Adensia of Magician พรแห่งเวทย์ทั้ง 7 ภาค ผู้มาเยือนจากซานน์ดีน

ตอนที่ 26 : Chapter 24 : วันอันแสนสงบสุขสักวันต้องมาถึง...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 490
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    7 ธ.ค. 59


Chapter 24 : วันอันแสนสงบสุขสักวันต้องมาถึง... 

"เป็นไปได้ด้วยเหรอ" ลาเนียถามขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าตึงเครียดขึ้นมา

เมื่อลองคิดดูแล้ว การที่ทีผู้ไร้พรปรากฎตัวขึ้นมาบวกกับการมีอยู่ของอันเทีย หากจะคาดเดาเรื่องนี้ก็พอจะเป็นไปได้

บางทีอาจเป็นการช่วงชิงพรหรืออะไรแบบนั้นก็ได้

"เป็นไปได้สิน้องรัก แม้ที่มาของอันเทียยังคงเป็นปริศนาแต่ผลของยานั่นก็ใช้ได้จริง" เวเจนิสอธิบายพร้อมยกขาไขว่ห้าง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ยังคงประดับใบหน้ามาตั้งแต่เมื่อกี้

"นายรู้ได้ยังไงว่ามันใช้ได้ผลจริงๆ" ผมเหลือบตามองอีกฝ่าย มือข้างหนึ่งยกขึ้นลูบขนเมธานที่นอนฟังเรื่องราวอยู่เช่นกัน

"เพราะงานประมูลครั้งล่าสุด สิ่งนั้นถูกประมูลในราคาหลายล้านเหรียญทองโดยคนคนหนึ่งที่มาพร้อมเด็กหญิงที่ไร้พร ทันทีที่ได้รับของเขาก็ให้อันเทียกับเด็กคนนั้น หลังจากดื่มมัน เธอล้มลงไปราวๆ สามสิบวินาที ต่อมาก็ฟื้นพร้อมพลังที่ตื่นขึ้นมาทั้งที่ตลอดงานผมสัมผัสไม่ได้ถึงพลังของเธอ" เวเจนิสเว้นช่วงก่อนจะพูดต่อ "หลังจากนั้นเมื่อสืบหาต้นทางของยานั่น รู้มั้ยผมเจออะไร"

"แล้วฉันจะรู้กับนายไหม รีบๆ บอกมาสักทีเถอะ" ผมกรอกตาใส่เจ้าคนอายุเป็นพันปีแถมมีนิสัยขี้อุบ แต่เพราะพูดแบบนั้นเลยโดนลาเนียตีป้าบเบาๆ(ของคุณเธอ)เข้าที่แขน

"หึหึ ใกล้กับพระราชวัง ปราสาทขององค์ชายลำดับที่สองแห่งอาณาจักรซานน์ดีน" เวเจนิสพูดแล้วก็ล้วงมือหยิบบางอย่างออกมาจากด้านในเสื้อคลุม

เข็มกลัดที่มีคริสตัลสีทองถูดยื่นออกมาวางไว้ที่กลางโต๊ะด้านหน้าโซฟา ไม่รู้ว่าหมอนี่เอาเวลาไหนไปร่ายเวทย์ แต่เมื่อปล่อยมือ ภาพของปราสาทราวกับในเทพนิยายก็ปรากฎขึ้นในรูปแบบสามมิติ ดูไปก็เหมือนจะไม่มีอะไรน่าสงสัยสักอย่าง แต่ให้เดาที่นี่คงเป็นปราสาทต้นเหตุที่เวเจนิสพูดถึง

"แม้จะมีแค่ที่อาณาจักรนี้เท่านั้นที่มีการประมูล แต่พวกที่คอยหาเหยื่อก็มีอยู่ทั่วแทบทุกอาณาจักร" ภาพที่คริสตัลฉายออกมาเปลี่ยนเป็นภาพเหล่าคนที่แฝงตามอยู่ตามผู้คน ภาพถูกฉายขยายจนเห็นสัญลักษณ์บางอย่างที่ถูกสักอยู่ตามส่วนต่างๆ ของร่างกาย

เมื่อมองดีๆ จะเห็นรอยสักเป็นรูปอสรพิษที่กำลังกัดกินร่างของคนสักจนจมเขี้ยว การที่รูปร่างมันเป็นเช่นนั้นทำให้ผมไม่คิดว่ามันเป็นแค่สัญลักษณ์แน่นอน

ดูราวกับคำสาปหรืออะไรบางอย่างที่เป็นพันธะผูกมัดผู้สักเสียมากกว่า

"ตรานี้เป็นตราลับประจำพระองค์ ขององค์ชายลำดับที่สองสเลนทิเนอร์ เลอ ซานน์ดีนครับ" เวเจนิสอธิบายต่อเรื่อยๆ เขาจ้องสัญลักษณ์ไม่วางตาก่อนที่แสงและภาพจะหายไป อีกฝ่ายยื่นมือมาเก็บเข็มกลัดคืนไว้กับตัว "มีรถม้าจากคนพวกนี้เข้า-ออกปราสาทอยู่แทบทุกอาทิตย์ ส่วนที่เหลือก็มีอีกหลายเรื่องที่ผมยังไม่ได้สืบ แต่ดูเหมือนคงต้องจริงจังกับเรื่องนี้มากขึ้นแล้วเหมือนกันครับ"

"เพราะมีเจ้าสองคนนั้นบุกเข้ามาถึงในรร.ได้น่ะเหรอ" 

จริงอยู่ว่าที่สองคนนั้นบุกเข้ามาเป็นปัญหาระดับหนึ่ง แต่พวกนั้นก็ไม่ได้เก่งมากถึงขนาดสร้างความวุ่นวายรุนแรง(แค่เอกสารบนโต๊ะผอ.เพิ่มขึ้นเอง) แต่คงไม่ใช่ปัญหาที่เร่งด่วนอะไรขนาดนั้น

"ตรงนั้นมันก็ถูก แต่มันไม่ใช่แค่นั้น" ซิลเลียนพูดขึ้นบ้างหลังจากที่นั่งฟังมาเงียบๆ ด้วยใบหน้าเบื่อหน่าย "ประเดนสำคัญอยู่ที่ม่านพลังที่คลุมที่นี่อยู่ต่างหากล่ะลูกชาย"

ซิลเลียนพูดถึงตรงนี้ก็หันไปพยักหน้าให้เวเจนิสที่ผมชักจะอยากทึกทักว่าหมอนี่เป็นรองผอ.ขึ้นมาเต็มที

"โดยปกติแล้วซิลเลเลียจะปกคลุมด้วยม่านพลังที่ถูกกางไว้ตั้งแต่ที่นี่ถูกก่อตั้ง แต่จากที่ผมไปตรวจสอบ พบว่ามีหลายจุดที่แตกเป็นช่องโหว่ทั้งที่ก็เพิ่งมีการตรวจสอบประจำแต่ละเดือนไปเพียงไม่กี่วันก่อน" เวเจนิสพูดพร้อมหลับตาลงคล้ายต้องการพักสายตา

"ปล่อยไว้แบบนี้คงไม่ได้ ถึงจะซ่อมไปแล้วแต่มันก็เป็นแค่การแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ  ไหนๆ ก็มีพวกองค์กรนั่นมายุ่งเกี่ยวกับที่นี่แล้ว รับงานการกวาดล้างองค์กรนั่นเพิ่มเครดิตไปในตัวก็ไม่เสียหาย" ซิลเลียนยกยิ้มมุมปากแม้น้ำเสียงที่พูดจะยังติดเซ็งๆ ก็ตาม

ช่างเป็นผอ.ที่แม้ไร้สง่าราศรีเหมือนจะพารร.ล่มแต่คิดการไกลดีแท้ แต่อีกอย่างคือ... คนเหนื่อยในงานนี้คงไม่ใช่ผอ.ผู้คิดการไกลคนนี้แน่

ผลกรรมคงไม่พ้นตกมาใส่หัวคนแถวๆ นี้แน่นอน ...หวังว่าจะไม่รวมผมแค่นั้นพอ...

"แล้วคุณจะเอาอย่างไรต่อล่ะครับมิสเตอร์ซิลเวอร์" เวเจนิสเอ่ยขึ้นพร้อมเอนตัวพิงโซฟา

ซิลเลียนยื่นมือมาหยิบปากกาขนนกแล้วหมุนเล่นขณะนิ่งคิดอย่างเบื่อหน่าย

"นายไปสืบเรื่องมาเพิ่มก่อนแล้วกัน จนกว่าจะได้ข้อมูลมากกว่านี้ถึงจะเริ่มดำเนินการต่อ" เทพเงาพูดหลังจากผ่านไปราวๆ หนึ่งนาที เวเจนิสพยักหน้ารับ จากนั้นซิลเลียนจึงโบกมือไล่เราพร้อมเอ่ยขึ้น "ส่วนพวกเธอทีเหลือก็จัดการปัญหาที่รร.ไปแล้วกัน"

"ปัญหาอะไรอีกล่ะ? แค่ปัญหาในสภาฉันก็จะไม่ไหวแล้วนะ(วะ)คะผอ." ลาเนียพูดเสียงปนหงุดหงิดเบาๆ ผมแอบสะดุ้งเมื่อเห็นเธอเหลือบตามามองอย่างคาดโทษ

...ผมไม่ผิดนะ ปัญหาวิ่งเข้าใส่ผมเองต่างหาก ผมไม่ใช่ตัวสร้างปัญหานะ ...ผมไม่ผิด...

"ก็ให้เดลลินช่วยเธอสิ" ซิลเลียนเอ่ยพร้อมเอนตัวกลับมานั่งดีๆ ต่อ มือหนึ่งหยิบเอกสารบนโต๊ะมาอ่าน

"แต่ผมต้องทำงานให้อาจารย์ฟีเรียล" ตลอดหนึ่งเดือนนี้ผมคิดว่าคงจะไม่มีเวลาว่าง พูดถึงงานของฟีเรียล...

"ใช่สิ! เขาเรียกฉันให้ไปเจอหลังจากจบพิธีรับเสื้อคลุม!" ผมลุกพรวดขึ้นจนเมธานที่นอนอยู่บนตักกลิ้งลงไปอยู่บนพื้น ดีที่เจ้าหมาไหวตัวทันจึงลงไปยืนด้านล่างโดยสวัสดิภาพ

"เรื่องนั้นฉันไม่ได้รับปากจะจัดการให้นาย เพราะอย่างนั้นฉันจะไม่รับผิดชอบให้" ซิลเลียนเอนตัวมาข้างหน้าเกยโต๊ะขณะพูด เขากวาดตาอ่านเอกสารที่อยู่ในมือช้าๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น "แต่ตอนนี้ก็หมดเรื่องแล้ว พวกนายจะแยกย้ายไปไหนก็ไป อ้อ เดลลิน"

ซิลเลียนโยนบางอย่างมาให้ผมหลังจากนั้น เมื่อแบมือผมก็พบว่าคือกุญแจธรรมดาๆ ดอกหนึ่ง บนตัวกุญแจสลักหมายเลข 113

"ฉันทำเรื่องย้ายเข้าหอให้นายแล้ว ส่วนเสื้อคลุมที่ฉันให้นายนั่นก็เอาไปเลยแล้วกัน" เทพเงาจ้องเสื้อคลุมสีดำที่ผมใส่อยู่ขึ้นๆ ลงๆ จากนั้นจึงวางเอกสารแล้วใช้มือหนึ่งปิดมาหาวพร้อมสะบัดมือไล่ "เอาล่ะ กลับไปได้แล้ว"

ผมลุกขึ้นยืนก่อนใครแล้วก้มลงอุ้มเมธาน เท้าออกเดินไปที่ประตู ก่อนจะออกไปถึงนึกขึ้นได้ว่าควรทำอะไร แม้จริงๆ จะไม่ทำก็ได้ก็ตาม

"ขอตัวครับ" ผมก้มลงเล็กน้อยก่อนจะเดินออกประตู เวเจนิสกับลาเนียเองก็ทำแบบเดียวกันก่อนจะสาวเท้าอย่างไม่รีบร้อนออกมา

"อ่อใช่... เดลลิน!" เสียงเวเจนิสเรียกผมที่กำลังออกวิ่งไปตามทางเดินทำเอาผมหยุดฝีเท้าแทบไม่ทัน

"อะไร?" ผมหันกลับไปถาม ขาเริ่มไม่อยู่นิ่งเพราะกลัวจะไปหาฟีเรียลไม่ทันเวลา

"ผมแค่จะบอกว่ามิสเตอร์ฟีเรียลชอบกินเค้กครีมสดที่มีสตอเบอรี่น่ะครับ" เวเจนิสพูดขณะย่างเท้าชิวๆ มาตามทางเดิน อีกฝ่ายยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาเมื่อเห็นผมทำหน้างงไปสามวิ

"นายคิดว่าเค้กจะชนะใจฟีเรียลได้หรือไง" ผมแย้งขึ้น แม้จะแปลกใจกับรสนิยมที่ไม่เข้ากับหน้าตาของคนที่ถูกกล่าวถึง แต่ถ้ามันเป็นอย่างนั้นจริง อาจารย์ผู้แสนหน้านิ่งคงไม่ได้ซื้อใจง่ายๆ หรอกกระมัง

"เรื่องนั้นก็ไม่รู้สิครับ ผมแค่อยากบอก" เจ้าของคำพูดยักไหล่ ลาเนียที่อยู่ข้างๆ ก็ยกยิ้มมุมปาก มือข้างหนึ่งชี้ไปที่พี่ชายตัวเองแล้วจึงขยับปากเป็นคำที่ผมบังเอิญเดาออก

'เขาเคยทำมาแล้ว'

ผมเบิกตากว้างก่อนจะมองหน้าคนเจ้าเล่ห์ที่ยังคงเดินชิวๆ เข้ามา

เอ่อ... หมอนี่ไปก็ยังอุตส่าห์กล้าทำแบบนั้นนะ เหอะๆ

"ขอบใจ ฉันไปล่ะ" ผมพยักหน้าให้พวกเขาครั้งหนึ่งก่อนจะวิ่งต่อ

ไว้วันหลังจะลองดูแล้วกัน เหอะๆ



"อาจารย์ฟีเรียล!" เสียงเปิดประตูดังขึ้นในห้องพักครูของหมวดวิชาการใช้เวทย์สาขาพรแห่งไฟ เรียกสายตาของคนทั้งด้านนอกและในเป็นอย่างดี  

ผมชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะกระแอมแล้วเดินเข้าไปในห้องอย่างเงียบๆ คนในชุดคลุมสีเงินทั้งหลายจึงกลับไปสนใจงานของตัวเองต่อ

ผมเดินเข้าไปด้านในห้องขนาดใหญ่ซึ่งผนังเป็นลายตารางหมากรุกสีแดงสลับขาว โคมระย้าส่องแสงสีขาวที่เมื่อกระทบกับผนังทำให้แสงเปลี่ยนเป็นสีแดงอ่อนๆ เช่นกัน

โต๊ะทำงานของอาจารย์แต่ละท่านหลากหลายรูปแบบเกินจะกล่าว ทว่าก็ยังถูกจัดให้อยู่ในแถวเดียวกัน

เมื่อมองหาได้ไม่นานผมจึงเห็นว่าโต๊ะของฟีเรียลอยู่แถวๆ ด้านหน้าซึ่งมีบอร์ดและกระดานดำที่ พร้อมใช้ประชุมทุกเมื่อ

ผมเร่งฝีเท้าเข้าไปหาโดยฝ่าคนที่เดินผ่านไปมาในห้อง มีทั้งนักเรียนคนอื่นๆ ที่เขามาพบอาจารย์และคนกลุ่มหนึ่งซึ่งไม่ได้สวมเครื่องแบบของโรงเรียน

โต๊ะของคนผมแดงเป็นโต๊ะไม้สีน้ำตาลขัดเงา ทั้งโต๊ะล้อมเป็นวงกลมรอบคนนั่งแล้วด้านล่างยังมีลิ้นชักซึ่งยัดแฟ้มเอกสารมากมายเก็บไว้อย่างดี ไม่รวมเอกสารที่วางบนโต๊ะจนล้นลงมากองอยู่บนพื้นจนผมก็ไม่เข้าใจว่าเจ้าของโต๊ะเข้าออกอย่างไร

"ฟีเรียล" ผมที่เดินมาจากด้านหลังเรียกอาจารย์ประจำชั้นที่กำลังตรวจเอกสารพร้อมยกถ้วยกาแฟขึ้นดื่ม

คนถูกเรียกละสายตาจากเอกสาร ใบหน้านิ่งเรียบราวหุ่นยนต์ยังคงคอนเซปไม่เปลี่ยนแปลง อีกฝ่ายจ้องผมก่อนจะวางถ้วยกาแฟลง

"เดลลิน" ฟีเรียลเอ่ยชื่อผมก่อนจะใช้เวทมนต์เรียกเก้าอี้จากแถวๆ นั้นมาอยู่ตรงข้ามกับตัวเอง "นั่งลง"

ผมเดินไปนั่งอย่างว่าง่าย ฟีเรียลก้มลงไปเก็บหยิบเอกสารจากในแฟ้มๆ หนึ่งขึ้นมาก่อนจะยื่นให้ผมชุดหนึ่ง

"เกี่ยวกับแขกที่จะมาในวันเสาร์นี้ ได้อ่านรายละเอียดหรือยัง" คนในชุดคลุมสีเงินถามเสียงเรียบ ผมส่ายหน้า ช่วยไม่ได้ คิดว่าผมมีเวลาอ่านมากหรือไง

รู้แค่วันเวลาและสถานที่(ที่ถึงจะรู้แต่ก็ไม่รู้ว่ามันอยู่ตรงไหนในเมืองก็ตาม...)

ฟีเรียลพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจ "คนที่จะมาที่นี่คือคนจากอาณาจักรที่มีความรุ่งเรืองที่สุด"

"ซานน์ดีน..." อยู่ๆ ผมก็นึกชื่อนี้ขึ้นได้ ฟีเรียลพยักหน้า ผมที่เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย

หือ...  ซานน์ดีน!?

"คนของซานน์ดีนจะมาพร้อมองค์ชายลำดับที่สองแห่งอาณาจักรเพื่อสานสัมพันธ์อันดี" ฟีเรียลยังคงอธิบายเสียงเรียบ แต่ผมนี่สิ ...ตาขวาชักจะกระตุกรัวๆ

มาจากซานน์ดีนไม่พอ ยังมีองค์ชายลำดับที่สองนั่นอีกหรือ... อะไรมันจะเหมาะเจาะขนาดนั้น บังเอิญเกินไปแล้วเฟ้ย!

แล้วสานสัมพันธ์อันดีนั่นอีก แน่ใจนะว่ามันจะ 'ดี' จริงๆ!

"ถึงวันนั้นก็ช่วยรับมาที่นี่อย่างไม่เอิกเกริกเกินไปด้วย" ฟีเรียลเอ่ยต่อ ส่วนผมก็ยกมือแตะหนังตาขวาที่กระตุกไม่หยุดพร้อมยิ้มแหย "ฉันไม่ต้องบอกเรื่องมรรยาทใช่ไหม"

ผมพยักหน้ารับ แต่ไม่วายอดถามไม่ได้ "ทำไมถึงต้องให้ผมไปรับพวกนั้นด้วยล่ะครับ"

ผมแค่นักเรียนปีหนึ่งธรรมดาและยังไม่อยากยุ่งเรื่องคนในอาณาจักรนั้นมากนัก อย่างน้อยก็ตอนนี้

"ได้ข่าวว่าเธอเป็นน้องชายของลาเนียกับเวเจนิส" ฟีเรียลเอ่ยราวกับนี่เป็นเหตุผลที่มากพอที่จะรองรับการใช้งานนักเรียนปีหนึ่งที่เข้ามาเรียนใหม่ได้หนึ่งวัน

"แค่นั้นเหรอครับ" ผมขมวดคิ้ว รอยยิ้มกระตุกอย่างช่วยไม่ได้

"และนายก็กำลังถูกลงโทษ และบทลงโทษของนายก็คือการทำงานให้ฉันเป็นเวลา 1 เดือน" ฟีเรียลเอ่ยอีกเหตุผลพร้อมดันแว่นตาข้างเดียวกรอบเงินขึ้นเล็กน้อย

"ครับ ผมเข้าใจแล้ว" ผมไม่ซักไซ้ต่อเพราะคำตอบของฟีเรียลคล้ายจะเตือนว่า จะยังไงผมก็ต้องทำมันอยู่ดี

"อ่านเอกสารที่ฉันให้ไปด้วย แล้วก็เอานี่ไป" คราวนี้คนผมแดงเอี่ยวตัวไปหยิบเอกสารทั้งแฟ้มมาให้ผม "จัดการรายชื่อในห้องเรียนให้เรียบร้อย ฉันต้องการคณะกรรมการห้องแต่ละฝ่านภายในสัปดาห์นี้"

"เอ่อ..." งานอีกแล้วเหรอ...

"นี่เป็นงานของหัวหน้าห้อง" คนในชุดคลุมสีเงินกล่าวต่อไม่สนว่าคนรับงานอย่างผมจะเอ่อจะอ่าจะไรทั้งสิ้น

ผมอยากจะทึ้งหัวตัวเองแบบพี่สาวปลอมๆ ของตัวเองขึ้นมาก็ตอนนี้

"ครับ..." ผมวางเอกสารที่ได้มาตอนแรกบนแฟ้มก่อนจะเงยหน้ามองอาจารย์ผมแดง "มีอะไรอีกไหมครับ"

"มี" ฟีเรียลเปิดลิ้นชักก่อนจะหยิบเอกสารอีกชุดให้ผมที่มองแล้วชักอยากเป็นลม "นี่เป็นอาการของนักเรียนที่ได้รับบาดเจ็บจากฝีมือแกรนเดลของเธอ"

"ครับ..." ไม่น่าสร้างเรื่องเลยเมธาน...

"ถ้าเธอมีจิตสำนึกพอ พรุ่งนี้ก็ไปเยี่ยมเพื่อนที่อาคารแพทย์ ห้องพักที่ D23" ฟีเรียลทิ้งท้ายก่อนจะยกกาแฟขึ้นดื่มพร้อมหยิบเอกสารในมือมาอ่านต่อ 

D23 เหรอ ไปหน่อยก็ไม่เสียหายเพราะยังไงก็ต้องไปดูสามคนที่เคยโดนลักพาตัวนั่นอีก

"ถ้าอย่างนั้นแล้วพบกันใหม่ครับ" ผมรวบแฟ้มและเอกสารขึ้นก่อนจะลุกขึ้นโค้งตัวเล็กน้อยแสดงความเคารพ ฟีเรียลพยักหน้า เมธานที่นอนอยู่ใต้เก้าอี้เห็นผมลุกก็เดินตามมาข้างๆ ก่อนที่เราจะออกไปจากห้องเพื่อมุ่งหน้ากลับไปที่หอ



เวลาราวๆ 21.30 น. ณ ห้องพักครูวิชาการใช้เวทมนต์สาขาผู้ใช้พรแห่งไฟ

หลังจากเดลลินออกไปไม่นานแขกผู้ไม่ได้รับเชิญก็มาเยือนโต๊ะทำงานของฟีเรียล อัคตาเนียร์ซึ่งยังงมกับกองเอกสารมหันตภัยที่ยิ่งเคลียร์มากเท่าไรงานก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น

ทั้งๆ ที่มันควรจะลดลงสักนิด แต่ไม่เลย...

"สวัสดีครับ มิสเตอร์ฟีเรียล" ผู้มาใหม่สวมเสื้อคลุมสีเงินเช่นเดียวกับเขา ทว่ากลับไม่ใช่อาจารย์หรือบุคลากรในโรงเรียนแต่อย่างใด

"เวเจนิส" ฟีเรียลจรดถ้วยกาแฟกับริมฝีปากก่อนจะค่อยๆ ละเลียดมันช้าๆ ซึมซับรสชาติอย่างเปรมปรีดิ์ แต่สีหน้านิ่งเรียบแบบนี้จะมีใครรู้ว่าเขากำลังคิดเช่นนั้น

"ผมซื้อเค้กมาฝาก" คนผมน้ำเงินวางกล่องสีขาวขนาดที่พอบรรจุเค้กได้หนึ่งชิ้น ไม่บอกก็รู้ว่าคนๆ นี้คิดจะติดสินบนเขา 'อีกแล้ว'

ต้องยอมรับว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาคนนี้ทำแบบนี้

"ต้องการอะไร" ฟีเรียลเอ่ยอย่างรู้ทัน เขาวางถ้วยกาแฟสีขาวขอบทองลงบนจานรอง ดวงตาที่อยู่หลังแว่นโมโนเคิลไหวสั่น ทันใดนั้นดวงตาสีน้ำตาลก็เปลี่ยนเป็นสีแดงเพลิง นัยตาเรียวแหลมอย่างที่มนุษย์ไม่ควรจะมี

เขาควบคุมไม่ได้ พออยู่ใกล้มังกรทีไรสัญชาตญานของสิ่งที่อยู่ด้านในอยากจะออกมาผงาดร่ำไป

ฟีนิกซ์เพลิง สิ่งมีชีวิตที่เป็นอมตะ แต่วันดีคืนดีดันถูกท่านพ่อ... เทพแห่งไฟกริฟิกโยนออกมาจากถ่ำในป่านิรันดร์

สุดท้ายก็ต้องมาเจอหนึ่งในผู้สร้างซึ่งเดินลูบคางมองป่าอย่างพิจารณา งงอยู่ไม่ทันไรเทพเงาก็สะบัดมือลบต้นไปแถวๆ นั้นไปหมดไม่เหลือตอ แล้วยังสร้างรร.ขึ้นมาหลังจากนั้น

ถ้าไม่ใช่ว่ากริฟิกมาตบบ่าฟีเรียลแล้วบอกว่า 'ฝากดูเจ้านั่นด้วย' เขาคงหนีกลับป่าไปแล้ว! 

"หึๆ ยังรู้ไต๋กันเหมือนเดิมเลยนะครับ..." คนผมสีน้ำเงินนั่งลงที่เดิมซึ่งเพิ่งมีคนลุกออกไปไม่นานนัก ใบหน้าที่ประดับด้วยยิ้มเจ้าเล่ห์นั่นดูสนุกสนานเสียเหลือเกิน อีกฝ่ายค้อมตัวข้ามโต๊ะมากระซิบประโยคที่ยังพูดไม่จบข้างหูคนผมแดง "...รองผอ."

"ออกไปคุยกันข้างนอก" คนถูกเรียกด้วยฐานะจริงกระซิบตอบเสียงเรียบ เขารู้ดี ว่าการที่นักเรียนที่ไม่น่าจะเป็นนักเรียนแล้วเอ่ยฐานะจริงของเขาแบบนี้ คงมีเรื่องใหญ่บางอย่างที่ข่าวมาไม่ถึงบุคลากรทั่วไป

แต่จริงๆ จะข่าวเล็กข่าวใหญ่ก็ไม่มาถึงหรอก นอกเสียจากจะเป็นงานที่ต้องติดต่อกับคนนอก

แต่ถึงอย่างไรก็มีงานที่ถูกยกเว้นจากข้างบนอีก ...งานลับที่ต้องทำเพื่อความมั่นคงของที่นี่ คนที่รับงานก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ก็คนที่เดินนำหน้าเขาอยู่ตอนนี้ รวมถึงน้องสาวของเขาด้วย

พี่น้องโพเลนซ์นั่นเอง

ผอ.โรงเรียนนี้ก็เป็นแบบนี้ แต่เทพแห่งเงาก็ไม่เคยทำให้ที่นี่เสียหายและเสื่อมเสีย ...ถ้าไม่นับรื่องที่ผอ.เป็นกลายเป็นหนึ่งในเจ็ดเรื่องลี้ลับน่ะนะ

พวกเขาเดินออกจากอาคารสำนักงานบุคลากรที่อยู่ทางด้านทิศตะวันออกของอาคารเรียน เวเจนิสเดินไปพิงที่ต้นไม้ต้นหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากทางเดินหิน อาศัยลำต้นใหญ่ของมันบังตัวเองและฟีเรียลไม่ให้ใครที่อาจเดินผ่านไปมามองเห็น

"มีเรื่องอะไร" ฟีเรียลเป็นคนเริ่มต้นบทสนทนา

"ผมได้ข่าวว่าองค์ชายลำดับที่สองของอาณาจักรซานน์ดีนจะมาที่นี่สินะครับ" เวเจนิสกอดอก ดวงตาสีเพลิงเรืองวาบ ฟีเรียลดูออก หมอนี่กำลังตื่นเต้น

"ใช่ ทำไม" ฟีเรียลขมวดคิ้วเล็กน้อย

"เมื่อ 3 วันก่อนมีการหายตัวไปของนักเรียน 3 คน เมื่อตอนราวๆ หกโมงเย็นพวกผมได้หาตัวเจอและจัดการคนร้ายแล้ว แต่หลังจากการสอบสวนของศาสนจักรก็พบว่าคนพวกนั้นมีส่วนเกี่ยวข้องกับองค์กรที่เป็นต้นเหตุของผู้ไร้พร" เวเจนิสอธิบาย เขาเรียกเอกสารออกมาจากชายน์โซนก่อนจะยื่นให้คนผมแดง มันเป็นเอกสารแบบเดียวที่เวเจนิสให้เดลลินและลาเนีย

ฟีเรียลเปิดดูเอกสารสี่ห้าแผ่นนั่นก่อนจะเงยหน้าขึ้น

"องค์ชายลำดับที่สองของอาณาจักรซานน์ดีนมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ เพราะฉะนั้นผมจึงอยากเข้าร่วมต้อนรับการมาของเขาสักหน่อย" เวเจนิสแสยะนิ้มอย่างหาได้ยาก บรรยากาศหนาวเหน็บยามค่ำคืนยิ่งหนาวเข้าไปอีก

"ได้ เดลลินเองก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับงานนี้ เขาจะเป็นคนไปรับพวกนั้น" ฟีเรียลเก็บเอกสารเข้าไปในเสื้อคลุมก่อนจะกล่าว เขาเดินผ่านเวเจนิสไปก่อนจะหยุดยืนนิ่งแล้วหันมาพูดสิ่งที่เพิ่งนึกขึ้นได้ "วันนั้นฉันจะกลับไปในฐานะรองผอ.ก็แล้วกัน หวังว่าพวกนั้นคงจะไม่กล้าเหิมเกริมมากนัก"

คนผมแดงดันแว่นตาข้างเดียวก่อนจะเดินจากมา แดงตากลับมาเป็นสีน้ำตาลเช่นเดิมเมื่อห่างจากร่างเวเจนิส

"วุ่นวายจริงๆ" เขาพึมพำเสียงเรียบแล้วยกมือข้างหนึ่งขึ้นนวดขมับขณะเดินกลับเข้าไปในอาคารบุคลากรขนาดใหญ่ที่มีแสงไฟสว่างลอดผ่านหน้าต่างทุกห้อง เพราะเหล่าคณาจารย์กำลังวุ่นกันกับเทอมใหม่นี้

ถ้าไม่ใช่ว่าต้องคอยแฝงตัวกับพวกอาจารย์เพื่อคอยรับข่าวที่ไปไม่ถึงห้องผอ.ล่ะก็ เขาคงไม่รับงานสอนนี่หรอก



ทิวทัศน์ที่เต็มไปด้วยแสงสีและความคึกคักสะท้อนอยู่ในดวงตาสีเงิน ผมยาวสีเดียวกันของเจ้าของร่างซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ทองบุนวมสีแดง ณ ระเบียงของปราสาทอันยิ่งใหญ่

" 'คาเทิล' กีดัสกับนีดัส เจ้าขี้ขลาดสองคนนั่นหายไปอย่างนั้นเหรอ" เสียงนุ่มทุ้มของชายคนหนึ่งดังขึ้น แม้น้ำเสียงจะฟังดูอ่อนโยน แต่ประโยคที่ถูกกล่าวทำให้คนที่คุกเข่าอยู่ด้านหลังกลับรู้สึกว่ายมทูตกำลังหยอกล้อเขาอยู่จนขนทั้งร่างลุกพอง

"ครับท่าน" คาเทิลก้มหน้าต่ำพร้อมเอ่ยตอบ

คนถามแค่นหัวเราะในลำคอก่อนจะเอ่ยต่อ "บอกข่าวออกไป ถ้าเจอพวกมันก็จับตัวกลับมาแล้วจัดการซะ"

"เข้าใจแล้วครับนายท่าน" ร่างที่คุกเข่าก้มหน้าอยู่ลุกขึ้นก่อนโค้งตัวทำท่าจะจากไป แต่คนผมเงินกลับเรียกรั้งไว้เสียก่อน

"อา... ใช่ คาเทิล เตรียมการสำหรับวันเสาร์นี้เสร็จหรือยัง" คนพูดเอนตัวไปด้านข้างแล้ววางหน้าลงกับหลังฝ่ามือข้างที่ตั้งศอกอยู่กับที่วางแขนของเก้าอี้ มุมปากยกขึ้นเมื่อนึกถึงวันที่ต้องไปเยือนสถานที่ที่ไม่มีจอมเวทคนไหนไม่รู้จัก

"เรียบร้อยแล้วครับ" ร่างสูงของคาเทิลโค้งลงเล็กน้อยเมื่อตอบ คำนั้นเรียกรอยยิ้มพอใจจากนายเหนือหัวของเขาได้อย่างดี

"ดีมาก ไปได้แล้ว" เจ้าของดวงตาสีเงินเอ่ยปากไล่ก่อนจะยื่นมืออีกข้างที่ว่างอยู่ไปหยิบแก้วไวน์ซึ่งวางอยู่บนโต๊ะไม่ไกลนัก

คาเทิลออกจากห้องไปแล้ว รอยยิ้มของคนผมเงินก็กว้างขึ้นจนเป็นการแสยะยิ้ม

"หึๆๆๆ... ฮ่าๆๆๆๆ!" เสียงหัวเราะที่แฝงไปด้วยความบ้าคลั่งดังสนั่น...

สุดท้ายแล้วนั่นก็เป็นเพียงจุดเล็กๆ บนอาณาจักรอันกว้างใหญ่ จุดเล็กๆ บนโลกนี้ ที่ถูกเรียกว่า 'เอเดนเซีย'

...มรสุมแห่งความวุ่นวายกำลังจะก่อตัวขึ้นอีกแห่งแล้ว...

(จบภาค โรงเรียนแห่งจอมเวทย์ซิลเลเลีย)
------------
จบไปแล้วนะครับสำหรับภาคนี้ หึๆ คงไม่คิดว่านี่จะเป็นนิยายแฟนตาซีแนวโรงเรียนกันจริงๆ ใช่ไหม แต่ถึงจะจบภาคแต่เนื้อเรื่องมันก็ต่อกันอยู่ดี ทีฟ่า... เธอบอกว่าแค่อยากเปลี่ยนชื่อภาคแล้วเท่านั้นแหละครับ เอาล่ะ เจอกันพรุ่งนี้นะครับ หึหึ

เวเจนิส
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

450 ความคิดเห็น

  1. #386 -SO-REAL_TIME (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 22:41
    รออ่านภาคต่อๆไปนะคะ สนุกค่ะ
    #386
    0
  2. #385 agonizingpain (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 17:28
    จบภาคแล้ว เราไม่ได้เข้ามาอ่านตั้งนาน เดลมีแต่เรื่องให้ปวดหัวตลอดเหมือนเดิมเลยย #สงสารนาง ตอนจบนี่ปิดท้ายได้น่าติดตามจริงๆ ข้าขอคารวะ *เอาหน้ากระแทกพื้นสามรอบ* รออ่านต่อ~
    #385
    0
  3. #384 walaisaeng (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 13:18
    เจองานช้างเข้าแล้วหละเดล
    #384
    0
  4. #382 arij-joint (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 19:48
    แลดูเดลเป็นคนที่น่าสงสารที่สุดในเรื่องเลยนะ
    #382
    0
  5. #381 -SO-REAL_TIME (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 19:43
    หึๆๆ เดล งานเยอะจริงเชียว
    #381
    0
  6. #379 prasart12 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 14:42
    ขออภัยครับ
            เนื้อเรื่องส่วนมาก จะกล่าวถึงวัยเรียนของพระเอก ก็ตามปกติเวลาเราไปโรงเรียน ตื่นเช้า อาบน้ำ ทานข้าวไปเรียน เรียนเก่งไม่เก่ง กลับบ้านนอน นอกนั้นสำเพ่เหระกับเพื่อนที่เจอ  โดยร่วม เมื่อไหร่พระเอกจะเรียนจบ หรือ ฝึกการใช้พลังให้จริงจังสักที จะได้จบแล้วออกไปท่องเที่ยว
              
                                            ขอบคุณ
    #379
    1
    • #379-1 kidochigi(จากตอนที่ 26)
      5 ธันวาคม 2559 / 15:08
      เดล:หึๆ ผมไม่รู้เข้าใจที่คุณสื่อถูกหรือเปล่านะ แต่สำหรับผม ถ้ามันเป็นอย่างที่คุณพูด ผมคงจะดีใจมาก แต่ถ้าเข้าใจผิดก็ขออภัย

      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 5 ธันวาคม 2559 / 15:36
      #379-1
  7. #378 Kronos-Hades (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 13:42
    เป็นกำลังใจให้ค่ะน่าลุ้นอ่าาาา เดลลินนี่มีเรื่องวุ่นวายเพิ่มทุกวันเลยน้าาา
    #378
    1
    • #378-1 kidochigi(จากตอนที่ 26)
      5 ธันวาคม 2559 / 15:14
      เดล: ขอบคุณครับ ส่วนเรื่องงาน...
      #378-1
  8. #377 gam20122541 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 13:26
    มีเรื่อให้ต้องทำอีกแล้วนะเดล
    #377
    1
    • #377-1 kidochigi(จากตอนที่ 26)
      5 ธันวาคม 2559 / 15:14
      เดล: ครับ มีอีกแล้ว เหอะๆ...
      #377-1
  9. #376 guntamolwan (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 09:11
    อยู่เฉยๆก็มีเรื่องได้ #เดล
    #376
    1
    • #376-1 kidochigi(จากตอนที่ 26)
      5 ธันวาคม 2559 / 15:16
      เดล: ครับ อยู่เฉยๆ ก็มีเรื่อง
      #376-1
  10. #375 kemchaya (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 08:09
    เราจะรอดูวันนั้นนะเดล / รอไรท์เสมอฮะ ^^
    #375
    1
    • #375-1 kidochigi(จากตอนที่ 26)
      5 ธันวาคม 2559 / 15:19
      เดล: ผมก็หวังจะมีวันนั้นครับ...//แม่บอกว่า "ขอบคุณค่ะ" ครับ
      #375-1
  11. #374 por2543 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 23:23
    5555 ยังคงเป็นคงที่น่าดึงดูด???????
    #374
    1
    • #374-1 kidochigi(จากตอนที่ 26)
      5 ธันวาคม 2559 / 04:48
      เป็นคนที่ดึงดูดไง หุหุ
      #374-1
  12. #373 walaisaeng (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 21:54
    งานวิ่งเข้าหาอีกแล้วนะเดล
    จะมีซักตอนไหมนะที่จะมาครบ 100%
    #373
    1
    • #373-1 kidochigi(จากตอนที่ 26)
      5 ธันวาคม 2559 / 04:47
      วันที่ไรท์อัพ 100%... ต้องมีสักวันเช่นเดียวกับความซวยของเดลนั่นแหละค่ะ
      #373-1