Adensia of Magician พรแห่งเวทย์ทั้ง 7 ภาค ผู้มาเยือนจากซานน์ดีน

ตอนที่ 6 : Chapter 5 : อย่าเผลอตัวไปกับความน่ารักถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นเด็กก็ตาม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 829
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    10 ต.ค. 59


Chapter 5 : อย่าเผลอตัวไปกับความน่ารักถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นเด็กก็ตาม


ผมเดินผ่านความมืดมาไม่ต่ำกว่าห้านาที บางครั้งผมก็สับสนว่าตัวเองเดินมาถูกทางหรือเปล่า บางครั้งก็กลัวว่าจะเดินชนอะไรสักอย่างเข้าหรือเปล่า หรือบางทีพื้นข้างหน้าที่ผมก้าวไปอาจจะหายไปหรือเปล่า

ความมืดทำให้ผมฟุ้งซ่านไปหมด ฮ่าๆ แต่ผมรู้ว่าไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว ผมยังมีเมธาน นั่นก็ช่วยให้เบาใจได้หน่อย

เสียงฝีเท้าของผมดังเป็นจังหวะการก้าวเดิน ในที่สุดประตูบานใหญ่ก็ปรากฏต่อสายตา มันตั้งตระง่านโดดเด่นท่ามกลางความมืดอันว่างเปล่า ผมเร่งฝีเท้าขึ้นเพราะรู้สึกว่า ประตูบานนั้นต้องเป็นทางออกแน่นอน

เมื่อวิ่งมาถึงตรงหน้าประตู ผมไล่สายตาพิจารณาลวดลายหญิงสาวใบหน้างดงามสองคนนั่งหันหน้าเข้าหากัน ดวงตาทั้งสองหลับพริ้ม ในมือทั้งสองประคองหัวกระโหลกไว้บนหน้าตัก เพราะเป็นประตูไม้ไร้สีสันจึงไม่อาจบอกได้ว่าชุดเดรสยาวคร่อมฝ่าเท้าของพวกเธอเป็นสีอะไร แต่ที่แน่ๆความวิจิตและรายละเอียดถ้าถูกนำไปประมูลราคาคงสูงใช่เล่น นั่นทำให้ผมอดเอ่ยปากชมไม่ได้เลย “สุดยอด... สวยมาก”

ถึงแม้จะอยากนั่งพิจารณาภาพให้มากกว่านี้แต่ผมจำเป็นต้องไปต่อ ขณะที่ผมยื่นมือหมายจะผลักบานประตูใหญ่ แต่แล้วก็ตกชักมือกลับแล้วถอยหลังอย่างตกใจ ไอดำมืดลอยออกมาจากภาพสลักบนบานประตู มันจับตัวเป็นกลุ่มก้อนสองอันอย่างช้าๆ

ประตูผีสิงหรอกเหรอ!?

“ใจเย็นๆ ก่อนเดล พวกเธอคือผู้เฝ้าประตูน่ะครับ” เมธานปลอบผม ดวงตาของเขาจ้องไปที่กลุ่มก้อนสีดำไม่วางตา ถึงแม้น้ำเสียงของเด็กชายในหัวจะเรียบนิ่ง แต่ผมก็สัมผัสได้ถึงความระแวดระวังด้วยเช่นกัน

"ผู้เฝ้าประตู?" ผมทวนคำด้วยความสงสังถามเจ้าหมาที่อยู่ในอ้อมแขน แต่เสียงที่ตอบกลับมากลับเป็นเสียงของเด็กผญ.สองคน ที่ยืนแทนที่กลุ่มก้อนสีดำเมื่อครู่

"ใช่แล้ว ข้าคือผู้เฝ้าประตู" เสียงเล็กๆ 2 เสียงสอดประสานกันอย่างพร้อมเพรียง ผมเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ

ตรงหน้าผมคือเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารัก 2 คน ใบหน้าของทั้งสองไม่ต่างกันเลยแม่แต่น้อย พวงแก้มใสน่ารักน่าชัง ดวงตากลมโตสีแดงเลือด ริมฝีปากเล็กๆ ยกยิ้มบางส่งเสริมใบหน้านั้นให้น่าเอ็นดู ชุดเดรสสีขาวมีลูกไม้สีดำตกแต่งเล็กน้อย สิ่งเดียวที่ทำให้ผมหาความแตกต่างระหว่างเด็กสองคนนี้ออกคือเรือนผมสีดำและสีขาว

ตุ๊กตาชัดๆ น่ารักเป็นบ้าเลย ถ้าไม่ใช่ว่าสีผมต่างกันล่ะก็คงพูดได้เต็มปากว่าพวกเธอนี่เหมือนกันอย่างกับแกะ!

"มนุษย์" เด็กผมขาวลอยเข้ามาหาผม เธอมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า ส่วนผมก็มองตามเธอเช่นกัน ตอนนี้ผมไม่ค่อยจะตกใจเรื่องคนที่ลอยไปลอยมาได้สักเท่าไหร่ เพราะชักจะเห็นมาเยอะจนชินแล้ว เหอะๆ

"ข้าไม่แน่ใจ เขาไม่ใช่" เด็กผมดำลอยเข้ามาเสริม ทั้งสองคนลอยไปมารอบๆ ตัวผมเหมือนต้องการพิจารณาอะไรบางอย่าง ผมตัดสินใจยืนรออย่างสงบปล่อยให้พวกเธอมองเท่าที่อยากมอง

"ข้าคิดออกแล้ว ท่านคือเดลลิน" เด็กผมขาวเอ่ยขึ้นมาในที่สุด พอเด็กผมดำได้ยินเธอจึงอุทานออกมาอย่างตกใจ แล้วทั้งสองจึงลอยมาอยู่ตรงหน้าผมอีกครั้ง เธอจับมือกันแล้วย่อตัวทำความเคารพอย่าอ่อนช้อย

พอรู้ว่าเป็นผมแล้วจำเป็นต้องเปลี่ยนท่าทีขนาดนี้เลย?

"ขออภัยที่เสียมรรยาทเจ้าค่ะ ข้าริน่าเจ้าค่ะ" เด็กผมดำทาบมือเล็กๆ ที่ว่างอยู่ลงที่กลางอก เธอส่งยิ้มหวานแสนน่ารักน่าเอ็นดูมาให้ผม ผมเองเองก็ยิ้มตอบกลับเธอไปเช่นกัน

"วิน่าเจ้าค่ะ" เด็กผมขาวพูดแล้วทำตามเด็กผมดำทุกอย่างราวกับกดรีเพลย์

ที่สุดนี้ผมก็ได้แต่ควบคุมตัวเองไม่กระทำอุกอาจอย่างการพุ่งไปรวบตัวเด็กสองคนมาไว้ในอ้อมกอดด้วยกลัวข้อหาพรากผู้เยาว์ ...ว่าแต่โลกนี้มีกฎหมายเรื่องนี้รึเปล่าหว่า? 

ล้อเล่นน่า ผมไม่ใช่คนอย่างนั้น

"ทำไมพวกเธอถึงรู้จักฉันล่ะ" ผมถามด้วยน้ำเสียงแปลกใจ ส่วนมือก็กระชับเมธานแน่นเพื่อไม่ให้ตัวเองเผลอทำอะไรชวนคุก

“ผู้ที่เกี่ยวข้องกับเทพทั้ง 7 รู้จักคุณหมดนั่นแหละครับ” เมธานตอบแทน เขาหาวออกมาหลังจากนั้นจึงแนบหน้าเข้ากับแผงอกของผม หลับตาพริ้มผ่อนลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะ

"อย่าหลับสิเฟ้ย!" ผมก้มลงไปกระซิบกับเจ้าหมาบ้าที่นอนไม่รู้จักเวล่ำเวลา แน่นอนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ถ้าเจ้าหมานี่ได้หลับแล้วไม่ตื่นง่ายๆ แน่ นั้นเป็นสิ่งที่ผมได้รู้มาจากเหตุการณ์เมื่อเช้าล่ะ

"ท่านเดลลินๆ" เสียงเด็กทั้งสองคนเรียกเสียงใส ผมเงยหน้าขึ้นจากเมธานแล้วผงะถอยหลังเพราะตุ๊กตาน้อยทั้งสองดันมาร่วมวงก้มมองเมธานหลับกับผมด้วย "ท่านต้องการจะผ่านทางใช่หรือไม่เจ้าคะ"

"อ่า ใช่แล้วล่ะ ให้พวกเราผ่านไปได้มั้ย" ผมบอกกับพวกเธอ

"ถ้าเช่นนั้นท่านต้องเล่นเกมกับข้าก่อน" เสียงเด็กหญิงทั้งสองพูดขึ้นอย่างพร้อมเพรียง ผมอดคิดไม่ได้ว่าทำไมพวกเธอถึงรู้ว่าอีกคนจะพูดอะไร แต่ก็เคยได้ยินล่ะนะว่าฝาแฝดสื่อใจถึงกันได้

แล้วเกมที่พวกเธอพูดถึงมันอะไรล่ะ

"เกม? เกมอะไร" ผมถามต่อไป เด็กสองคนตรงหน้าลอยถอยไปยืนห่างผมพอสมควร พวกเธอมองหน้ากันแล้วยกยิ้มหัวเราะคิกคัก มันควรจะฟังดูน่ารักนะ แต่ผมเริ่มสังหรณ์ใจไม่ดีชอบกล

"เล่นซ่อนหาเจ้าค่ะ" พวกเธอตอบก่อนลอยเข้ามาประกบข้างผม พวกเธอลอยมาเกาะแขนทั้งสองข้างของผมแล้วจึงพูดต่อด้วยน้ำเสียงออดอ้อน "ท่านจะเล่นกับพวกข้าได้หรือไม่เจ้าคะ"

"ข้าเหงาเจ้าค่ะ" เด็กผมดำทำหน้าเศร้าสร้อย เธอบีบต้นแขนผมแน่น น้ำเสียงที่เอื้อนเอ่ยราวกับจะขาดใจ

อึก... ดาเมจความน่ารักนี่มัน

"ข้าก็ด้วยเจ้าค่ะ" เด็กผมขาวเสริม ในที่สุดความอดทนของผมก็ขาดผึ่งด้วยความสงสารและไม่อาจทานทนเห็นใบหน้าน่ารักๆ ต้องเศร้าได้

"ก็ได้ ฉันจะเล่นกับพวกเธอ อย่าทำหน้าเศร้าแบบนั้น" ผมยิ้มส่งให้พวกเธออย่างเอ็นดู ทว่าเมื่อก้มลงไปมองใบหน้าของเด็กทั้งสองใบหน้าเศร้าสร้อยเมื่อครู่กลับหายไปแทบจะทันที คิ้วขวาของผมกระตุกรัวๆ

อย่าบอกนะว่า...

"พันธสัญญาเสร็จสิ้น!" เด็กทั้งสองผละออกจะแขนของผม พวกเธอลอยไปทัชฝ่ามือกันเสียงดังป้าบแล้วหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข ราวกับใบหน้าเมื่อไม่นานมานี้ไม่เคยมีอยู่

ผมถูกหลอกเสียแล้ว!

"นี่พวกเธอหลอกฉันเหรอเนี่ย--..." ผมร้องโอครวญไม่ทันจบเสียงก็ถูกกลืนหายไปพร้อมกับความมืดรอบๆ

ราวกับมีใครเปิดไฟให้ห้องที่มืดมิด ความมืดถูกแทนที่ด้วยแสงสว่างนวลๆ ของหลอดไฟ เผยให้เห็นห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ห้องหนึ่ง เครื่องเรือนต่างๆ ถูกวางไว้ระเกะระกะไปหมด เก้าอี้กับโต๊ะทำงานวางอยู่กลางห้อง เสื้อผ้าถูกวางกองไว้ที่มุมอับโดยมีส่วนหนึ่งอยู่ในตะกร้าสภาพดูเละเทะไร้ระเบียบสิ้นดี ทีวีเล็กๆ วางอยู่ตรงข้ามกับเตียงนอนสีขาวตุ่นๆ พัดลมที่แขวนอยู่บนเพดานมีใยแมงมุมเกาะอยู่ประปราย หน้าต่างที่อยู่ด้านหลังห้องถูกปิดตาย ทุกอย่างในห้องทำให้ผมรู้ได้ทันที

ที่นี่คือห้องเช่าของผมนั่นเอง

"ทำไมฉันมาอยู่ที่นี่ได้..." ผมหันไปมองซ้ายขวา สภาพห้องเหมือนวันสุดท้ายที่ผมอยู่ในโลกนั้นไม่มีผิดรกเหมือนเดิมเป๊ะเลย!

"ท่านเดลลินๆ" เสียงของเด็กหญิงฝาแฝดดังขึ้น ผมมองหาต้นเสียงแต่สุดท้ายก็ไม่พบ "ต่อจากนี้ข้าจะอธิบายกติกา"

"กติกางั้นเหรอ" ผมกระชับเมธานที่อยู่ในอ้อมแขน รับรู้ถึงปฏิกิริยาของสิ่งมีชีวิตที่เต็มไปด้วยขนเริ่มขยับตัว ผมก้มลงมองแล้วผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก

เมธานเงยหน้ามองผมก่อนจะหันหน้าไปมองสภาพแวดล้อมใหม่ เขายันตัวออกจากอ้อมแขนของผมแล้วกระโดดลงไปสำรวจทั่วห้อง

“ที่นี่ที่ไหนเหรอเดล เรามาถึงแล้วหรือครับ” เมธานเงยหน้าขึ้นมองผมอย่างสงสัย เขาย่นจมูกตลอดเวลาหลังจากตื่น แน่นอนผมไม่สงสัยเลยสักนิด ห้องสกปรกๆ นี่ส่งกลิ่นตุๆ ออกมาตลอดเวลา ตัวผมที่หายไปจากห้องนี้ไม่กี่วันยังรู้สึกไม่สบายปอด

ห้องนี้มีกลิ่นมาตั้งแต่แรกแล้วนะ ไม่ใช่เพราะผมด้วย!

คงเป็นเพราะไม่มีหน้าต่างให้เปิดระบายอากาศนั่นแหละ แต่ด้วยราคาค่าเช่าแล้วผมก็ไม่ได้หวังกับมันมากนักหรอก เมื่อก่อนแค่หาที่ซุกหัวนอนได้ก็แทบจะไปนั่งขอบคุณพระเจ้าที่โบสถ์ห้าวันเจ็ดวันด้วยซ้ำ

"ยังหรอก ฉันดันตกปากรับคำจะเล่นเกมกับพวกเธอไปน่ะ" ผมส่งเสียงเหอะๆ ถ้าหากไม่รับปากพวกเธอเราอาจผ่านประตูไปได้โดยไม่ต้องทำอะไรเลยก็ได้ใครจะไปรู้

“ไม่ต้องใส่ใจหรอกครับ อย่างไรเสียทุกคนที่ผ่านทางนี้ก็ต้องเล่นเกมกับพวกเธอ พวกผู้เฝ้าประตูชอบมีเงื่อนไขแบบนี้เสมอ...” เมธานเดินไปเขี่ยๆ กองเสื้อผ้าตรงมุมห้องแล้วย่นจมูกหนักกว่าเดิม “สรุปแล้วที่นี่ที่ไหนเหรอครับ สกปรกมากเลย”

อึก... ผมก็รู้ว่ามันสกปรก แต่พอเจอคนพูดใส่หน้าแบบนี้ก็เจ็บไม่เบาเลยแฮะ

"ห้องของฉันเอง" ผมพูดอย่างปลงๆ พร้อมปล่อยตัวนั่งลงบนเตียงจนมันส่งเสียงดังเอี๊ยด อดสงสัยไม่ได้ว่าเกมนี้มันจะเป็นไปทางไหนกันแน่ บางทีอาจเพราะผมตายมาครั้งหนึ่งแล้วก็ได้ ...ผมถึงได้รู้สึกว่ามันน่าสนุก

แต่ก็ยังหวังอยู่ดีว่าเกมนี้คงไม่ถึงตาย

“ห้อง? เมธานถามขึ้นมาอีก แววตาใสคู่นั้นจ้องมาที่ผมอย่างใคร่รู้ เมธานคงไม่รู้ว่าที่ๆ ผมจากมาก็ไม่ต่างจากเอเดนเซียเท่าไรนักจึงได้สนอกสนใจเป็นพิเศษ หากรู้จักเจ้าหมาต้องบอกว่ามันน่าเบื่อแหงๆ

"ถ้าเช่นนั้นข้าจะอธิบายกติกาล่ะนะเจ้าคะ" ผมยังไม่ทันตอบเมธานเสียงของริน่าวิน่าก็ดังขึ้นขัดขังหวะอย่างหงุดหงิดนิดๆ ดูเหมือนพวกเธอจะหมดความอดทนที่จะรอให้บทสนทนาของเราจบลง "ง่ายๆ คือพวกข้าซ่อน พวกท่านหา เมื่อหาพวกข้าพบจงขานชื่อของเรา"

"พื้นที่ๆใช้เล่นมีทั้งหมดห้าห้อง ไม่จำกัดเวลาเจ้าค่ะ" เสียงเล็กเสียงเดียวเสริม เพราะไม่เห็นหน้าผมจึงแยกไม่ออกว่าเสียงนี้เป็นของวิน่าหรือริน่ากันแน่

"จนกว่าจะหาพวกข้าพบ..." อีกเสียงเว้นจังหวะ พวกเธอหัวเราะคิกคักชอบอกชอบใจ

"พวกท่านต้องอยู่เล่นกับเราตลอดไป!"

 เสียงใสทั้งสองประสานร้องแล้วหัวเราะอย่างร่าเริง ทว่าผมต้องตกใจจนลุกพรวดขึ้นจากเตียง ตลอดไปเนี่ยนะ!?

เกมไม่อันตรายถึงชีวิตอย่างที่หวัง แต่ดันต้องติดอยู่ที่นี่ตลอดไปเนี่ยแย่กว่าอีก! "ท่าจะแย่แล้วแฮะ..."

“ไม่นานหรอกครับ ค่อยๆ หาพวกเธอเดี๋ยวก็เจอ ผู้เฝ้าประตูของ ”ซิลเลียน” ก็อย่างนี้แหละครับ”เมธานให้กำลังใจผมอย่างรู้ใจ จากนั้นเขาก็ดมพื้นไปทั่วทุกตารางนิ้วเหมือนกำลังหาอะไรอยู่

ใช้ทักษะแบบสุนัขตำรวจเหรอ?

"เจอกลิ่นพวกเธอมั้ย" ผมพูดแล้วลองก้มมองใต้เตียงเผื่อจะฟลุคเจอ แต่มันก็คงจะไม่ง่ายขนาดนั้น ไม่ต้องสงสัยเลยว่าสิ่งที่ผมเห็นคงไม่พ้นพื้นกระเบื้องสีฟ้าว่างเปล่า

“เจอสิครับ เต็มไปหมดเลยล่ะ” ผมขมวดคิ้วเดินตามเมธาน เขานั่งลงหน้าประตูทางออกของห้อง

“พวกเธออยู่หลังประตูนี่เหรอ” ผมย่อตัวลงนั่งยองๆ ข้างๆ เมธานแล้วมองประตูไม้ธรรมดาๆ เผื่อจะเจออะไรที่ช่วยนำทางเราบ้าง

“เปล่าครับ ที่นี่เป็นเวทมนต์ของพวกเธอ เพราะอย่างนั้นเลยมีกลิ่นของพวกเธอเต็มไปหมด ผมใช้จมูกของตัวเองไม่ได้เลย”เมธานผ่อนลมหายใจอย่าหงุดหงิดอุ้งเท้าเล็กๆ ยกขึ้นเขี่ยๆ พรมอย่างขัดใจ ผมเห็นแล้วอดยิ้มขันกับนิสัยเด็กๆ ของเขาไม่ได้

"แย่หน่อยนะ..." ผมพึมพำ ก่อนจะก้มมองเจ้าหมาซึ้งหางลู่หูตกไปเรียบร้อย "ไม่ต้องคิดมากน่า อย่างที่นายบอกตอนแรกไง ค่อยๆ หาพวกเธอไปก็ได้"

“อือ...” เมธานครางรับเสียงอ๋อย ผมเห็นเขาเศร้าจึงก้มตัวช้อนร่างขนนั้นขึ้นมาในอ้อมแขนอีกครั้ง เพื่อแสดงว่าตัวเองไม่ได้คิดมากจริงๆและหวังจะช่วยปลอบใจเขาได้บ้าง

"ไปกันเถอะ!" ผมตะบึงเสียงเรียกกำลังใจกับตัวเอง แขนและมือข้างหนึ่งอุ้มเมธานอีกข้างเอื้อมมือไปเปิดประตู "รอก่อนเถอะริน่าวิน่า ฉันจะหาพวกเธอให้เจอ!"

"แน่นอน! เช่นนั้น...เริ่มเกมได้!" เสียงทั้งสองตอบรับกลับมาปนกรี๊ดกราดราวกับเด็กได้ของเล่นใหม่ดังก้องพร้อมกับลูกบิดประตูเขลอะสนิมที่ถูกหมุนปลดล็อค

 

                พื้นซีเมนสีเทาทอดยาวไปจรดประตูลูกกรง ผมสาวเท้าอย่างเชื่องช้า ด้านซ้ายขวาขนาบข้างไปด้วยห้องขังสกปรกๆ หลายห้อง แสงสลัวจากหลอดไฟที่ไม่ทราบว่าเปลี่ยนครั้งล่าสุดตอนไหนกระพริบปริบๆไม่มีใครอยู่ด้านในสักคน

ความเงียบทำให้เสียงฝีเท้าของผมสะท้อนดังก้องแม้ว่าจะเป็นเท้าเปล่าก็ตาม ผมสูดหายใจเข้าลึก แล้วผ่อนมาอย่างเกร็งๆ

น่าขนลุกเป็นมาก ที่นี่มัน...

"เดลที่นี่ที่ไหนอีก" เมธานขยุกขยิกผมยังไม่ทันได้ตอบคำถามของเมธานเสียงหนึ่งก็ดังสะท้อนเรียกความสนใจ

ตึง!

ผมสะดุ้งไร้เสียงแต่เกือบปล่อยเมธานตกลงไป ดีที่ตั้งสติกลับมาทันไม่อย่างนั้นเจ้าหมาอาจหัวทิ่มพื้นไปแล้วก็เป็นได้ "เมื่อกี้เสียงอะไรน่ะ"

"ตรงนั้น!" เสียงเมธานตะโกนบอกผมในหัว ผมมองตามสายตาของเขาไปทันที พบว่าที่ๆ เรากำลังมองอยู่คือประตูลูกกรงตรงสุดปลายทางเดินนั่นเอง

แอ้ด...

ประตูเปิดออกอย่างเนิบช้าพร้อมปลายเท้าที่สาวเดินเข้ามาของบุรุษผู้หนึ่ง ผมสีน้ำตาลแดงยาวยุ่งเหยิงสะบัดพริ้ว ใบหน้าซูบตอบและดวงตาสีม่วงขุ่นมัวว่างเปล่า เสียงโซ่ลากพื้นเป็นจังหวะการก้าวเดินอย่างเนิบนาบ ร่างผอมโซที่ซ่อนไม่มิดอยู่ภายใต้เสื้อแขนยาวสีขาวตุ่นพร้อมกางเกงขายาวสีเดียวกัน มีโซ่เส้นหนึ่งโยงออกมาจากข้อเท้าข้างหนึ่งสู่อีกข้าง ที่แขนก็เช่นกัน

"นั่นมันฉันเหรอ!?" ผมมองอย่างตกใจ ขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ดวงตาเบิกกว้างมองอดีตหน้าตาตัวเองจากฝ่ายตรงข้ามไม่กระพริบนั่นแหละถึงแม้จะผอมไปมากแต่ใช่แน่! “นี่มันอะไรกันเนี่ย!?”

"คุณเหรอ? ไม่เหมือนเลย..."เมธานหรี่ตาเขามองชายตรงหน้าแล้วส่งเสียงขู่ผมเม้มปากแน่นหลังจากที่ได้ฟังความเห็นเรื่องหน้าตาของตัวเอง เมื่อก่อนผมไม่ได้แย่ขนาดนั้นเสียหน่อย... หมอนี่มันผอมไปต่างหากล่ะ

"หว่า~ ข้าลืมบอกไปเจ้าค่ะ ทั้งห้าห้องจะมีอุปสรรคเล็กๆ น้อยๆ ให้พวกท่านด้วย" เสียงวิน่าริน่าดังขัดตัวผมที่กำลังตกใจ พวกเธอยังโพล่มาแค่เสียงเหมือนเดิม

"ละ...แล้วต้องทำยังไงกับไอ้คนที่หน้าตาเหมือนฉันคนนี้ล่ะ!" ผมถามอย่างหวาดๆ ในขณะที่ชายหนุ่มตรงข้ามยังลากเท้าเข้ามาอย่างช้าๆ และใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

"ข้าจะยกตัวอย่างเคสนี้ให้ท่านเป็นพิเศษก็ได้เจ้าค่ะ" ทั้งสองอธิบายโดยมีผมและเมธานคอยฟังอย่างตั้งใจ "คนที่อยู่ตรงหน้าท่านเดลลินคืออุปสรรคของห้องนี้เจ้าค่ะ ทันทีที่เขาเข้าใกล้ท่านเดลลินในระยะที่กำหนดจะเริ่มทำการโจมตีท่านทันที"

"เฮ้ย!? แล้วจะให้ฉันทำยังไงล่ะ ระยะเท่าไหร่บอกมาให้ชัดทีสิ!" ผมตะโกนลั่น แล้วก้าวถอยหลังอย่างต่อเนื่องจนในที่สุดก็ชนประตู


--------------------


ตอนใหม่โผล่มาอีกตอน กระซิกๆ เด็กแฝดนี่ใครพอจะเดาออกบ้างเอ่ยว่าเป็นเผ่าพันธุ์ธาตุไหน มาลองเดากันเถอะค่ะ ฮุๆ (ริน่ากับวิน่าภาพประกอบจะออกแล้ว แต่เมธานกลับยังไม่มีวี่แวว ;w;)

ปุกาศๆ ตั้งแต่พรุ่งนี้ไรท์ต้องไปเข้าค่ายพุทธรรมจึงไม่อาจเอาโทรศัพท์ไปได้ แต่ทุกคนไม่ต้องห่วงเราได้ฝากให้ท่านพี่อัพให้แทนแล้ว แต่จะไม่ได้มาตอบเม้นไรงี้เฉยๆ นะคะ ขอให้ทุกคนสนุกกับนิยายน้อ เจอกันวันที่ 10

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

450 ความคิดเห็น

  1. #77 agonizingpain (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2559 / 19:06
    เด็กแฝดนั่นร้ายกาจค่ะ อุปสรรค 'เล็กๆ น้อยๆ' มากกกกก
    #77
    1
    • #77-1 kidochigi(จากตอนที่ 6)
      21 ตุลาคม 2559 / 19:52
      เล็กๆ น้อยๆ จริง จริ้งงง
      #77-1
  2. #43 Azlyss (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 20:02
    สองสาวแสบจริงๆ
    นึกว่าจะเกมซ่อนหาธรรมดาๆ
    ที่ไหนได้มีอุปสรรคด้วย
    เราแอบหลอนตรงร่างที่เหมือนกับเดลลิน
    เดินโซซัดโซเซยังกะซอมบี้ คุณพระะะ
    แอบนึกกลัวว่าอนาคตข้างหน้าเดลจะเป็นแบบนี้มั้ย
    นี่คิดไกลไปใช่มั้ยคะ5555555
    ขอให้ผ่านไปได้ง่ายๆนะ TwT
    ว่าแต่เดลได้พลังอะไรมาหว่า
    #43
    1
    • #43-1 kidochigi(จากตอนที่ 6)
      11 ตุลาคม 2559 / 20:16
      แสบแบบนี้เดาออกมั้ยคะว่าเผ่าพันธุ์ธาตุไหน
      พลังของเดลนี่... ตายจริง-- เอาเป็นว่าก็ต้องรอดูกันต่อไปค่ะ ฮ่าๆๆ
      #43-1
  3. #30 walaisaeng (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2559 / 13:27
    สู้ๆค่ะรอน้าาา อย่าหายแล้วไปลับนะ
    #30
    0
  4. #29 Kronos-Hades (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2559 / 20:00
    สู้ๆๆๆๆๆๆ
    #29
    0
  5. #28 Kronos-Hades (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 21:22
    เป็นกำลังใจให้ค่าาาา
    #28
    0
  6. #26 gam20122541 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 00:06
    มาต่อเร็วๆนะคะ
    #26
    1
    • #26-1 kidochigi(จากตอนที่ 6)
      5 ตุลาคม 2559 / 00:09
      ค่าาา ^^
      #26-1
  7. #25 walaisaeng (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 19:30
    สนุกมากค่ะไรท์แล้วมาต่อให้ด้วยอย่าหายไปไหนนะ
    #25
    1
    • #25-1 kidochigi(จากตอนที่ 6)
      4 ตุลาคม 2559 / 23:00
      จ้า ไม่หายไปไหนแล้วล่ะ
      #25-1
  8. #24 Kronos-Hades (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 18:14
    เกลียดเด็กค่าาาาา โดยเฉพาะเด็กผญ.!!!!!!เป็นกำลังใจให้ค่ะ สู้ๆ ไรต์ค่ะถ้ารีดคนนี้จิ้นช?ชจะเป็นไรมั้ย???
    #24
    1
    • #24-1 kidochigi(จากตอนที่ 6)
      4 ตุลาคม 2559 / 18:59
      เปิดกว้างค่ะ ไม่ว่าถ้าจะจิ้น ยังไงไรต์ก็สาววา--- แฮ่มๆ ไม่เป็นไรค่ะ ฮ่าๆ
      #24-1