Adensia of Magician พรแห่งเวทย์ทั้ง 7 ภาค ผู้มาเยือนจากซานน์ดีน

ตอนที่ 23 : Chapter 21 : หนึ่งวันในซิลเลเลียสามารถทำให้คุณรู้สึกอายุสั้นขึ้นไปได้หลายปี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 596
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    27 พ.ย. 59


Chapter 21 : หนึ่งวันในซิลเลเลียสามารถทำให้คุณรู้สึกอายุสั้นขึ้นไปได้หลายปี

           เทรัลทำหน้างงราวกับสมองประมวลผลคำพูดของผมไม่ทัน
           "..."
           "สวัสดี" ผมโบกมือไปมาตรงหน้าเจ้าของเส้นผมสีน้ำตาล อีกฝ่ายจับมือผมหมับก่อนจะเอ่ยหน้าเครียด
           "...ที่ไหนนะ" เทรัลถามเสียงเข้ม คิ้วขมวดจนจะผูกโบได้ ผมเห็นแบบนั้นก็เลิกคิ้ว ไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายจะเครียดทำไมนักหนา
           "คฤหาสน์ของผู้อำนวยการโรงเรียนเวทย์ซิลเลเลีย ซิลเวอร์" ผมทวนชื่อสถานที่พร้อมแถมชื่อเจ้าที่(?)ให้อีกฝ่ายด้วยถ้อยคำชัดเจนไม่บกพร่อง
           "เห้ย!?! เรามาทำอะไรที่นี่!!" เทรัลตะโกนพร้อมสะดุ้งตัวโยนก่อนจะหันมองรอบด้าน เมื่อมองเห็นคนทั้งสี่ที่นอนสลบสไลอยู่ข้างๆ ยิ่งทำให้อีกฝ่ายหน้าซีดเผือดเข้าไปใหญ่
           "นายตกใจอะไรเนี่ย!" ผมยกมือปิดหูทันทีที่อีกฝ่ายตะโกน เสียงวิ้งๆ ยังดังอยู่ในหูอยู่เลย
           โอย... ให้ตายเถอะ หูดีไม่ได้ช่วยอะไรนอกจากใช้ฟังชาวบ้านนินทากันใช่ไหมเนี่ย!
           "ยังไงก็เถอะเรารีบออกจากที่นี่ก่อนเหอะ!" เทรัลพยุงร่างของไอเรียอย่างร้อนรน ผมมองอีกฝ่ายลุกขึ้นแล้วทำหน้าตาตื่นสุดขีดอย่างไม่เข้าใจ
           "ออกไปทำไม?" ผมขมวดคิ้วไม่ได้ลุกตามแต่อย่างใด แต่พอคิดไปคิดมาถึงสาเหตุที่จะทำให้ใครสักคนกลัวที่นี่ผมก็เริ่มได้ข้อสรุปทันที "หรือนายคิดว่าเข้ามาที่นี่แล้วจะไม่ได้กลับออกไป?"
           เรื่อง 7 สิ่งลี้ลับในโรงเรียนนี้ท่าจะดังน่าดู ขนาดนักเรียนใหม่อย่างเทรัลยังรู้จัก!
           ผมเอ่ยพร้อมยิ้มขันกับใบหน้าซีดเผือดของเทรัล ยิ่งเห็นอีกฝ่ายแทบพุ่งออกจากประตูคฤหาสน์ยิ่งยากที่จะกลั้นขำไหว
           "ใช่น่ะสิ ทำไมเราถึงมาอยู่ที่ได้ ไอเรีย! เธอเป็นอะไรไป!" เทรัลเขย่าตัวเจ้าของชื่อจนผมกลัวว่าหญิงสาวจะคอเคล็ดจึงรีบกล่าวตอบ
           "ใจเย็นๆ เอาเป็นว่าเราได้รับอนุญาตให้เข้ามาแล้วกัน ส่วนเรื่องไอเรียเธอแค่เวียนหัวนิดหน่อย นายเองเถอะไปทำอีท่าไหนถึงถูกพวกโจรลักพาตัวจับไปได้" ผมพูดพร้อมหันไปยกตัวเมธานมาวางบนตักแล้วลูบขนอีกฝ่ายเล่น ส่วนเทรัลที่พอได้ยินผมพูดก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกก่อนเดินมาวางตัวไอเรียนอนลงกับพื้นส่วนตัวเองก็ทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ ผม
           "โดนลักพาตัว?" เทรัลขมวดคิ้วอีกครั้งหลัง เจ้าตัวคงกำลังเค้นสมองอยู่ว่าตัวเองไปทำอีท่าไหนเหมือนกัน "ฉันจำได้ว่ากำลังเดินพักเพราะตามพวกนายไม่ทัน แล้วอยู่ๆ ก็เหมือนมีอะไรมาฟาดเข้าตรงนี้" คนเล่าชี้ท้ายทอยตัวเอง "แล้วก็วูบไปเลย ตื่นมาอีกทีก็มาอยู่ที่นี่... มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย"
           เทรัลลูบท้ายทอยขณะหันไปมองรอบด้านเป็นครั้งที่สาม
           ผมยังไม่ทันตอบก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของคนสองคนเข้ามาใกล้ ไม่ต้องมองก็รู้ว่าเป็นสองพี่น้องโพเลนซ์เพราะผมจะได้ยินเสียงฝีเท้าต่อเมื่อพวกเขาเข้ามาใกล้ระยะหนึ่งเท่านั้น ฝีเท้าทั้งสองรวมถึง เจ้าของคฤหาสน์แห่งนี้เบาจนน่ากลัว...
           "เดลลินตามมาที่ห้องผอ.ด้วยนะครับ" เวเจนิสเอ่ยเมื่อเดินมาถึง ลาเนียตอนนี้ทั้งสภาพและสีหน้าเหมือนผีตายซากที่เพิ่งขึ้นมาจากหลุม
           "เร็วเถอะน้องชายฉันยังต้องไปทำงานต่อ..." ดูท่าพี่สาวจำเป็นของผมจะไม่มีกระทั่งแรงจะโวยวายอะไรแล้ว
ผมพยักหน้าก่อนจะอุ้มเมธานแล้วลุกขึ้นยืน
           "คุณจะตามมาด้วยก็ได้นะครับ" เวเจนิสหันไปพูดกับเทรัลด้วยใบหน้าที่ยังเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไม่เปลี่ยนแปลง
           "เอ่อ... ห้องผอ.เหรอ" เทรัลลุกเดินตามมาข้างๆ ผมอีกฝ่ายกระซิบเสียงเบา
           "ถ้านายเจอเขาอย่าเอาไปบอกใครล่ะ" เดี๋ยวชื่อเสียงโรงเรียนเสียหายกันพอดี
           "เข้าใจแล้ว" เทรัลตอบรับเสียงเครียดจนเรียกเสียงหัวเราะเบาๆ ของผมและคนข้างหน้า
           ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอีกฝ่ายต้องเข้าใจผิดประเดนแน่ๆ
           ผมเดินตามเวเจนิสและลาเนียมาตามดส้นทางที่คุ้นเคยจนในที่สุดก็มาถึงหน้าประตูห้องทำงานของเทพเงา เวเจนิสไม่ต้องเคาะประตูมันก็เปิดออกเองอีกแล้ว ประตูบานนี้มันประตูอัตโนมัติหรืออย่างไร
           สองพี่น้องเดินนำเข้าไป ผมหันไปใช้มือที่ว่างดึงชายเสื้อชายผมน้ำตาลข้างหลังที่ดันยืนแข็งทื่อให้รีบเดินตามเข้ามา
           "นายเลิกกลัวได้แล้ว บอกแล้วไงว่าไม่เป็นไร" ผมพูดขึ้นอย่างชักจะเบื่ออาการกล้าๆ กลัวๆ ของอีกฝ่าย
           "เราอาจไม่ได้ออกไปจากที่นี่ก็ได้เลยนะ" เทรัลบ่นอุบอิบ "แต่นายเป็นลูกผอ.นี่เนอะ"
           "เอาเถอะ รีบๆ ตามมาเหอะเดี๋ยวนายก็รู้เองว่าความน่ากลัวมันหายากแค่ไหน" ผมกระตุกชายเสื้อครั้งเดียวเทรัลก็แทบหน้าทิ่ม เมื่อเข้ามาข้างในกันครบประตูก็ปิดลง
           ผมเดินไปนั่งที่โซฟาเดียวก่อนจะมองสำรวจห้องทำงานของเทพเงา พลันรู้สึกเหมือนไม่ได้มาที่นี่นานทั้งๆที่ผ่านมาไม่ถึงวัน ดูท่าสารพัดเรื่องวุ่นในวันเดียวของซิลเลเลียจะทำเอาชีวิตผมสั้นขึ้นทันตา
           "แล้วเรื่องมันเป็นยังไง" ซิลเลียนเอ่ยโดยไม่เงยหน้าจากกองเอกสารตรงหน้าแล้วยังไม่สนใจสายตาสงสัยของเทรัลอีกต่างหาก
           ผมยักไหล่ให้เทรัลที่ส่งสายตางงๆ มาให้ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องตั้งแต่ตอนที่เราวิ่งไปจากซิลเลียน จนถึงตอนที่มาโผล่ที่คฤหาสน์
           "เวเจนิส หลังจากนี้นายช่วยไปเช็คม่านพลังที" ซิลเลียนกล่าวกับเวเจนิสขณะเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ หลังจากนั้นเขาก็ชี้ปากกาขนนกมาทางผม "ส่วนนายเดล พาพวกนักเรียนที่ได้รับบาดเจ็บไปที่อาคารแพทย์"
           ผมพยักหน้าครั้งหนึ่งหลังจากนั้น
           "ฉันไม่มีงานอะไรใช่ไหมคะ" ลาเนียพูดพร้อมถอนหายใจเฮือกด้วยความโล่งใจ
           "เธอติดต่อกับศาสนจักรที" ซิลเลียนพูดเสียงเรียบโดยมีเสียงกรีดร้องในลำคอของลาเนียดังคลอเป็นระยะ
           "จัดการเสร็จแล้วให้มาที่นี่อีกครั้งด้วย" ซิลเลียนเหลือบมองเทรัลซึ่งนั่งฟังอยู่เงียบๆ
           ดูเหมือนจะมีเรื่องสำคัญที่พูดให้คนนอกฟังไม่ได้
           เราสามคนที่ได้รับมอบหมายงานพยักหน้า ผมอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาอย่างปลงตกกับงานสารพัดที่ไม่รู้จะมีวันหมดหรือเปล่า
           หลังจากนั้นเราก็เดินกลับมาที่โถงหน้าบรรไดอีกครั้ง
           "ถ้าอย่างนั้นเราขอตัวนะครับ ขอให้โชคดี" เวเจนิสยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ผมกับเทรัลก่อนจะเปิดประตูออกไปจากคฤหาสน์พร้อมกับน้องสาวผู้เดินตามไปแบบคนหมดแรง
           ตอนทั้งเวเจนิสเปิดประตูผมก็เห็นว่าตอนนี้เริ่มจะค่ำแล้ว พอมองไปที่ร่างที่ยังหลับไม่ตื่นของคนสี่คนก็ต้องถอนหายใจเพราะจนปัญญา ผมไม่มีเวทย์แบบเวเจนิส(ถึงมีก็ไม่ใช้)เสียด้วย งานนี้คงต้องรอให้เมธานตื่นก่อนแล้วค่อยขอให้อีกฝ่ายช่วย
           "เดลลินคนที่อยู่ในห้องนั่นใครน่ะ" เทรัลเอ่ยปากถามหลังจากเงียบมานาน ผมยกเมือข้างที่ไม่ได้อุ้มเมธานอยู่ขึ้นเป็นเชิงให้อีกฝ่ายหยุดพูดก่อน
           "ตามมา" ผมเดินนำไปที่ห้องครัวเพื่อหาอะไรกินถือโอกาสคุยกันในนั้นน่าจะสะดวกกว่า
           เมื่อมาถึงผมก็วางเมธานไว้บนโต๊ะ เดินไปที่ตู้เก็บของเพื่อหาวัสถุดิบที่พอจะทำอาหารได้ก่อนจะเริ่มลงมือทำ เมื่อเห็นเทรัลนั่งลงบนเก้าอี้ผมจึงตอบคำถามอีกฝ่าย
           "คนที่อยู่ในห้องนั่นคือผอ.ซิลเวอร์" ผมพูดขณะหยิบผักผลไม้ออกมาวางเตรียมทำสลัด
           "พูดเป็นเล่นไป คนคนนั้นดู..."
           "ไม่มีสง่าราศรี" ผมต่อคำอย่างรู้ทัน
           "ไม่น่าเชื่อ คนคนนั้รอย่างกับคนละคนกับวันปฐมนิเทศเลยอ่ะ" แหงสิ ก็คนละคนจริงๆ แต่ผมพูดได้เสียที่ไหนล่ะว่ามันเป็นอย่างนั้น หึๆ
           "นั่นตัวจริงของเขาล่ะ อย่าเอาไปบอกใครเชียว" ผมหัวเราะหึๆ ขณะมือยังง่วนอยู่กับการทำอาหาร

"อ่า จะว่าไปฉันดันโดนพวกนั้นจับไปเพราะเข้าใจผิดว่าเป็นคนที่ตั้งใจมาจับตั้งแต่แรกสินะ อะไรจะซวยขนาดนี้เนี่ย..." เทรัลยกมือทั้งสองนวดขมับ เขาก้มหน้ามองโต๊ะไม้มันเงาสีน้ำตาลราวกับกำลังทบทวนอะไรบางอย่าง

"ความซวยไม่เข้าใครออกใครหรอกน่า" ผมพูดพร้อมยกยิ้มมุมปาก ในหัวนึกสาปแช่งมันไม่น้อยที่รักผมเสียเหลือเกิน

ถ้าไม่ใช่เพราะความซวยแล้วมันจะอะไรล่ะที่ทำให้ผมงานเข้าเอาๆ แบบนี้

"ฮ่าๆๆ นั่นสินะ เออพวก ฉันขอออกไปดูไอเรียหน่อยนะ" เทรัลกล่าวก่อนจะเดินออกจากห้องครัวไป ผมยักไหล่พร้อมหั่นวัสถุดิบหลังจากทำน้ำสลัดเสร็จ เสียงมีดกระทบเขียงดังกลบความเงียบ ไม่นานนักผมก็ได้ยินเสียงของเมธาน

"เดล..." เสียงเจ้าหมาดังขึ้น ผมหันกลับไปมองก็เห็นสิ่งทีชีวิตสีขาวเหยียดตัวบิดขี้เกียจอยู่บนโต๊ะอาหาร เมธานหาวจนปากที่เต็มไปด้วยเขี้ยวอ้ากว้าง

"ตื่นแล้วหรือเมธาน นายจะเอาสลัดไหม" ผมพูดขณะที่ตาหันกลับมาจับจ้องสิ่งที่ทำอยู่ เสียงเล็บของเจ้าหมากระทบกับพื้นด้านล่าง อีกฝ่ายเดินมาคลอเคลียที่ขาผมก่อนจะนอนหมอบอยู่ใกล้ๆ "อย่ามานอนตรงนี้สิ ฉันสะดุดนายล้มจะทำยังไง"

ผมตำหนิกลั้วหัวเราะ ถ้าไม่ติดว่าทำอาหารอยู่ผมคงจะนั่งลงไปฟัดขนอีกฝ่านเล่น ด้วยความเอ็นดูปนหมั่นเขี้ยว เมธานพ่นลมหายใจออกมาครั้งหนึ่งก่อนจะเดินไปนอนอยู่ด้านหลังผมไม่ไกลนัก

"ตอนผมหลับเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ" เมธานถาม เสียงเล็กฟังดูกังวล ผมยิ้มแหยออกมาเพราะอดนับถือเจ้าหมาไม่ได้ ไม่รู้ว่าเจ้าตัวถามขึ้นมาลอยๆ หรือรู้กันแน่ว่าผมเพิ่งไปบุกป่าฝ่าดงจับโจรลักพาตัวมา

"นิดหน่อยน่ะ แต่ไม่ใช่ปัญหาใหญ่" ผมตอบมือถือถ้วยน้ำสลัดที่เตรียมไว้แล้วก่อนจะราดลงไปบนจานสลัดสองที่ โดยเหลือไว้อีกส่วนหนึ่งเพราะไม่รู้ว่าจะมีใครอยากกินอีกไหม เมธานก็คงไม่เอาด้วยเหมือนเคย

"เฮ้อ..." เจ้าหมาถอยหายใจ ผมถือจานสลัดมาวางบนโต๊ะหลังจากเก็บสลัดส่วนที่ทำเสร็จเรียบร้อยไว้ในตู้เรียบร้อย หลังจากนั้นจึงก้มลงไปลูบหัวเมธานครั้งหนึ่ง

"อย่ากังวลเรื่องฉันนักเลย เดี๋ยวนายก็ไม่มีความสุขพอดี" ผมเอ่ยขำๆ เพราะอย่างไรความซวยก็รักผมพอสมควร ถ้าเมธานยังมาห่วงผมทุกครั้งที่เจอเรื่องร้ายคงไม่ต้องมีความสุขพอดี

"แค่คุณไม่เป็นอะไรผมก็มีความสุขแล้ว" เมธานตอบเสียงใส ผมยิ้มอย่างอ่อนโยนก่อนจะเลื่อนเก้าอี้แล้วลงมือจัดการสลัดผักตรงหน้า

"ฉันจะพยายามไม่เป็นอะไรแล้วกัน ฮ่าๆ"

แกร๊ก!

เสียงเปิดประตูประตูดังมาพร้อมกับบทสนทนาของชายหญิงคู่หนึ่ง

"เธอไม่เป็นอะไรมากแน่นะไอเรีย"

"อื้อ..."

เสียงคนสองคนดังขึ้นพร้อมกับตัวเจ้าของเสียง เทรัลที่เป็นคนเปิดประตูเข้ามาหันกลับไปถามหญิงสาวเจ้าของเส้นส้มที่ยังหน้าซีดไม่หาย

เห็นแบบนั้นผมจึงวางซ้อมในมือแล้วลุกขึ้นไปหยิบเหยือกน้ำและแก้วน้ำมาสามแก้วเพื่อต้อนรับผู้มาใหม่

"ไงไอเรีย เธอจะเอาสลัดไหม" ผมหันไปถามเมื่อทั้งสองเดินเข้ามานั่งบนเก้าอี้โต๊ะอาหารเรียบร้อย สาวเผ่าจิ้งจอกพยักหน้าครั้งหนึ่งผมจึงจัดเตรียมให้ไม่นานก็ไม่จานสลัดอีกชุด

"เชิญครับ" ผมนึกสนุกสวมบทเป็นพ่อครัวจำเป็นอีกครั้ง มือวางจานสลัดไว้ตรงหน้าหญิงสาวก่อนจะหญิงแก้วและเหยือกมารินน้ำเสิร์ฟ

หลังจากนั้นจึงเลื่อนจานสลัดที่เตรียมไว้ด่อนแล้วให้เทรัลแล้วจึงกลับมานั่งจัดการส่วนของตัวเองต่อ

"อร่อย!/อร่อย..." เทรัลและไอเรียพูดขึ้นพร้อมกัน ผมอดอมยิ้มอย่างภูมิใจไม่ได้

"ขอบใจ" ผมพูดก่อนจะจิ้มข้าวโพดเข้าปาก หึๆ ดูท่าสกิลการทำอาหารของผมจะสูงกว่าที่ตัวเองคิดนะเนี่ย

หนึ่งมนุษย์หนึ่งจิ้งจอกตาเป็นประกายมองอาหารตรงหน้าก่อนจะเริ่มกินอาหารอย่างมีควาสุข

แกรก!

เสียงวางซ้อมของเทรัลดังขึ้น เขาเอนตัวพิงพนักเก้าอี้หน้าตาแลดูมีความสุข ไม่นานไอเรียเองก็กินเสร็จเรียบร้อย เหลือแค่ผมที่ยังค่อยๆ นำสารพัดผักผลไม้ในชามเข้าปากอย่างช้าๆ ในหัวทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อราวชม.ก่อน

ผมไม่รู้ว่าระบบรักษาความปลอดภัยของที่นี่ไม่ดีอยู่แล้วหรือเพราะมันเป็นแบงนี้ตั้งแต่แรก แต่จากที่ฟังซิลเลียนพูดถึงม่านพลังดูท่าจะมีบางอย่างผิดปกติจริงๆ คนร้ายสองคนนั้นเข้ามาด้านในนี้ได้อย่างง่ายๆ ทั้งยังจับนักเรียนของที่นี่ได้อยู่หมัด พวกนักเรียนสามคนที่ถูกจับไปตอนนี้ก็ยังไม่ได้สติ

เรื่องอาจใหญ่กว่าที่เห็นๆ กันอยู่ก็ได้

"เดลลิน เฮ้พวก!" เทรัลเรียกผมเสียงดังทำให้ผมหลุดจากภวังค์ ตอนนี้ถึงรู้ว่าตัวเองขมวดคิ้วและทำหน้าเครียดอยู่

อ่า... ผมไม่ควรกังวล บางทีเรื่องนี้ผมอาจไม่ต้องเข้าไปยุ่งก็ได้

"มีอะไรหรือ?" ผมถาม

"เราจะไปกันได้ยัง ตอนหนึ่งทุ่มจะมีพิธีรับเสื้อคลุมไม่ใช่หรือ นายรีบทำงานตัวเองให้เสร็จแล้วเราไปกันเถอะ" เทรัลบอกก่อนจะลุกขึ้น ไอเรียเองก็ลุกขึ้นเธอเก็บจานของเทรัลและตัวเองก่อนจะนำไปล้างอย่างรู้งาน

"อืม" ผมพยักหน้าก่อนจะรีบยัดๆ สลัดส่วนที่เหลืออยู่เข้าปากแล้วค่อยจัดการเก็บโต๊ะทำความสะอาดตามปกติ

"เมธานนายช่วยฉันพาสามคนนี้ไปส่งที่อาคารแพทย์ทีนะ" ผมก้มหน้าบอกเมธานที่เดินอยู่ข้างๆ เนื่องจากห้องครัวกับโถงหน้าบรรไดไม่ไกลกันมากไม่ช้าเราก็เดินมาพบร่างสามร่างที่ยังหลับไม่ตื่น

แปลกจริงๆ ด้วย...

"...ก็ได้ครับ แต่ผมไม่รู้ทางไปนะครับ" เมธานตอบรับอย่างง่ายดาย ผมส่ายหน้าก่อนจะตอบ

"ไม่เป็นไร ฉันจำแผนที่ได้" เมื่อพูดกับเมธานแล้วผมก็หันไปทางเทรัลและไอเรีย ทั้งสองมองยืนรอผมเงียบๆ อยู่ไม่ไกลนัก "พวกนายไปที่หอแล้วเข้าร่วมพิธีเถอะ ฉันยังมีงานต้องจัดการอีก คงไปไม่ทัน"

ผมไม่ต้องการให้พวกเขารอ ถ้าทั้งสองไปพิธีมอบเสื้อนั่นไม่ทันคงไม่ดีแน่ ทางผมซิลเลียนรับปากแล้วว่าจะจัดการให้คงไม่เป็นไร

"แต่..." ไอเรียทำท่าจะแย้ง แต่พอมองไปทางเทรัลเธอก็ไม่พูดต่อ ไม่บอกก็รู้ว่าเธอคำนึงถึงคนข้างๆ มากกว่าผมแน่นอน

ถ้าไม่ไปกันทั้งเทรัลและตัวเธอเองต้องเดือดร้อนไม่ทางใดก็ทางหนึ่งแน่ พิธีนี้สำคัญสำหรับเด็กใหม่ไม่น้อยดูจากที่ผมได้อ่านมาผ่านๆ ในหนังสือคู่มือ

"จะให้เราทิ้งนายเหรอ" เทรัลถามเสียงเรียบ ผมที่กำลังจะเดินไปหาคนที่ทั้งสามชะงักแล้วหันกลับไปมอง

"ทิ้งเทิ้งอะไรของนาย ฉันก็แค่ต้องจัดการพาสามคนนี้ไปส่ง ไม่จำเป็นต้องให้พวกนายช่วยหนอก ไปก่อนเถอะ เอาเป็นว่าฉันจะพยายามไปให้ทันพิธีก็แล้วกัน" ผมตอบเสียงเรียบ ในใจแอบยิ้ม

สองคนนี้มีค่ามากจริงๆ

"ก็ได้ มาให้ทันด้วยล่ะ" เทรัลพูดโดยมีไอเรียพยักหน้าเสริม หลังจากนั้นทั้งสองก็เดินไปที่ประตูทางออกก่อนจะเปิดมันออกไป

"เฮ้อ... คงต้องรีบหน่อย ตอนนี้หกโมงกว่าแล้ว ไม่รู้ว่าจะไปทันหรือเปล่า เมธาน" ผมพูดแล้วเรียกชื่อเจ้าหมา

"ครับ" หลังจากนั้นเมธานก็แปลงร่างกลับมาเป็นร่างจริงก่อนจะคาบคนทั้งสามขึ้นมาไว้บนหลัง ลาเวียไลธ์ย่อตัวลงเล็กน้อยให้ผมขึ้นไปนั่งบนหลัง แล้วจึงออกเดินไปที่ประตู

เมธานวิ่งผ่านป่าลงจากเนินเขาซึ่งเป็นที่ตั้งของคฤหาสน์จนมาถึงทางเดินหินผมจึงค่อยบอกทางเขา

อาคารแพทย์เป็นสถานที่ในความดูแลของผู้ใช้พรแห่งแสง อยู่เลยอาคารเรียนไปไม่ไกลนัก

พอลงมาถึงทางเดินหินผมก็เห็นว่าตอนนี้มีนักเรียนคนอื่นเดินไปมาค่อนข้างเยอะพอสมควร ร่างของเมธานจึงเรียกสายตาและเสียงอุทานของคนอื่นๆ ระงมไม่ว่าจะเป็นรุ่นพี่หรือรุ่นเดียวกัน

"อ้อมหน่อยแล้วกันนะเมธาน" ผมก้มลงกระซิบกับเจ้าหมา ไม่ใช่เพราะกลัวสะดุดตาแต่เพราะทางเดินที่เชื่อมต่อระหว่างหอพักและอาคารเรียนมีคนเดินผ่านไปมามากเกินไป ผมกำลังรีบเสียด้วย คงไม่ทีเวลามาหลบคนที่เดินไปมารายทาง

"ถ้าอย่างนั้นจับผมให้แน่นๆ นะครับ" เมธานตอบผมในหัว ผมพยักหน้าก่อนจะใช้แขนข้างหนึ่งวางทับคนสามคนที่นอนพาดตัวเมธานอยู่กันตก ส่วนอีกข้างก็เกาะขนเจ้าหมาแน่น

สิ่งมีชีวิตสีขาวดีดตัวครั้งหนึ่งก่อนจะพุ่งเข้าป่าด้านข้าง เมธานวิ่งไปตามป่าห่างทางเดินหินพอสมควร ด้วยความเร็วของเขาไม่นานเราก็มองเห็นอาคารเรียน

"วิ่งเลยอาคารเรียนไปเมธาน" ผมบอกเจ้าหมา เมธานพยักหน้าแล้วจึงวิ่งอ้อมสิ่งก่อสร้างรูปตัวยูทั้ง 7

ขณะที่ผ่านแต่ละอาคารเรียนของพรอื่นๆ ผมก็เห็นว่าอาคารทุกอาคารรูปร่างไม่ต่างกันนัก ที่เป็นตัวบอกคงมีเพียงแปลงดอกไม้และน้ำพุที่มีสัญลักษณ์ประจำแต่ละพรนั่นแหละ

ตอนนี้ดูท่าทึกระดับจะเลิกคลาสแล้วเลยมีนักเรียนเดินว่อนไปหมด เมธานจึงยังต้องวิ่งอยู่รอบนอกทางเดิน เมื่อผ่านอาคารเรียนมาแล้วเจ้าหมาก็วิ่งเรียบไปตามทางเดินหินที่ทอดยาวต่อไป ทางนี้เองก็มีผู้ใช้พรแสงเดินผ่านเข้าผ่านออกพอสมควร

ในที่สุดผมก็มองเห็นจุดหมาย อาคารแพทย์ที่ผมเห็นควรจะเรียกว่าคฤหาสน์มากกว่า ที่แน่ๆ มันใหญ่กว่าคฤหาสน์ของซิลเลียนด้านซ้ำ ตัวคฤหาสน์สีขาวนวลตามีทั้งหมดห้าชั้น แต่ละชั้นมีระเบียงทางเดินซึ่งมีคนเดินไปมาอยู่เป็นระยะ

เมธานชะลอฝีเท้าก่อนจะเดินออกจากป่าเรียกเสียงร้องตกใจจากคนที่ผ่ายไปมาได้ไม่น้อย ผมยกมีขึ้นอุดหูเพราะมีผู้หญิงคนหนึ่งกรี๊ดด้วย

"เกิดอะไรขึ้น!"

เสียงร้องข้องหญิงสาวคนนั้นเรียกให้คนคนหนึ่งเดินออกมาจากตัวคฤหาสน์ พร้อมกันนั้นผมก็กระโดดลงจากเมธานพอดี

"คุณฮาวาล" ผมเอ่ยชื่อเจ้าของเสียงเมื่อครู่ที่กำลังทำใบหน้าบึ้งตึง ผมสีม่วงเข้มจนดำยังคงเหมือนเดิมกับครั้งแรกที่ผมเห็น ใบหน้าบอกบุญไม่รับนี่เองก็ด้วย

"ปีหนึ่งมีอะไร" อีกฝ่ายมองผมก่อนจะมองเลยไปที่เมธานซึ่งกำลังคาบร่างสามร่างลงจากหลัง อีกฝ่ายขมวดคิ้วเป็นปม

"นักเรียนสามคนนี้ถูกลักพาตัว ผมถูกวานให้พาพวกเขามาที่นี่" ผมตอบอย่างเป็นงานเป็นการ

"ลักพาตัว?" ฮาวาลทวนคำ เขาเลิกคิ้วก่อนจะหันไปข้างๆ ซึ่งเริ่มมีคนมุง "พวกนายสามคนมาพาพวกนั้นไป"

อีกฝ่านเอ่ยปากสั่งกับชายสามคนที่มายืนมองอยู่ห่างๆ ทั้งสามใส่เสื้อคลุมสีทอง ดูเหมือนจะเป็นปีสองไม่ก็ปีสาม ชายสามคนที่ถูกเรียกสะดุ้งแต่ก็เดินไปทางร่างชายสามคน ทั้งสามดูเกรงๆ เมธานอยู่ไม่น้อยไม่รู้เพราะขนาดตัวหรือความน่าเกรงขามกันแน่

"เมธานมานี่มา" ผมเรียกเจ้าหมาที่นั่งหาวอยู่ด้านหลัง เมธานพยักหน้าครั้งหนึ่งก่อนจะเปลี่ยนร่างเป็นเด็กชายผมขาวตาฟ้าวิ่งมาหาผม ชายสามคนจึงก้าวเข้าไปพาร่างที่หลับไม่ยอมตื่นทั้งสามเข้าไปด้านในคฤหาสน์ "ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวนะครับรุ่นพี่ฮาวาล"

"เดี๋ยวก่อน แกตั้งให้ข้อมูลสามคนนี้ก็เดลลิน" เจ้าของเส้นผมสีม่วงดำกล่าว ผมแปลกใจที่อีกฝ่ายจำชื่อผมได้ทั้งที่ไม่ได้แนะนำตัวอย่างเป็นทางการ

"แต่ผมต้องรีบไปพิธีรับเสื้อคลุมนะ" ผมขมวดคิ้วรู้สึกยุ่งยากใจ เมื่อยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูจึงเห็นว่าตอนนี้เหลือเวลาไม่ถึงสิบนาทีแล้ว

"กฎก็ต้องเป็นกฎ ตามมาซะ" ฮาวาลย้ำเสียงเข้มก่อนจะหัวหลังเดินตรงไปทางคฤหาสน์

"เฮ้อ... ไปเถอะเมธาน" ผมถอนหายใจแล้วยื่นมือไปให้เมธานจับ เจ้าหมาคว้ามือผมไว้ทันที

"ไม่เห็นต้องฟังมนุษย์คนนั้นก็ได้นี่ครับ" เมธานเอ่ยเมื่อเห็นผมทำหน้าลำบากใจอีกฝ่ายจึงเริ่มเคืองฮาวาลผู้เป็นต้นเหตุ

ผมจะโดนเจ้าหมาน้อยนี่เอาใจจนเสียคนหรือเปล่าเนี่ย...

"เอาน่า มันจำเป็นก็ต้องทำตาม ไปเถอะ" ผมพูดก่อนจะจูงมือเมธานเดินตามฮาวาบไปโดยมีเสียงซุบซิบของไทมุงเมื่อครู่ดังตามหลัง

"น่าอิจฉาจัง แกรนเดลนั่นเป็นเผ่าพันธ์อะไรน่ะ เหมือนจะไม่ใช่ภูติด้วย น่ารักจัง!" เสียงหญิงสาวคนหนึ่งที่พูดเสร็จก็กรี๊ดกร๊าดยกใหญ่

"หน้าตาดีทั้งเจ้านายแล้วก็แกรนเดลเลย! เธอว่าเขาจะยังโสดอยู่ป่ะ" หญิงสาวอีกคน

"นายว่าฉันจะแย่งแกรนเดลนั่นมาได้ป่ะวะ โคตรเท่เลย"

แย่งอะไรอีกล่ะ ที่นี่แย่งแกรนเดลกันได้ด้วยรึ

"ท้าดูเลยสิ เจ้านั่นยังอยู่ปีหนึ่งเอง อาจจะแย่งมาได้ก็ได้"

โถ... รุ่นพี่ ผมไม่ได้โง่ขนาดนั้นหรอกนะ

"เฮ้อ..." ผมถอนหายใจกับสารพัดเสียงที่เข้ามาให้หัว ไม่รู้จะดีใจที่เด่นหรือเสียใจดีจริงๆ

"ถึงอย่างไรพวกเขาก็แย่งผมไปจากคุณไม่ได้หรอก ก็ผมไม่ได้เป็นแกรนเดฃของคุณจริงๆ ผมอยากอยู่กับคุณเอง" เมธานกล่าวขึ้นมาเสียงเบา เจ้าหมาย่นจมูกเล็กน้อย ดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจกับคำพูดของคนเหล่านั้นนัก

"นั่นสินะ" ผมตอบ สำหรับเราแล้วการทำแบบนั้นไม่จำเป็น

การทำสัญญากันระหว่างแกรนเดลและผู้เป็นนายก็เป็นเหมือนหลักประกันของนายและโซ่ตรวนของแกรนเดล

มันไม่จำเป็นสำหรับเรา หากจะมีสักวันที่เจ้าหมาหักหลังผม ผมก็จะขอยอมรับถึงเหตุผลที่อีกฝ่ายทำ

"อ้าว! เดลลินนายมาทำอะไรที่นี่" ผมหลุดออกจากภวังค์แล้วมองไปที่ต้นเสียง โอรอนกำลังปิดประตูห้องๆ หนึ่งในมือถือแฟ้มเอกสารบางอย่าง เขาเดินตรงมาหาเราโดยเดินผ่านฮาวาลมาเสียอย่างนั้น "นายไม่ไปพิธีรับเสื้อคลุมเหรอ"

"พอดีมีเรื่องนิดหน่อยน่ะ คงจะไปไม่ทัน" ผมตอบพร้อมยิ้มแหย ตอนนี้หนึ่งทุ่มแล้ว งานก็คงเริ่มไปเรียบร้อย

"ยุ่งตั้งแต่วันแรกเลยนะ ฮ่าๆ หวังว่านายคงไม่เดินตามรอยเท้าท่านประธานของเรานะ" โอรอนยิ้มกวนก่อนจะยื่นมือมาตบไหล่ผมแปะๆ "เอาล่ะ โชคดีนะ ฉันต้องรีบไปร่วมงานด้วยแล้วเหมือนกัน บาย"

ผมโบกมือลาอีกฝ่าย ทว่าไม่ทันเดินไปไกลเจ้าของผมสีแดงระต้นคอก็หันหลังกลับมาแล้วจึงเอ่ยขึ้น "เออใช่ ไอ้คุณฮาวาล เชสก้าเอาเอกสารรายจ่ายประจำเดือนมาส่งให้นายแล้วนะ วางอยู่ที่โต๊ะทำงานนายอ่ะ"

"เออ รู้แล้วเว้ย" ฮาวาลตอบก่อนจะหันกลับไปเดินต่อ

จากนันเราก็เดินต่อ จนในที่สุดก็ถึงห้องๆ หนึ่งซึ่งเป็นห้องสุดท้ายของคฤหาสน์

บึ้ม!

ขณะที่ฮาวาลเปิดประตูเข้าไปด้านในก็เกิดเสียงระเบิดของบางอย่างดังขึ้น ฝุ่นสีขาวปนฟ้าลอยคลุ้งออกมาปะทะใบหน้าชายผมม่วงดำจนใบหน้าหล่อเหลาขาวโพลน

"เครต้า...!!" ฮาวาลตะโกนลั่นก่อนจะพุ่งตัวฝ่าละอองสีขาวเข้าไปด้านใน "ฉันบอกแกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าทดลองยาในห้องทำงานน่ะหา!"

ผมสาวเท้าเข้าไปจับกรอบประตูเพื่อดูสถานการณ์

"ฮาวาล! อ้ากกก ฉันขอโทษษษ!" เครต้าวิ่งหลบเท้าฮาวาลเป็นพัลวัน ชายผมดำผิวคล้ำวิ่งไปทั่วห้องแม้จะมองเห็นเพียงฝุ่นสีขาวลอยเต็มห้องก็ตาม

ครั้งแรกที่ผมเจอเครต้า... เขาดูเป็นผู้ใหญ่กว่านี้นะ หรือว่าตอนนั่นผมเข้าใจผิดไปเอง...

"เฮ้อ..." ผมถอนหายใจออกมาพร้อมกับเมธาน งานนี้ผมคงไปไม่ทันงานพิธีรับเสื้อคลุมแล้วจริงๆ

-------------
           จบอีกหนึ่งตอน อะไรจะไวปานน้านนนน วันนี้พาทุกคนมารู้จักกับตัวละครใหม่-- เอ้ย แก๊งสภาแห่งแสงที่ไม่ได้เจอกันนาน มีความป่วงขึ้น 30% ถถถถว์

อ่ะลืมลงภาพเมธาน =\\\\= พี่สาวลงสีให้ได้น่าฟัดมาก//น้วย
ปล.ภาพด้านล่างนี้ไรท์ไม่ได้เป็นคนลงสีนะ เป็นรุ่นพี่ไรท์ผู้มีใจเมตตาเอาไปลงสีให้ คนอื่นๆ อาจตามมาทีหลังน้อ นามปากกาท่านพี่คือ NiKKellA 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

450 ความคิดเห็น

  1. #299 MoMosai (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 23:10
    เดลคงต้องทำใจละนะ ปกติเป็นคนดวงซวยอยู่แล้ว พอเจอเหล่าสภาเข้าไป จากความซวยกลายเป็นชิบหายวายป่วงแน่นอน รีดฯฟันธง/สะบัดธง
    #299
    1
    • #299-1 KisegiJi(จากตอนที่ 23)
      27 พฤศจิกายน 2559 / 18:04
      พวกชิบหายวายป่วงนี่จะเป็นกำลังสำคัญในอนาคต อิอิ
      #299-1
  2. #297 MoePuncH (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 22:46
    เมธาน~~เมธาน~~//เพ้อ
    #297
    1
    • #297-1 KisegiJi(จากตอนที่ 23)
      27 พฤศจิกายน 2559 / 18:05
      ใจเย็นๆ นะแม่สาวน้อน
      #297-1
  3. #296 วลัยพร แสงคำ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 19:13
    ยอมคืนให้ก็ได้แต่เมธานต้องมีบทเยอะขึ้นนะถ้าไม่เยอะขึ้นจะไปลักพาตัวมาแล้วไม่คืนเลย//ฝังซิปติดตามตัวไว้ด้วยเผื่อไรท์เอาเมธานไปซ่อน
    ปล.สู้ๆนะคะไรท์
    #296
    1
    • #296-1 KisegiJi(จากตอนที่ 23)
      26 พฤศจิกายน 2559 / 21:35
      แก้นิสัยง่วงทุกๆ 3 ชม.ของเมธานได้เมื่อไหร่ไรท์จะให้น้องแกทำงานเต็มเวลาแล้วกันนะ lwl
      #296-1
  4. #295 Anønymøus (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 11:34
    ง่ะ ไรท์เอาเมธานกลับไปแล้ว T^T
    #295
    3
    • #295-2 เอลิซ่า(จากตอนที่ 23)
      27 พฤศจิกายน 2559 / 11:11
      ย่องตามรอจังหวะชิงเมธานอิอิ อย่าเผลอนะ
      #295-2
    • #295-3 KisegiJi(จากตอนที่ 23)
      27 พฤศจิกายน 2559 / 18:03
      คราวนี้เมธานมาหาทุกคนเพราะจำเป็น แต่พอหลุดมือทุกคนมาแล้วอย่าหวังว่าจะจับน้องได้ง่ายๆ นะ หึหึ
      #295-3
  5. #294 PND.KK. (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2559 / 21:39
    เย้ๆมาแล้วรออ่านต่อๆ//อยากให้เดลโชว์สกิลการต่อสู้ค่ะ555ไม่เอาทำอาหารแล้วหิว-,,,-
    #294
    1
    • #294-1 KisegiJi(จากตอนที่ 23)
      25 พฤศจิกายน 2559 / 21:42
      ใจเย็นค่ะ อีเว้นกำลังจะมาแล้ว ฟฟฟฟฟฟฟ
      #294-1
  6. #293 G.U.M.M.Y (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2559 / 20:15
    เมธานก็ยังคงไม่มีบทอีกต่อไป...
    #293
    1
    • #293-1 KisegiJi(จากตอนที่ 23)
      25 พฤศจิกายน 2559 / 21:33
      ค่าตัวแพงก็งี้แหละเนอะ #ผิด
      #293-1
  7. #292 mangpor43 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2559 / 18:09
    เมธานเป็นแค่ตัวประกอบ หรือค่าตัวแพงคะ 555555 ไม่มีบทเลย
    #292
    1
    • #292-1 KisegiJi(จากตอนที่ 23)
      25 พฤศจิกายน 2559 / 21:33
      ค่าตัวแพงค่ะ #ผิด
      #292-1
  8. #291 Chalida Chomboonma (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2559 / 23:39
    เอาเมธานหนีไรท์//(^3^)
    #291
    1
    • #291-1 KisegiJi(จากตอนที่ 23)
      25 พฤศจิกายน 2559 / 21:33
      เอาคืนมาได้แล้ววว ถถถถว์
      #291-1
  9. #290 วลัยพร แสงคำ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2559 / 21:51
    ขออีกไม่งั้นไม่คืนตัวประกัน(เมธาน)//แอบไปลักพาตัวมาตอนเดลเผลอ
    #290
    1
    • #290-1 KisegiJi(จากตอนที่ 23)
      24 พฤศจิกายน 2559 / 22:01
      ไม่คืนเมธานเดี๋บวเมธานไมมีบทนะจ้ะ owo
      #290-1
  10. #289 PND.KK. (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2559 / 21:40
    อยากอ่านอีกอ่าาา//รอเดลโชว์เทพอยู่
    #289
    1
    • #289-1 KisegiJi(จากตอนที่ 23)
      24 พฤศจิกายน 2559 / 22:00
      รอพรุ่งนี้นะจ๊ะ//หมายถึงโชว์สกิลการมำอาหารใช้มั้ยคะ ฟฟฟฟ
      #289-1
  11. #286 fadfy (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 22:34
    สุดท้ายก้โดนจนได้เดลลิน555+ สู้ๆนะคะมาต่อไวๆๆฮิฮิๆๆๆ
    #286
    1
    • #286-1 KisegiJi(จากตอนที่ 23)
      24 พฤศจิกายน 2559 / 21:14
      มาต่อแล้วจ้าา lwl//เวทมนต์บทนี้เรียกร้องจะเจอเดล
      #286-1
  12. #278 G.U.M.M.Y (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 15:55
    สู้ๆนะคะ รอตอนต่อไปจร้าา
    #278
    1
    • #278-1 KisegiJi(จากตอนที่ 23)
      23 พฤศจิกายน 2559 / 19:58
      มาแล้วค่าา
      #278-1
  13. #276 NightLich (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 12:16
    สู้ๆครับจะรอ
    #276
    1
    • #276-1 KisegiJi(จากตอนที่ 23)
      23 พฤศจิกายน 2559 / 19:59
      มาแล้วฮะ <3
      #276-1
  14. #275 MoePuncH (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 00:28
    ไม่กล้าเปิดดูอะชื่อตอนนี่ใช่เลย...เเต่สุดท้ายก็เปิด
    .ฮึบ!!จะรอค่า~~
    #275
    1
    • #275-1 KisegiJi(จากตอนที่ 23)
      23 พฤศจิกายน 2559 / 19:59
      มาแล้วเน้อออ <3
      #275-1
  15. #274 blackhome-aom (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 23:48
    เครค่ะ สู้ๆน้าา
    #274
    1
    • #274-1 KisegiJi(จากตอนที่ 23)
      23 พฤศจิกายน 2559 / 19:59
      ขอบคุณจ้าาา lwl
      #274-1
  16. #272 Kronos-Hades (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 21:22
    สู้ๆรอค่ะ~~~~
    #272
    1
    • #272-1 KisegiJi(จากตอนที่ 23)
      23 พฤศจิกายน 2559 / 20:00
      มาแล้วจ้าาาา
      #272-1
  17. #271 PND.KK. (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 20:59
    สู้ๆนะค่ะ จะรออ่านตอนต่อไปค้าา
    #271
    1
    • #271-1 KisegiJi(จากตอนที่ 23)
      23 พฤศจิกายน 2559 / 20:00
      มาแล้วน้าาา
      #271-1
  18. #270 Anønymøus (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 20:38
    เข้าใจอย่างสุดซึ้ง ดังนั้นสู้ๆ นะคะ <3 วันนี้เอาเมธานไปกอดพอ ฮวือออ น่ารัก >_<
    #270
    1
    • #270-1 KisegiJi(จากตอนที่ 23)
      23 พฤศจิกายน 2559 / 20:00
      ขอบคุณจ้าาา lwl
      #270-1
  19. #267 วลัยพร แสงคำ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 19:56
    ไม่เป็นไรค่ะเรารู้การบ้านและรายงานเป็นศัตรูตัวฉกาจของนักเรียนทุกคนเราก็ด้วย
    ปล.สู้ๆนะคะไรท์
    #267
    1
    • #267-1 KisegiJi(จากตอนที่ 23)
      23 พฤศจิกายน 2559 / 20:02
      ขอบคุณจ้าา ;w; ดีใจที่เข้าใจน้าา มันคือศัตรูที่เราต้องก้าวผ่านไปเพื่ออนาคต
      #267-1
  20. #266 MoMosai (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 19:40
    ดึงเมธานมากด เอ้ย! กอด /ไม่เป็นไรค่ะเรารอได้ ส่วนเมธานจะคืนตอนไรท์มาลงนิยายเนอะ โฮะๆ/เเสยะยิ้มสวยๆ +น้วยแก้มเมธาน
    #266
    3
    • #266-2 MoMosai(จากตอนที่ 23)
      25 พฤศจิกายน 2559 / 07:20
      มองเมธานด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์ /ฮึก เมธาน เราขอโทษนะแต่..เพื่อนิยายเเล้ว../ดันหลัง/กลับไปหาไรท์เถอะ แงงงงง
      เมธาน: = =
      #266-2
    • #266-3 KisegiJi(จากตอนที่ 23)
      25 พฤศจิกายน 2559 / 21:33
      ดีมากจ่ะที่รัก//รับเมธานกลับ
      #266-3