Adensia of Magician พรแห่งเวทย์ทั้ง 7 ภาค ผู้มาเยือนจากซานน์ดีน

ตอนที่ 7 : Chapter 6 : อย่าริอาจมองคนแค่ภายนอก เมธานก็เช่นกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 790
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    11 ต.ค. 59


Chapter 6 : อย่าริอาจมองคนแค่ภายนอก เมธานก็เช่นกัน


             "ยังจะให้ข้าบอกอีกหรือเจ้าคะ" ริน่าวิน่าถอนหายใจออกมา ทั้งยังไม่ยอมตอบคำถามผมเสียที

"ขอร้องล่ะ!" ผมตะโกนกลับไป ไม่กี่ก้าวชายที่หน้าตาเหมือนผมก็จะมาถึงผมแล้ว ถ้าหากเขาเริ่มโจมตีล่ะก็แย่แน่เพราะผมไม่มีอะไรจะไปสู้

"หวา... ก็ได้เจ้าค่ะ ข้าบอกก็ได้ เมื่อเข้าใกล้ในระยะสองก้าวจะเริ่มการโจมตีเจ้าค่ะ" เด็กทั้งสองตอบในที่สุด พวกเธอคงจนใจและกลัวผมตายตั้งแต่อยู่ห้องแรก

สองก้าว!? ความกว้างของทางเดินหากจะผ่านไปเงียบๆ คงเป็นไปไม่ได้ เพราะมันมีพื้นที่แค่ก้าวเดียวเท่านั้นนี่สิ!

"ถ้าสมมุติฉันถูกโจมตีจนตายจะเกิดอะไรขึ้น" ผมพยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเองให้เย็นลง แตกตื่นไปก็ไม่ช่วยอะไร ให้ตายสิ เกมซ่อนหามรณะชัดๆ!

"ท่านจะไม่ตายหรอกเจ้าค่ะ" ริน่าวิน่าหัวเราะคิกคัก ผมยังไม่คลายใจ ไม่ตายแต่ต้องเป็นอะไรที่ไม่ได้แย่น้อยกว่ากันแน่

"แล้วจะเกิดอะไรขึ้น?" ผมถาม ในตอนนั้นเองเมธานที่อยูาในอ้อมแขนก็กระโดดลงไปยืนกันผมจากตัวก็อปที่ใกล้จะเดินมาถึงในไม่ช้า

"แย่จัง ท่านรู้ทันพวกข้าเสียด้วย" เสียงหัวเราะคิกคักเพิ่มระดับมากขึ้นอย่างชอบใจ "ข้าจะบอกให้ท่านรู้เป็นเรื่องสุดท้ายนะเจ้าคะ"

"รีบอธิบายมาเร็วเข้า" ผมเร่งเร้า ถึงแม้จะมีเมธานออกตัวพร้อมปกป้อง แต่ไม่รู้ว่าอุปสรรคจะมาไม้ไหน ทั้งยังตอนนี้ขนาดของเมธานยังหดลงไปมากด้วย ผมไม่รู้ว่าเขาจะกันไหวมั้ย

"คิกๆ ท่านมีโอกาสแพ้อยู่แค่สามครั้งเจ้าค่ะ ห้องเมื่อครู่คือจัดเริ่มต้นที่จะเป็นจุดเซฟ หากท่านตายครบสามครั้งท่านต้องอยู่เล่นกับพวกข้าไปอีกนานนน" เสียงใสทั้งสองยังคงประสานกันตอบ ผมหนาวขึ้นมาทันทีกับเสียงหัวเราะที่เริ่มไม่หลงเหลือความน่ารักน่าชังอีกต่อไปในความคิดผม "คิกๆ เช่นนั้นค่อยเจอกันตอนเกมจบนะเจ้าคะ"

เมื่อไร้เสียงของเด็กทั้งสอง ความเงียบก็เข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง นั่นทำให้ผมพบว่าตัวเองกำลังหายใจแรงแค่ไหน และที่สำคัญคือหน้าอกที่หัวให้เต้นแรงอย่างประหลาด

ผมกำลังตื่นเต้น?

"เดลไม่ต้องห่วงนะ ผมจะปกป้องคุณ" เมธานธานยังคงยืนตั้งท่าอยู่ข้างหน้าผม เขาส่งเสียงขู่คำรามอย่างน่าเกรงขาม

"เมธาน..." ผมเรียกชื่ออีกผ่านอย่างซึ้งใจ เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีทีเดียวที่มีใครสักคนออกตัวปกป้องผมขนาดนี้ เล่นเอาผมอยากกระโดดเข้าไปกอดเจ้าหมานี่ให้เต็มรักเชียวล่ะ "ฉันฝากทางนี้ด้วย นายจัดการเขาให้ที ฉันจะตามหาริน่ากับวิน่าเอง"

"อย่าเพิ่งออกไปจากห้องนี้ล่ะครับ" เมธานกำชับ

"รู้แล้วน่า" ผมตอบกลับไป ในตอนนี้เองที่ชายหน้าเหมือนก้าวเข้ามาใกล้เมธานในระยะสองก้าว 

"ระวังตัวด้วยนะ!"

ผมถอยฉาดชิดด้านหลังทันที รอบตัวของตัวก็อปปี้เกิดวงเวทย์สีดำขนาดใหญ่อยู่ทั้งหกทิศ โซ่ตรวนขาดสะบั้นออกจากกันเสียงดัง ชั่ววินาทีนั้นวงเวทย์ก็หายไป ตัวก็อปปี้ก็ถีบเท้าพุ่งเข้าใส่เมธานทันที แขนสองข้างสะบัดโซ่ที่ยาวขึ้นหมายเข้าโจมตี แต่เมธานก็ไม่ยืนเฉย วงเวทย์สีขาวบนล่างตัวของเจ้าหมาแตกกระจายเป็นแสงสว่างจ้า ชิ้นส่วนของวงเวทย์ก็รวมตัวเข้าที่ร่างของเมธาน

ผมยกแขนขึ้นบังแสง หลับตาแน่นเนื่องจากไม่อาจทนต่อแสงสว่างขนาดนั้นได้ เมื่อแสงหายไปจึงกลับมาลืมตาได้อีกครั้ง

ขนสีขาวปรากฎในสายตา ความใหญ่โตของมันทำให้ทางเดินดูคับแคบไปถนัดตา

เจ้าหมายักษ์ของผมกลับมาแล้ว!

พวงหางสีขาวสะบัดใส่ห้องขังด้านซ้ายผมอย่างแรงก่อให้เกิดเสียงดังสนั่น ในครั้งแรกมันทำให้ซี่กรงเหล็กหนาโค้งงออย่างบิดเบี้ยวเลยทีเดียว พลันระลอกที่สองที่พวงหางพาดเข้าซี่กรงก็หลุดไปทั้งยวง

ผมอ้าปากค้างกับพลังอันมหาศาลนั้นทันที แทบไม่อยากเชื่อว่าหางอันเบาและแสนนุ่มที่ผมเคยสัมผัสจะมีพลังทำลายล้างถึงขนาดนี้!

ดูเหมือนที่เลนินเตือนจะอันตรายจะอันตรายจริงๆ

ผมยืนมองเมธานเคลียร์พื้นที่เงียบๆ ครั้นจะหาตัววิน่าริน่าในห้องนี้ผมว่าคงไม่เจอแล้ว เพราะห้องขังทุกห้องโดนเมธานกวาดรวมเป็นห้องเดียวอย่างเละเทะไปเรียบร้อยแล้ว

แกร่ง!

เสียงโซ่กระทบขึ้นเป็นระรอกใหม่ ดูเหมือนตอนที่เมธานคืนร่างเดิมจะทำให้ตัวก็อปปี้ชะงักไปหลายวินาที (ซึ่งก็หมายถึงเมธานสร้างความพินาจให้ห้องนี้ในไม่กี่วินาทีเช่นกัน...) เปิดโอกาสให้เมธานมีเวลาพอที่จะทำให้ตัวเองเดินเหินสะดวก

โซ่เส้นยาวสะบัดอย่างแรง ตัวก็อปปี้กระโดดสูงเหนือศีรษะของเมธานหมายจะใช้โซ่พันธนาการ แต่ถึงแม้เมธานจะตัวใหญ่ก็ใช่จะเชื่องช้า นับว่าไอ้หมอนั่นบ้ามากที่กระโดดพุ่งเข้ามาตรงๆ เพราะทันทีที่จะโซ่จะถึงตัวเมธาน มันก็เข้ามาในระยะการโจมตีของเมธานพอดี!

อุ้งเท้าใหญ่ของเมธานสะบัดตบเข้าที่ตัวก็อปปี้ทันทีจนมันปลิวไปติดผนังด้านข้างอย่างแรง เมธานไม่รอให้มันฟื้นตัววิ่งเข้าไปสะบัดหางตบเข้าจนกำแพงแตกร้าวก่อนจะกระโดดออกมายืนคุมเชิงอยู่ห่างๆ เพื่อดูผลงานของตัวเอง

แต่แทนที่จะเห็นภาพเลือดสาดของตัวก็อปปี้ เรากลับได้เห็นตุ๊กตาตัวหนึ่ง ข้อต่อแต่ละที่พังเสียหายหนักจากแรงกระแทก ส่วนท้องและบริเวณหน้าอกปริแตก เจ้าตุ๊กตานั่งคอพับอยู่เงียบๆ แต่ที่ยืนยันตัวตนได้ดีที่สุดคือโซ่เส้นยาวที่แขนขา

ตัวก็อปปี้กลายเป็นตุ๊กตาไปแล้ว!?

"หมอนี่เป็นตุ๊กตาเหรอ" ผมสาวเท้าเข้าไปยืนข้างเมธานแล้วมองซากตุ๊กตาอย่าสงบ แต่ก็ยังอดระแวงไม่ได้เพราะการต่อสู้จบไวมาก ใช้เวลาไม่ถึงนาทีด้วยซ้ำ!

"น่าจะใช่ครับ ตรงหน้าอกมีชิ้นส่วนวงเวทย์แตกอยู่ ผมคิดว่าคงเพราะถูกผมทำลายไปมันก็เลยหยุดทำงาน" เมธานอธิบาย ตอนนี้เจ้าหมากลับมาอยู่ในท่านนั่งสบายๆ เรียบร้อยแล้ว

"ก็แปลว่าวงเวทย์ถูกทำลาย เวทย์นั่นก็สลายไปด้วยเหรอ" ผมถามต่ออย่างสงสัย

"ปกติก็ใช่ครับ"

แปลว่ามีกรณีที่ไม่ปกติด้วยอย่างนั้นสินะ...

"แต่มันนิ่งไปแล้ว นี่คงถือว่าเป็นกรณีปกติได้สินะ"

"น่าจะใช่ครับ" เมธานตอบก่อนจะย่อตัวแล้วหันหน้ามาถามผม "คุณจะขึ้นมามั้ย"

ผมไม่ปฏิเสธ ปีนขึ้นหลังเมธานอย่างว่าง่าย หลังจากนั้นเราก็เดินสำรวจเผื่อว่าจะมีอะไรเหลือรอดจากโศกนาฏกรรมเมธานทำลายล้างได้ แต่นั่นแหละ ผมบอกแล้วว่าไม่มีอะไรเหลือรอดหรอก

"ฉันล่ะไม่อยากไปห้องต่อไปเลยจริงๆ" ผมพึมพำ ตอนนี้เมธานกลับมาหดเท่าเดิมแล้ว ไม่ใช่เพราะอะไรหรอก ถ้ายังอยู่ร่างเดิมดูจากขนาดตัวของเขาคงผ่านประตูไม่ได้ ครั้นจะพังขอบประตูผมคิดว่าคงไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก สุดท้ายเลยมาลงเอยแบบนี้ล่ะ

"ผมจะปกป้องเดลเอง"

"ขอบใจนะ" ผมพูดก่อนจะใช้มือผลักประตูออกแล้วแง้มหน้าเข้าไปสำรวจ ห้องถัดมาเหมือนจะไม่ใช่ที่เดียวกันกับห้องขังเลย

ห้องขนาดใหญ่คือสิ่งแรกที่ผมเห็น ชิดขอบกำแพงทุกด้านมีชั้นหนังสือเขลอะฝุ่นและเต็มไปด้วยหยากไหย่ มีตู้เสื้อผ้า และเตียงนอนสำหรับหนึ่งคน โต๊ะและเก้าอี้สำหรับอ่านหนังสือ เพดานสีขาวซีดมีหลอดไฟติดอยู่หลายหลอดทำให้ห้องนี้สว่างไสวไปหมด แต่...ทุกอย่างล้วนเหมือนถูกทิ้งไว้เมื่อนานมาแล้ว ห้องนี้แทบจะไม่มีอะไรนอกจากนี้อีกแล้ว

พื้นที่ว่างจำนวนมากทำให้ห้องดูเงียบเหงาอย่างประหลาด

และอีกอย่างคือห้องนี้ไม่มีตัวประหลาดอะไรออกมาแบบที่คิดไว้ในตอนแรก ไม่มีตัวก็อปปี้หรืออะไรสักอย่างที่ดูเป็นแบบนั้น

"เมธานนายเห็นอะไรที่น่าจะเป็นอุปสรรคในห้องนี้มั้ย" ผมก้มหน้าลงมองสิ่งมีชีวิตสีขาวสะอาดซึ่งกำลังมองดูทุกส่วนของห้องอย่างสนอกสนใจ

“ผมคิดว่าท่านเลนินต้องชอบที่นี่มากแน่ๆ” เมธานตอบไม่ตรงประเดน

“ฉันถามนายเรื่องนั้นซะที่ไหนล่ะ” ผมต่อว่าเจ้าหมาแล้วกรอกตาอย่างเอือมๆ ก่อนจะเดินเข้าห้องไป นั่นทำให้ผมแปลใจขึ้นมาเรื่องหนึ่งคือ

“เมธาน นายเห็นเหมือนฉันมั้ย” ผมมองตามเจ้าหมาที่เดินเรียบๆ เคียงๆ มองหนังสือบนชั้นอย่างตื่นเต้นเป็นพิเศษ ดูจากชั้นหนังสือของเลนินในคฤหาสน์ผมก็รู้อยู่หรอกว่าเธอชอบมัน แต่ก็แอบน้อยใจหน่อยๆ ที่เมธานมากับผมแล้วแต่กลับให้ความสนใจกับคนที่ไม่ได้อยู่ด้วย

อ่า... ผมนี่งี่เง่าชะมัด บางทีผมอาจติดนิสัยขี้หวงของเมธานมาด้วยก็ได้ ฮ่าๆ

“ผมไม่รู้ว่าคุณหมายถึงอะไร” เมธานหยุดเดินแล้วหันมามองผม “หรือคุณหมายถึงหนังสือพวกนี้หรือ”

“ไม่ใช่ๆ โธ่ นายดูสิ ห้องนี้ไม่มีประตูไปห้องถัดไปนะ”

 “จริงด้วย ขอโทษครับ ผมมัวแต่สนใจหนังสือ” เมธานหงอยลงทันตา

“ไม่เป็นไรหรอก นายมาช่วยฉันหาดีกว่า ดูเหมือน “อุปสรรค” ที่สองแฝดนั่นพูดถึงจะไม่ได้จำกัดในวงแคบล่ะนะ” ผมลองสุ่มหยิบหนังสือในชั้นที่อยู่ใกล้ประตูออกมาดู มันเป็นนิทานเล่มหนา หนามากจนตอนแรกผมนึกว่าเป็นหนังสือวิชาการอะไรสักอย่าง หน้าปกสีน้ำตาลเป็นภาพเขียนมังกรสีดำตัวเขื่องนอนขดล้อมเด็กชายตัวเล็กๆ ที่หลับอยู่ด้านใน ชื่อเรื่องเขียนเป็นตัวอักษรสีทองตวัดอย่าสวยงาม “เดอะ ดราก้อน ออฟ เอเดนเซีย?”

The Dragon Of  Adensia หรือตำนานมังกร เป็นนิทานพื้นเพที่เด็กทุกคนรู้จัก สุดยอดเลย นี่มันฉบับเต็มนี่นา” เมธานวิ่งมาเงยหน้ามองผมด้วยสายตาระยิบระยับ จนผมอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปลูบหัวเขา บางทีที่เจ้าหมาสนใจห้องนี้ในคราแรกที่เห็นคงไม่ใช่เพราะเลนินเพียงอย่างเดียวแต่เจ้าตัวก็หลงรักหนังสือด้วยเหมือนกัน

“นายรู้จักเหรอ” ผมนั่งยองๆ ลงหน้าเมธานก่อนจะวางหนังสือเล่มนั้นลงเปิดออกดู ด้านในเป็นนิทานเรื่องยาวหรือจะเรียกว่านวนิยายก็คงได้ มีภาพประกอบคละอยู่ตามหน้าหนังสืออย่างน่าสนใจ

“เลนินอ่านให้ผมฟังเมื่อก่อน” เมธานนั่งมองตามหน้าหนังสือที่ผมเปิดผ่านไปเรื่อยๆ พร้อมอธิบาย “ตำนานเกี่ยวกับมังกรที่ถูกพระราชามนุษย์ซื้อตัวมาเลี้ยง แต่ด้วยความที่มังกรน้อยพยศเพราะมนุษย์ฆ่าพ่อแม่ของมันจึงถูกคุมขังไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวัน วันหนึ่งมีเด็กชายถูกปล่อยลงมายังคุกของมังกร มังกรกลับไม่ได้ฆ่าเขาอย่าเช่นทุกครั้งที่เห็นมนุษย์ เด็กชายถามทำไมจึงไม่ฆ่าเขาเสีย มังกรไม่ตอบแต่ถามกลับไปว่า แล้วทำไมเจ้าจึงอยากตาย เด็กชายก็ตอบว่าเพราะตนไม่เหลือใคร ตนเกิดมาโดดเด่นและฉลาดเฉลียว พระราชาที่ไม่อยากให้ใครล้ำหน้าไปกว่าบุตรตนจึงยัดเยียดข้อหาให้ครอบครัวเขา ทั้งหมดจึงถูกฆ่า เด็กชายหนีมาได้สุดท้ายก็ถูกจับจึงถูกโยนลงมาที่นี่อย่างไรเล่า อาจเพราะมังกรเห็นว่าเด็กชายมีเรื่องราวคล้ายตนจึงไม่ยอมฆ่า แม้เด็กชายตรงหน้าอยากตายขนาดไหนก็ตาม ไปๆ มาๆ สุดท้ายทั้งสองจึงเป็นเพื่อนกัน ด้วยความฉลาดของเด็กชาย ทั้งสองจึงวางแผนหนีออกจากคุกสำเร็จ”

อยู่ๆ เมธานหยุดเล่าไปเสียดื้อๆ “ทำไมไม่เล่าต่อล่ะ”

“เลนินไม่ยอมเล่าให้ผมฟังต่อ เธอบอกว่า...-”

“เจ้ารู้หมดมันก็ไม่น่าสนุกสิ” ผมพูดขัดเมธานขึ้นอย่างรู้ใจเทพีสาว

“คุณรู้ได้ยังไง!” เมธานมองผมด้วยตาเบิกกว่าเท่าไข่ห่าน นั่นทำให้ผมหลุดขำออกมา

“ฮ่าๆ ไม่รู้ก็แปลกแล้ว ขนาดทางข้างหลังประตูเธอยังไม่ยอมบอก ถ้าตัดเรื่องไปดื้อๆ แบบนั้นเหตุผลคงไม่ไกลกันมากหรอก เหอะๆ” ผมอธิบายแล้วปิดหนังสือนิทานเล่มหนาก่อนจะถือไปโยนไว้ที่เตียง เมธานวิ่งตามผมมาอย่างสนอกสนใจ

“เดลจะไม่อ่านหน่อยเหรอ” เขาถามด้วยน้ำเสียงปนผิดหวัง

“อ่านน่ะอ่าน แต่ตอนนี้หาประตูก่อนดีกว่า นายก็ลองหาริน่าวิน่าดูแล้วกันว่าพวกเธออยู่ห้องนี้มั้ย”

ผมเดินเรียบไปตามชั้นหนังสืออย่างสำรวจ เมื่อก่อนก็เคยดูหนังนักสืบที่มีฉากดึงหนังสือแล้วมีทางลับเปิดออกมาอะไรแบบนั้นอยู่บ้าง หวังว่าห้องนี้จะมีกลไกแบบนั้นนะ

"ที่นี่ไม่เห็นจะมีตรงไหนให้ซ่อนเลยนะครับ" เมธานบ่นพึมพำขณะเดินสำรวจ "เดี๋ยวค่อยหาก็ได้นี่ครับ"

"หาไปเหอะน่า" ผมตอกกลับด้วยรู้ว่าเจ้าหมาเกิดอาการอยากฟังตอนต่อของนิทานที่ค้างคามานานหลายปี

"ครับ..." เจ้าหมาครางเสียงหงิง

ผมไล่สายตาผ่านหนังสือแต่ละชั้นไปเรื่อยๆ ความสูงของเพดานทำให้ห้องนี้สามารถมีชั้นหนังสือสูงถึง 7 ชั้น ชั้นบนๆ ผมต้องถอยออกมายืนอยู่ห่างๆ ถึงจะเห็น

"หือ..." เดินไปเรื่อยๆ ผมก็เห็นหนังสือและรอยต่อระหว่างชั้นที่ผิดปกติ หนังสือสันสีม่วงอยู่ลึกเข้าไปกว่าเล่มอื่นที่ถูกจัดให้สันเรียงกันสวยงาม และรอยต่อระหว่างชั้นหนังสือชั้นนี้แคบกว่าปกติเล็กน้อย "หวังว่าจะใช่นะ"

ผมตัดสินใจดึงหนังสือเล่มนั้นออกมาข้างนอก ทันใดนั้นชั้นหนังสือก็สั่นไหว มันค่อยๆ เคลื่อนที่ออกจากจุดเดิมช้าๆ เผยให้เห็นประตูไม้ที่ซ่อนอยู่ข้างหลัง ผมลอบตื่นเต้นในใจ ไม่อยากเชื่อว่าจะเป็นทริกเดียวกันกับในหนัง!


--------------------


สวัสดีค่ะทุกคนเรากลับมาแล้ว (รู้สึกซึ้งในรสพระธรรมและปวดหลังกับการนั่งสมาธิ) ต้องขอโทษที่เมื่อวานไม่ได้อัพนะคะ พอดีท่านพี่ป่วยเลยอัพให้ไม่ได้ ;w; ถ้าเป็นไปได้จะทำตอนพิเศษมาขอโทษนะคะ งุ่ยๆ ;3;

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

450 ความคิดเห็น

  1. #44 Azlyss (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 20:10
    ห้องนี้ทำเอาต่อมกระหายหนังสือเราทำงานเลยค่ะ
    ชอบมากกก เราชอบอ่านหนังสือ ที่ไม่ใช่หนังสือเรียนนะ
    ให้อยู่ทั้งวันเราก็อยู่ได้นะห้องนี้
    จะอ่านให้ตาแฉะเลย ~
    #44
    1
    • #44-1 kidochigi(จากตอนที่ 7)
      11 ตุลาคม 2559 / 20:19
      ฮ่าๆๆๆ เมธานบอกว่า "ผมก็เหมือนกันครับ" แน่ะค่ะ
      #44-1
  2. #36 Kronos-Hades (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 19:27
    เป็นกำลังใจให้ค่าาาสู้ๆ
    #36
    1
    • #36-1 kidochigi(จากตอนที่ 7)
      10 ตุลาคม 2559 / 22:00
      เดล:ขอบคุณครับ
      #36-1
  3. #35 gam20122541 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 18:35
    สู้ๆนะคะไรท์ มาต่อเร็วๆนะคะ
    #35
    1
    • #35-1 kidochigi(จากตอนที่ 7)
      10 ตุลาคม 2559 / 18:44
      เดล:แม่บอกว่า "โอเคจ้า" ครับ//นั่งลูบขนเมธานเล่น
      #35-1
  4. #34 prim_wachiraya (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 18:11
    จากบทตอนนี้ทำให้เราได้บรรลุแล้วว่า"ประโยชน์ของการดูที่เกี่ยวกับประตูกลบ่อยๆ มันมีประโยชน์อย่างนี้นี่" 555
    แต่งต่อไปนะ สู้ๆ
    #34
    1
    • #34-1 kidochigi(จากตอนที่ 7)
      10 ตุลาคม 2559 / 18:14
      เดล:อย่าดูถูกคอหนังสืบสวนเชียวนะครับ ฮ่าๆๆ
      #34-1
  5. #33 Kronos-Hades (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 17:53
    เป็นกำลีงใจให้ค่ะ สู้ๆ
    #33
    1
    • #33-1 kidochigi(จากตอนที่ 7)
      10 ตุลาคม 2559 / 12:48
      ขอบคุณค่าา @-@a
      #33-1
  6. #32 gam20122541 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2559 / 22:56
    มาต่อเร็วๆนะคะ
    #32
    1
    • #32-1 kidochigi(จากตอนที่ 7)
      10 ตุลาคม 2559 / 12:47
      โอเคจ้าาา \×+×/
      #32-1