Adensia of Magician พรแห่งเวทย์ทั้ง 7 ภาค ผู้มาเยือนจากซานน์ดีน

ตอนที่ 25 : Chapter 23 :จะทำอะไรต้องคิดถึงคนข้างหลังด้วย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 530
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    4 ธ.ค. 59

Chapter 23 :จะทำอะไรต้องคิดถึงคนข้างหลังด้วย


"เวทย์ตระกูลใหญ่ทั้งนั้นเลยไม่ใช่หรือ!?" เสียงนักเรียนชายคนหนึ่งร้องอย่างตกใจ

"แต่เวทมนต์ตระกูลมันเทเรอร์มีแค่คนสกุลอิกนอยล์เท่านั้นที่ใช้ได้ หรือรุ่นพี่นั่นจะเป็นคนตระกูลนั้น!"  อีกคนกล่าวด้วยน้ำเสียงตกตะลึง

"ตระกูลอิกนอยล์ อะไรล่ะนั่น" ขอบคุณพระเจ้า มีคนถามคำถามที่ผมอยากรู้ด้วย

"เห็นว่าเป็นตระกูลที่เทพกริฟิกประทานพรน่ะสิ คนตระกูลนี้มีแต่ผู้ใช้พรแห่งไฟที่แข็งแกร่งทั้งนั้นเลยนะ"

"อันไหนก็หายนะพอๆ กันแหละ เวทมนต์ตระกูลเอนทริเกเออร์ก็ใช่ว่าจะตลกๆ นะ"

"ฉันแทงข้างมันเทเรอร์" เสียงชายอีกคนเอ่ย เรียกเสียงโต้แถงอย่างสนใจจากคนอื่นเรื่อยๆ 

"แต่ฉันว่าเอนทริเกเออร์ชนะว่ะ ฉันแทงข้างนี้แล้วกัน"

นักเรียนคนอื่นๆ เริ่มชุลมุนกับการพนันว่าใครจะชนะระหว่างผู้ใช้เวทย์เอนทริเกเออร์และมันเทเรอร์ ผมที่กำลังยืนคุมเชิงคนตรงข้ามหูผึ่งฟังบทสนทนาเหล่านั้น แต่ไม่กี่วินาทีต่อมาวงเวทย์ทั้งสามที่อยู่ด้านหลังก็เสร็จสมบูรณ์ ผมเพ่งสมาธิมองโคเอน ดาบเงินสลับมาอยู่มือขวา พร้อมสั่งการเวทมนต์ทุกเมื่อ

คนผมขาวอมแดงเริ่มหน้าเครียดเมื่อเห็นวงเวทย์ด้านหลังผม วงเวทย์ทั้งสี่ของทางนั้นเองก็วาดตัวอยู่รอบๆ พื้นใกล้คนร่ายเสร็จเรียบร้อย ผมขมวดคิ้วเพราะไม่รู้ว่าเวทย์ที่อีกฝ่ายใช้จะเป็นเวทย์แบบไหนเสียด้วย

"ยิง!" ผมเอ่ยคำสั่งพร้อมชี้ดาบไปทีรุ่นพี่ บอลไฟสีแดงส้มพุ่งออกไปด้วยความเร็วสูง ที่ทำแบบนี้เพราะผมต้องการจะรู้ว่าเวทมนต์ของอีกฝ่ายทำอะไรได้

โคเอนยืนนิ่ง เขาคงรู้ว่าเวทย์ที่ผมใช้ทำอะไรได้ เป็นถึงหนึ่งในสภานักเรียนแม้จะไร้เหตุผล แต่อีกฝ่ายคงเก่งกาจไม่น้อยถึงมาอยู่จุดนี้ได้

จริงดังคาด บอลเพลิงทั้งสามของผมถูกสกัดด้วยบางสิ่งที่พุ่งขึ้นมาจากวงเวทย์

"โซ่อย่างนั้นเหรอ" ผมพึมพำแล้วมองโซ่สี่เส้นที่โอบล้อมร่างคนผมขาวอมแดงไว้จนบอลเพลิงของผมชนมันเข้าแล้วหายไป

ผมเสียเปรียบ

ตอนนี้ผมคิดได้แค่นี้ ลักษณะของเวทย์ทราอีกฝ่ายใช้คงไม่ใช่ว่าป้องกันได้อย่างเดียวหรอก จริงไหม

คิดแบบนั้นไม่ทันไร โซ่เส้นหนาเท่าแขนผู้หญิงทั้งสี่ก็คลายตัว รุ่นพี่สบัดมือมาทางผม ทันใดนั้นโซ่ทั้งสี่ก็พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว

ผมเอ่ยสั่งบอลเพลิงเข้าปะทะกับโซ่รัวๆ จนตอนนี้วงเวทย์ด้ายหลังแทบจะปล่อยบอลเพลิงออกมาทุกๆ วินาที ดีที่บอลเพลิงยังสกัดเบี่ยงทิศทางโซ่ได้ ผมจริงสาวเท้าวิ่งเข้าหาคนร่ายเวทย์เพื่อโจมตี

พร้อมกันนั้นโซ่ทั้งสีก็พี่งเข้าโจมตีผม ผมใช้ดาบปัดโซ่เส้นหนึ่งที่พุ่งเข้ามาใส่ผมไปด้านข้าง ผมสั่งยิงลูกบอลเพลิงอีกครั้งเพื่อปล่อยให้เวทย์เอนทริเกเออร์ที่มีความแม่นยำสูงสกัดโซ่ต่อไป

ให้ตายเถอะ ถึงผมจะอยากสั่งให้มันโจมตีใส่คนร่ายเวทย์ยังไงสึดท้ายโซ่ก็มาคอยรับแทนทุกที ผมจึงพาตัวเองพุ่งเข้าโจมตีใส่คนใช้เวทย์เสียเอง

"ดีจริงที่รุ่นพี่ไม่วิ่งแล้ว!!" ผมเอ่ยเสียงดังเมื่อเข้าใกล้ระยะของฝ่ายตรงข้าม ผมเหวี่ยงดาบหมายบั่นคออีกฝ่ายสบั้น (ผมลืมว่าตอนนี้อยู่นอกมิติ)

"ฉันพร้อมแล้วล่ะรุ่นน้อง คงไม่ต้องวิ่งแล้ว" ชั่ววินาทีก่อนคมดาบของผมจะไปถึงคนผมขาวอมแดงพูดแม้ใบหน้ายังยิ้มแย้มแต่แววตากลับเย็นชา

ชิ้ง!

เสียงกรีดอากาศของสิ่งมีคมที่ถูกซ่อนอยู่ข้างหลังคนโคเอนถูกนำออกมา อีกฝ่ายไม่หลบคมดาบแต่กลับเหวี่ยงดาบเล่มบางในมือมาที่คอผมเช่นกัน

ปัง!!

ชั่ววินาทีชีวิตผมก็ได้ยินเสียงบางอย่างกระทบกันอย่างแรง และวินาทีต่อมาก็ได้ยินเสียงโป้ก! สองทีที่ทำให้หัวผมหมุนติ้ว
 
"โอ้ยย!" ผมร้องโอดครวญแล้วยกมือสองข้างกุมหัว ดาบในมือหลุดลงไปนอนแอ้งแม้งกับพื้นพรม  เส้นผมสีแดงส้มลู่ลมพริ้ว เมื่อหายมึนผมจึงเห็นว่าคู่ต่อสู้เองก็นั่งกุมหัวโอดโอยไม่ต่างกัน "เกิดอะไรขึ้น..."

ผมเงยหน้าแล้วมองไล่ไปตามเรียวขาในกางเกงขายาวสีดำขอบทองของชุดเครื่องแบบรร. ไปจนเสื้อคลุมสีแดงและเส้นผมสีแดงส้ม มือสองข้างของร่างบางตรงหน้าเท้าอยู่ที่เอว เมื่อมองเลยขึ้นไปจนสุดผมก็เห็นว่าเป็นคนๆ หนึ่งที่ผมค่อนข้างจะคุ้นเคย

"ลาเนีย..." ผมเบิกตากว้างมองร่างหญิงสาวผู้มีหน้าตาหญิงก็ไม่ใช่ชายก็ไม่เชิงซึ่งตอนนี้ใบหน้านั้นกำลังฉายแววไม่สบอารมณ์เต็มประดา

เมื่อสังเกตดีๆ ตอนนี้ไม่มีแม้แต่เสียงต่อสู้ของใครทั้งนั้น ทุกอย่างเงียบลงอย่างกระทันหัน หลังจากนั้นนักเรียนคนอื่นๆ ก็เริ่มได้สติ พวกเขาส่งเสียงโห่ขึ้นมาทันที คาดว่าคงเพราะการต่อสู้ยังไม่จบเลยยังไม่รู้ผลพนัน

"โห่~! อะไรวะ อย่ามาขัดสิ!!" เสียงโห่ร้องยังมีเสียงพูดประโยคทำนองนี้ปนมาด้วย

"หุบปากเจ้าพวกปีหนึ่งงี่เง่าทั้งหลาย!" ลาเนียโวยลั่นจนเสียงที่เหมือนหน้าตาดังกึกก้อง พวกปีหนึ่งเลิกโห่แล้วสงบปากสงบคำทันตา เหล่าสภาคนอื่นๆ เองก็เริ่มหน้าซีดหันไปห้ามปรามทุกคนทันที

ให้ตายเถอะ รุ่นพี่เพิ่งจะรู้ว่าต้องทำหน้าที่กันใช่มั้ยครับ

ผมที่ทรุดตัวนั่งกุมหัวอยู่เหลือบตาไปมองรุ่นพี่เหล่านั้นอย่างเบื่อหน่าย ขณะนั้นเองก็ลูบหัวที่โดนมะเหงก ไม่สิ ควรเรียกว่า 'หมัด' ของหญิงสาวอย่างเจ็บปวด

ขณะเดียวผมก็เห็นว่ามือที่เท้าเอวอยู่ของลาเนียมีเลือดไหลไปตามซอกนิ้วอยู่ช้าๆ

นั่นเลือดเธอหรือคนโดนเขกหัว...

"...ลาเนีย..." โคเอนเอ่ยเสียงอ๋อย คนถูกเรียกตวัดสายตาขวับไปมอง

"โค-เอน!!" หญิงสาวเอ่ยเสียงเย็นแล้วตวัดสายตากลับมาที่ผม

ตายแน่ งานนี้ผมตายแน่...

"เดลลิน!! ผอ.เรียกเราหลังจากทำงานที่ได้รับมอบหมายเสร็จไม่ใช่เหรอ ฉันกับพี่รอจนรากงอกทำไมไม่กลับไปที่คฤหาสน์สักที!! มาทำอะไรอยู่ที่นี่!!?" ลาเนียโวยอย่างฉุนเฉียวจนผมต้องนั่งก้มหน้าอย่างรู้สึกผิด อา... คงตอบไม่ได้ว่าผม 'ลืม' เรื่องนั้นเสียสนิทเลย "แล้วโคเอน สภาพที่นี่มันอะไร ทารัตนายกลับไปเลยนะ ชิ่วๆ!"

ว่าแล้วคนผมแดงอมส้มก็หันหลังไปโบกมือไล่ภูติไฟสุดหายนะ ทารัตทำหน้าย่นจมูกเล็กน้อยก่อนจะยอมกลับไปเสียอย่างนั้น ผมมองไปทางเมธานที่ยังไร้รอยขีดข่วนก่อนจะถอนหายใจ ทว่าไม่ทันไรก็ต้องกลับมาสะดุ้งเฮือกต่อ

"เอาล่ะทีนี้... พวกแกทั้งสองคนจะอธิบายกับฉันยังไงเกี่ยวกับเรื่องนี้!!!" ความเป็นกุลสตรีที่มีน้อยอยู่แล้วของคนอายุเป็นพันปีบินหายหมดสิ้น ลาเนียตะโกนถามเสียงดังทำให้ทุกคนเงียบระดับเสียงเข็มตกยังได้ยิน

"เอ่อ... คือ 'ประธาน' ครับ เรามีเหตุผล..." ชายผมดำที่เป็นคู่ต่อสู้ของไอเรียใจกล้าเอ่ยขึ้นมาก่อน ลาเนียตวัดสายตาไปมองหนึ่งในรุ่นพี่ตัวปัญหาที่ตอนนี้มีเลือดไหลลงมาจากหัวเล็กน้อย

แม่เจ้า... ก็ว่าแรงพี่สาวจำเป็นคนนี้ผิดมนุษย์อยู่หรอก แต่แบบนี้ออกจะเกินไปหน่อย... 

"แล้วไหนว่ามาสิ! ...ถ้าเหตุผลไร้สาระฉันจะเตะพวกแกทั้งหมดไปโลกหน้าให้หมดเลยคอยดู" ประโยคท้ายถูกเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเหยียบจนอุณหภูมิติดลบ ทุกคนลอบกลืนน้ำลายอย่างหวาดหวั่น โดยเฉพาะผู้ใช้พรแห่งไฟที่เคยเห็นแล้วว่าพลังของลาเนียมีมากขนาดไหน

เชื่อสิเธอทำแบบนั้นได้จริงแท้แน่นอน เหอะๆ...

"คือประธานหมอนี่มาสายเราเลยจะสั่งสอนสักหน่อยเท่านั้นเองนะ!" โคเอนพูดพร้อมชี้นิ้วมาทางผม

ลาเนียทำหน้าครุ่นคิดอยู่ชั่ววินาทีแล้วหันกลับมามองผม ผมกำลังจะพูดแก้เธอก็หันกลับไปหาโคเอนแล้วเดินไปยืนมือให้อีกฝ่าย

โคเอนยิ้มแบบที่ไม่ได้เสแสร้งแล้วยื่นมือไปจับคนผมแดงส้ม ทว่าทันใดนั้นเองภาพตรงหน้าก็ทำให้ผมอ้าปากค้าง ร่างของคนผมขาวอมแดงก็ลอยหวือไปทันที

ตุบ!

ลาเนียทุ่มอีกฝ่ายอย่างแรงจนหลายๆ คนร้องอูย... อย่างหวาดเสียว รวมทั้งผมด้วย โคเอนเบิกตากว้าง ส่วนลาเนียก็หน้านิ่งแล้วค่อยแย้มยิ้มหวาน

ที่เกินไปจนเป็นการแสยะยิ้ม...

"ฉันสงสัยอยู่เรื่องหนึ่งน่ะ นายถามเหตุผลเขาหรือยัง"

โคเอนที่อ้าปากค้างมองใบหน้าอันน่าหวั่นเกรงของลาเนีย มือบางยังคงกอบกุมแขนของเขาอยู่ ลาเนียแสยะยิ้มมากกว่าเดิม "ดูท่าจะยังมึนอยู่นะ ให้ฉันเรียกสติให้นายอีกหน่อยดีมั้ย 'รองประธาน' "

ว่าแล้วก็ออกแรงบิดแขนของอีกฝ่ายจนได้ยินเสียงดังกร๊อบ คนรอบข้างเริ่มทนดูไม่ไหวจึงเริ่มเบือนหน้าหนี ส่วนผมสะใจจนลืมเรื่องแค้นเคืองไปเรียบร้อย ตอนนี้มีแต่เห็นใจเสียมากกว่า

"ว้ากกก!!! พอแล้วครับๆ!!" คนถูกบิดแขนจะลุกก็ไม่ได้ ได้แต่นอนดิ้นมือตบพื้นอย่างน่าอนาถ

ขอเชิญร่วมไว้อาลัยให้รุ่นพี่โคเอนสัก 1 วินาทีครับ

...

"สติกลับมาหรือยัง? ไหนตอบคำถามฉันหน่อยเป็นไง" ลาเนียไม่บิดต่อแต่ยังจับแขนอีกฝ่ายไม่ปล่อย

"ยังครับ... ยังไม่ได้ฟัง" คนตอบน้ำตาไหลไปเรียบร้อย ผมกะจะไว้อาลัยให้เขาอีกรอบแต่ลาเนียดันปล่อยมือคนผมขาวอมแดงแล้วจึงเดินหาผม

"ถ้าอย่างนั้นจงฟัง!" ลาเนียตะโกนอย่างน่าเกรงขาม เธอเหลือบสายตามาทางผมอย่างหงุดหงิด ผมกลืนน้ำลายแล้วรีบเอ่ยตอบทันที

"ผมต้องพานักเรียนสามคนไปที่ห้องพยาบาลตามที่ผอ.สั่งกว่าจะจัดการเสร็จก็เห็นว่าสายแล้ว แต่ก็รีบมาเพราะสัญญากับเพื่อนไว้" ผมอธิบายเสียงดังเพื่อให้ทุกคนได้ยินอย่างทั่วถึง ว่างานนี้ผมมีเหตุผลจริงๆ และแน่นอนผมไม่ผิด!

"สรุปก็คือพวกนายผิดทั้งสองฝ่าย โคเอนที่ที่นี่สภาพเป็นแบบนี้เพราะนายหาเรื่อง อ้อ เพราะพวกแกด้วย" ลาเนียตวัดนิ้วชี้หน้าโคเอนที่ลุกขึ้นนั่งกุมแขนตัวเองพร้อมก้มหน้าแล้วจึงชี้ไปทางพวกสภาอีกสองคน "จัดการที่นี่ให้เหมือนเดิมให้เรียบร้อย ถ้างานมันลอยมาถึงมือฉันล่ะก็..."

ลาเนียใช้นิ้วปาดผ่านลำคอเป็นการต่อคำที่ว่างไว้

ผู้หญิงปกติคงไม่น่ากลัวแบบนี้หรอก...ใช่มั้ย?

"ครับ..." ทั้งสามที่ถูกหมายหัวตอบเสียงเบา แต่ลาเนียกลับคิ้วกระตุกอย่างไม่พอใจ

"ว่ายังไงนะ ฉันไม่ได้ยิน" ว่าแล้วสาวเจ้าก็เชิดหน้าขึ้นมองไปที่คนเยาะแยะทั้งสาม

"เข้าใจแล้วครับประธาน!" ทั้งสามตอบเสียงดัง

จะผิดเวลามั้ย ถ้าผมสงสัยว่าทำไมพี่สาวปลอมๆ คนนี้ถึงถูกเรียกว่าประธาน ...คงไม่ใช่ว่าเหมือนเวเจนิสหรอกนะ...

"ส่วนพวกเธอตรงนั้น" ลาเนียชี้ไปที่ไอเรียกับเทรัล ทั้งสองที่นั่งพักดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าสะดุ้งเฮือกแล้วเด้งตัวตรงนั่งอย่างเรียบร้อยพร้อมทำหน้าพร้อมโดดเชือดทันที ลาเนียเห็นแบบนั้นก็ถอนหายใจแล้วทำหน้าอ่อนลงทันที "ไปที่อาคารแพทย์แล้วทำแผลเสีย"

เทรัลและไอเรียเงยหน้าขึ้นสบตาผมแล้วจึงพยักหน้า "ขอโทษที่สร้างความเดือดร้อนครับ แต่พวกเราเห็นเพื่อนถูกลงโทษทั้งแบบนั้นไม่ได้จริงๆ"

เทรัลเอ่ยโดยมีไอเรียพยักหน้าเสริม ลาเนียทำหน้าเบื่อแล้วจึงสบัดมือทำท่าที่ไม่รู้จะสื่อว่า 'ฉันไม่ถือสา' หรือ 'จะไปไหนก็ไป' กันแน่ แต่เทรัลกับไอเรียก็หันมาพยักหน้าให้ผมแล้วลุกขึ้นเตรียมเดินออกไป

"เรื่องงานมอบเสื้อคลุมเลื่อนออกไปจนกว่าจะขัดการที่นี่เสร็จ พวกปีหนึ่งกลับหอไปซะ!" ลาเนียหันไปสั่งทางด้านที่มีปีหนึ่งรวมตัวกัน

เมื่อได้ฟังดังนั้นพวกสภาก็ช่วยจัดการพารุ่นน้องออกจากหอไป

ลาเนียหันมาทางผมหลังจากนั้น สีหน้าของเธอยังคงแฝงความหงุดหงิด

...ลาก่อนทุกคน อย่างน้อยผมคงเป็นที่รู้จักในฐานะเหยื่อที่ถูกสาวหนึ่งพันปีคนนี้ฆ่าตาย...

"ส่วนนาย เดลลิน" ลาเนียเดินเข้ามาหาผม แต่ทันใดนั้นเมธานก็วิ่งมาขวางระหว่างผมกับคนผมแดงอมส้ม ด้วยเมธานยังไม่เปลี่ยนจากร่างจริงเป็นร่างมนุษย์หรือหดตัวเหลือเข้าหมาป่า ผมกับลาเนียจึงมองไม่เห็นกันสักนิด

"ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันจะทบต้นทบดอกนายทีหลังแน่ แต่ตอนนี้ไปที่คฤหาสน์เสียทีเถอะ เรื่องยุ่งจริงๆ มันหลังจากนี้ต่างหาก" ลาเนียเอ่ย ก่อนที่เสียงนองเท้าบูทจะกระทบพื้นจะเริ่มห่างออกไป 

ผมยันตัวยืนขึ้นแล้วยกมือลูบหัวปอยๆ แลเวเดินมาข้างๆ เมธานมองแผ่นหลังของร่างบางที่ก้าวไปตรงไปยังประตูทางออก ไม่รู้จะโล่งใจดีหรือเปล่าที่ยังไม่โดนเอาเรื่องตอนนี้

"นายไม่เป็นอะไรนะเมธาน" ผมหันมามองสำรวจเมธานอีกฝ่ายก็มงสำรวจผมเหมือนกัน

"ผมไม่เป็นไร"

ผมถอนหายใจอย่างโล่งอก "ดีแล้ว ไปกันเถอะ"

"เดี๋ยวก่อน" ผมขมวดคิ้วเพราะเสียงที่ดังขึ้นไม่ใช่มครที่ไหนแต่เป็นรุ่นพี่ผู้มีผมขาวอมแดงนาม โคเอน

จะเอาอะไรกับผมอีกล่ะทีนี้

"มีอะไรอีกครับ ผมต้องรีบไปแล้ว" ผมหันหลังกลับไปตามเสียงเรียกแล้วตอบเสียงเรียบ

"อ่า... นายชื่อเดลลินใช่ไหม ฉันขอโทษสำหรับเรื่องนี้ด้วยนะ ฉันควรฟังเหตุผลของนาย" คนผมขาวอมแดงตอบพร้อมก้มหัวให้ผมระดับเก้าสิบองศา บุคลิกที่ต่างจากเดิมทำให้ผมเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ

แต่ก็พลันนึกขึ้นได้ถึงตอนที่อยู่โลกเดิม ตอนม.ปลายหรือกระทั่งมหาวิทยาลัย ก็จะมีพวกรุ่นพี่ประเภทที่ทำตัวให้รุ่นน้องเกรง จุดประสงค์ก็เพื่อให้รุ่นน้องเหล่านั้นได้เรียนรู้และพร้อมเผชิญกับโลกของผู้ใหญ่

เขาคนนี้ก็คงเหมือนกัน แต่เขาพลาดที่ไม่ยอมฟังเหตุผลจนเรื่องบานปลาย กับคนที่ไม่มีพลังเวทย์มากมายมันอาจราบรื่นกว่านี้ล่ะนะ แต่ผมมีพลัง ผมสามารถต่อต้านได้ เรื่องเชือดไก่ให้ลิงดูอะไรแบบนั้นจึงเป็นเรื่องยากไปด้วย

"ไม่เป็นไรครับ ผมแค่หวังว่าต่อไปจะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก" ผมตอบด้วยความรู้สึกที่อ่อนลงเล็กน้อย

"อืม แล้วก็อีกเรื่อง นายเป็นอะไรกับลาเนีย" คนถามทำหน้าค่อนข้างยุ่ง ผมวิเคราะห์ประโยคที่อีกฝ่ายถามชั่วขณะก่อนจะยิ้มออกมา

คนคนนี้ช่างอาจหาญ เหอะๆ...

"น้องชายครับ ถ้าอย่างนั้นผมขอตัว" ผมตอบอีกฝ่ายก่อนจะหันหลังเดินตามลาเนียที่หยุดรอพวกเราที่หน้าประตูทางออกสีแดงด้วยใบหน้าหงุดหงิด ผมตบขนของเมธานที่ใช้หน้ามาดุนๆ ที่ลำตัวก่อนจะออกวิ่งไปหาลาเนียด้วยกลัวสาวเจ้าจะองค์ลงอีกรอบ

"ฉันชื่อโคเอน ถ้าหลังจากนี้มีปัญหาอะไรมาหาฉันได้ ฉันจะช่วยนายเป็นการไถ่โทษ" เสียงคนผมขาวอมแดงดังไล่หลัง ผมยกนิ้ว OK ทั้งที่ยังหันหลังให้อีกฝ่าย น้อมรับข้อเสนอของรุ่นพี่เจ้าปัญหาอย่างยินดี

เพราะผมสังหรณ์ใจว่าวันนั้นจะมาถึงในเวลาอันใกล้นี้แน่นอน

พอผมและเมธานเดินมาพวกนักเรียนปีหนึ่งที่ผมจำได้ว่าเป็นเพื่อนร่วมห้องแถวๆ นั้นก็แหวกทางออกให้เราเดินผ่าน ตรงที่ลาเนียยืนอยู่ก็ไม่มีใครเฉียดเข้าใกล้เช่นกัน

"ไปที่คฤหาสน์" ลาเนียกล่าวเสียงเรียบก่อนจะออกวิ่งนำไป ผมกระโดดขึ้นหลังเมธานแล้วทิ้งตัวนอนราบลงไปตามลำตัวของเจ้าหมา

เมธานออกวิ่งตามลาเนียไปอย่างรู้งาน ส่วนผมก็ได้แต่ขออนุญาตหมดสภาพอย่างเงียบๆ

ถึงจะเคยฝึกกับเวเจนิสและซิลเลียนบวกกับร่างกายที่เริ่มจะสเถียรขึ้นจนการเคลื่อนไหวหรือสเกลความสามารถเพิ่มขึ้นขนาดที่ตัวผมเองยังตกใจ แต่การใช้เวทย์บทใหญ่อย่างเอนทริเกเออร์ถึงสองครั้งในหนึ่งวันก็ทำให้ผมได้รู้ว่าพลังเวทย์ของผมใช่ว่าจะไม่มีวันหมด เมื่อหลับตาและตั้งสมาธิผมก็เห็นว่าเส้นสายสีแดงที่ไหบไปตามส่วนต่างๆ จางและลงอย่างเห็นได้ชัด

ตอนสู้กับโคเอนผมยังไม่สึกถึงความอ่อนแรงของร่างกาย แต่พอได้นั่งลงไอ้ความรู้สึกแบบนั้นก็จู่โจมผมทันที

เหนื่อยเกินบรรยาย...

"เดล... คุณไม่เป็นอะไรใช่มั้ยครับ" เสียงเมธานดังขึ้นในหัว ผมที่กำลังซบหน้าไปกับขนของเจ้าหมาจึงเงยหน้าขึ้นแล้วเอ่ยตอบ

"ไม่เป็นอะไรมากหรอก แค่อยากพักสักหน่อย" ผมตอบเสียงเนือยๆ 

หลังจากนั้นไม่นานเราก็มาถึงคฤหาสน์ ผมลงจากหลังเมธานแล้วเจ้าหมาก็เปลี่ยนร่างจนเหลือตัวเท่าหมาป่า เราเดินตรงไปที่ห้องทำงานของซิลเลียน เมื่อถึงลาเนียก็ผลักประตูเปิดออกเผยให้เห็นห้องโทนขาวดำอันคุ้นเคย ซิลเลียนกำลังทำหน้าเบื่อพลางมองภาพบางอย่างผ่านแสงจากเข็มกลัดอัญมณีสี่เหลี่ยมสีดำ

ส่วนเวเจนิสนั่งอยู่ที่โซฟาเดี่ยวแล้วอ่านหนังสือเล่มโปรดของตัวเอง ผมและลาเนียเดินไปนั่งที่โซฟาส่วนเมธานก็กระโดดขึ้นมานั่งตักผมอีกที

เมื่อเห็นว่าผู้มาใหม่เข้ามาเรียบร้อยแล้วซิลเลียนก็เก็บเข็มกลัดไว้ในลิ้นชักโต๊ะทำงาน เวเจนิสเองก็ปิดหนังสือเช่นกัน

ไม่รู้ผมคิดไปเองหรือเปล่าว่าบรรยากาศในห้องนี้มันเคร่งเครียดแปลกๆ

"ฉันจะเข้าเรื่องเลยแล้วกัน" ซิลเลียนเอ่ย เขายกมือกอดอกพร้อมเอนตัวพิงเก้าอี้ "ดูเหมือนพวกโจรลักพาตัวนั่นจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับองค์กรที่เป็นต้นเหตุของการกำเนิดผู้ไร้พร"

ผมฟังแล้วก็พลัรนึกถึงประโยคหนึ่งที่หนึ่งในสองโจรลักพาตัวพวกนั้นเคยพูดไว้

"ว่าไปไอ้หนูนี่ก็น่าสงสารนะ ตื่นมาอีกทีคงช็อคน่าดู"

"เฮ้ย! เงียบเลยนะไอ้บ้า ถ้าไม่ใช่มันเรานี่แหละจะเป็น 'ผู้ไร้พร' เสียเอง! ดีแค่ไหนแล้ววะที่ได้เงินเนี่ย"

"ไม่ใช่ว่าผู้ใช้พรถูกพวกเทพทอดทิ้งหรอกเหรอคะ" ลาเนียยกมือถามขึ้นอย่างแปลกใจ

"ไม่ใช่แน่นอน" ซิลเลียนตอบอย่างมั่นใจ คงไม่ต้องบอกนะว่าทำไมเจ้าตัวถีงแน่ใจขนาดนั้น "ฉันให้เวเจนิสตามสืบเรื่องนี้มาก่อนแล้วประมาณช่วงสองสามสัปดาห์ก่อน"

"อาศัยข้อมูลที่ศาสนจักรมี ผมพบว่าที่ตลาดมืดของเมืองหลวงแห่งอาณาจักร 'ซานน์ดีน' มีการประมูลสิ่งที่เรียกว่า 'อันเทีย' อยู่บ่อยครั้ง" เวเจนิสแบบมือ ทันใดนั้นเอกสารจำนวนหนึ่งก็ปรากฎออกมา เขายื่นมาให้ผมและลาเนียคนละชุด

ผมรับมาดูก็เห็นว่าเป็นรายงานเกี่ยวกับอาณาจักรซานน์ดีนและข้อมูลต่างๆ ที่ได้มาจากการสำรวจตลาดมืด แม้กระทั่งข้อมูลประชากรยังถูกบันทึกลงไป

อาณาจักรซานน์ดีนตั้งอยู่แถบทางเหนือของทวีปโพรอา แต่ไม่ถึงกับสุดขอบอย่างที่ๆ ซิลเลเลียตั้ง อยู่ อาณาจักแห่งนี้มีทำเลที่ดีในการทำเกษตร จึงเป็นเส้นทางผ่านของนักเดินทางจำนวนมากในวันหนึ่งวัน ทั้งยังเป็นอาณาจักรที่การค้าขายรุ่งเรือง

แต่แสงยิ่งมากเงาก็ยิ่งเข้ม ตลาดมืดพบเห็นได้ทั่วไปในอาณาจักรหากรู้เส้นทางก็ไม่ยากเลยที่จะไปถึง

"มีองค์กรหนึ่งเป็นผู้จัดการประมูล อันเทียมักจะเป็นหนึ่งในสินค้าที่ขึ้นประมูล และมันมีราคาสูงมากครับ" เวเจนิสอธิบายด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "รู้มั้ยครับเพราะอะไร"

"เพราะ?" ผมถามพร้อมเลิกคิ้ว

"เพราะอันเทียคือยาที่ทำให้คุณได้รับพรแห่งพลังเพิ่มมา 1 อย่างยังไงล่ะครับ"

-------------

จบไปอีกตอน เดี๋ยวไรท์จะมาจัดหน้ากระดาษทีหลังนะคะ

รักทุกคนนนน <3

ปล.ที่วันนี้อัพก่อนเวลาเพราะไรท์เป็นไข้เลยอยากรีบนอนไว ไม่มีเหตุอื่นใด ;;--;;;
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

450 ความคิดเห็น

  1. #372 คิสึกิ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 18:51
    มาต่อเร็วๆนะคะ
    #372
    1
    • #372-1 KisegiJi(จากตอนที่ 25)
      5 ธันวาคม 2559 / 04:46
      โอเคจ้าาา
      #372-1
  2. #370 วลัยพร แสงคำ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 09:03
    เหนื่อยแทนเดลจริงๆ เฮ้อ~
    #370
    1
    • #370-1 KisegiJi(จากตอนที่ 25)
      5 ธันวาคม 2559 / 04:45
      เฮ้อ~...
      #370-1
  3. #369 G.U.M.M.Y (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 08:03
    จะมีวันที่เดลได้นั่งเรียนอย่างสงบสุขบ้างมั้ย555 สัมผัสได้ถึงความซวยที่กำลังมาเยือน55555
    #369
    1
    • #369-1 KisegiJi(จากตอนที่ 25)
      5 ธันวาคม 2559 / 04:45
      ต้องมีสักวันค่ะ ;;;-;;;
      #369-1
  4. #368 mangpor43 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2559 / 22:02
    555555555 เม้นแค่นี้แหละ อิอิ
    #368
    1
    • #368-1 KisegiJi(จากตอนที่ 25)
      5 ธันวาคม 2559 / 04:44
      โถ่ววว อย่าแค่นี้สิ//สะบัดบ็อบ
      #368-1
  5. #367 MoePuncH (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2559 / 08:12
    โคเอน?เดล สู้กันเกือบตายสุดท้ายก็รักกั--เเอ้ก//มีดปักหัว
    #367
    1
    • #367-1 KisegiJi(จากตอนที่ 25)
      3 ธันวาคม 2559 / 20:41
      โคเอน:...//ปามีใส่
      เดล:เอ่อ...
      #367-1
  6. #366 Banglove (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2559 / 07:47
    โคเอนจะชอบเดลป่ะเนี่ย ลุ้น
    #366
    1
    • #366-1 KisegiJi(จากตอนที่ 25)
      3 ธันวาคม 2559 / 20:40
      ชอบ นี่หมายถึงเป็นมิตรใช่มั้ยเอ่ยยย °2°
      #366-1
  7. #365 diarmo (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2559 / 01:18
    555 เดลลิน ยังคงคอนเซ็บความซวยไว้เหนียวแน่น
    #365
    3
    • #365-2 วลัยพร แสงคำ(จากตอนที่ 25)
      3 ธันวาคม 2559 / 14:59
      เดลจ๊ะซวยแทบทุกตอนขนาดนี้ไปสเดาะเคราะห์บ้างก็ดีนะจ๊ะ
      #365-2
    • #365-3 KisegiJi(จากตอนที่ 25)
      3 ธันวาคม 2559 / 17:34
      เดล: ผมควรไปทำแบบนั้นที่ไหนดีล่ะครับ ที่เอเดนเซียมีที่แบบนั้นด้วยเหรอครับ//ถามอย่างเลื่อนลอย
      #365-3
  8. #364 MoMosai (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2559 / 22:38
    เฮอะๆ เจ้ลาเนียมาทีเดียวจบ. 555พ่อบ้านใจกล้ามีเเววโดนภรรเมียกระทืบบ่อยๆมากค่ะ / รอไรท์เสมอ ^ ^
    #364
    1
    • #364-1 KisegiJi(จากตอนที่ 25)
      3 ธันวาคม 2559 / 07:31
      ผู้ยิ่งใหญ่ที่ดังกว่าเวเจนิสเชียวนะเนี่ย หุหุ พ่อบ้านใจกล้าก็งี้แหละฮะ ;w;/ขอบคุณฮะ owo
      #364-1
  9. #363 Waiwit (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2559 / 21:53
    สนุกมากครับ ขอบคุณครับ
    #363
    1
    • #363-1 KisegiJi(จากตอนที่ 25)
      3 ธันวาคม 2559 / 07:32
      ดีใจที่ชอบฮะ ด้วยความยินดี uwu
      #363-1
  10. #362 saqooljung (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2559 / 21:45
    เม้นไม่มาก. แค่555+.
    #362
    1
    • #362-1 KisegiJi(จากตอนที่ 25)
      2 ธันวาคม 2559 / 21:50
      จงเม้นมากกว่านั้นนนน//ดิ้น
      #362-1
  11. #361 G.U.M.M.Y (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2559 / 21:40
    โคเอนนายมันน่าตบ!!
    #361
    1
    • #361-1 KisegiJi(จากตอนที่ 25)
      2 ธันวาคม 2559 / 21:52
      ใจเย็นๆ โคเอนสำนึกแล้วว
      #361-1
  12. #360 Writsnooker (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2559 / 21:11
    ค้างงงงงอ่าาา????????????
    #360
    1
    • #360-1 KisegiJi(จากตอนที่ 25)
      2 ธันวาคม 2559 / 21:52
      เจอกะนพรุ่งนี้อ่าาาาา
      #360-1
  13. #359 วลัยพร แสงคำ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2559 / 11:39
    เด็จพี่มาแล้ว อาเมน นะเดล
    #359
    1
    • #359-1 KisegiJi(จากตอนที่ 25)
      2 ธันวาคม 2559 / 19:07
      อาเมน...
      #359-1
  14. #356 MoePuncH (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 08:27
    ตายเเน่เดลลิน55555
    #356
    1
    • #356-1 KisegiJi(จากตอนที่ 25)
      2 ธันวาคม 2559 / 05:17
      ไม่ตายก็เลี้ยงไม่โตล่ะงานนี้ หึหึ
      #356-1
  15. #355 yoypa ZA (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 00:23
    ค้างหนักมาก!!! สู้ๆน้าา เป็นกำลังใให้@_@ และเราจะรอต่อไป
    #355
    2
    • #355-1 KisegiJi(จากตอนที่ 25)
      2 ธันวาคม 2559 / 05:19
      กำ ขอบคุณค่ะ วันนี้จะอัพต่อเช่นเดิม ขออภัยที่เมื่อวานไรท์ไม่สามารถอัพได้นะ
      #355-1
    • #355-2 KisegiJi(จากตอนที่ 25)
      2 ธันวาคม 2559 / 05:19
      กำ ขอบคุณค่ะ วันนี้จะอัพต่อเช่นเดิม ขออภัยที่เมื่อวานไรท์ไม่สามารถอัพได้นะ
      #355-2
  16. #354 mangpor43 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2559 / 23:34
    พีคสัส นึกว่าจะได้รู้ผล 55555
    #354
    1
    • #354-1 KisegiJi(จากตอนที่ 25)
      2 ธันวาคม 2559 / 05:19
      อะไรๆ มันชอบออกมาขัด ฟฟฟฟฟ
      #354-1
  17. #353 G.U.M.M.Y (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2559 / 23:05
    คนโห่เดี๋ยวมีตายไม่รู้ตัว5555
    #353
    1
    • #353-1 KisegiJi(จากตอนที่ 25)
      2 ธันวาคม 2559 / 05:19
      ช่างรู้ใจลาเนีย 55555
      #353-1
  18. #352 PND.KK. (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2559 / 22:26
    ม้ายยยค้างอ่าาา ต่อๆๆๆ
    #352
    1
    • #352-1 KisegiJi(จากตอนที่ 25)
      2 ธันวาคม 2559 / 05:20
      วันนี้จะมาต่อให้น้าาา ;-;
      #352-1