Adensia of Magician พรแห่งเวทย์ทั้ง 7 ภาค ผู้มาเยือนจากซานน์ดีน

ตอนที่ 5 : Chapter 4 : อย่าหวังว่าจะได้คำตอบตรงๆ จากคนในเอเดนเซียเด็ดขาด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 885
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    10 ต.ค. 59


Chapter 4 : อย่าหวังว่าจะได้คำตอบตรงๆ จากคนในเอเดนเซียเด็ดขาด


                “อื้ม!เมธานลุกขึ้น กระโดดข้ามแม่น้ำแล้ววิ่งลึกเข้าไปในป่าอีก ไม่นานป่าหนาก็เริ่มบางลงเรื่อยๆ เราหลุดออกจากป่ามีสู้ทางเดินหินที่ล้อมด้วยพุ่มดอกไม้ ผมมองเห็นคฤหาสน์สองชั้นอยู่ไม่ไกลนัก

                คฤหาสน์มีรั้วเป็นไม้เตี้ยๆ ที่เหมือนจะสร้างไว้เพื่อความสวยงามมากกว่าประโยชน์ใช้สอย จะว่าไปที่นี่ก็ไม่ต้องคิดมากอะไรเรื่องขโมยด้วยจริงๆ นั่นแหละ ด้านในรั้วมีพุ่มไม้ประดับเรียงตัวออกดอกสีขาวดอกเล็กๆ แซมอยู่ ส่วนทางด้านประตูรั้วเป็นประตูเหล็กบานคู่ที่มีลวดลายดอกไม้ มองแล้วดูวิจิตงดงาม ความกว้างพอดีที่ตัวเมธานจะเข้าไปได้ ตัวคฤหาสน์ก็ไม่ได้ตกแต่งอะไรมาก ด้านหน้ามีประตูบานคู่บานใหญ่ 1 บาน ตัวคฤหาสน์ทั้งหลังทาด้วยสีขาวส่วนหลังคาเป็นสีส้ม หน้าต่างกระจกเรียงรายไปตามตัวคฤหาสน์ ดูจากหน้าต่างแล้วคงมีห้องไม่น้อยเลย

                พอเมธานวิ่งมาถึงด้านหน้า ประตูรั้วก็เปิดออกเอง ปล่อยให้เราเข้ามาข้างในได้โดยไม่มีการชะงัก เมธานย่อตัวลงหน้าประตูไม้บานใหญ่สีน้ำตาลของตัวคฤหาสน์ ผมปีนลงมายืนกับพื้นก่อนมองสำรวจบานประตู มันเป็นลายคุ้นตานั่นคือ เกลียวสายลมและดวงอาทิตย์สาดแสง

                เหมือนเคยเห็นที่ไหนสักแห่ง...

                ความคิดของผมถูกขัดจังหวะ บานประตูใหญ่ทั้งสองถูกดึงเข้าไปข้างในอย่างช้าๆ ไม่นานนักผมก็เห็นผู้ที่อยู่หลังประตู หญิงสาวผมยาวสีทองสง่าในชุดเดรสสีขาวบริสุทธ์สบายๆ เธอสวยมากนั่นคือคำเดียวที่ผมบรรยายได้ เธอดูเหมือนคนอายุ 20 ต้นๆ ผมของเธอถูกรวบไปมัดหางม้าอยู่ด้านหลังส่วนหนึ่ง อีกส่วนทิ้งเป็นจอนยาวด้านหน้าลงถึงเอว

                “ขอโทษนะที่ต้องออกมารับในสภาพนี้” เธอเอ่ยของโทษแล้วยิ้มแห้งๆ ผมมองเธออย่างสงสัย แต่ก็ค่อนข้างชัวร์ว่าคนตรงหน้าผมคือ “เลนิน”

                “คุณ...เลนิน?” ผมพูดออกไปเชิงถามก่อนจะมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้ง จริงๆ รูปร่างเธอก็ไม่ได้ต่างจากคนธรรมดา ที่แตกต่างคือออร่าที่ผมรู้สึกได้มากกว่า มันคือความสูงส่งที่เราไม่อาจเอื้อมถึง

                “ใช่จ๊ะเดลลิน ฉันคือเลนิน มาแต่เช้าแบบนี้คงยังไม่ได้ทานอะไรใช่มั้ย เข้ามาก่อนสิ ฉันจะหาอะไรให้เธอกิน” เลนินหันหลังเดินเข้าไปในคฤหาสน์ ผมหันหลังไปมองเมธาน เขายังนั่งอยู่ข้างหลังผมนั่นเอง

                “เอ่อ...” เลนินหันหลังมาเมื่อได้ยินเสียงผม เธอทำท่าเหมือนนึกขึ้นได้ ก่อนจะพูดขึ้น

     “เมธานก็เข้ามาด้วยกันสิ”

                ผมเดินเข้าไปในตัวคฤหาสน์โดยมีเมธานเดินตามหลังมา เมื่อผ่านเข้ามาข้างในผมก็ต้องตกใจเพราะเจ้าหมาตัวเบิ้มกลายเป็นหมาป่าลำตัวเป็นจิ้งจอกสูงเท่าเข่าผมเสียแล้ว เมธานเดินมาคลอเคลียขาผมอย่างรักใคร่ก่อนจะวิ่งตามเลนินไป

                ขนาดลดลงได้ด้วย!?

                “รอฉันด้วยสิ!” ผมตะโกน เจ้าหมานี่พอเจอเจ้านายตัวจริงก็ทิ้งกันเลยนะ!

                ภายในตัวคฤหาสน์เป็นโถงทางเดินยาวที่ทอดไปสู่บันไดวนขึ้นสู่ชั้น 2 ด้านหลังบันไดมีประตูบานหนึ่งที่ขนาบข้างด้วยหน้าต่าง ทั้งสองข้างของโถงมีห้องอยู่ด้านข้าง ข้างลง 2 ห้อง และยังมีทางเดินแยกออกไปอีกทั้งสองด้าน ใต้เท้าของเราคือพรมสีน้ำเงินที่ถูกปูไว้ทุกตารางนิ้ว ลวดลายของมันใหญ่กินพื้นที่ทั้งโถง คาดว่าเดินขึ้นไปมองลงมาจากชั้นสองถึงจะดูออกว่าเป็นรูปอะไร

ผมเดินตามเลนินขึ้นสู่ชั้นสองแล้วจึงพบว่าพื้นที่บนชั้นสองส่วนใหญ่เต็มไปด้วยชั้นหนังสือ ผนังทั้งสองด้านก็มีประตูอยู่อีกหลายบาน  ผนังส่วนที่อยู่ด้านหลังของคฤหาสน์เป็นกระจกใสที่เปิดออกไปสู่ระเบียงที่มีชุดโต๊ะเก้าอี้ชุดหนึ่ง เลนินพาเราตรงไปที่ชุดเก้าอี้ตรงระเบียง ผมพบว่าบนโต๊ะมีหนังสือที่ถูกกางไว้เหมือนกับมีคนอ่านค้างไว้เมื่อไม่นานนัก แล้วยังมีพวกชุดน้ำชากับคุกกี้และเค้กอีกนิดหน่อย

                เลนินไปนั่งที่เก้าอี้ตรงหน้าหนังสือ แล้วจึงเชิญผมนั่งลงเก้าอี้ตัวตรงข้าม ส่วนเมธานก็นอนหมอบอยู่ใต้เก้าอี้ของผม เลนินมองเมธานผ่านตัวโต๊ะที่เป็นกระจกใส่แล้วจึงพูดกับผมอย่างเอ็นดู “เมธานดูจะติดเธอนะลูกชายที่รัก”

                “เอ่อ... ลูกชายเหรอครับ?” ผมอึ้งกิน ผมจำได้ว่าแม่ผมมีคนเดียวแล้วเธอก็ตายไปหลายปีแล้วด้วย อีกอย่างที่แน่ๆ เลนินกับผมไม่ได้หน้าตาคล้ายกันจนขนาดเข้าใจว่าเป็นแม่ลูกที่พลัดพรากจากกันเสียหน่อย

                “อ่า...ขอโทษนะ ฉันอยากมีลูกชายสักคนด้วยสิ... แต่ถ้าเธอไม่ชอบฉันก็ไม่ว่าอะไรหรอก” เธอพูดด้วยสีหน้าเศร้าๆ ขณะรินน้ำชาใส่แก้วมาให้ผม

                “ผมไม่ว่าอะไรหรอกครับ ผมแค่รู้สึกแปลกๆ แต่ถ้าคุณอยากจะเรียกก็ตามใจคุณเถอะครับ” ผมลุกลี้ลุกลนตอบกลับไป ถึงยังไงก็ไม่อยากเสียมรรยาทกับคนที่แก่กว่าหลาย(ล้าน)ปีด้วย

                ว่าแต่ถ้าเธออยากมีลูกทำไมไม่แต่งงานกับใครสักคนซะเลยล่ะ? เฮ้อ... ช่างเถอะ แต่ละคนก็มีเหตุผลของตัวเอง และเรื่องนี้อย่าถามจะดีกว่า

                “อย่างนั้นเหรอ ดีจัง!” เลนินยิ้มดีใจ นั่นทำให้บรรยากาศรอบตัวเธอดูอบอุ่นมาก แล้วโลกก็ดูจะสดใสขึ้นนะ... หรือผมคิดไปเอง “ว่าแต่ เธอมาที่นี่ทำไมเหรอจ๊ะ”

                “ผมอยากจะออกไปข้างนอกครับ” ผมตอบคำถามตรงประเดนไม่อ้อมค้อม ดูแล้วคนตรงหน้าน่าจะเป็นคนช่างเจรจาถ้านอกเรื่องคงมียาว

                “อย่างนั้นเหรอ... จริงๆ พรุ่งนี้ฉันก็ว่าจะไปเรียกตัวเธอมาที่นี่มาคุยกันเรื่องนี้อยู่แล้วล่ะนะ เธอรีบร้อนจังนะ ฉันอยากให้เธออยู่ที่ป่าอีกสักวันก่อนเพราะร่างกายอาจยังไม่สเถียร แต่ไม่เป็นไรไหนๆ ก็มาแล้วเราจะได้มาคุยกันเดี๋ยวนี้เลย” เธอเว้นช่วงแล้วจะยกถ้วยชาขึ้นจิบ “เธอรู้แล้วใช่มั้ยเรื่องร่างกายของตัวเอง”

                “ครับผมรู้แล้ว” ถูกสร้างขึ้นใหม่โดยเทพ 7 องค์ ...รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนสำคัญหรืออะไรเทือกนั้นเลยเชียวล่ะ เหอะๆ

                “ร่างกายของเธอถูกสร้างขึ้นมาใหม่ไม่ใช่แค่เพราะร่างเดิมเสียหายอย่างเดียว แต่เพื่อที่จะอยู่ที่นี่ได้พวกเราจึงต้องเชื่อมโยงเธอกับโลกนี้” เลนินมองหน้าผมยิ้มๆ

                “เชื่อมโยง?” ผมเอียงคออย่างสงสัย หวังว่าเทพๆ ทั้งหลายคงไม่เล่นอะไรแผลงๆ นะ

                “ใช่แล้ว เธอจำเป็นต้องเชื่อมโยงกับที่นี่ ไม่อย่างนั้นเธอจะอยู่ยาก เธอก็คงรู้จากควีนแฟรี่มาแล้วว่าพวกเราให้พรกับเหล่ามนุษย์ทุกคน ถ้าเธอไม่มีมันจะลำบากมาก และร่างกายจากโลกของเธอไม่ยอมรับพรจากเรา เลยจำเป็นต้องสร้างกันใหม่”

                จริงอย่างที่เลนินว่า ครั้งที่ผมอยู่กับเวเจนิส ผมเทียบเขาไม่ติดสักอย่าง พลังที่เขามีเมื่อมองจากโลกของผมมันช่างราวกับพระเจ้าแต่เรื่องหน้าตานี่เกี่ยวมั้ยนะ

                “แล้วทำไมต้องพาผมมาที่นี่ล่ะ” คนธรรมดาในโลกมีเยอะแยะแล้วทำไมต้องเป็นผมด้วย น่าสงสัยมากจริงมั้ย

                “เธอคิดว่าทำไมล่ะ” ให้ตายสิคนที่นี้ชอบย้อนถามแบบนี้ทุกคนเลยใช่มั้ยเนี่ย

                “ตอบผมมาเลยไม่ได้เหรอครับ” ผมเบ้ปากใส่เจ้าหล่อน เธอจึงหัวเราะร่วนออกมาอย่างชอบอกชอบใจ สรุปผมทำอะไรให้น่าขำล่ะเนี่ย "นี่ผมทำอะไรให้คุณขำครับเนี่ย..."

"ดูหน้าเธอสิ ฮ่าๆๆๆ ฉันมองแล้วอดคิดไม่ได้เลยว่าผญ.คนอื่นมาเห็นเข้าคงหลงรักเธอแน่ๆ ฮ่าๆๆๆ" เลนินยังคงหัวเราะอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่จากที่เธอพูดทำให้ผมงงไปเลยนี่สิ

"อะไรกัน หน้าตาผมร้อยวันพันปีสาวๆ ยังไม่ชายตามอง เขาคงไม่หลงหรอกครับ" ตลอดยี่สิบปีมีแค่ครั้งเดียวคือตอนอายุสิบสี่เท่านั้นที่ผมมีแฟนเป็นตัวเป็นตนกับเขา... พูดแล้วในฐานะผช.คนหนึ่งมันช่างน่าอัปยศอดสู

ผมซับน้ำตาในใจ หยิบคุกกี้ที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมากิน

...อร่อยมาก!

"เธอลืมแล้วเหรอว่าตอนนี้ตัวเองหล่อขึ้นขนาดไหน คิกๆ" เลนินหัวเราะ ก่อนจะสะบัดมือแล้วพึมพำอะไรบางอย่าง โต๊ะใสสะอาดก็แปรเปลี่ยนเป็นกระจกเงา

ผมก้มมองหน้าตัวเองแล้วจึงร้อง "อ่า..." ใช่แล้ว ผมลืมเรื่องที่หน้าตาตัวเองดูสมบูรณ์แบบขึ้นไปเสียสนิท ให้ตายเถอะ ยังไงมันก็ไม่ค่อยชินอยู่ดีที่เห็นหน้าหล่อๆ แบบนี้

"ลืมเสียสนิทเลยล่ะสิ คิกๆ" เลนินยกชาขึ้นจิบแล้วจึงยกมือขึ้นเท้าคาง

"ครับ..." ผมจ้องหน้าตัวเองในกระจกที่กำลังเคี้ยวคุกกี้ วันแรกที่เห็นไม่ยังหล่อขนาดนี้แฮะ ผมสีน้ำตาลแดงระต้นคอ ตาสีม่วงอ่อนๆ แล้วก็จมูกที่รับกับริมฝีปาก อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย ทุกอย่างบนหน้าผมไร้ที่ติ!

จะว่าไป เหมือนเมื่อกี้...

ใช่! ผมยังไม่ได้คำตอบเรื่องทำไมพวกเธอถึงพาผมมาที่นี่เลย เกือบลืมแล้วมั้ยล่ะ

"แล้วจะตอบผมได้หรือยังครับทำไมถึงพาผมมาที่นี่" หลังจากออกทะเลไปพักหนึ่งผมก็วกกลับมาเข้าฝั่งได้สำเร็จ เหอะๆ เกือบถูกอีกฝ่ายพาไปไกลจนหันกลับมาไม่ถูกเสียแล้ว

"เฮ้อ... สักวันเธอจะรู้เอง แต่ฉันอยากให้เธออยู่ที่นี่อย่างมีความสุขนะ เด็กน้อยผู้น่าสงสารของฉัน" เมื่อมองริมฝีปากบางที่ผุดยิ้มบางอย่างมีความนัย

ผมสะอึกทันที อย่าบอกนะว่าเลนินรู้... "คุณ..."

"เรารู้ว่าเธอผ่านอะไรมาบ้างนะเดล คิดเสียว่าที่เราพาเธอมาที่นี่เพราะอยากให้เธอมีความสุขก็ได้"

ผมตกใจมาก ไม่นึกว่าเรื่องในอดีตแบบนั้นจะ... หึๆ เรื่องที่ไม่อยากจำพวกนั้นมันน่าจะโดนฝังกลบไปหมดแล้วแท้ๆ... ฝังกลบไปกับตัวตนในอดีตของผมเอง

"แล้วจะส่งผมออกไปข้างนอกตอนไหนครับ" ผมตัดบทเพราะไม่อยากพูดถึงเรื่องนั้นต่อ แม้แต่รายละเอียดของมันก็ยังไม่อยากจะคิดถึงเลยด้วยซ้ำ

"จะตอนนี้ก็ยังได้จ๊ะ แต่ฉันคิดว่าเธอคงยังไม่เข้าใจเรื่องของที่นี่หลายเรื่อง เช่นนั้นฉันขอบอกเธอก่อนนะว่าที่ๆ ฉันจะส่งเธอไปคือสถานที่สำคัญแห่งหนึ่ง อยู่ที่นั้นสัก 3 ปีแล้วเรียนรู้ซะนะ" เลนินอธิบาย จากนั้นจึงลุกขึ้นเดินไปที่ประตูกระจกที่เชื่อมเข้าไปสู่คฤหาสน์ "ตามมาสิ ฉันจะไปส่งเธอ"

3 ปีกับการเรียนรู้ อืม... ผมคิดว่ามันก็ไม่เลวเท่าไหร่

ผมเดินตามเลนินเข้าไปในคฤหาสน์ ผ่านชั้นหนังสือไปเรื่อยๆ จนในที่สุดก็มาสิ้นสุดที่หน้าประตูบานหนึ่ง มันตั้งอยู่ปีกซ้ายของผนัง นับจากประตูทางด้านหน้าของคฤหาสน์มาเป็นประตูที่สาม บานประตูสลักลายหัวกระโหลกที่ถูกเถากุหลาบตวัดพัน ในทันทีที่ประตูเปิดผมก็พบกับความมืดมิดที่ราวจะกลืนกินทุกสิ่ง "เอ่อ...มืดจังเลยนะครับ"

"ห้องนี้เป็นทางเชื่อมจ๊ะ มันจะพาเธอไปที่นั่น หลังจากนี้เธอก็ต้องไปคุยกับ "เขา" เอาเอง" เลนินถอยหลังออกมาจากหน้าประตู

"เขาที่ว่าคือใคร แล้วที่ๆ ผมจะไปนี่คือ?" ผมหันไปมองเลนิน เธอยกมือขึ้นมาปิดปากแล้วหัวเราะคิกคัก ก่อนจะยกนิ้วชี้ขึ้นจรดริมฝีปากแทน

"เธอรู้มันก็ไม่สนุกสิจ๊ะ ถึงที่นั่นเธอก็จะรู้เอง"

อีกแล้วเหรอ!

"ทำไมคุณถึงชอบทำแบบนี้นักนะ..." ผมส่ายหน้าก่อนจะมองลงไปที่ข้างๆ ชายกระโปรงยาวของเลนิน เมธานกำลังมองมาที่ผม เขาเงียบมาตลอดจนผมเกือบลืมเรื่องสำคัญอีกเรื่องไปเลย

ยกโทษให้ฉันด้วยเมธานนน!

"เลนินครับ ผมอยากขอคุณเรื่องหนึ่ง" ผมเอ่ยปากเพื่อสานต่ออีกหนึ่งภารกิจที่เพิ่งลืมไป หลังจากนี้คงต้องหาอะไรสักอย่างมาขอโทษเมธานสักหน่อยด้วยล่ะนะ

"ว่ามาสิจ๊ะ" เลนินยืนรออย่างสงบรอประโยคถัดไปที่ผมจะกล่าว

"ผมอยากให้เมธานไปกับผมด้วย" ผมหันไปมองที่เมธาน เขาเดินมาคลอเคลียที่ขาของมอง เงยหน้ามองเลนิน ผมเองก็มองไปที่เธอด้วยเหมือนกัน

ผ่านไปหลายวินาที...

"อืม... ก็ได้จ๊ะ เมธานดูเหมือนอยากไปกับเธอด้วย" เลนินยิ้มแย้มสดใส

"เยส" ผมกำมัดแล้วชูขึ้นฟ้า จะว่าไปท่านี้ก็ไม่ได้ทำมาตั้งนานแล้วแฮะ คิดถึงชะมัด

เมธานวิ่งไปมารอบๆ ขาของผมอย่างดีใจ เสียงของหญิงสาวตรงหน้าเราหัวเราะออกมาอย่างเอ็นดูแล้วจึงมองมาอย่างอ่อนโยน

"แต่!" เสียงใสดังขึ้นหลังจากหัวเราะเสร็จ ผมและเมธานค้างไปทันที สายตาจับจ้องเจ้าของเสียงอย่างหวาดๆ ด้วยเกรงว่าจะมีข้อแม้มาให้ยุ่งยากใจ

อะไรอีกล่ะทีนี้...

"เธอต้องรู้ไว้นะเดล เมธานมีพลังมากมาย เป็นไปได้ก็อย่าให้เขาแสดงพลังเต็มที่ และอย่าลืมล่ะว่าเขาเป็นคนสุดท้ายแล้ว" ผมพยักหน้ารับ ถึงจะไม่รู้ว่าเมธานมีพลังอะไรและมากขนาดไหน แต่ถึงขนาดที่เลนินกำชับมาแบบนี้คงไม่ใช่เรื่องเล่นๆ และอีกเรื่องผมก็รู้ดี เมธานเหลือตัวสุดท้ายแล้ว...

หลังจากนั้นเลนินก็เรียกเมธานเข้าไปหาแล้วกระซิบอะไรบางอย่าง ทั้งสองหัวเราะอย่างมีเลสนัยชั่ววินาทีก่อนเธอกอดเจ้าหมาแล้วลุกขึ้นยืนตรงอย่างสง่าเช่นเดิม

"ถ้าอย่างนั้นผมไปแล้วนะครับ" ผมโค้งลาเทพีแห่งแสง เมธานเดินไปคลอเคลียเลนินเป็นการบอกลา แล้วจึงเดินมาหาผม

“เดลอุ้มผมทีสิ” เมธานส่งเสียงเข้ามาในหัวผม เขานั่งรออยู่ตรงหน้าทางเข้า ผมหันกลับไปมองเลนิน เธอส่งยิ้มกลับมาให้เหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

"ได้สิ" ผมก้มตัวลงไปช้อนเจ้าหมาขึ้นกระชับในอ้อมแขน หันไปพยักหน้าให้เลนินเป็นครั้งสุดท้ายแล้วจึงเดินเข้าสู่ห้องอันมืดมิด ทิ้งร่างบางในชุดขาวที่ยืนส่งอยู่ไว้เบื้องหลัง

 

"ขอให้สนุกนะลูกน้อยของฉัน ภารกิจมากมายกำลังรอให้เธอไปแก้ไขอยู่ คิกๆ" เสียงกระซิบกับตัวเองของเลนินดังขึ้น เธอผินกายหันหลังแล้วสาวเท้าเนิบช้าไปที่ระเบียงเพื่ออ่านหนังสือที่เปิดค้างไว้ต่อ


--------------------



เรื่องของเดลก็ลืมๆ กันไปก่อนนะคะ ฮีบอกว่าไม่อยากเล่าตอนนี้ ให้ตายยังไงก็ไม่ยอมเล่าตอนนี้ เพราะงั้นอย่าคาดหวังว่าจะได้รู้เร็วๆ นี้เลยค่ะ กระซิกๆ  จบไปอีกตอนแล้ว... ฮ่าๆ ไวจนบางทีเราก็กลัวแต่งไม่ทันเหมือนกัน หึหึ แต่จะพยายามเพื่อทุกคนนะคะ ถ้าชอบตรงไหนก็อย่าลืมคอมเม้นบอกกันบ้างนะคะ ฮ่าๆ
1 คอมเม้น 100 กำลังใจนะคะทุกคน (ปล.สนุกไม่สนุกยังไงค่อยว่ากัน ฮ่าาาๆ)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

450 ความคิดเห็น

  1. #225 kuronekokuroneko (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 16:56
    อุ้มผมสิ อุ้มผมสิ อุกรี้ดดดด~~
    #225
    1
    • #225-1 kidochigi(จากตอนที่ 5)
      16 พฤศจิกายน 2559 / 21:50
      เมธานน่ารักใช่ม้าาา
      #225-1
  2. #42 Azlyss (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 19:46
    อยากเห็นเมธานตอนเป็นคนจัง
    ที่เลนินบอกว่าเหลือตัวสุดท้ายเรานี่เศร้าเลย
    คงไม่มีมาม่าประมาณว่าเมธานจะตายใช่มั้ยคะ
    ไม่งั้นเราจะงอนแน่ๆ หลงรักเมธานมากกกกก
    ส่วนความลับของเดลเราสงสัย
    แต่ไรท์ไม่เฉลยเรารออ่านเรื่อยๆกะดะ!
    ปล.ตอนที่เดลส่องกระจกบรรยายตัวเอง
    เราแบบบ ฮืออออออออ
    หล่อค่ะหล่อ สาวๆนี่นับตรงนี้ด้วยหนึ่งคนนะ
    หลงรักเดลไปด้วยแล้วค่ะ น่ารักกกกก
    แต่ถึงเลนินจะมองว่าหล่อยังไง ทำไมเราจินตนาการได้แต่แบบเคะๆละ -.,-
    รอผู้ชายคนนั้น! จำขื่อไม่ได้ 555555
    เขาเป็นใครนะ อยากรู้ จะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่
    #42
    1
    • #42-1 kidochigi(จากตอนที่ 5)
      11 ตุลาคม 2559 / 20:06
      เวเจนิส: แม่ครับ มีคนเรียกร้องแล้วนะครับเนี่ย ฮ่าๆ รีบให้ผมมีบทสิครับ//หน้ายิ้มแต่ตาไม่ยิ้ม
      ใจเย็นนะพ่อลูกรักเขาอาจหมายถึงคนอื่น อย่าทำหน้าแบบนั้นใส่ชั้น... ถ้าแกฆ่าฉันแกจะไม่มีบทตลอดชีวิตนะ//หลบหลังเสา
      เรื่องเมธานตายนี่... ขออุบไว้ก่อนนะคะ ฮ่าๆ ทุกอย่างล้วนเป็นไปได้
      ส่วนเรื่องเขานี่ต้องรอกันต่อไปค่ะ ฮ่าๆ
      #42-1
  3. #23 Kronos-Hades (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 17:59
    เป็นกำลังใจให้ค่ะหนุกมากๆสู้ๆน้ะค่ะ
    #23
    1
    • #23-1 kidochigi(จากตอนที่ 5)
      4 ตุลาคม 2559 / 18:59
      ขอบคุณมากค่าา >0<
      #23-1
  4. #22 walaisaeng (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 10:43
    มาต่อให้ทีสนุกแล้วก็น่าติดตามมาก
    #22
    1
    • #22-1 kidochigi(จากตอนที่ 5)
      4 ตุลาคม 2559 / 17:24
      มาต่อแล้วนะคะ >w<
      #22-1
  5. #21 MouKMouK (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2559 / 19:04
    น่าติดตามมากครับ///
    #21
    1
    • #21-1 kidochigi(จากตอนที่ 5)
      3 ตุลาคม 2559 / 19:07
      ขอบคุณมากค่ะ ถ้าชอบก็ติดตามกันไปนานๆ นะคะ ^v^
      #21-1
  6. #20 gam20122541 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2559 / 18:43
    รออยู่น้าาา
    #20
    1
    • #20-1 kidochigi(จากตอนที่ 5)
      3 ตุลาคม 2559 / 18:46
      เดล:ขอบคุณมากครับที่ติดตามอยู่เสมอเลย เจอกันพรุ่งนี้ตอน 5 โมงเย็นนะครับ
      #20-1
  7. #19 ppan_ling (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2559 / 18:04
    รอนะคะไรท์ รีบมาต่อเถอะค่ะ^_^
    #19
    1
    • #19-1 kidochigi(จากตอนที่ 5)
      3 ตุลาคม 2559 / 18:20
      รอไปก่อนน้อ เจอกันพรุ่งนี้เนอะ =w=a
      #19-1
  8. #18 qazaumuom (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2559 / 16:08
    อุ้ย สนุกดี 555 รอนะคะ :3
    #18
    1
    • #18-1 kidochigi(จากตอนที่ 5)
      3 ตุลาคม 2559 / 17:42
      ขอบคุณค่าา ติดตามกันไปนานๆ น้อ~ >w<
      #18-1
  9. #17 gam20122541 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 23:34
    ค้างอ่ะ
    มาต่อเร็วๆนะคะ
    #17
    1
    • #17-1 kidochigi(จากตอนที่ 5)
      3 ตุลาคม 2559 / 17:42
      มาต่อแล้วนะคะ >y<
      #17-1
  10. #15 belle14642 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 21:47
    รู้สึกค้าง
    #15
    0
  11. #14 k-popfee88 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 20:15
    อ้ากกก อยากอ่านต่อออออ
    #14
    1
    • #14-1 kidochigi(จากตอนที่ 5)
      2 ตุลาคม 2559 / 20:20
      ใจเย็นๆ ค่ะ ฮ่าๆ เจอกันพรุ่งนี้ตอน 5 โมงเย็นนะคะ >v<
      #14-1
  12. #13 sweet-vanila-tea (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 11:16
    หูยยยย ค้างงงงเบอร์แรงงงง
    #13
    1
    • #13-1 kidochigi(จากตอนที่ 5)
      2 ตุลาคม 2559 / 11:44
      ใจเย็นค่ะ 5 โมงๆ ฮ่าๆ
      #13-1