากคนที่ถูกเอ็กซ์จ้องหน้า เรียงมาเรื่อยๆ จนครบคนที่ห้า...การลงโทษแค่นี้มันยังไม่พอสำหรับทำให้ใบหน้าและหนังศรีษะของฉันต้องเจ็บหรอกนะ มันยังไม่จบเท่านี้หรอก และฉันเชื่อว่าผู้ชายอย่างเอ็กซ์...คงไม่กล้าทำร้ายผู้หญิงมากไปกว่านี้แน่!!

                จำไว้ว่าอย่าแตะต้องนินิอีก!!”

                ไปได้แล้วหล่ะเอ็กซ์

                อย่าเอาหน้าพวกเธอมามองผู้หญิงคนนี้อีก!!! อยู่นิ่งๆ นะนินิ

                เอ็กซ์ช้อนตัวฉันขึ้นแล้วเดินออกจากห้องนี้ไป ฉันเข้าใจว่าเขาคงไม่อยากให้ฉันเหยียบที่สกปรกๆ แบบนั้นอีก ฉันหันหลังกลับไปมองพวกผู้หญิงพวกนั้น...ขอโทษด้วยนะ ที่ฉันยังไม่ทันทำอะไรพวกเธอเลย

                เธอไปอยู่ที่นั่นได้ไงนินิ!”

ขณะที่อยู่ในอ้อมแขนของเอ็กซ์ เขาก็ถามมาด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

เอ็กซ์...นินิกลัว...

ใจเย็นๆ ค่อยๆ เล่านะ

น้ำเสียงเขาดูอ่อนลงมาก...ฉันจึงค่อยๆ เล่าเรื่องทั้งหมดด้วยเสียงที่ตื่นกลัว และ น่าสงสาร

                ก็...พอนินิลงมาจากรถ...ก็เจอยัยพวกนั้นแล้ว...แล้วพวกมันก็จับตัวนินิไป...

                ...ฉันน่าจะลงโทษพวกมันมากกว่านี้

                ไม่หรอก...เอ็กซ์ไม่น่าไปทำแบบนั้นเลยนะ

                ถ้าไม่ทำ...ครั้งหน้าเดี๋ยวก็ต้องมารังแกนินิอีก ฉันไม่ยอมหรอก!!”

                ทำไมแฟนนินิโหดแบบนี้น้า >_<”

                แล้วรักมั้ย

                ไม่ >O<”

                โกหก ต้องโดนลงโทษ!!”

                เขาวางตัวฉันลงไว้บนโต๊ะหินข้างๆ ตึกพร้อมกับใช้มือจัดทรงผมของฉันที่ฉันลงมือขยี้เองกับมือ...ริมฝีปากอุ่นๆ ของเขาประทับมาบนหน้าผากฉัน...ความรู้สึกที่ชวนขนลุกเป็นที่สุด...ขอโทษด้วยนะที่เมื่อกี้ฉันพูดความจริงออกไป ไม่ได้โกหกแบบที่เขาเข้าใจเลย

                นินิเป็นสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดของฉัน ^__^”

                นี่แหน่ะ! ห้ามพูดอะไรที่เลี่ยนแบบนี้อีกนะ

                อ๊ากก!! แก้มฉันยืดหมดแล้ว!”

                ฮี่ๆๆ ไปเข้าเรียนกันเถอะ ^O^”

                โอเค จะให้อุ้มอีกมะ

                ฉันเดินเองได้น่า!!”

                หัดกินอะไรให้มันเยอะๆ หน่อยนะ ตัวเบาชะมัด

                ดีกว่าอ้วนเป็นหมูแล้วกัน -^-”

                เอ็กซ์ดูเป็นคนละคนกับเมื่อกี้โดยสิ้นเชิง...ต่อหน้าคนอื่นทำเหมือนมาเฟียใหญ่ แต่ต่อหน้าฉัน เหมือนลูกหมาโง่ๆ ตัวหนึ่งเท่านั้นแหละ...

                เพื่อภาพที่ถูกบันทึกจากกล้องของผู้หญิงคนนึงแล้ว...ฉันยอมที่จะทำตัวปัญญาอ่อนแบบนี้ ถึงเธอจะหลบฉันเท่าไร...ก็ไม่สามารถรอดพ้นจากสายตาของฉันได้หรอก ปาปารัซซี่ของโรงเรียน!!

 

                พลั่กกก!!!

                โอ้ย!!”

                จำได้มั้ยว่าแก...ทำหน้าฉันเป็นรอย!!!”

                อย่านะ...นังนินิ!!”

                กล้าเรียกฉันด้วยสรรพนามต่ำๆ แบบนี้หรอ…”

                เพี้ยะ!!!

                ฉันลากยัยผู้หญิงสี่ห้าคนที่บังอาจทำร้ายฉันเมื่อเช้ามาอยู่ที่ห้องเก็บอุปกรณ์กีฬา...เพราะเมื่อเช้าฉันยังไม่ได้ลงมือเองเลย รอยมือสีแดงเป็นลายห้านิ้วได้ถูกพิมพ์อย่างบรรจงลงบนหน้าของผู้หญิงคนนึง...น้ำหนักของมือมากกว่าที่ฉันโดนหลายเท่าตัว

                ตอนเช้าน่ะ มันยังไม่พอสำหรับฉันหรอก...จำไว้ว่าพวกแกมันกระจอก!!”

                กรี้ดดดดด!!”

                ผู้หญิงสองคนถูกลอยไปกระทบกับผนังห้องอย่างเต็มแรง ชั้นวางลูกบอลสั่นสะเทือนจนแทบจะหักลงมาด้วยความเก่าแก่ ยัยพญาช้างมองฉันอย่างหวาดกลัว...กลัวอะไรกัน ฉันยังไม่ทันคิดบทลงโทษของเธอเลยนะ

                แก...จะทำอะไร

                กล่องนี้คุ้นๆ มั้ย ^^”

                ฉันชูกล่องใบหนึ่งขึ้นแล้วยิ้มให้กับทุกๆ คนในห้อง กล่องที่ยัยพวกนี้รู้จักเป็นอย่างดี...กล่องที่ข้างใน บรรจุอุปกรณ์มากมาย พร้อมที่จะทำร้ายฉันเมื่อเช้ายังไงหล่ะ!!

                ไม่...ไม่นะ!!!”

                กลัวอะไรกัน...กลัวที่จะเป็นอย่างที่คิดไว้น่ะหรอ

                อย่านะนินิ...ฉันกลัวแล้ว...

                หึ...ขี้ขลาดไปหน่อยมั้ง!!”

                พวกผู้หญิงพวกนั้นถอยไปติดกำแพง ฉันเปิดกล่องนั้นออกช้าๆ พร้อมกับหยิบแบตเตอเรียน...อุปกรณ์คู่ใจสำหรับร้านตัดผมชาย แต่สำหรับพวกนี้แล้ว...คงเป็นผู้หญิงกลุ่มแรกที่ได้ลิ้มลองมัน!!

                คลิก!

                ครืดดด...ครืดดดด...

                เสียงเครื่องจักรทำงานทันทีที่ฉันเปิดสวิตซ์ออก พร้อมแล้วที่จะลงมือ...เสริมสวย ^^

                อย่านะ!!”

                ใครจะเป็นคนแรกจ๊ะ

                กรี้ดดดด!!”

                คนไหนน้า...ที่กระชากผมฉัน เธอใช่มั้ย!!”

                ฉันตรงเข้าไปที่ผู้หญิงคนหนึ่งทันที...เธอแทบจะกรีดร้องออกมาไม่เป็นภาษา ฉันกดร่างนั้นไว้กับที่ เสียงเครื่องจักรยังคงทำงานต่อไป...พร้อมกับเข้าใกล้เป้าหมายมากขึ้นเรื่อยๆ

                ฉันกลัวแล้วนินิ...ฉันกลัวแล้ว

                เสียงร้องขอชีวิตกลับกลายเป็นเสียงกรีดร้องอย่างหวาดกลัวเมื่อแบตเตอเรียนได้บรรจงกรีดลงบนศรีษะ...ถึงแม้ฉันจะไม่รู้สึกอะไรที่ทำลงไป...ก็มันเป็นสิ่งที่พวกนั้นสมควรจะได้รับไม่ใช่หรอ!!

                ครืด...ครืด...

                หึ...เหมือนการตัดขนแกะ แต่ก็นะ...ขนของแกะตัวนั้น สีดำซะด้วยซิ...


___________________________________________________________________

คุยกับจอมโจร!!

โอเค ... นางเอกดูโรคจิตมากมาย =w=;;
แบบว่าชอบ ชอบ ชอบ และชอบได้อีก 555555555++
เจ็บแค้นเคืองโกรธโทษฉันยัยยยย ฉันทำอะไรให้เธอเคืองขุ่น (ร้องถูกปะ ??)
จะอัพให้ช้าาาาาาาาาาที่สุด
เดี๋ยวหมดสต็อกก่อน -___-
อยากรู้คนอ่านเรื่องนี้เยอะม้ะ โชว์มียัวร์แฮนด์จ๊ะ

ขอบคุณมาก

แก้ไขอะไรเล็กน้อย ไม่อยากจะบอก บอกแล้วอาย -///-

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

119 ความคิดเห็น

  1. #116 PinkRose (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2553 / 15:03
    ชอบเอ็กซ์อ่ะ OWO~ 
    #116
    0
  2. #103 VestalVirgin (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มีนาคม 2552 / 21:41
    กร๊ากก...นางเอกร้ายได้ใจ ชอบๆๆ
    #103
    0
  3. #24 nana--n (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2551 / 13:03

    โรคจิตและซาดิสเป็นกิจวัตร หนูว่านางเอกต้องติดอาการทางประสาทมาจากคนแต่งแน่เลย

    ฮ่าๆๆๆๆ ไปดีกว่า...

    By แม่มดสรูร่า 
    PS. พี่ซีอย่ายอมพี่คิด แม้กระทั่งเช็ดตูด อย่าทำ ผู้หญิงเรายังไม่ตกต่ำขนาดนั้น (หรอกมั้งงง)
    #24
    0
  4. #10 ^;;<{patty}>;;^ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2551 / 10:05
    อ่า...

    นางเอกจาโรคจิตรเหมือนคนแต่งไหม
    55+
    มาอัพไวๆน้า จะมาอ่านอีก ชอบนินิ อิอิ

    -3-
    #10
    0
  5. #8 aungsananew (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2551 / 00:22
    แล้วมาอัพอีกนะ
    #8
    0