Coquettish Lady รัก...นางมารร้าย

ตอนที่ 1 : CHAPTER 1 :: Betray*

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 732
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    2 พ.ย. 51

href="file:///C:\DOCUME~1\KIDS\LOCALS~1\Temp\msohtml1\01\clip_filelist.xml" />

/>

พวกคุณรู้กันมั้ยว่าผู้ชายน่ะมันก็มีแค่สองประเภทเท่านั้นแหละ

ก็ไม่มีอะไรมากหรอกนะ...

แค่...เลว กับ เลวกว่า

เท่านั้นเอง!!!!!


_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

href="file:///C:\DOCUME~1\KIDS\LOCALS~1\Temp\msohtml1\01\clip_filelist.xml" />

                ข้อความข้างบนนั้นมันก็แค่ความคิดที่ฝังลึกในสมองของฉัน...ก็เท่านั้น เผอิญว่าสิ่งมีชีวิตที่ฉันเกลียดที่สุดคือก้อนเนื้อเดินได้ที่คนเรียกกันว่าผู้ชาย ซึ่งผู้ชายที่ฉันจะยอมเคารพรักและนับถือก็จะมีแค่พ่อ และน้องชายของฉันเท่านั้น อยากจะรู้จริงๆ ว่ามีซักกี่คนที่คิดแบบฉัน อืม...แทบจะไม่มีเลยต่างหาก ทุกคนต่างคิดว่าผู้ชายคือพระเจ้าที่จะต้องนำร่างกายไปเซ่นไหว้ หึ...ช่างไร้สาระสิ้นดี!

                เธอจะกินอะไรมากมายฮะ อ้วนเป็นหมูแล้ว!”

                ฉันจะกินอ้ะ นายอย่ามายุ่งได้มั้ย )-O-(

                อยู่นิ่งๆ สิ เฮ้~มันหกเลอะหมดแล้วเนี่ย

                แล้วนายจะมาปัดมือฉันทำไมเล่า!”

                มานี่ ฉันเช็ดให้

                ...และในขณะที่ผู้หญิงบางคนคิดแบบนั้น กลับกัน! ฉันเห็นผู้ชายเป็นของเล่นที่นรกประทานขึ้นมาเท่านั้น

                ...เด็กเมื่อเห็นของเล่นก็ต้องอยากเล่นเป็นธรรมดา...เหมือนกับฉัน เมื่อของเล่นชิ้นโตอยู่ตรงหน้าแล้ว ใครกันหล่ะที่จะไม่หยิบมันขึ้นมาเล่น จริงมั้ย ^^

                ฉะนั้น...คู่รักเจ้าของบทสนทนาข้างบนก็...เสร็จฉันหล่ะ!!

                นี่...สุดหล่อ สนใจจะไปสนุกกันคืนนี้มั้ยจ๊ะ

                ฉันเดินตรงเข้าไปหาคู่รักคู่นั้นทันที เพื่อเป็นการเปิดฉากที่สวยงาม...นี่แหละ วิธีการเล่นของเล่นชิ้นนี้!

                เอ่อ...ครับ? O_O”

                เจอสายตาของผู้ชายคนนั้นที่มองมาที่ฉันเข้า แทบจะหลุดขำออกมาถ้าไม่ติดว่าภาพพจน์จะเสียหายล่ะก็นะ...

                กรี้ดดดด นังนี่เป็นใครคะฮาเซท แก...แกกล้าดียังไงมาจับมือถือแขนแฟนชาวบ้านเค้า!!!”

                จุ๊ๆ เดี๋ยวสิ...ฟังคำตอบก่อน มันอาจจะทำให้เธอได้แผลงฤทธิ์จนสมใจอยากเลยล่ะ

                ฉันหันหน้าไปพูดกับยัยหมูอ้วนนั่นเบาๆ ก่อนจะหันหน้าไปยังชายหนุ่มผู้ถูกเรียกว่าฮาเซท

                ว่าไงจ๊ะสุดหล่อ...สนใจมั้ย ^^”

                ก็...เฮ้ เธอจะมาเหยียบขาฉันทำไมล่ะ เอ่อ ผมคงปฏิเสธไม่ลงหรอกมั้ง ฮ่าๆ

                ผู้ชายคนนั้นหันไปดุแฟนสาว ก่อนจะหันกลับมาฉีกยิ้มให้ฉันอย่างอารมณ์ดีพร้อมกับตอบคำถาม...ที่ทำให้แฟนสาวของเขาตาโตขึ้นมา

                แต่...คนข้างๆ เค้าจะไม่โกรธเอาหรอจ๊ะเนี่ย ทำท่าเหมือนจะกินฉันเลยนะ

                ยัยนี่น่ะหรอ ไม่ต้องสนใจหรอก -O-”

                กรี้ดดด!! ฮาเซท นายปฏิเสธยัยนี่ไปเดี๋ยวนี้นะ

                เสียงคนหรือว่านกหวีดกันนะ แสบแก้วหูชะมัด!!

                ฉันขอแค่คืนเดียวจะเป็นอะไรไป

                ตายจริง...นี่นินิทำให้พวกคุณสองคนทะเลาะกันรึเปล่าคะ

                ฉันยกมือขึ้นปิดปากและทำท่าตกใจสุดๆ แต่จริงๆ แล้วฉันแทบจะลงไปดิ้นกับพื้นแล้วหล่ะ ^^

                เปล่าหรอก ยัยนี่ก็เป็นแบบนี้แหละ เฮ้ จะปล่อยได้รึยังน่ะ ฉันเจ็บเป็นนะโว้ย!”

                ไม่ปล่อย!! ปฏิเสธมันไปสิฮาเซท นายจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ!!”

                อยู่กับเธอฉันไม่เคยได้ความสุขอะไรเล้ย! ให้ตายสิ -_-”

                นะ...นายมันบ้าที่สุด เชิญเลย จะไปไหนก็ไป!!!”

                เธอ! โถ่เว้ย!! เอ่อนี่...ผมขอเบอร์คุณไว้ก่อนแล้วกัน

                พอยัยแฟนหวงก้างนั่นทำท่าจะเดินออกจากร้านกาแฟนี่ไปผู้ชายคนนั้นก็หันมาทางฉันเพื่อขอเบอร์ทันที หึ...โทรศัพท์คืออีกทางเลือกสำหรับพวกผู้ชายที่ไร้ทางเลือกเสมอ

                เบอร์ฉันเหรอ ยื่นมือมาซิ

                ผู้ชายที่ชื่อว่าฮาเซทอะไรนั่นยกมือเกาหัวข้างนึงพลางยืนมืออีกข้างมาให้ฉัน ฉันจรดปากกาเขียนตัวเลขลงไปเรียบร้อย เลขสิบหลักที่เป็นเลขอะไรแม้แต่ตอนนี้ฉันก็ยังจำมันไม่ได้ และฉันก็ไม่มันใจว่าเขาจะโทรติดรึเปล่า -_-

                แล้วจะโทรหานะครับ...นินิ ^^”

                ค่ะ โชคดีนะคะ ^^”

                ขอให้เลิกกันไวๆ นะคะ...ฮาเซท

                ฉันฉีกยิ้มรับผลงานที่ได้สร้างขึ้นเมื่อกี้ การเห็นคนเป็นแฟนกันทะเลาะกัน...มันมีความสุขแบบนี้นี่เอง ฮาเซทวิ่งออกจากร้านพร้อมกับตามไปง้อแฟนสาว ดูท่าว่ากว่าจะคืนดีนี่ก็อีกนานนะจ๊ะ เพราะผู้ชายไร้จิตใจอย่างนั้นน่ะ...สมควรที่จะถูกทิ้งเหมือนหมาข้างถนนซะมากกว่า!

                ยังมีอีกภารกิจหนึ่งที่ทำให้ฉันต้องมาที่แหล่งการค้านี้ ฉันมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารอิตาเลียนใจกลางเมืองที่นัดไว้ทันที ไม่รู้เหมือนกันนะทำไมถึงเรียกว่าใจกลางเมือง ถ้าอยากรู้ก็...ไปเสริชดูกูเกิลเอิร์ทไปพลางๆ ก่อนแล้วกัน

                ~ก็ฉันชอบเที่ยวมันผิดหรือไง ก็ฉันรักในเสียงดนตรี เมื่อไรโดนจังหวะดี๊ดี หนึ่ง สอง สาม สี่ ก็ถึงทีเฮ~

                เสียงโทรศัพท์ฉันดังขึ้น ฉันชอบเพลงนี้จัง ล่อหนุ่มๆ มาทั้งตระกูลนิยายคุณ may112 เลยทีเดียว

                -NOVEMBER #2-

                หึ...

                ฉันแสยะยิ้มให้กับหน้าจอโทรศัพท์หนึ่งที ช้าไปแค่สิบห้านาทีถึงกับต้องโทรตามแล้ว กลัวฉันจะผิดนัดหรือไง...แต่ไม่หรอก เพราะรับรองว่าวันนี้ฉันไม่มีทางเบี้ยวได้แน่นอน!

                ว่าไงจ๊ะคนดี นินิจะถึงอยู่แล้วเชียว~”

                การใช้น้ำเสียงก็เป็นสิ่งสำคัญที่ใช้พรางตัวได้เป็นอย่างดี ถึงแม้สีหน้ากับน้ำเสียงมันจะไม่ไปในทางเดียวกันก็เถอะ

                (อ้าวเหรอ~ นึกว่าจะไม่มาแล้วซะอีก ปกติเห็นไม่เคยเลท นี่โทรมากวนรึเปล่าเนี่ย)

                ไม่หรอก~ แล้วนี่นั่งอยู่ในร้านใช่มั้ย

                (ใช่แล้ว ถ้าถึงแล้วก็จะเห็นเอง)

                แหม๋~ คิดถึงนินิใช่มั้ยล่ะ! อดใจรออีกนิดนะจ๊ะ

                (ใครบอกกัน)

                นินิรู้ทันหรอก เอาเป็นว่าเดี๋ยวเจอกันนะคะ

                (เอ่อ...ครับ มาไวๆ นะ)

                จ๊ะ ^^”

                ติ๊ด!

                ฉันควรจะไปสมัครเป็นดาราตุ๊กตาทองนะ เห็นด้วยมั้ย ^^ ส่วนวันนี้ก็ไม่มีอะไรมาก เพียงแค่แฟนหนุ่มอยากจะเจอหน้าก็แค่นั้นเอง เลยนัดฉันออกมาให้หายคิดถึง แล้วนายก็จะได้หายคิดถึงตลอดไปเลยล่ะ!

                ร้านอาหารอิตาเลียนปรากฏขึ้นตรงหน้าฉันแล้ว หน้าร้านถูกตกแต่งด้วยสไตล์ที่ฉันเกลียดที่สุด การนำรูปปั้นพ่อครัวผู้ชายมาตั้งอยู่หน้าร้านไม่ได้ทำให้เรียกลูกค้าได้มากขึ้นหรอก พอฉันเดินเข้าร้านพนักงานก็รัวสวัสดีเป็นภาษาอิตาลี่ที่ฉันไม่เข้าใจเหมือนตั้งใจจะสร้างบรรยากาศความหรูเลิศของร้าน แต่ก็ไม่สามารถทำให้ฉันประทับใจได้เลย -_-;

                นินิ ทางนี้ ^^”

                เลโอ ^-^”

                ถึงเวลาแห่งการสวมหน้ากากอีกครั้ง ฉันยิ้มหวานใส่ผู้ชายที่นั่งอยู่โต๊ะตัวที่สอง เขาโบกมือให้ฉันพร้อมส่งยิ้มเช่นกัน เอาล่ะ...หายใจเข้าลึกๆ หนึ่งชั่วโมงกับการปลิ้นปล้อน!

                เป็นไงครับ เหนื่อยมั้ย ดื่มน้ำก่อนนะ

                ขอบคุณค่ะ >_< ร้อนจังเลยเนอะ

                ฉันรับน้ำเปล่าจากเลโอมาดูดอึกๆ เขามองฉันยิ้มๆ ท่าดูดน้ำจากหลอดของฉันมันน่าดูขนาดนั้นเลยหรือไงนะ -_-?

                เหงื่อออกเต็มเลย ผมเช็ดให้มา

                อุ้ย ไม่ต้องดีกว่า เดี๋ยวนินิเช็ดเองนะ

                เอางั้นก็ได้ สั่งอาหารเลยนะ ^^ ขอเมนูที!”

                เลโอหันไปกวักมือเรียกพนักงานคนหนึ่งให้หยิบเมนูอาหารมา หนังสือเล่มทองถูกวางไว้บนโต๊ะ ฉันมั่นใจว่าราคาในหนังสือเล่มนั้นจะต้องแพงเยี่ยงทองอย่างแน่นอน

                นินิอยากกินอะไรสั่งเลยนะครับ

                ค่ะ ^_^”

                และก็เป็นไปตามคาด ราคามันแพงสมกับเป็นอิตาเลี่ยนจริงๆ แม้จะแพงแต่หน้าตาอาหารก็ไม่ได้น่ากินเลยแม้แต่นิดเดียว ฉันไม่ถูกกับอาหารแบบนี้เป็นที่สุด!!

                ว่าไงครับ อยากกินอะไรดี

                เลือกไม่ถูกเลยอ่า เลโอสั่งให้หน่อยแล้วกัน >_<”

                โอเคครับ รับรองว่าถูกใจนินิแน่ ^^”

                เขาหันไปเรียกพนักงานมาอีกครั้งพร้อมกับสั่งเมนูอาหารชื่อเรียกยากๆ ไปประมาณ 3-4 อย่าง ฉันก้มลงมองนาฬิกา...ใกล้ถึงเวลาแล้ว อีกอึดใจเดียว!

                นินิมีธุระหรอ

                เปล่าค่ะ วันนี้เลโอดูดีจัง >O<” ฉันรีบเปลี่ยนเรื่องทันที

                ฮ่าๆ ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก นินิก็น่ารักนะ

                เลโอยกมือถึงเกาหัวเล็กน้อย...นี่คือท่าเขินประจำตัวของผู้ชายหรือไงกัน -O- จะว่าไปเขาก็หล่อดีหรอกนะ เสื้อเชิร์ตสีดำที่ถูกพับแขนขึ้นมาอย่างลวกๆ ตัดกับสีผิวขาวๆ ของเขา ผมสีดำสนิทที่ผ่านการเซ็ทตัวมาอย่างดี ทุกอย่างบนใบหน้าเข้ากันได้ราวรับเทพบุตร แต่น่าเสียดาย...ที่โง่ไปหน่อย!

                ถ้าไม่น่ารักจะเป็นแฟนเลโอหรอจ๊ะ แล้วแฟนนินิก็ต้องหล่อแบบนี้แหละ ฮี่ๆๆ ^^”

                ชมมากเกินไปแล้วนะ เดี๋ยวก็จับจูบตรงนี้ซะเลย

                อ้ะ ทำแบบนี้ไม่หล่อแล้ว >///<”

                อ่าว...เป็นงั้นไป ฮ่าๆ นินิหน้าแดงแล้วน่ารักกว่าเดิมอีกนะเนี่ย ^O^”

                ฉันเนี่ยนะหน้าแดง!! มันจะบ้าหรือไงคะ ให้ตายเถอะทำไมฉันต้องมานั่งทำตัวปัญญาอ่อนแบบนี้เนี่ย เสียอารมณ์ชะมัด -_- เมื่อไรจะถึงเวลาซักทีนะ!!

                ผมมีของมาให้นินิด้วย ^_^”

                อะไรหรอ

                มานั่งข้างๆ สิ

                เอ...เลโอจะให้อะไรนินิน้า >_<”

                พอฉันลุกขึ้นเพื่อจะไปนั่งข้างเลโอก็เห็นเป้าหมายที่รอคอยมานานกำลังมุ่งหน้ามาในร้าน หึ...ละครฉากสำคัญกำลังเริ่มขึ้นแล้ว!

                อะแฮ่ม...ถือว่าเป็นของขวัญที่คนรักเค้าให้กันแล้วกัน

                ว้าวว!! สวยจังเลย

                ฉันมองสร้อยคอในมือเลโอที่แกว่งไปมาเป็นจังหวะ สร้อยคอสีเงินที่เป็นจี้รูปปีกสลักตัวอักษรที่ขอบว่า LN จะว่าสวยก็สวยอยู่หรอกนะ แต่ของแบบนี้มันไร้สาระเกินไปสำหรับฉันน่ะสิ -_,-

                ผมสั่งทำพิเศษให้นินิโดยเฉพาะเลยนะ

                อ้ะ นินิใส่เองก็ได้นะ

                ผมเป็นคนให้ก็ต้องใส่ให้สิครับ

                เขาไม่พูดเปล่า จับฉันนั่งหันหลังให้พร้อมกับปัดผมที่คลออยู่บนไหล่ของฉันก่อนจะเอื้อมมือมาเมื่อคล้องสร้อยคอให้ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาเป่ารดที่ต้นขอฉันทำให้รู้สึกน่าขนลุกจริงๆ ใบหน้าฉันตอนนี้แทบจะไม่หุบยิ้มเลยทีเดียว...ยิ้มแห่งนางมารร้ายยังไงล่ะ ^_^

                แสงเทียนเจือจางยิ่งขับให้บรรยากาศของร้านดูดียิ่งขึ้น ไฟสลัวๆ กับแสงตะวันที่ไม่ค่อยจะมีให้เห็นยามเย็นทำให้สถานการณ์ระหว่างฉันกับเลโอดูโรแมนติก ผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตูร้านและยามกำลังมองเธออย่างงงๆ อารมณ์โกรธคงจะขึ้นหน้าแล้วสินะ...

                กรี้ดดดดดดดด!!”

เสียงแหลมเล็กหลุดออกมาจากปากของผู้หญิงคนนั้น นั่นแหละ...เป้าหมายของฉัน ^^

                คุณครับ กรุณาอย่าส่งเสียงดังรบกวนแขกท่านอื่นนะครับ

                อย่ามายุ่ง!!”

                และเสียงวี๊ดๆ เมื่อกี้ก็ตรงเข้ามาที่โต๊ะของฉันทันที เลโอที่ใส่สร้อยให้ฉันเรียบร้อยเงยหน้าขึ้นมอง เสียงคุ้นใช่มั้ยหล่ะ...ก็แหงแหละ

                เพราะมันถึงเวลาสนุกแล้วสิ!! ^O^

                เฮ้ย...ฮาเลนเธอมาได้ไงเนี่ย!!”

                นายมีหน้ามาถามอีกหรอเลโอ...นี่นะที่บอกว่ามีนัดกับครอบครัว!!!”

                ไม่ใช่อย่างนั้นคือ...

                แล้วยัยนี่มันเป็นใคร ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะยะ!!”

                ยัยฮาเลนฉุดฉันขึ้นมาพร้อมกับมองฉันหัวจรดเท้า หึ...กล้ามากนะเธอ คนที่มองฉันแบบนี้อนาคตอาจจะตกอับไปตลอดชีวิต ไม่รู้หรือไงฮะ!!

                โอ้ย!”

                แก...เอารากราคะมาปลูกส่วนไหนของบ้านแกหล่ะ

                นินิไม่เกี่ยว อย่ายุ่ง!”

                เลโอ...นี่มันอะไรกัน

                ฉันแกล้งตีหน้าซื่อไปอย่างนั้น ทั้งที่จริงแล้วฉันเป็นคนเรียกยัยฮาเลนนี่มาเอง เพื่อจะกระชากหน้ากากผู้ชายเลวๆ คนนี้ออกมายังไงหล่ะ!!

และในวินาทีนี้...ละครเท่านั้นที่จะครองโลก ^^

                นินิ ไปอยู่ข้างหลังผมก่อนนะ

                เอ่อ ถ้าจะมีเรื่องไปมีเรื่องกันข้างนอกร้านได้มั้ยครับ T^T”

                อยากมีส่วนร่วมหรือไง!!!”

                เมื่อพนักงานประจำร้านออกมาไล่แต่ยัยฮาเลนกลับวีนแตกกลับไปซะอย่างนั้น...นี่สิ แรงของจริง ^_^ ฉันหลบอยู่ข้างหลังของเลโอพร้อมกับลอบยิ้มอยากช่วยไม่ได้ เหตุการณ์แบบนี้แหละที่ทำให้ฉันเจริญอาหารขึ้นเยอะเลย

                เลโอ...นายกล้ามากนะที่ควบสองแบบนี้

                ทำไมฉันจะไม่มีสิทธิ์

                นาย...

                ฉันตั้งใจจะเลิกกับเธออยู่แล้วฮาเลน...ผู้หญิงอย่างเธอไม่มีค่าพอสำหรับฉันหรอก

                แล้วใครที่นายว่ามีค่า นังนี่ใช่มั้ย!!!”

                ฮาเลนวิ่งเข้ามากระชากฉันอีกรอบ ฉันชักจะเดือดบ้างแล้วนะ...แต่ในตอนนี้ฉันเป็นผู้หญิงที่ถูกรับเคราะห์ ต้องเล่นตามบทให้สมจริง

                ฉันเจ็บนะ...

                สร้อยนี่...

                อย่ายุ่งกับนินิ ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้!!”

                เลโอที่เห็นฮาเลนตรงเข้ามาที่ฉันก็ต้องตะโกนห้าม

                หึ...นี่นะที่บอกว่าทำให้ฉันคนเดียวน่ะเลโอ!!”

                ผึบ!

                ยัยฮาเลนกระชากสร้อยออกมาจากคอฉันทันทีพร้อมกับเควี้ยงมันออกไปใส่หน้าเลโอ ยัยบ้า!! ครั้งนี้ฉันเจ็บจริงๆ แล้วซิ!!

                ฮาเลน!!!! ออกไปซะ ก่อนที่ฉันจะเดือดไปมากกว่านี้

                หึ...ผู้ชายอย่างนายน่ะเลโอ ที่ไม่คู่ควรสำหรับฉัน

                “…”

                จำไว้เลยนะว่านายทำกับฉันได้ขนาดนี้...แล้วเราจะได้เห็นดีกัน!!!”

                ยัยฮาเลนเดินกระแทกเท้าออกไปจากร้านทิ้งให้เลโอยืนนิ่ง...หึ เยี่ยมมากฮาเลน ฉันดูเธอไว้ไม่ผิด ^_^

                เลโอ...

                นินิ นั่งลงเถอะ ไม่มีอะไรหรอก

                เลโอพยายามจะให้ฉันนั่งกินอาหารที่มาเสิร์ฟบนโต๊ะ ตอนนี้มันคงเย็นชืดไปหมด...

                เลโอ...ทำไมนายต้องหลอกฉันด้วย

                ละครฉากสุดท้ายที่ฉันจะแสดงใกล้จะจบแล้ว...เหลือเพียงฉากไคลแมกซ์เท่านั้น ไคลแมกซ์ที่ทำให้พระเอกกลายเป็นพระเอกตกอับยังไงล่ะ!

                เอ่อ...นินิ ผม...

                ไหนนายบอกว่ามีฉันแค่คนเดียว...

                ผม...ขอโทษ…”

                สันดานผู้ชายมันก็เป็นแบบนี้ทุกคนสินะ

                เลโอนั่งลงบนเก้าอี้พร้อมกับกุมขมับทั้งสองข้าง ฉันกำลังยืนอยู่บนหัวโต๊ะ และจากเหตุการณ์เมื่อกี้ทำให้คนทั้งร้านต่างจับตามองมาที่โต๊ะฉัน...รอดูฉากที่ฉันจะแสดงอย่างสมจริง ไม่มียามคนไหนกล้าเข้ามาในบริเวณโดยรอบนี้อีกเลย

                ฉันก็ขอโทษเลโอ...

                นินิ ผมขอโทษ นินิ...ยกโทษให้ผมเถอะ

                เรา...เลิกกันเถอะ

                ไม่...ไม่นะ ผมขอโทษ ผมขอโทษ!!!”

                เลโอได้แต่พูดคำเดิมซ้ำไปซ้ำมาพร้อมกับดึงแขนของฉันเอาไว้ ตอนนี้มันเลยเวลามามากแล้ว...ได้เวลาปิดกองละครเรื่องนี้ซักที

                ปล่อยฉันไปเถอะเลโอ มันจบแล้ว!”

                มือของเขาไร้เรี่ยวแรงลงในทันใด เขาทรุดตัวลงกับโต๊ะพร้อมกับร่างกายที่สั่นเล็กน้อย...น่าเสียดายที่ฉันไม่สงสารเขาแม้แต่นิดเดียว เพราะฉันเป็นคนแย่งเขามาจากฮาเลนเอง...


_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

สวัสดีอย่างเป็นทางการสำหรับทุกคนที่ติดตามนิยายเรื่องนี้ครับ

ขอให้มีความสุขไปกับ นินิ !!~ 

ฮี่ๆ ^^''

- จอมโจร -

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

119 ความคิดเห็น

  1. #117 angel lovely (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2554 / 21:31
     สัญญาว่าจะเอาแบนเนอร์พี่ไปแปะคะ หนุกมากกก ต้องโปรโมทท
    #117
    0
  2. #113 PinkRose (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2553 / 14:55
    นางเอกน่ากลัว =O=! 
    #113
    0
  3. #99 VestalVirgin (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 มีนาคม 2552 / 19:16
    555+  ถูกใจที่สุด ชอบนินิจัง ฮ่ะๆ (หัวเราะอย่างโรคจิต  - -;;)
    #99
    0
  4. #97 นู๋ขนมหวาน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2552 / 14:55

    สนุกดีนะคร้า

    #97
    0
  5. #21 nana--n (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2551 / 12:44
    อ่านไปขำไป เจริญเถอะโยมเลยจริงๆ เดี๋ยวจะเอาแบนเนอร์ของพี่ไปแป่ะ ให้นะ อ่านแล้ว สุดยอด สุดยอดแห่งความฮา สนุกๆ อ่านแล้วได้ฟีลยิ่งกว่าเรื่องเก่าอีก แสดงว่าไปสับของคนอื่นมาจนความโกรธขึ้นสู่จุดสูงสุด กร๊ากกก
    #21
    0
  6. #13 LoGoKitBord (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2551 / 17:34
    โหยยย
    เจ๊นินิช่างโหดอย่างน่ากลัว ขนลุกขนพอง 
    แต่งซะ นี่คนแจ่งแอบแค้นผู้ชายอยุ่รึเปล่าเนี่ย
    (จะว่าไปคนแต่งก็เป็นผู้ชายนี่เนอะ ^^ แอบเอานิสัยตัวเองมาใส่รึเปล่าหว่า น่าคิด 555) อ่าบทต่อไปก่อน โฮะๆ 

    ขอบคุณที่อุตส่าไปวิจารณ์ของเจนนะ ^^


    #13
    0
  7. #9 ^;;<{patty}>;;^ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2551 / 09:19
    อ๊ากกกกก...

    ร้ายกาจจริงๆผุหญิงคนนี้

    สงสารเลโอ เหอะๆ

    o(>_<)o
    #9
    0