Adensia of Magician พรแห่งเวทย์ทั้ง 7 ภาค ผู้มาเยือนจากซานน์ดีน

ตอนที่ 28 : Chapter 26 : ดาบยังไงก็เป็นอาวุธยอดนิยมไม่ว่าจะที่ไหน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 407
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    17 ธ.ค. 59


Chapter 26 : ดาบยังไงก็เป็นอาวุธยอดนิยมไม่ว่าจะที่ไหน

เมธานกำลังเบื่อ ใช่ เขาเบื่อมาก

นั่งเท้าคางมองเดลลินอยู่ที่นั่งด้านบนโคลอสเซียม บนตักคือหนังสือที่ยืมมาจากห้องสมุดของซิลเลียนที่เขาไม่ได้บอกเดลลินว่าตัวเองอ่านมันจบไปเป็นรอบที่สิบแล้ว

การหาข้อมูลของเขาค่อนข้างจะจำกัด เพราะภาษาไลธาทีน... ภาษาโบราณที่ชาวลาเวียไลธ์ใช้หนังสือที่มีภาษานี้ช่างหายากหาเย็น

แต่ถึงจะมีก็เป็นแค่ข้อมูลที่ขาดการอัพเดท แต่นับว่าดีอยู่อย่างคือห้องสมุดของเทพแห่งเงามีอยู่หลายเล่ม ถ้ารวบรวมหนังสือที่มีภาษาไลธาทีนจากทั่วทั้งโลกได้ ที่นี่ก็คงมีเกือบจะครบแล้วกระมัง

ขนาดตอนที่เมธานอยู่กับเลนินยังไม่เยอะขนาดนี้ แต่ที่คฤหาสน์ของเลนินก็มีแต่หนังสือที่มีประโยชน์ ใช้การได้เสียมากกว่า ผิดกับที่นี่ที่ถ้าให้เดาเจ้าของห้องสมุดคงเป็นนักสะสม เพราะมีตั้งแต่ไร้สาระยันมีสาระ

ถ้าเขาอ่านภาษาอีริสจ์(อังกฤษ)ออกก็คงจะดีไม่น้อย

เขาอยากอ่านตำนานมังกร แต่เขาอ่านไม่ออก แถมเดลลินยังยุ่งจนเมธานไม่อยากจะรบกวน ถ้าจะขอให้ใช้เวทย์แลกเปลี่ยนก็ทำไมได้เพราะมันเป็นเวทย์ที่กินพลังเวทจนเกินไป หากเกิดเหตุการณ์คับขันจะทำยังไง แล้วอีกอย่างเดลลินก็จะอ่านอีริสจ์ไม่ออก อีกฝ่ายก็จะเรียนไม่ได้อีก

'เอาน่าเมธาน ลงแดงมาเป็นร้อยๆ ปีแล้วยังรอได้ รอต่อไปอีกหน่อยจะเป็นไรไป' เมธานคิดกับตัวเองอย่างปลงตก

ฟุดฟิดๆ

"หือ" ร่างสีขาวละสายตาจาก 'เด็ก' ที่ตัวเองดูแลมาตั้งแต่วันแรกจนถึงตอนนี้ สายลมอ่อนๆ พัดเอากลิ่นอันตรายบางอย่างมายังที่แห่งนี้

'ทิศใต้... กลิ่นโสมมอะไรอย่างนี้" ลาเวียไลธ์ตัวสุดท้ายเอ่ยกับตัวเองในใจ ขณะมองไปตามต้นลมอย่างรังเกียจเดียจฉัน



"อาจารย์ไม่ใช่มนุษย์หรอกเหรอครับ" นักเรียนชายอีกคนถามด้วยน้ำเสียงเสียดายอย่างสุดซึ้ง

"พวกเธออ่านคู่มือนักเรียนบ้างหรือเปล่าฮึ? ในนั้นมีรายชื่อครูระบุอย่างชัดเจนเชียวนะ" มิสชิเนเลย์ถอนหายใจแล้วส่ายหน้ายิ้มๆ "เอาเถอะ แต่ก็อย่างที่เธอสงสัย ครูไม่ใช่มนุษย์"

หลายคนเริ่มเกรงอย่างไม่ค่อยสบายใจนัก แต่ผมไม่ได้ใส่ใจเรื่องเผ่าพันธุ์เสียแล้ว ถ้าไม่ใช่ว่าเป็นเผ่าที่คิดว่าเจ๋งผมก็ไม่คิดว่าแปลก

ที่นี่เอเดนเซียนะ ยังต้องตกใจอะไรอีก

"ไม่ต้องกังวลขนาดนั้น ถึงครูจะไม่ใช่มนุษย์แต่ครูก็ไม่คิดจะลากใครเข้าห้องเหมือนตอนสาวๆ หรอก" อาจารย์สาวยิ้มขำกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของหลายๆ คนเมื่อฟังประโยคที่ตัวเองพูด ผมอ้าปากค้างไปสามวิกับวีรกรรมตอนสาวๆ ของคนในชุดคลุมสีเงิน "ให้ตายสิ พวกมนุษย์ผู้ใหญ่สมัยนี้ปิดกั้นพวกเธอขนาดนั้นเลยหรือไง ที่นี่เอเดนเซียนะ อมนุษย์อย่างครูออกจะเกลื่อนโลก ทำไมถึงดูไม่ชินกันนัก"

"โธ่ มันก็อาจารย์..." หลายคนโอดครวญกับประโยคท้ายแต่ก็ไม่อาจหาคำใดมาปฏิเสธได้ว่าที่เธอพูดไม่เป็นความจริง 

"แล้วอาจารย์เป็นเผ่าอะไรเหรอครับ" นักเรียนชายอีกคนถามขึ้นโดยละความสนใจจากประโยคท้าย

"ซัคคิวบัสจ๊ะ" มิสชิเนเลย์ตอบพร้อบทำท่าส่งจูบให้ทุกคน

โห...ถึงว่าทำไมหุ่นชวนน้ำลายไหลขนาดนี้ ซัคคิวบัสจากที่ผมรู้จักมาคือปีศาจสาวที่มีรูปลักษณ์อันน่าเย้ายวนที่จะคอยล่อลวงชายหนุ่มในความฝันแล้ว... เอ่อ นั่นแหละ ผมไม่พูดดีกว่า ลองคิดดูเอาเองก็แล้วกัน

แต่ถ้าเป็นผู้ชายจะเรียก อินคิวบัส พวกนี้จะดูดพลังชีวิตจากเหยือเพื่อดำรงชีวิต

ไม่รู้ว่าซัคคิวบัสที่นี่จะเป็นอย่างที่ว่าหรือเปล่า

"เอาล่ะ เรามาเริ่มเรียนกันดีกว่า" มิสชิเนเลย์พูดขัดเสียงพูดคุยกันเกี่ยวกับซัคคิวบัสของนักเรียน ทุกคนเงียบแล้วหันหน้ามองมาที่เธอด้วยไม่กล้าขัด "วันนี้ฉันอยากให้พวกเธอแยกเป็นกลุ่มๆ ตามอาวุธที่ตัวเองใช้เป็นอาวุธหลัก"

"ครับ/ค่ะ!"

"ใช้ดาบให้ไปจับกลุ่มกันทางนั้น ส่วนขวานทางนี้ มีดสั้นหรือกริซอยู่ถัดไป หอกถัดไปอีก ธนูถัดไป โอเคเอาล่ะ... ฉันจำได้ว่ามีแปลกกว่านี้นะ" หลังจากที่พูดพร้อมชี้จุดต่างๆ ในสนามหญิงสาวก็ยกมือเคาะหัวตัวเองครั้งหนึ่งพร้อมกับทำหน้าครุ่นคิด

"อาจารย์คะ หนูใช้นี่ค่ะ" ผู้หญิงผมบลอนด์ยาวถึงกลางหลังคนหนึ่งเดินออกไปด้านหน้าพร้อมสนับมือขึ้นมาทำเอาผู้ชายหลายๆ คนแถวนั้นผงะอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

"อ๋อใช่ๆ อาวุธที่ไม่ค่อยนิยมให้ไปรวมตัวเป็นอีกกลุ่มก็แล้วกัน" มิสชิเนเลย์พูดจบแล้วจึงปรบมือ "เอาละ แยกไปตามที่บอกได้"

ทุกคนตอบรับก่อนจะเดินไปตามจุดที่มิสชิเนเลย์บอก

ผมเดินไปรวมกลุ่มกับผู้ใช้ดาบคนอื่นๆ เหนือความคาดหมายคือเจ้าตัวทำอุณหภูมิกดต่ำดันอยู่ที่นี่ด้วย...

"นายใช้กริซไม่ใช่หรือไง เลวิน" ผมมองคนที่กำลังเช็ดดาบใบมือด้วยหางตา

"ไม่เกี่ยวกับแกไอ้สวะ อย่าคิดว่าจะชนะฉันได้เป็นครั้งที่สอง" คนผมทองตาเขียวเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์นัก

สามต่างหาก หึๆ

"อ้อ อืม สู้ๆ แล้วกัน" ผมหันไปยิ้มกวนให้อีกฝ่ายก่อนจะเดินหนีไปทางอื่นเพราะเลวินดูคล้ายจะพุ่งมาฉะกับผมเสียเดี่ยวนั้น

"เรียบร้อยกันแล้วใช่ไหม โอเค ทุกคนยกเว้นกลุ่มที่ใช้ดาบนั่งลงแล้วหันมาทางนี้" มิสชิเนเลย์เดินมาหยุดที่กลุ่มดาบพร้อมปรยมือเรียกตามสนใจ เมื่อทุกคนนั่งลงแล้วหันมาทางนี้เรียบร้อยจึงค่อยเอ่ยต่อ "วันนี้เราจะมารู้จักอาวุธยอดนิยมอย่างดาบกันก่อน"

โดนตั้งแต่วันแรกเลยเหรอเนี่ย...

"ทุกคนคงรู้จักดาบกับแล้วฉันคงไม่ต้องอธิบายรู้แบบการใช้อะไรมาก มาดูฝีมือเพื่อนๆ พวกเธอกันดีกว่า" อาจารย์สาวพูดพร้อมกับที่วางขวานด้ามยาวในมือลงก่อนที่มันจะเปลี่ยนเป็นดาบยาวลวดลายงดงาม

"อาจารย์ใช้เวทเปลี่ยนแปลงเหรอคะ" นักเรียนหญิงจากกลุ่มหอกยกมือถาม มิสชิเนเลย์หันไปส่ายหน้าให้เธอก่อนจะกล่าว "การใช้เวทเปลี่ยนแปลงอาจใช้ได้ แต่ประสิทธิภาพก็จะลดลง พวกเธอก็รู้ แต่อาวุธของฉันเป็นอาสุธที่สร้างโดยไนต์แมร์มือดี ก็เลยเปลี่ยนเป็นนู่นเป็นนี่อย่างที่เห็นจ๊ะ"

"แล้วราค-"

"แพงหูฉี่จ่ะ ขายอาณาจักรทั้งอาณาจักรยังซื้อไม่ได้เลย" อาจารย์สาวหัวเราะอย่างชอบใจที่เมื่อเห็นใบหน้าซีดเผือดของนักเรียนหญิงคนนั้น "แต่ถ้าเขาถูกใจเธออาจได้มาฟรีๆ เรื่องนี้เกี่ยวกับควาทพิสวาทของคนๆ นั้นล้วนๆ"

"แล้วเขาอยู่ที่ไหนค่ะ" นักเรียนคนอื่นๆ เมื่อได้ฟังก็ตื่นเต้นขึ้นมาบ้าง

"ทุกที่ที่เขาอยากจะไปแหละ ชีวิตพวกเธอน่ะสั้นจะตาย ถ้าโชคดีคงเจอเข้าสักวัน" มิสชิเนเลย์ยิ้มหวานก่อนจะวกเรือกลับเข้าเรื่อง "เอาล่ะๆ ฉันขอดูดาบเธอก่อนหน่อยเป็นไง"

นักเรียนสิบกว่าคนที่ใช้ดาบเริ่มชักอาวุธตัวเองออกจากฝักตามคำบอกของอาจารย์สาว

ผมเรียกดาบออกมาจากชายน์โซน เพลิงสีชาดปรากฎจากความว่างเปล่ารวมตัวกันก่อนที่จะกลายเป็นดาบเงินอันคุ้นมือทั้งที่ได้มายังไม่ถึงสามวัน

"หืม... เธอเปิดชายน์โซนได้ด้วยเหรอ พลังไม่เบานี่ นับเป็นคนที่สองที่ฉันเห็นตลอดหลายปีเลยนะเนี่ย" มิสชิเนเลย์ที่เดินมาถึงตรงหน้าผมตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ยิ้มหวานอย่างพออกพอใจ ผมเลิกคิ้วกับคำพูดของอาจารย์สาวก่อนจะเอ่ย

"คนแรกนี่ใช่ประธานสาขาพรแห่งแสงหรือเปล่าครับ" ผมยิ้มแหยเมื่อนึกถึงคนที่สอนวิธีใช้เวทนี้ให้ตัวเอง

"ถูกต้องแล้วล่ะ รู้จักกันด้วยเหรอ" อาจารย์สาวถาม

"ครับ" ผมตอบ มิสชิเนเลย์พยักหน้าก่อนจะเดินไปตรงหน้ากลุ่มผู้ใช้ดาบ

"เอาล่ะ ยืนเรียงแถวหน้ากระดานเรียงหนึ่งแล้วถือดาบตัวเองไว้ข้างหน้า" อาจารย์สาวเดินไปด้านหน้ากลุ่มผู้ใช้ดาบโดยอยู่ในวงล้อมของกลุ่มอื่นๆ

ทุกคนในกลุ่มหันหน้าไปทางอาจารย์ก่อนจะเดินมายื่นเรียงแถวกันตามที่มิสชิเนเลย์ว่า ผมเดินเข้าไปต่อแถวก่อนจะถือดาบไว้ด้านหน้า

"ก่อนอื่นเลยฉันอยากรู้ความสามารถจองดาบพวกเธอ มีเท่าไรก็โม้ออกมาพอสมควร พอที่ฉันตะช่วยเธอดึงความสามารถออกมาได้ เพราะหลังจากเทอมนี้พวกเธอจะต้องสู้กัน โอเคนะเอาล่ะ คนแรก" มิสชิเนเลย์ที่อยู่หัวแถวทางด้านขวากล่าวเสียงดัง จากนั้นจึงชี้ฝักดาบไปที่นักเรียนชายคนแรก

"ดาบของผมเป็นคาตานะที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษ จุดเด่นอยู่ที่ความคมครับ" นักเรียนชายคนแรกพูดขณะใช้สอบมือถือคาตานะเล่มยาวที่ก็ไม่ได้ดูแปลกเท่าไรนัก มิสชิเนเลย์ฟังแล้วก็พยักหน้าก่อนจะเดินมาคนที่สอง สาม และสี่เรื่อยๆ 

ผมพลันคิดขึ้นมาได้ว่าดาบเงินทั้งเล่มที่เวเจนิสให้มามันทำอะไรได้บ้างหรือเปล่า

...

ไม่เห็นว่ามันจะมีอะไรพิเศษเลยนี่ฟะ...

"แล้วเธอล่ะ ดาบของเธอทำอะไรได้บ้างจ้ะ" มิสชิเนเลย์เอ่ยขึ้นทำผมที่จ้องดาบในมือตัวเองสะดุ้ง ผมนกมือเกาหัวแกรกๆ ก่อนจะเอ่ยพร้อมรอยยิ้มแหย

"ดาบนี่ผมได้มาจากประธานสภาสาขาพรแห่งแสงเมื่อสามวันก่อน ไม่มีอะไรพิเศษครับ"

"เหรอ?" มิสชิเนเลย์เลิกคิ้วพร้อมจ้องดาบเงินธรรมดาๆ ที่ตรงปลายด้ามจับมีโซ่ร้อยไม้กางเขนอันเล็กๆ สีเดียวกันกับตัวดาบไว้

"หึ แกโกหกล่ะสิ" เสียงคุ้นเคยที่พูดขัดขึ้นทำให้ผมเลิกคิ้วแล้วเอี้ยวตัวไปมองต้นเสียงที่ยืนอยู่ถัดจากผมไปอีกสองสามคน คนอื่นๆ ก็มองตามไปอย่างสนใจเช่นกัน

"นายหมายความว่ายังไง ฉันโกหกอะไรล่ะ" ผมกดหัวคิ้วลงขณะพยายามนึกว่าตัวเองพูดอะไรผิดไป แต่ก็นึกไม่ออก

"เหอะ" เลวินแค่นเสียงในลำคอก่อนจะเชิดหน้ามองผมอย่างเหยียดหยาม มือที่ถือดาบทิ้งลงข้างตัวอย่างไม่ใส่ใจอะไรนัก เขาไม่ตอบคำผมแต่มองมาอย่างกับจะบอกว่าผมรู้เรื่องนั้นอยู่แก่ใจ

รู้อะไรล่ะ โธ่...

"หมายความว่ายังไงจ๊ะ" มิสชิเนเลย์เป็นคนถามย้ำขึ้นมาเสียเอง เธอยิ้มรอคำตอบอย่างใจเย็น

"ดาบนั่น" เลวินตอบพร้อมชี้มายังดาบในมือผม ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยใบหน้านิ่งเรียบ "สามารถบรรจุพลังเวทได้"

บรรจุพลังเวท? หมายถึงตอนที่ผมตั้งสมาธิแล้วดึงพลังไปที่มือน่ะเหรอ

"หืม อาวุธหายากไม่เบานี่ อะไรกัน ทำหน้าแบบนั้นเธอไม่รู้จริงๆ หรอกเหรอว่ามันทำอะไรได้" อาจารย์สาวหันมามองดาบแล้วเงยหน้ามองหน้าผมที่ยังคงไม่ค่อยเข้าใจนัก ผมพยักหน้ายอมรับพร้อมยกดาบในมือตัวเองขึ้นมาพลิกไปมา

ก็ไม่เห็นแปลกอะไรอยู่ดี ไม่ใช่ว่าอาวุธแบบไหนก็ทำได้หรอกเหรอ ที่ผมลองใช้มามันก็ใช้ได้หมดนะ

"ดาบรูปแบบที่บรรจุหรือรองรับพลังเวทได้ ถ้าผู้ใช้รวบรวมพลังเวทจะช่วยให้ประสิทธิภาพของอาวุธดีขึ้น" มิสชิเนเลย์อธิบายเสียงดังเพื่อให้คนอื่นๆ ได้ยินด้วย ผมฟังแล้วก็พยักหน้ารับเป็นพักๆ "ถ้าใช้เป็นอาจจะมีความพิเศษแล้วแต่ว่าคนใช้มีลักษณะพิเศษในตัวด้านไหน อาวุธนี่หายากระดับหนึ่ง เพราะจอมเวทส่วนใหญ่ก็ต้องการกันทั้งนั้น แต่ตอนนี้หายากหน่อยเพราะประชากรของเผ่าพันธุ์ที่สร้างมันได้มีจำนวนน้อยลง ราคาแพงระดับซื้อคฤหาสน์สักหลังได้เชียวล่ะ ...ถึงจริงๆ เงินเดือนของที่นี่เก็บแค่ 5 เดือนก็ซื้อได้แล้วก็เถอะนะ ฮะๆ"

ประโยคท้ายสุดเป็นเพียงประโยคที่อาจารย์สาวพึมพำกับตัวเอง...

"โห!/ว้าว!" สายตากว่าสามสิยครู่มองมาที่ดาบในมือผมอย่างหิวกระหาย ไม่ว่าผมจะถือไปทางไหนก็มองตามกันอย่างกับแมวเห็นปลาย่าง

"เอ่อ คงอย่างนั้นแหละครับ อาจารย์ไปต่อเถอะครับ" ผมพูดหลังจากเก็บดาบเข้าชายน์โซนเพราะชักจะรู้สึกอันตรายขึ้นมาทุกที

"ชิ"

ผมเหลือบมองต้นเสียง คนผมทองทำสีหน้าไม่พอใจสุดๆ เขาคงหวังอะไรบางอย่างไว้ แต่กลายเป็นว่ามาอธิบายความสามารถของดาบจนทำผมเด่นกว่าเดิมขึ้นมาเสียอย่างนั้น

ผมพยายามกลั้นขำสุดชีวิตก่อนจะเอี้ยวตัวป้องปากพร้อมขยับปากพูดไร้เสียงล้อเลียนคนอารมณ์เสียอย่างสนุกสนานเป็นคำว่า

'ขอบใจมากนะ'

เลวินดูเหมือนจะเดาออก เขามองค้อนผมก่อนจะแอบยกนิ้วกลางให้ผมอย่างเดือดดาล ผมส่งคืนให้อีกฝ่ายก่อนจะกลับมายืนตรงกลั้นขำ

เทรัลกับไอเรียที่อยู่กลุ่มมีดสั้นยกนิ้วให้ผมพร้อมนั่งขำกันอย่างตลกขบขันในแบบของตัวเอง

มิสชิเนเลย์เดินต่อไปจนถึงเลวิน เขายกดาบขึ้นก่อนจะเอ่ย

"ดาบปราบมังกรเอนทิสเกอร์"

แค่ประโยคแรกก็ทำให้ทุกคนฮือฮาคนมาทันที แม้แต่เทรัลกับไอเรียก็ยังหยุดหัวเราะแล้วหันมาสนใจดาบของเลวินทันที

ผมหันไปมองตัวดาบที่มีด้ามจับเป็นสีแดงและมังกรขนาดจ้อยที่นอนขดรอบตัวดาบ คมดาบสีเทาวาวสะท้อนแสง มองก็รู้ว่าคงคมใช่เล่น

เลวินเอ่ยต่อพร้อมเสมองมาทางผมอย่างเหนือกว่า

"เป็นดาบที่มาจากสมาคมการมังกรแห่งเอเดนเซีย หน่วยปราบปรามมังกรเอนทิสเกอร์ ก็อย่างที่บอกไปเป็นดาบปราบมังกร คงไม่ต้องอธิบายอะไรอีกนะอาจารย์"

"อือฮึ ดาบดีทีเดียวนะ เอาล่ะต่อไปจ๊ะ" มิสชิเนเลย์พยักหน้าพร้อมเหลือบมองตัวดาบชั่วครู่ก่อนจะเดินไปหานักเรียนคนต่อไป

ดูเหมือนอาจารย์สาวจะไม่ค่อยชอบดาบในมือเลวินเท่าไรนักนะ หึๆ

หลังจากที่คนสุดท้ายพูดเสร็จมิสชิเนเลย์ก็เดินกลับมาตรงกลางวง

ผมเรียกดาบออกมาจากชายน์โซนอีกครั้งเพื่อเตรียมการณ์สำหรับบทเรียน

"ที่นี่ซิลเลเลีย พวกเธอต่างมีเอกลักษณ์ของตัวเอง แต่ที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือพื้นฐาน ไม่ว่าพสกเธอจะเคยเรียนรู้มาหรือเปล่า แต่อย่างที่บอกตั้งแต่แรก เราจะเริ่มกันใหม่ตั้งแต่ต้นทั้งหมด"

เมื่ออาจารย์สาวพูดถึงตรงนี้เสียงโห่ก็ดังขึ้นประปรายอีกครั้ง มิสชิเนเลย์ปรบมือเสียงดังหนึ่งครั้งก่อนทุกคนจะเงียบลงเช่นเดิม

"การจะถือดาบและใช้มันอย่างเชี่ยวชาญต้องอาศัยพละกำลังและความเร็ว ถ้าผู้ใช้ดาบไม่มีทั้งสองมากพอ ก็ไม่ต่างจากเด็กเล่น"

ดาบในมือของอาจารย์เปลี่ยนเป็นไม้กวาด เธอหวดมันด้วยท่าทีเก้ๆ กังๆ เรียกเสียงหัวเราะจากทุกคน

"เพราะอย่างนั้นบทเรียนสำหรับคนที่ใช้ดาบวันนี้จึงจะเป็นการฝึกความเร็ว"

ไม้กวาดในมืออาจารย์สาวเปลี่ยนกลับเป็นดาบเล่มงามที่อยู่ในฝักเช่นเดิม เธอถือมันไว้ในมือข้างหนึ่งก่อนจะเอ่ยต่อ

"เอาล่ะ อย่างแรก-" ยังไม่ทันกล่าวจบก็มีเสียงเรียบของใครบางคนเอ่ยแทรก

"ขออนุญาตครับ"

ทุกคนหันไปตามต้นเสียงที่อยู่ด้านหลังกลุ่มดาบทันที ผมหันหลังไปมอง แม้จะรู้สึกว่าเสียงนี้คุ้นๆ พิกลแต่พอได้เห็นว่าเป็นใครเท่านั้น ผมก็ขมวดคิ้วทันที

หมอนี่มาที่นี่... งานเข้าอีกแล้วแน่ๆ

"เวเจนิส เธอโดดเรียนอีกแล้วเหรอ" มิสชิเนเลย์เอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจเล็กน้อย ไม่รู้ว่าหงุดหวิดเพราะเห็นคนตรงหน้ามาอยู่ที่นี่แม้จะยังอยู่ในชั่วโมงเรียนหรือเป็นเพราะอีกฝ่ายเข้ามาขัดจังหวะการสอนกันแน่

"ผมไม่ได้โดดนะครับ แต่นี่เป็นหน้าที่ของผม" เวเจนิสโปรยยิ้มหล่อ ทำเอาสาวๆ ในห้องมองตาค้าง ส่วนผมก็ได้แต่ถอนหายใจเพราะเบื่อใบหน้าแบบนี้ของอีกฝ่ายเสียเหลือเกิน

"หน้าที่ของเธอคือการเรียน" มิสชิเนเลย์พูดแล้วจึงถอนหายใจอย่างเอือมๆ "แล้วมีเรื่องอะไรล่ะจ๊ะพ่อคนอัจฉริยะ"

"ขอโทษอีกครั้งที่มาขัดจังหวะ ผมขอยืมตัวนักเรียนอาจารย์คนหนึ่งสักครู่นะครับ" เวเจนิสเดินอ้อมมาข้างหน้าเพื่อเผชิญหน้ากับอาจารย์สาวโดยตรงก่อนจะเหลือบสายตามามองผม

มองทำไม(วะ)ครับ

"ปีนี้ก็อีกแล้วเหรอ ขนาดฉันย้ายมาสอนอีกสาขาพรยังจะมีนักเรียนที่ถูกยืมตัวไปอีกนะ ผอ.นี่จริงๆ เลย" มิสชิเนเลย์บ่นพึมพำ ก่อนจะเงยหน้าพูดเสียงแข็ง "ไม่อนุญาตจ๊ะ"

เวเจนิสยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้านก่อนจะยื่นมือรอรับบางอย่างที่กำลังถูกเรียกออกมาจากชายน์โซน "นี่เป็นใบอนุญาตและคำสั่งโดยตรงจากผอ.ครับ"

เวเจนิสพูดจบพร้อมกับยื่นกระดาษให้มิสชิเนเลย์

"ปีก่อนเธอมายื่นมันให้ตัวเอง ปีนี้มายื่นให้คนอื่น ตลกจังนะ ฉันมีใบอนุญาตแบบเดียวกันมาสองใบแล้วนะ" อาจารย์สาวถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะรับกระดาษมาดูแค่แวบเดียวแล้วจึงพับมันเก็บไว้ในเสื้อคลุม แววตาแสดงความผิดหวังเล็กน้อย

จากที่คาด มิสชิเนเลย์คงเคยเป็นอาจารย์สอนวิชานี้ให้กับผู้ใช้พรสาขาอื่น ซึ่งก็คือสาขาพรแห่งแสง และเวเจนิสคงต้องวิ่งวุ่นทำงานให้ซิลเลียนตั้งแต่ปีแรก จึงต้องยื่นใบขออนุญาตดังกล่าวให้อาจารย์สาว และปีนี้ก็เกิดเหตุการณ์เดียวกัน

"ฉันก็อยากเป็นอาจารย์ให้คนที่มีพรสวรรค์เหมือนกันนะ" เธอบ่นเสียงเบา เวเจนิสยังคงยิ้มให้เธอ

"ปีนี้ก็มีคนที่มีพรสวรรค์ไม่น้อยนะครับ ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวครับ" เวเจนิสเอ่ยก่อนจะหันหน้ามาทางกลุ่มผู้ใช้ดาบ เขามองผม ผมก็มองเขาตอบ

ไม่ต้องพูดก็รู้แล้วว่าเรียกใคร

ผมเก็บดาบเข้าชายน์โซนก่อนจะโค้งตัวทำความเคารพมิสชิเนเลย์แล้วจึงเดินตามเวเจนิสออกจากโคลอสเซียมโดยมีเสียงพูดคุยไล่หลัง

"แบบนี้ก็ได้เหรอ" "ฉันก็อยากหยุดบ้าง"

ประโยคเทือกนี้ลอยเข้ามาในหู ผมถอนหายใจแล้วก็อดตอบโต้ในใจไม่ได้

'หยุดที่ไหน งานเข้าน่ะสิ มาเปลี่ยนตัวกับฉันเป็นไงล่ะ'

"เราจะไปไหน" ผมเอ่ยถามคนที่เดินนำอยู่ด้านหน้าตามเส้นทางออกจากโคลอสเซียม

"สำรวจเส้นทางครับ เพราะคุณต้องเป็นคนไปรับองค์ชายลำดับที่สองแห่งซานน์ดีน ผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่งเกี่ยวกับคดีผู้ไร้พรใช่ไหมล่ะครับ" เวเจนิสตอบ

"นายรู้ได้ยังไง" ผมถามอย่างแปลกใจ จำได้ว่าตัวเองยังไม่เคยพูดเรื่องนี้ให้คนที่เดินนำหน้าฟังเลย ตอนแรกกะจะไปปรึกษาเรื่องนี้กับสองพี่น้องและซิลเลียนหลังเลิกเรียน แต่ดูเหมือนคนพี่จะรู้ก่อนเสียแล้ว

"ความลับครับ" เวเจนิสหันกลับมาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประจำตัว ผมกรอกตาใส่คนพูดอย่างเบื่อหน่าย

เอาเถอะ อาจจะได้ข้อมูลจากฟีเรียลก็ได้

"อ่ะ! รอก่อนแปปนะ" ผมหยุดเดินเมื่อเราเดินมาถึงทางขึ้นอัฒจันทร์ เวเจนิสเองก็หยุดเดินแล้วหันมาเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม

ผมไม่ได้ไขข้อสงสัยอีกฝ่ายแต่ก็ก้าวขึ้นไปตามบันไดเพื่อขึ้นไปยังที่นั่งบนอัฒจันทร์ 

"มาเถอะเมธาน" ผมเรียกเมธานที่กำลังวิ่งมาพอดี อีกฝ่ายเปลี่ยนร่างเป็นลาเวียไลธ์ตัวเท่าหมาป่าแล้ว เมื่อเจ้าหมามาถึง ผมก็วิ่งลงไปหาเวเจนิสที่ยืนรออยู่แล้ว

"ไปเถอะครับ เราต้องออกจากรร. จากที่นี่ห่างจากประตูทางออกไกลมาก" เวเจนิสเร่งฝีเท้าเมื่อเราออกมาด้านนอกแล้ว ผมถอนหายใจเป็นครั้งที่ร้อยแปดของวัน ถึงจะไม่เกี่ยงว่าต้องทำงานอะไรแต่เอาจริงๆ ผมอยากกลับไปเรียนมากกว่า "เหนื่อยเหรอครับ หรือจะให้ผมใช้เวทเคลื่อนย้ายดี"

"หือ?" ผมเอียงคอเล็กน้อยอย่างสนใจกับชื่อเวทที่ถูกกล่าวออกมาจากปากเวเจนิส "เวทนั่นมันเป็นยังไง"

เวเจนิสหันมามองผมแล้วค่อยยิ้มขัน ผมเห็นแบบนั้นก็ขมวดคิ้วงงว่าตัวเองพูดอะไรให้คนตรงหน้ายิ้มแบบนี้ขึ้นมาได้ "ผมว่าคุณรู้จักมันดีอยู่แล้วนะครับ"

"หา ฉันจะไปรู้จักได้ยังไง อะไรของนาย" ผมเพิ่งมาอยู่ที่เอเดนเซียได้ไม่นานนะ หมอนี่ลืมแล้วหรือว่าผมมาจากไหน

"หึๆ งั้นมาทำความรู้จักมันอีกรอบก็แล้วกันนะครับ" เวเจนิสหยุดเดินแล้วพุ่งเข้ามาจับแขนผมไว้ทั้งสองข้างอย่างแน่น ส่วนเมธานที่ไม่รู้ทำไมอยู่ๆ ก็เดินมาพันแข้งพันขาผมเสียอย่างนั้น

"ผมควรเตือนคุณหรือเปล่าครับ" เสียงเมธานเอ่ยขึ้นในหัวน้ำเสียงแฝงความขบขันเล็กน้อยที่ไม่สังเกตดีๆ ก็ไม่รู้

"เตือน? อะไร? แล้วนายจะจับฉันไว้ทำไมเนี่ย!?" ผมก้มลงถามเมธาน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นพูดกับเวเจนิสพร้อมกับพยายามดึงแขนตัวเองออกจากมือคนตรงหน้าที่เริ่มร่ายเวทบางอย่าง

...เวทนี่มัน...

"เห้ย!?! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ แล้วก็หยุดร่ายเวทเดี๋ยวนี้!!" ผมตะโกนลั่นเมื่อความทรงจำอันเลวร้ายเกี่ยวกับเวทที่เวเจนิสกำลังร่ายผุดขึ้นมาเป็นดอกเห็ด เจ้าของเสื้อคลุมเงินบีบแขนผมแน่นจนขยับไม่ได้แม้จะดึงเท่าไรก็ตาม

อีกฝ่ายไม่ตอบแต่ยังคงร่ายเวทต่อไปด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มหลอกลวงที่ทำให้ผมหงุดหงิดขึ้นไปอีก

"เมธาน!" ผมเรียกเจ้าหมาที่ไม่ยักช่วยหยุดเวทมหันตภัยนี่สักนิด

"ไม่ทันแล้วครับ" เสียงเมธานตอบดังขึ้นในหัว

"เอาล่ะ ไปกันเถอะครับ" เวเจนิสยิ้มหลอกลวง ทันใดนั้นผมก็ได้สัมผัสประสบการณ์ 'สุดเหวี่ยง' อีกครั้ง

ผมลืมไอ้เวทบ้านี่ไปได้ยังไง!? เวเจนิส!

ไป-ตาย-ซะ!!!

-------------

เวเจนิส : เมื่อก่อนผมก็แทบไม่ได้เข้าเรียนแบบเดลลินนั่นแหละครับ แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาสำหรับผม หึๆ
ทีฟ่าตอนนี้ยังไม่หายเป็นหวัด ต้องขออภัยทุกคนจริงครับ หลังจากนี้จะชดเชยที่ไม่ได้อัพให้สักวันที่ว่าง เธอว่ามาอย่างนั่นน่ะครับ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

450 ความคิดเห็น

  1. #410 jusokung (@jusokung) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 18:52
    หายไวๆน้า~~
    #410
    1
    • #410-1 KisegiJi (@kidochigi) (จากตอนที่ 28)
      17 ธันวาคม 2559 / 19:59
      ขอบคุณจ้าาา ;;-;;
      #410-1
  2. #409 MoePuncH (@kuronekokuroneko) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 07:34
    เดลโดนอีกเเล้ว5555//หายเร็วๆนะคะ
    #409
    1
    • #409-1 KisegiJi (@kidochigi) (จากตอนที่ 28)
      17 ธันวาคม 2559 / 19:58
      ขอบคุณน้าาา ;;;-;;;
      #409-1
  3. #408 arij-joint (@arij-joint) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 21:57
    เดลเป็นคนน่าสงสารที่สุดในเรื่องจริงๆซินะ......อาเมน///ยืนไว้อาลัยแด่เดล...
    #408
    1
    • #408-1 KisegiJi (@kidochigi) (จากตอนที่ 28)
      14 ธันวาคม 2559 / 22:07
      เวเจนิส: นั่นสินะครับ ฮ่าๆๆ อาเมน
      #408-1
  4. #407 MoMosai (@kemchaya) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 14:16
    โหยยยรู้สึกโหยหานิยายไรท์อย่างเเรงอ่ะ ติดงองแงมเลย ชอบนิยายไรมฝท์มากตัวละคร บทบรรยาย ลักษณนิสัยคือแบบ ใช่อ่ะ/หายไวๆนะคะ ^ ^\/
    #407
    1
    • #407-1 KisegiJi (@kidochigi) (จากตอนที่ 28)
      14 ธันวาคม 2559 / 21:54
      เดล: ดีใจที่ชอบครับ แล้วก็... ผมไม่ค่อยมั่นใจว่าตัวเองบรรยายดีขนาดนั้นนะครับ /ทีฟ่าไม่ค่อยรักษาสุขภาพ ผมก็หวังว่าเธอจะหายไวๆ เช่นกันครับ เหอะๆ
      #407-1
  5. วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 22:33
    รออยู่น้าา สนุกๆ/หายไวๆนะคับ
    #406
    1
    • #406-1 KisegiJi (@kidochigi) (จากตอนที่ 28)
      14 ธันวาคม 2559 / 21:51
      เดล:ขอบคุณครับ
      #406-1
  6. #405 G.U.M.M.Y (@guntamolwan) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 08:10
    หายไวๆนะคะ รักษาสุขภาพด้วยนาจาา
    #405
    1
    • #405-1 KisegiJi (@kidochigi) (จากตอนที่ 28)
      12 ธันวาคม 2559 / 21:10
      เดล: ขอบคุณแทนทีฟ่าด้วยครับ
      #405-1
  7. วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 21:58
    ค้างๆๆ55
    #404
    0
  8. #402 MoePuncH (@kuronekokuroneko) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 21:43
    ขอให้รักษาสุขภาพนะฮะ
    #402
    1
    • #402-1 KisegiJi (@kidochigi) (จากตอนที่ 28)
      12 ธันวาคม 2559 / 21:12
      เดล: ขอบคุณครับที่เป็นห่วง
      #402-1
  9. #401 วลัยพร แสงคำ (@walaisaeng) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 21:37
    ค่า หายไวๆนะคะพักผ่อนเยอะๆแล้วอย่าลืมกินยานะคะ อ้อ!อย่าลืมมาอัพนิยายให้ด้วยนะคะ
    #401
    1
    • #401-1 KisegiJi (@kidochigi) (จากตอนที่ 28)
      12 ธันวาคม 2559 / 21:11
      เดล: ขอบคุณครับ ส่วนนิยายผมจะช่วยทวงให้แล้สกันครับ
      #401-1
  10. #400 jusokung (@jusokung) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 21:36
    หายเร็วๆนะคะไรท์
    #400
    1
    • #400-1 KisegiJi (@kidochigi) (จากตอนที่ 28)
      12 ธันวาคม 2559 / 21:12
      เดล:ขอบคุณแทนทีฟ่าด้วยนะครับ
      #400-1