Adensia of Magician พรแห่งเวทย์ทั้ง 7 ภาค ผู้มาเยือนจากซานน์ดีน

ตอนที่ 24 : Chapter 22 : คำว่าเหตุผลสำหรับบางคนมันคือข้ออ้าง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 506
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    2 ธ.ค. 59


Chapter 22 : คำว่าเหตุผลสำหรับบางคนมันคือข้ออ้าง

เหตุการณ์วิ่งไล่จับระหว่างเครต้าและฮาวาลจบลงที่ต้นเหตุต้องทำความสะอาดห้อง ผมกับสิ่งมีชีวิตดุร้ายผมสีดำม่วงก็ต้องย้ายมาห้องข้างๆ ซึ่งดูเหมือนจะถูกทิ้งไว้ไม่มีใครใช้

เรานั่งอยู่ที่โต๊ะซึ่งถึงเตรียมไว้แต่แรก แม้จะบอกว่าไม่มีใครใช้แต่ห้องนี้เหมือนห้องนั่งเล่นไม่มีผิด

"เจ้าพวกตัวปัญหา" ฮาวาลพึมพำหน้าบึ้งพร้อมกับเคาะฝุ่นสีขาวปนฟ้าออกจากแฟ้มเอกสารในมือ เมื่อเสร็จแล้วจึงเปิดมันแล้วหยิบกระดาษในแฟ้มออกมาหนึ่งแผ่น "กรอกให้เรียบร้อยแล้วรีบไปซะ พรุ่งนี้นายค่อยมาดูสามคนนั้น"

ผมรับเอกสารมาดูก็ไม่มีอะไรมาก จากนั้นจึงหยิบปากกาขนนกแล้วเริ่มกรอกข้อมูล ไม่นานก็เสร็จผมยื่นกระดาษกลับไปให้คนหน้าบึ้ง เขากวาดสายตามองแล้วจึงเก็บมันเข้าแฟ้มไป

"ผมต้องทำอะไรอีกหรือเปล่า" ผมพูดขณะมองฮาวาลเก็บกระดาษเข้าแฟ้ม อีกฝ่ายย่นจมูกก่อนจะเอ่ยตอบ

"นายต้องรับผิดชอบ 3 คนนั้นจนกว่าพวกเขาจะฟื้น ดูจากที่นายให้ข้อมูลมา พวกเขาคงโดนเวทย์ไม่ก็พิษที่ทำให้หลับไป ต้องรอดูก่อนว่าจะมีผลกระทบอย่างอื่นอีกหรือเปล่า" ฮาวาลอธิบายก่อนจะปิดแฟ้มแล้ววางลงบนโต๊ะ ผมได้ยินแบบจึงถอนหายใจ ยังไม่ทันได้เอ่ยปากถามว่าไปได้หรือยังอีกฝ่ายก็พูดขึ้นเสียก่อน "เสร็จแล้ว จะไปไหนก็ไป"

"ถ้าอย่างนั้น...ขอตัวครับ" ผมลุกขึ้นจากเก้าอี้เมธานที่นั่งเงียบๆ อยู่ข้างๆ จึงลุกขึ้นตาม พยักหน้าครั้งหนึ่งให้เจ้าของผมสีม่วงดำแล้วจึงเดินออกมาจากห้อง

"ตอนนี้ราวๆ 1 ทุ่มครึ่งได้ ไปเถอะเมธาน อาจยังทันอยู่" ผมเอ่ยกับเจ้าหมาก่อนจะเร่งฝีเท้าออกจากคฤหาสน์

"ขึ้นมาครับ" เมธานที่เปลี่ยนร่างเป็นลาเวียไลธ์กล่าว ผมไม่รอช้ากระโดดขึ้นหลังอีกฝ่าย คาดว่าคงเพราะตอนนี้มีพิธีคนที่เดินผ่านไปมาจึงแทบนับคนได้ เมธานวิ่งอย่างรวดเร็วไปตามทางเดินหินเพื่อกลับไปส่วนหอพัก ด้วยฝีเท้าของเขาไม่ถึงห้านาทีเราก็มาถึงโถงพิธีซึ่งผมจำได้ว่าเละตุ้มเป๊ะไปเมื่อหลายวันก่อน ทว่าตอนนี้กลับมาเป็นเหมือนเดิมเรียบร้อย

พิธีมอบเสื้อคลุมจัดขึ้นโดยจะใช้พื้นที่ร่วมกันที่อาคารแปดเหลี่ยมขนาดใหญ่นี้เอง

อันที่จริงผมจะไม่มาก็ได้เพราะซิลเลียนรับปากจะช่วยแล้ว แต่เพราะไอเรียกับเทรัลขอมานี่สิ

"มาเร็วเมธาน" ผมอ้าแขนรอเจ้าหมา เมธานเปลี่ยนเป็นหมาป่าร่างเล็กก่อนจะวิ่งเข้ามาในอ้อมแขนผม ผมอุ้มเจ้าหมาก่อนจะวิ่งทักๆ ตรงไปที่ประตูบานสีแดงแล้วผลักเข้าไปด้วยความรีบร้อน ไม่คาดว่าพอทำแบบนั้นทุกสายตาจะมองมาทางนี้

ปีหนึ่งทุกคนเข้าแถวกันอยู่หน้าเวทีอันเดิมซึ่งมีรุ่นพี่จำนวนหนึ่งยืนอยู่บนเวทีและด้านล่าง

ดูเหมือนงานนี้จะดำเนินการโดยพวกสภาแต่ละสาขา

"ดูเหมือนจะมีคนมาสายนะ" พิธีกรบนเวทีเป็นผู้ใช้พรไฟ รุ่นพี่ผู้มีผมสีขาวอมแดงมองมาทางผมโดยมีรุ่นพี่อีกคนหนึ่งเดินขึ้นเวทีมากระซิบบางอย่าง

ผมมองเห็นเทรัลและไอเรียแล้ว ตอนนี้พวกเขากำลังสะบัดมือยกใหญ่ด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ผมขมวดคิ้ว ส่ายกลับไปเป็นเชิงว่าไม่รู้ว่าทั้งสองต้องการจะสื่ออะไรกันแน่ ทั้งสองเห็นแบบนั้นจึงกุมขมับไปตามๆ กัน

"นายคนที่มาสายตรงนั้นน่ะ" พิธีกรพูดอย่างยิ้มแย้มหลังจากกระซิบบางอย่างเสร็จ น่าเสียดายที่ผมอยู่ไกลจากเวทีพอสมควรจึงไม่ได้ยิน

เจ้าหูนี่... พออยากใช้ประโยชน์ก็ดันใช้ไม่ได้ พอเรื่องไร้สาระล่ะใช้ได้ดีเชียวนะ!

"ครับ" ผมกระชับตัวเมธานในอ้อมแขนซึ่งเริ่มแยกเขี้ยวขู่ เหมือนเมธานจะรู้สึกได้ถึงบางอย่าง ผมเริ่มรู้ทันทีว่าภายใต้ใบหน้ายิ้มแย้มของรุ่นพี่คนนั้นกำลังจะพาความซวยมาเยือน

แม้รู้ว่าไอเรียและเทรัลต้องการสื่ออะไรตอนนี้ก็คงสายไปแล้ว

พวกเขาส่งสัญญาณให้ผมออกไป

"นายรู้หรือเปล่าปีหนึ่ง งานรับเสื้อคลุมก็เหมือนได้รับการยอมรับว่าเป็นคนของที่นี่จริงๆ นายมาสายแบบนี้หมายความว่ายังไง" รุ่นพี่ผู้รับหน้าที่พิธีกรเอ่ยด้วยรอยยิ้มที่เริ่มจะทำให้คนมองหนาวเยือก การที่เขาให้ความสนใจผมทำให้สภาผู้ใช้พรธาตุอื่นๆ เริ่มเดินอ้อมมามอง

"ผมรู้ครับ แต่ผมมีเหตุผล" ผมเอ่ยตอบ มั่นใจว่าตัวเองมีเหตุผลที่ดีพอที่จะแก้สถานการณ์ได้

"ไม่มีข้ออ้างอะไรทั้งนั้น สายก็คือสาย"

ผมอึ้งไป คำว่าเหตุผลมันวิวัฒนาการเป็นข้ออ้างได้ยังไง!

รุ่นพี่คนผมขาวอมแดงส่งสายตาไปให้พวกของตัวเองที่อยู่ด้านล่างแล้วพยักเพยิดมาทางผม

คนสวมเสื้อคลุมสีแดงสองคนเดินมาทางผมช้าๆ ด้วยรอยยิ้ม

โถ่เอ้ย! คนที่นี่ชอบยิ้มหลอกลวงแบบนี้กันหมดหรือไง! ผมโอดครวญในใจขณะยืนอยู่กับที่ไม่ได้ตอบโต้คนสองคนที่เดินมาจับบ่าจากด้านหลังแล้วบังคับให้เดินไปบนเวที

ผมกัดฟันแน่นกับแรงบีบไม่เบาที่หัวไหล่ แต่ก็ยังพยายามไม่แสดงออกเนื่องจากผมกลัวว่าเมธานจะพิโรธขึ้นมาแล้วถล่มที่นี่เป็นครั้งที่สอง

...แค่ตอนนี้เจ้าหมาก็ขู่พร้อมปล่อยจิตสังหารอันน่ากลัวออกมาแล้ว แต่เพราะอยู่ในร่างนี้จึงทำให้คนอื่นไม่ใส่ใจเท่าไหร่นัก

ผมเห็นรุ่นพี่คนอื่นๆ ยืนดูอย่างเงียบๆ พวกเขาไม่ได้ห้ามกับสิ่งที่เกิดขึ้นเพียงมองอยู่ห่างๆ เท่านั้น ผมโดนดันจนขึ้นมาถึงบนเวที ชายสองคนกดผมจนต้องนั่งคุกเข่า ผมยังคงกอดเมธานแน่นปากก็พึมพำให้อีกฝ่ายใจเย็นทั้งที่ตัวเองก็เริ่มเย็นไม่ไหวแล้วเหมือนกัน "เย็นไว้เมธาน"

"เดล..." เสียงเล็กๆ ของเมธานดังขึ้นในหัว น้ำเสียงอีกฝ่ายฟังดูดื้อรั้นแต่ก็ไม่อยากขัดใจผม

"คนมาสายก็ต้องถูกลงโทษ ฉันหวังว่าพวกเธอทุกคนจะไม่ทำแบบนี้" รุ่นพี่ผมขาวอมแดงเอ่ย เรียกเสียงสูดหายใจของคนด้านล่างจนก้องไปทั่วอาคารรูปแปดเหลี่ยม อีกฝ่ายเอ่ยกับคนด้านล่างจบก็หันมาหาผม "อืม... ที่นายมาสายแบบนี้แปลว่านายคิดว่าการเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่ไม่สำคัญอย่างนั้นสินะ"

"ไม่ใช่ ผมมีเหตุผล" ผมกัดฟันตอบ แต่หาได้รับความสนใจไม่

"ถ้าอย่างนั้นรุ่นพี่อย่างพวกฉันจะแสดงให้นายเห็นเองว่าคนของที่นี่ไม่จำเป็นต้องมีคนที่ไม่ให้ความสำคัญกับการเป็นหนึ่งเดียวกันยังไง" ชายผมสีขาวอมแดงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

ชายสองคนที่กดไหล่ผมอยู่ปล่อยมือ แต่ไม่ได้ปล่อยดีๆ กลับผลักตัวผมเสียเกือบหน้าทิ่ม

ผมใช้มือข้างหนึ่งดันพื้นเพื่อพยุงตัว แล้วจึงขยับไหล่ที่ยังเจ็บแปลบอยู่ รู้สึกอารมณ์ตัวเองตอนนี้ถมึงทึงขึ้นมาทุกที ผมรู้ว่าการปล่อยให้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผลจะเป็นปัญหา แต่ถ้ามันจะขึ้นตอนนี้ผมก็คงดันมันลงไม่ได้!

"เอาสิครับแสดงให้ผมดู" ผมเงยหน้าขึ้นมองรุ่นพี่อย่างท้าทายปนเย้ยหยัน เจ้าคนที่โตแต่ตัวแบบนี้ช่างน่าสมเพชสิ้นดี

อีกฝ่ายพอเห็นผมเปลี่ยนท่าทีก็คิ้วกระตุก แววตาแสดงความไม่พอใจแม้จะยังยิ้มก็ตาม คนผมสีขาวอมแดงเดินเข้ามาหาผมแล้วจึงแค่นเสียงในลำคอก่อนเอ่ย "หึ แล้วจะเสียใจ"

"ถึงตอนนั้นก็รู้เองแหละว่าใครกันแน่จะต้องเสียใจ" ผมยิ้มแบบที่คิดว่าหวานที่สุดให้อีกฝ่ายพร้อมยักไหล่ ตอนนี้ก็ขี้เกียจจะแสดงความเคารพไอ้คนไม่น่าเคารพนี่เต็มทนแล้ว

ผมยันตัวลุกขึ้นจากพื้นพร้อมกันนั้นก็ได้ยินเสียงกัดฟันกรอดของอีกฝ่าย เมื่อเผชิญหน้ากันเต็มความสูง อีกฝ่ายที่เตี้ยกว่าผมจึงต้องเงยหน้าขึ้นมองเล็กน้อย ผมยิ้มหลอกลวงกลับไปแล้วจึงผายมือข้างหนึ่งซึ่งไม่ได้อุ้มเมธานอยู่ออกไปด้วยข้าง "แล้วว่าไงครับ บทลงโทษของผมคืออะไร"

ในเมื่อไม่สนจะฟังเหตุผล ผมก็พร้อมที่จะฉะกับอีกฝ่ายทุกเมื่อ!

"สู้กับฉัน... ไม่สิ สู้กับพวกฉันสิ" รุ่นพี่คนผมขาวอมแดงเอ่ย ชายสองคนที่เพิ่งผลักผมเสียเกือบหน้าทิ่มเดินไปด้านหลังคนพูด

ผมขมวดคิ้ว ไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะกล้ารุมแบบนี้ เอาเถอะถึงผมจะไม่มีปัญหาก็เถอะ

"ถ้านายแพ้นายต้องลาออกจากโรงเรียนนี้ไปซะ" คนผมดำที่ยืนอยู่ข้างหลังกล่าวพร้อมทำท่าปาดคอ

"แต่ถ้านายชนะพวกฉันจะยอมไม่เอาเรื่องนายเรื่องนี้" คนผมขาวอมแดงเอ่ยต่อแล้วจึงยิ้ม ถ้าไม่อยู่ในสถานการณ์แบบนี้รอยยิ้มนั่นคงเป็นเหมือนรอยยิ้มเทวดามาโปรดที่น่ามองกว่านี้เยอะ

"เมธาน-" ผมจ้องคนทั้งสามที่อยู่ตรงข้ามพร้อมเรียกเจ้าหมาที่แผ่รังสีพร้อมเชือดคนมาตลอด ทว่ายังไม่ทันพูดอะไรเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านล่าง

"ขออนุญาตครับ!/ค่ะ"

ผมหันขวับไปมองด้านล่างเวที เจ้าของเสียงคุ้นเคยสองเสียงก้าวออกมาจากแถวแล้วเดินข้างมาบนเวที ผมหน้าเสีย รู้สึกปวดเศียรเวียนเกล้าขึ้นมาทันที

"เทรัล! ไอเรีย! ลงไปซะ!" ผมตะโกนใส่ทั้งสองเสียงดัง เจ้าของชื่อทั้งสองส่ายหน้าแล้วก้าวเดินต่อมาอยู่ข้างหลังผม

"พวกเธอคิดจะทำอะไร" รุ่นพี่ผมขาวอมแดงเอ่ยถาม หัวคิ้วขมวดเป็นปมแม้แต่รอยยิ้มยังลืมปั้นประดับใบหน้า

"พวกผมเป็นสาเหตุทำให้เพื่อนมาสาย ถ้าจะลงโทษเพื่อนของเรา รุ่นพี่ก็ลงโทษเราด้วยเถอะ" เทรัลเอ่ยหนักแน่น ไอเรียเองก็พยักหน้ารับคำพูดของชายผมน้ำตาล

ผมยกมือข้างหนึ่งขึ้นกุมขมับ ทั้งสองคนลากตัวเองเข้ามายุ่งกับปัญหานี้ด้วยยิ่งมีแต่จะแย่ต่อตัวพวกเขาเอง หากผมชนะได้ก็อาจจะโดนพวกรุ่นพี่ไร้เหตุผลนี่ตามรังควาน แต่อย่างน้อยก็แค่ผมคนเดียว แต่ถ้าสองคนนี้เข้ามายุ่งพวกเขาอาจโดนไปด้วย

"ก็ได้ แต่ถ้าพวกเธอแพ้ก็ต้องโดนไล่ออกด้วยเหมือนกัน" รุ่นพี่เอ่ยเสียงเข้ม ไอเรียและเทรัลพยักหน้าแทบจะทันที

"เกิดอะไรขึ้นฉันไม่รับผิดชอบด้วยนะ" ผมกล่าว เอาตรงๆ พอสองคนนี้ขึ้นมาผมก็รู้สึกเบาใจขึ้นทั้งๆ ที่ไม่ควรจะรู้สึกแบบนั้น ผมจึงเอ่ยต่ออย่างอ่อนใจ "พวกนายจะเป็นคนดีก็เอาให้มันพอดีหน่อยเถอะ แบบนี้มีแต่จะทำให้พวกนายลำบากนะ"

"เราก็ดีด้วยกับคนที่เป็นเพื่อนของเราเท่านั้นแหละพวก" เทรัลหันมายักคิ้วหลิ่วตา ผมกรอกตาใส่อีกฝ่ายไปครั้งหนึ่งก่อนจะหันไปมองที่ไอเรีย

"นายช่วยเราไว้ตั้งเยอะ จะปล่อยให้ลำบากคนเดียวได้ยังไง..." ไอเรียกล่าวเสียงเบาก้มหน้ามองพื้น ผมจนใจที่จะต่อว่าทั้งสองแล้วจริงๆ

ทั้งหมดที่ทั้งสองทำไปก็เป็นเครื่องแสดงความจริงใจที่ดี

ฝ่ายรุ่นพี่เริ่มชักอาวุธของตัวเองมาถือในมือ ด้านล่างเวทีเองสภาคนอื่นๆ ก็เริ่มต้อนรุ่นน้องออกจากระยะที่อาจโดนลูกหลง ผมวางเมธานลงกับพื้นก่อนจะเรียกดาบเงินออกมาจากเปลวเพลิง ไอเรียเปลี่ยนร่างเป็นครึ่งจิ้งจอก ส่วนเทรัลก็หยิบมีดสั้นด้ามดำที่เหน็บไว้ข้างเอวออกจากฝัก

"ฉันจะบอกอะไรให้..." รุ่นพี่ผมขาวอมแดงกล่าวพร้อมตั้งท่าเตรียมโจมตี ดาบที่มีคมบางเฉียบอย่างประหลาดในมืออีกฝ่ายถูกยกขึ้นในระดับสายตา "อย่าอวดดีให้มันมากนัก!"

พูดจบรุ่นพี่ทั้งสามคนก็พุ่งเข้ามาใส่เรา ผมยืนเฉยๆ รอให้อีกฝ่ายพุ่งเข้ามา

อ่า... อย่าเข้าใจผิด ผมไม่ได้เก่งจนยืนเฉยๆ แล้วรอรับคมดับอย่างง่ายดายอะไรเทือกนั้น แต่...

เจ้าหมาตรงหน้าผมเดือดจัดได้ที่แล้ว!

ชายสองคนที่มีผมสีดำและน้ำเงินพุ่งเลยผมไปปะทะกับไอเรียและเทรัล รุ่นพี่ผู้มีผมสีขาวอมแดงจึงพุ่งมาทางผม ผมยิ้มให้อีกฝ่าย คมดาบที่พุ่งเข้ามาไวจนน่ากลัวส่งเสียงกรีดอากาศ พร้อมกันนั้นเองแสงสีทองก็ส่องสว่างอยู่ด้านล่างก่อนคมดาบของรุ่นพี่จะถูกเหยียบโดยอุ้งเท้าขนาดใหญ่

เมธานเปลี่ยนร่างกลับเป็นลาเวียไลธ์แล้วคำรามลั่นจนหอประชุมแห่งนี้สั่นสะเทือน ผมกรอกตาแล้วยกมือขึ้นอุดหูแทบไม่ทัน เทรัลและไอเรียเคยเห็นร่างจริงของเมธานแล้วจึงไม่ค่อยตกใจ แต่การเคลื่อนไหวก็สะดุดไปนิดหน่อยเพราะเสียงอันดัง รุ่นพี่ทั้งสามชะงักไปทันที

คนผมขาวอมแดงมองดาบคงตัวเองซึ่งถูกเหยียบอย่างตกใจ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย แต่เพราะเมธานยกเท้าอีกข้างขึ้นหมายตบตนกระเดนเขาจึงกระโดดถอนไปตั้งหลัก

ผมเดินไปข้างเมธานที่กำลังแยกเขี้ยวขู่ก่อนพูด "รุ่นพี่ทำให้เขาโกรธเองนะครับ ถ้ายังไงก็ช่วยเล่นกับเมธานให้เขาเย็นลงก่อนค่อยมาสู้กับผมคงยังไม่สายนะครับ"

ผมยิ้มให้คนตรงข้ามก่อนจะหันไปหาเมธานแล้วกระซิบ "เมธาน ที่นี่ไม่ได้อยู่ในมิติอย่ารุนแรงเกินไป"

เมธานฟังแล้วก็ย่นจมูกเล็กน้อยแต่ก็ยอมพยักหน้าแต่โดยดีผมลูบขนอีกฝ่ายก่อนจะยืนรอดูว่ารุ่นพี่คนนี้จะแก้สถานการณ์อย่างไร

ด้านหลังคนสี่คนยังสู้กันอยู่ ผมหันไปมองก็เห็นไอเรียรับมือรุ่นพี่ผมดำซึ่งใช้อาวุธเป็นขวาน หางห้าหางของเธอทั้งลุกทั้งรับอย่างไม่ยากเย็นนัก

ดูถูกเผ่าพันธุ์จิ้งจอกไม่ได้จริงๆ หึหึ

ทางด้านเทรัลก็มีชั้นเชิงไม่น้อย ทักษะมีดสั้นของเขาน่าทึ่งมากที่เดียว ผมไม่แปลกใจเลยที่ในคลาสของฟีเรียลทำไมทั้งสองจึงรอดจนถึงตอนที่เลวินใช้เวทย์ฟาริเออร์

"ทารัตออกมา" เสียงรุ่นพี่ที่ถอยไปตั้งหลักเรียกความสนใจผมกลับมา ด้านข้างของรุ่นพี่ปรากฎวงเวทย์ขึ้นบนพื้น เปลวเพลิงพุ่งพวยออกมาจากวงเวทย์นั้น ไฟสีแดงส้มลอยอยู่บนอากาศก่อนจะรวมตัวกลายเป็นร่างของคนผู้หนึ่งซึ่งมีเส้นผมสีแดงสดและใบหน้าราวตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ ร่างนี้ส่วมชุดคลุมที่ราวกับเป็นเปลวเพลิง เมื่อคนคนนั้นลืมตาความร้อนก็ลามเลียไปทั่วทุกทิศทาง

แกรนเดล... ท่าทางแข็งแกร่งมากด้วย "เมธานนายไหวมั้ย"

"ภูตไฟระดับสูงมากครับ แต่ไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นครับ" เมธานเอ่ยตอบในหัว ผมพยักหน้ารับ แต่ก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้

"ระวังตัวด้วย" ผมกล่าว งานนี้นึกว่าจะไม่ได้สู้แล้ว แต่สุดท้ายก็ต้องสู้อยู่ดีสิน่า...

เอาเถอะ ถือเสียว่าสะสางความแค้นใจเมื่อครู่แล้วกัน

"ทารัตเป็นภูติผู้ปกครองภูเขาไฟริเทย่า นายแน่ใจหรือว่าแกรนเดลของนายจะไหว" แม้เมื่อครู่จะหน้าเสียไปไม่น้อยกับดาบที่ถูกเมธานเหยียบ แต่คนผมขาวอมแดงก็ยังคงตีหน้ายิ้มกลับมาได้หลังจากเรียกทารัตออกมา

เจ้าของชื่อที่ถูกพูดถึงตอนนี้กำลังแผ่พลังความร้อนออกมาจนพื้นเวทีแทบจะลุกเป็นไฟ ผมยกมือทั้งสองขึ้นเป็นเชิงขอเวลานอกแล้วถอดเสื้อนอกออกก่อนจะโยนมันเข้าชายน์โซนจนตอนนี้เหลือแค่เสื้อเชิร์ตด้านใน

ถึงจะมีพลังของผู้ใช้พรธาตุไฟแต่ความร้อนระดับนี้ก็ยากรับมือจริงๆ

แม้จะไม่รู้ว่าภูเขาริเทย่ายิ่งใหญ่ขนาดไหนแต่คงไม่ใช่ภูเขาไปเล็กๆ แน่นอน

ซวยจริง... เอเดนเซียมีแต่คนแข็งแกร่งหรือไง

แต่เอาเถอะ อย่างน้อยขอซัดรุ่นพี่ตัวดีคนนี้สักดอกให้หายแค้นหน่อยแล้วกัน

"อืมมม ก็ไม่รู้สิ รุ่นพี่เองนั่นแหละ เขาเป็นถึง 'ผู้ปกครองภูเขาไฟริเทย่า' แน่ใจหรือว่าจะสู้" ผมตอบกลับไปแล้วแสร้งทำหน้ากังวล แม้ภูตไฟที่ดูไม่ออกว่าเพศไหนนั่นจะดูน่ากลัวแต่ถ้าเมธานไม่กังวลผมก็คงได้แต่เชื่อว่าเจ้าหมาทำได้

"หึ อย่างนั่นคงแย่หน่อยนะ ทารัตคงไม่ต้องเปลืองแรงขนาดนั้นหรอก กับอีแค่เผ่าหมาป่าตัวเดียว" รุ่นพี่กล่าวอย่างดูถูกด้วยใบหน้าเปลื้อนยิ้ม ผมยกยิ้มเหี้ยมขึ้นมาทันที

เผ่าหมาป่า? สงสัยหลักสูตรการเรียนของที่นี่คงไม่มีเรื่องเกี่ยวกับลาเวียไลธ์สินะถึงไม่มีใครสังเกตเห็นตัวตนที่แท้จริงของเมธานเลย

"...หมาป่า ...หมาป่า ฮ่าๆๆๆ นั่นสิเผ่าหมาป่าคงสู้ภูติแห่งภูเขาไฟไม่ได้หรอกกระมัง... หึๆ ก็ว่าไปนั่น เมธาน!!" ผมตะโกนชื่อเมธานลั่นก่อนจะพุ่งเข้าใส่รุ่นพี่ส่วนเมธานก็พุ่งเจ้าใส่ภูติไฟตนนั้น

"โฮกกก!" เมธานคำรามสั่นอีกครั้ง ผมเองที่ดีดตัวเข้าใส่รุ่นพี่ผมขาวอมแดงก็เงื้อดาบเตรียมตวัดใส่อีกฝ่าย รุ่นพี่ดึงสิ่งที่อยู่ในเสื้อคลุมออกมาตั้งรับ มีดสั้นหน้าตาเหมือนเก็บเอาไว้แก้ขัดปะทะกับดาบของผมจนเสียงเสียดสีสะท้อนไปทั่วโถงอันใหญ่โต

ทว่าไม่ทันโจมตีต่อ ไฟสายหนึ่งก็พุ่งเข้ามาระหว่างผมและคนผมขาวอมแดง ผมกระโดดถอนหลังหลบไปลูกนั้นก่อนจะหันหน้าไปทางเมธานและทารัตที่ตอนนี้สร้างความวินาศสันตโรให้เวทีไปเรียบร้อย

ผมที่กำลังจะเอ่ยต่อว่าเมธานที่ปล่อยให้พลังของอีกฝ่ายมาขัดจังหวะการต่อสู้ ยังไม่ได้พูดอะไรภูติไฟซึ่งกำลังลอยสูงก็ซัดเพลิงใส่เมธานที่อยู่บนเวทีไม่ไกลจากพวกผมนัก ปัญหามันอยู่ตรงที่ลูกไฟที่อีกฝ่ายซัดมาดันลอยมาทางพวกผมด้วย

ผมกระโดดหลบเป็นพัลวันจนเวทีถูกลูกไฟซัดใส่จนไม่มีที่ยืนนั่นแหละจึงต้องลงมาข้างล่างด้านหน้าเวทีตรงที่เคยมีนักเนียนคนอื่นยืนอยู่ก่อนจะถูกสภาคนอื่นๆ ต้อนไปยืนอยู่ตามผนังของที่แห่งนี้

"ทารัต นายเบาๆ มือหน่อยสิ!" เจ้าของภูติตัวสร้างหายนะตะโกนไปทางทารัต ผมเองก็หันไปมองเพื่อนทั้งสองคนอย่างเป็นห่วง ทั้งสองคนกำลังต่อสู้อย่างต่อเนื่องไม่รู้ว่าลงมาจากเวทีตอนไหน เทรัลชูสองนิ้วให้ผมทั้งๆ ที่ยังสู้อยู่ ส่วนไอเรียเริ่มหน้าตึงไม่ทราบว่าทำไมแต่ผมเห็นว่าขนที่หางของเธอแหว่งไปนิดหน่อย

"เจ้ายังจะสั่งข้าอีกหรือโคเอน ข้ายังไม่ยอมรับเจ้า ดีแค่ไหนแล้วที่ข้าออกมาช่วย เจ้าเด็กเรื่องมาก" ภูติทารัตเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงแสนเย็นชา เขาหยุดร่ายเวทย์ปล่อยลูกไฟที่ผมเพิ่งมาเห็นตอนนี้เองว่าบนเวทีเป็นไปด้วยหินร้อนที่หลอมเหลวกลืนกินพื้นเวทีไปหมด

ลาวา...

"ทารัต! ...ก็ได้ อยากทำอะไรก็เชิญ" เจ้าคนที่เพิ่งถูกเรียกว่าเด็กเรื่องมากกล่าวตอบ ผมที่ฟังอยู่ด้วยมองพวกเขาสลับกันแล้วจึงยิ้มออก

"ถึงแกรนเดลจะแข็งแกร่งขนาดไหนแต่ไม่ได้รับการยอมรับก็เท่านั้น หึๆ" ผมยิ้มพร้อมพูดขัดจังหวะนายและแกรนเดลทั้งสอง คนถูกขัดจังหวะหันขวับทันที

"นานได้ยินทารัตพูดได้ยังไง!?" รุ่นพี่พูดอย่างตกใจ

"เจ้า... ทำไมถึงได้ยินกัน" ทารัตกล่าวเสียงทุ้มต่ำ

ผมเลิกคิ้วแล้วหันไปมองเมธาน เจ้าหมาส่ายหน้าให้ผมแต่ผมไม่รู้ว่าเขาหมายความว่ายังไง ผมถอนหายใจออกมาครั้งหนึ่งก่อนจะเอ่ยตอบ "เรื่องนั้นผมไม่จำเป็นต้องบอกคุณ"

ผมพูดพร้อมพุ่งเข้าปะทะกับคนผมขาวอมแดงอีกครั้ง ดาบเงินฟาดฟันอย่างรัวเร็วเข้าใส่คนตรงข้าม ผมไล่ต้อนรุ่นพี่ซึ่งขาดอาวุธที่ถนัดมือไปเรื่อยๆ จนมีโอกาสสร้างแผลให้คนตรงข้ามทีละนิดแต่ก็น่าพอใจ

ผมสลับดาบจากมือขวาไปมือซ้ายแล้วจึงฟาดฟันใส่ อีกฝ่ายรับได้แต่เห็นได้ชัดว่าแรงผมเยอะกว่าแม้จะไม่ใช่มือข้างถนัด

เคล้ง!

ดาบเงินและมีดสั้นปะทะกัน ระหว่างที่เกิดเหตุการณ์ยื้อพลัง ผมก็ถือโอกาสดันดาบเข้าใส่อีกฝ่ายเต็มแรงจนรุ่นพี่เสียหลัก เห็นดังนั้นผมจึงยกเท้าแล้วเตะเข้าเอวเขาจนร่างนั้นเซไป ผมไม่ได้เตะเต็มแรงเพราะที่ผมอยากทำจริงๆคือหลังจากนี้!

ผัวะ!

ผมซัดหมัดขวาเข้าใส่หน้าคนผมขาวอมแดงจนอีกฝ่ายหน้าหันเลือดซึมตรงมุมปาก แม้จะเจ็บมือหน่อยแต่การทำแบบนี้ก็ทำให้ความแค้นเคืองของผมได้รับการเติมเต็มเล็กน้อย

"รุ่นพี่โคเอน คุณทำให้ผมโมโหนิดหน่อย" ซะที่ไหน จริงๆ ผมเคืองระดับสิบเชียวล่ะ

"หึ ถึงจะไม่รู้ว่าทำไมนายถึงได้ยินที่ทารัตพูด แต่นายก็เริ่มทำให้ฉันโกรธขึ้นมาจริงๆ แล้ว ไม่นึกว่าปีนี้จะมีคนน่าโมโหแบบนี้เข้ามารร.นี้อีก เอาเถอะ ถือว่าฉันดูถูกนายเกินไปจริงๆ รุ่นน้อง" โคเอนใช้หลังมือเช็ดเลือดมุมปากหลังจากกระโดดถอยหลังไปตั้งหลัก เข้าโยนมีดสั้นในมือตัวเองทิ้งก่อนจะพึมพำเวทย์

ผมพุ่งเข้าไปโจมตี ไม่รอให้อีกฝ่ายร่ายเวทย์จบ แต่คาดไม่ถึงว่าเวทย์ที่อีกฝ่ายร่ายจะใช้เวลาแค่ครู่เดียว แถมยังดูธรรมดามาก มันคือเวทย์ไฟธรรมดาๆ จริงๆ

รุ่นพี่ผมขาวอมแดงซัดลูกไฟใส่ผมรัวๆ ผมโดดหลบไปเรื่อยๆ ก่อนจะขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจว่าคนๆ นี้ต้องการจะทำอะไรกันแน่

ผมลองให้ดาบปัดลูกไปก็พบว่ามันทำให้ลูกไฟกระเดนไปทางอื่นได้จึงเลิกหลบแล้วปัดลูกไฟออกพร้อมพุ่งเข้าหาโคเอน ทางนั้นถอยออกห่างจากผมเรื่อยๆ เหมือนว่ากำลังถ่วงเวลาอยู่

"คิดจะทำอะไรของคุณกันแน่" ผมเอ่ยเพราะเริ่มจะหัวเสียกับการปัดลูกไฟแล้วไล่ตามคนผมขาวอมแดง พร้อมกันนั้นก็ต้องหลบลูกหลงจากการจ่อสู้ของเมธานและทารัตไปด้วย

รุ่นพี่คนนั้นไม่ตอบแต่ยังหนีต่อไป ผมทนไม่ไหวจึงเริ่มพึมพำร่ายเวทย์เอนทริเกเออร์ ไรเทตอีกครั้งของวัน นับว่าต้องใช้สมาธิสูงมาก ผมต้องท่องเวทย์ไปด้วยหลบลูกไฟไปด้วย ทั้งการร่ายเวทย์หากพลาดแม้คำเดียวก็ต้องเริ่มใหม่

การไล่ล่าระหว่างผมและคนผมขาวอมแดงกินพื้นที่เกือบทั่วสถานที่ แต่นับว่าอีกฝ่ายยังมีจิตสำนึกมากพอที่ไม่วิ่งไปทางนักเรียนคนอื่น

ทว่าอาคารแปดเหลี่ยมที่ถูกสร้างขึ้นใหม่ได้นานมานี่กลับถูกสร้างร่องรอยการต่อสู้อย่างไรความปรานี ผมพลันคิดเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

งานนี้หวังว่าคนรับผิดชอบจะไม่ใช่ลาเนียอีกหรอกนะ

ผมไม่อยากเป็นต้นเหตุให้งานของเธอเพิ่มขึ้นให้โดนโวยใส่เท่าไรเลย...

รุ่นพี่ผู้ยังหนีไม่เลิกเริ่มทำผมเซ็ง บทเวทย์ที่ท่องอยู่เรียกว่ายาวเต็มหน้ากระดาษผมยังท่องจนจะจบแล้ว ตอนนี้แทบไม่ต้องสนใจก็ปัดลูกไฟทิ้งได้อย่างง่ายดาย

แม้อยากเอ่ยประชดอีกฝ่ายที่เอาแต่หนีขนาดไหนแต่ด้วยร่ายเวทย์อยู่จึงพูดออกมาไม่ได้

วิ่งวนไปวนมาสุดท้ายคนที่กำลังถูกไล่ตามก็มาหนุดตรงหน้าเวที ผมกรอกตามองเพดานอาคาร

ในที่สุดก็หยุดวิ่งสักที แต่เอาเถอะ พอดีเลย หึหึ

"เอนทริเกเออร์ ไรเทต!"

"มันเทเรอร์ อิกคารอฟ!"

เสียงเอ่ยชื่อเวทย์พร้อมกันกับคนตรงข้ามทำให้เบิกตากว้าง อีกฝ่ายก็ดูจะตกใจเหมือนกัน

ดูท่าที่อีกฝ่ายวิ่งเอาๆ แถมยังปล่อยพลังเหมือนพยายามจะถ่วงเวลาก็เพราะกำลังร่ายเวทย์อยู่นั่นเอง

ดูจากเวลาที่อีกฝ่ายวิ่ง คงเป็นเวทย์บทใหญ่ไม่แพ้เอนทริเกเออร์แน่นอน


---------------------

จบตอนแล้ว... ไรท์เกลียดมาก สู้กันบ่อยไปแล้ว อยู่เฉยๆ กันไม่เป็นหรือไง ;;w;; เหนื่อยจะบรรยาย

ปล.ไปแก้คำผิดตอนเก่าๆ ดีกว่า สารภาพว่าไม่ได้แก้มาหลายตอน... แหม ทุกคนคงเห็นอยู่แล้วล่ะเนอะ ขอโทษนะ ;w;

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

450 ความคิดเห็น

  1. #351 Writsnooker (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2559 / 21:10
    รออออออออ
    #351
    1
    • #351-1 kidochigi(จากตอนที่ 24)
      2 ธันวาคม 2559 / 05:24
      ต่อไปปป
      #351-1
  2. #349 demongods (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2559 / 20:28
    ตื่นเต้นๆ จะรอเน้อ
    #349
    1
    • #349-1 kidochigi(จากตอนที่ 24)
      2 ธันวาคม 2559 / 05:26
      ขอบคุณจ้าา
      #349-1
  3. #348 por2543 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2559 / 19:50
    ถล่มมัน 55555 รอนะคะ
    #348
    1
    • #348-1 kidochigi(จากตอนที่ 24)
      2 ธันวาคม 2559 / 05:26
      ขอบคุณที่รอนะ <3
      #348-1
  4. #347 por2543 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2559 / 19:50
    ตัดตอนอย่างนี้ได้ไงอ่ะ ใจร้ายยยยยยย ค้างงงงง
    #347
    1
    • #347-1 kidochigi(จากตอนที่ 24)
      2 ธันวาคม 2559 / 05:26
      ไรท์เพิ่งตื่นไรท์เห็นว่ามันเลยว่าลาอัพเลยได้แค่ไหนแค่นั้นต่างหาก ;;3;;
      #347-1
  5. #346 guntamolwan (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2559 / 18:30
    ไรท์ตัดจบตอนได้น่าเจ็บใจมากก ค้างง
    #346
    1
    • #346-1 kidochigi(จากตอนที่ 24)
      2 ธันวาคม 2559 / 05:25
      กำ ขออภัยอย่างแรงกล้าจ่ะ ;;3;;
      #346-1
  6. #344 agonizingpain (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2559 / 13:43
    สู้อีกแล้ว! เดลนางคงมีแต่คนหมั่นไส้สินะ แป๊ปๆ เรื่องก็วิ่งเข้าหาตลอดจนไรท์ยังเหนื่อย =[]=
    #344
    1
    • #344-1 kidochigi(จากตอนที่ 24)
      2 ธันวาคม 2559 / 05:24
      หล่อไปก็งี้//มีความหมั่นหน้า
      #344-1
  7. #343 kuronekokuroneko (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2559 / 09:02
    ถล่มมันซ้าาาา!!!//เชียร์ให้โรงเรียนวอดวาย555
    #343
    1
    • #343-1 kidochigi(จากตอนที่ 24)
      2 ธันวาคม 2559 / 05:23
      โธ่ๆๆ อย่าถล่มเลยยย เปลืองงบประมาณ//ถ้ารร.วอดก็หนีสิรอไร หุหุ
      #343-1
  8. #342 Cenden (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2559 / 07:27
    เหยียบมันให้จมดินเลย
    #342
    1
    • #342-1 kidochigi(จากตอนที่ 24)
      2 ธันวาคม 2559 / 05:22
      ใจเย็นๆ...
      #342-1
  9. #341 diarmo (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2559 / 23:30
    อะไรจะพังอีกนะ
    #341
    1
    • #341-1 kidochigi(จากตอนที่ 24)
      2 ธันวาคม 2559 / 05:22
      นั่นสิ อะไรอีกดี ;;3;;
      #341-1
  10. #340 anom0206 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2559 / 22:46
    งานนี้มีอาคารพังแน่เลย
    #340
    1
    • #340-1 kidochigi(จากตอนที่ 24)
      2 ธันวาคม 2559 / 05:21
      หึหึ ไม่แน่
      #340-1
  11. #338 -SO-REAL_TIME (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2559 / 21:45
    -,,,-แต่เค้าชอบฉากต่อสู้นะ เดลโชว์เทพ555
    #338
    1
    • #338-1 kidochigi(จากตอนที่ 24)
      29 พฤศจิกายน 2559 / 21:48
      แต่ไรท์ปวดหัวกับฉากต่อสู้นะ -..- หัวเออเรอร์ทุกที
      #338-1
  12. #334 por2543 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2559 / 13:04
    มีความค้างงงงง ถล่มมันให้เละ 555555
    #334
    1
    • #334-1 kidochigi(จากตอนที่ 24)
      29 พฤศจิกายน 2559 / 21:47
      มาแล้ววว ใจเย็นๆ อย่าถล่มเลย คนลำบากคือใครคิดถึงนางด้วย...
      #334-1
  13. #333 kemchaya (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2559 / 07:30
    มีความค้างง่าไรท์ T T รู้สึกว่าเดลนี่หามิตรยากจริงๆนะเนี่ย = =
    #333
    1
    • #333-1 kidochigi(จากตอนที่ 24)
      29 พฤศจิกายน 2559 / 21:46
      มาแล้วจ้าาา owo ไม่ยากๆ นี่ยังไม่เจอศํตรูเป็นตัวเป็นตนเลยนะ//มั้ง
      #333-1
  14. #332 guntamolwan (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2559 / 07:25
    ค้างง เจอคนเป็นมิตรนี่ยากมากเลยนะเดล555
    #332
    1
    • #332-1 kidochigi(จากตอนที่ 24)
      29 พฤศจิกายน 2559 / 21:45
      ชีวิตมันเศร้า...
      #332-1
  15. #330 monomena (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2559 / 02:26
    ค้างอีกแล้ว.....
    #330
    1
    • #330-1 kidochigi(จากตอนที่ 24)
      29 พฤศจิกายน 2559 / 21:45
      มาแล้ว...
      #330-1
  16. #329 shadow (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2559 / 01:33
    แบบนี้ก็ได้หรอ เดลจัดการเลย!! 555555 ค้างง
    #329
    1
    • #329-1 kidochigi(จากตอนที่ 24)
      29 พฤศจิกายน 2559 / 21:45
      มาแล้วจ้าาา
      #329-1
  17. #328 -SO-REAL_TIME (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 23:01
    ค้างอีกแล้ว-,,,-//ทำไมไรต์โหดร้ายอย่างนี้TT
    #328
    1
    • #328-1 kidochigi(จากตอนที่ 24)
      29 พฤศจิกายน 2559 / 21:45
      ไรท์นึกว่าจบไม่ค้างแล้วซะอีก...
      #328-1
  18. #327 khamonchanok (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 22:42
    อยากกระชากพวกรุ่นพี่มายำจริงงงงงง เดลสู้ๆๆ ไรท์ก็สู้ๆน้าา
    #327
    1
    • #327-1 kidochigi(จากตอนที่ 24)
      29 พฤศจิกายน 2559 / 21:43
      ใจเย็นๆ นะ owo //เดลสู้แน่นอน แต่ไรท์ไม่ค่อยชอบเลย...
      #327-1
  19. #326 kuronekokuroneko (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 22:40
    ไอคุณรุ่นพี่ค้า~~~~//ยิ้มเ-้ยม
    #326
    1
    • #326-1 kidochigi(จากตอนที่ 24)
      29 พฤศจิกายน 2559 / 21:42
      ใจร่มๆ ไว้น้าาา uwu
      #326-1
  20. #325 payoys (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 22:04
    เกลียดพวกรุ่นพี่ที่สุด เดลสู้ๆนะ
    #325
    1
    • #325-1 kidochigi(จากตอนที่ 24)
      29 พฤศจิกายน 2559 / 21:42
      ใจเย็นๆ นะ ฮ่าๆ
      #325-1
  21. #324 demongods (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 21:54
    ฆ่ามันๆๆ
    #324
    1
    • #324-1 kidochigi(จากตอนที่ 24)
      29 พฤศจิกายน 2559 / 21:42
      ใจเย็นๆ นะ llwll
      #324-1
  22. #323 Writsnooker (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 21:47
    ค้างงงงงง
    #323
    1
    • #323-1 kidochigi(จากตอนที่ 24)
      29 พฤศจิกายน 2559 / 21:41
      มาแล้ววว
      #323-1
  23. #322 walaisaeng (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 21:43
    เมธานจัดการมันเลย//เย้ๆเมธานมีบทกับเค้าแล้ว
    #322
    1
    • #322-1 kidochigi(จากตอนที่ 24)
      29 พฤศจิกายน 2559 / 21:41
      จ่ายค่าตัวเรียบร้อย ;w;
      #322-1
  24. #320 มิ้น (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 20:24
    ค้างงงง
    #320
    1
    • #320-1 kidochigi(จากตอนที่ 24)
      28 พฤศจิกายน 2559 / 21:27
      มาแล้วว
      #320-1
  25. #319 Writsnooker (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 20:01
    เดลฆ่าแม่งงงงง ????????????
    #319
    1
    • #319-1 kidochigi(จากตอนที่ 24)
      28 พฤศจิกายน 2559 / 21:27
      อย่าเลย ??????
      #319-1