Adensia of Magician พรแห่งเวทย์ทั้ง 7 ภาค ผู้มาเยือนจากซานน์ดีน

ตอนที่ 22 : Chapter 20 : หนึ่งวันในเอเดนเซียไม่ได้ยาวนานกว่าโลกเลย แต่...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 709
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    24 พ.ย. 59

Chapter 20 : หนึ่งวันในเอเดนเซียไม่ได้ยาวนานกว่าโลกเลย แต่...

"เหนื่อยชะมัด~!" เทรัลที่เดินอยู่ข้างๆ ผมชูแขนขึ้นบิดไปมาอย่างเกลียดคร้าน ไอเรียที่ยืนอยู่ข้างๆ เจ้าตัวอีกทีก็ได้แต่ถอนหายใจส่ายหน้าเป็นครั้งที่ร้อยแปดของวัน

เรากำลังมุ่งหน้ากลับไปที่อาคารหอพักเนื่องด้วยตารางของวันนี้มีเพียงวิชาของฟีเรียล พวกเราจึงตกลงกันว่าจะไปโรงอาหารของหอผู้ใช้พรแห่งไฟแทนที่จะใช้โรงอาหารกลางซึ่งอยู่ตรงกลางของอาคารรูปตัวยูทั้ง 7

"เหนื่อยอะไรของนาย ฉันเห็นนายเอาแต่นอนไม่ได้ฟังอาจารย์สักนิด" ผมสวนกลับจนคนข้างๆ แทบสะดุดขาตัวเองล้มเรียกเสียงหัวเราะจากสาวเผ่าจิ้งจอกได้ไม่น้อย

"ฉันฟังอยู่!" เจ้าของผมสีน้ำตาลเถียงหน้าด้านๆ ทั้งๆ ที่มีพยานรู้เห็นอยู่ที่นี่ถึงสองคนกับหนึ่งตน

"อ๋อเหรอ อย่างนั้นก็ดี!" ผมพยักหน้ารับหงึกหงักแล้วเสริม "นายคงจะรู้แล้วสินะว่าเร็วนี้มีกิจกรรมอะไร ฉันจะได้ไม่ต้องบอก เนอะไอเรีย"

"อ่ะ... อืม!" ไอเรียที่โดนผมดึงเข้ามามีส่วนร่วมตอบรับอย่างนึกสนุกไม่แพ้กัน

เทรัลหน้าเสียไปทันที

"เอ่อ... ฉันฟังแต่ฉันจำไม่ได้แล้ว" เจ้าคนโกหกยังคงแถต่อไป

"เจ้ามนุษย์จอมโป้ปด" เมธานพึมพำเสียงไม่เบาทำเอาเทรัลที่หน้าเสียอยู่แล้วยิ่งหน้าเสียหนักกว่าเดิม

"เป็นแค่แกรนเดลที่ไม่รู้จักยั้งคิดแท้--"

แปะ!

"จะมนุษย์ แกรนเดลหรือเผ่าพันธุ์ไหนก็ไม่ต่างกัน ทุกคนล้วนมีจิตใจ อย่าดูถูกกันแบบนี้อีก" ผมอธิบายเสียงเรียบ มือทั้งสองข้างยื่นไปตบปากหนึ่งคนกับอีกหนึ่งตนอย่างเท่าเทียม

"อื้อ..." เมธานตอบเสียงอ๋อยก่อนจะจับมือผมเดินก้มหน้าก้มตาไม่พูดอะไรอีก ส่วนเทรัลก็ลูบปากตัวเองปอยๆ แล้วพยักหน้า

"เทรัล เย็นนี้จะมีการมอบเสื้อคลุมของผู้ใช้พรแต่ละหอ หลังกินข้าวเราจะไปรวมตัวกันที่ลานกิจกรรมนะ" ไอเรียกล่าวเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศที่เริ่มเงียบลง

"อ่า... อื้ม! ขอบใจนะ" เทรัลลูบท้ายทอยปอยๆ พลางเสมองไปทางอื่นไม่ยอมมองมาทางผม

หรือหมอนี่จะโกรธ?

"ขอโทษ..."

"หือ?" ผมหันไปมองที่มาของเสียงก็เห็นชายผมน้ำตาลกำลังมองต่ำแววตาฉายความรู้สึกผิด ไม่ได้โกรธแต่อย่างใด

"ฉันขอโทษที่พูดไม่ดี" เทรัลเฝมองไปที่เมธานอย่างต้องการการให้อภัย เมธานที่รู้สึกว่าถูกมองก็เงยหน้ามองตอบ แม้ใบหน้าเจ้าหมาจะยังนิ่งเรียบแต่ก็ฉายแววรู้สึกผิดไม่แพ้กัน

"ผมก็...ขอโทษ" เมธานก้มหน้าพูดเสียงเบา มือเล็กๆ ของอีกฝ่ายกำมือผมแน่นขึ้น

"เอาเถอะ เรื่องมันแล้วไปแล้วก็อย่าไปคิดมากเลย" สำหรับผมไม่ว่าใครย่อมได้รับการให้อภัยเมื่อเจ้าตัวรู้สึกสำนึกในสิ่งที่ตัวเองทำแล้ว "ว่าแต่เมื่อเล้าพวกนายมาที่อาคารเรียนกันยังไง"

ผมถามเพราะเรากำลังเดินอย่างเอื่อยๆ ไปตามทางเดิน ไม่ทราบว่าเมื่อไรจะเดินไปถึงสักที

"เรื่องนั้น... เราวิ่งมาน่ะ" เทรัลบอกพร้อมก้าวเท้าวิ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็วอันน่าทึ่ง ไอเรียก็คงวิ่งได้เร็วไม่ต่างกัน

"ถ้าอย่างนั้นวิ่งเถอะ จะได้รีบกินข้าวเสียที" ผมพูดพร้อมสาวเท้าวิ่งโดยมีเมธานวิ่งตามมาอย่างว่องไวไม่แพ้กัน ส่วนไอเรียเมื่อเห็นเราวิ่งก็สาวเท้าวิ่งตามมาเช่นกัน

"มาแข่งกันใครจะไปถึงหอก่อนกัน" เทรัลพูดพร้อมออกวิ่งไปก่อน

"เป็นคนตั้งกติกาก็อย่าวิ่งก่อนสิฟะ!" ผมรีบเร่งฝีเท้าตามไป แต่ไม่ทันไรก็โดนอีกคนซึ่งอยู่ข้างหลังวิ่งแซง

"ฮ่ะๆๆ" ไอเรียหัวเราะอย่างสนุกสนาน ด้วยความที่เป็นจิ้งจอกจึงทำให้เธอวิ่งเร็วเป็นปกติ ไปๆ มาๆ สาวเจ้าก็วิ่งแซงเทรัลไป

"ไอเรียขี้โกง!" เทรัลโอดครวญเมื่อโดนแซง

"ฮ่าๆๆ นายโกงก่อนเองเทรัล" ผมที่วิ่งตามมาขนาบข้างเทรัลได้เอ่ยกลั้วหัวเราะก่อนจะจูงมือเมธานวิ่งแซงไปอีกคน "ใครไปถึงช้าที่สุดเลี้ยงข้าว"

ช่วยไม่ได้ ผมไม่มีเงินของที่นี่ติดมาสักแดง! ถือโอกาศนี้หาคนเลี้ยงเลยแล้วกัน!

"พวกนายขี้โกงฉันนี่!" แว่วเสียงของเทรัลที่ถูกทิ้งห่างดังมาจากด้านหลัง ผมเพียงยักไหล่ให้เจ้าคนต้นคิดก่อนจะวิ่งตามไอเรียไป

ผมไม่รู้ว่าเทรัลวิ่งช้าหรือตัวเองวิ่งเร็วกันแน่เพราะเอาเวเจนิสหรือซิลเลียนเป็นเกณฑ์ใช้วัดไม่ได้เลย

"สวัสดีไอเรีย" ผมทักทายหญิงสาวเมื่อวิ่งตามทัน สีหน้าตกใจของไอเรียเป็นเครื่องยืนยันว่าผมวิ่งเร็วขึ้นจริงๆ ตอนนี้ผมชักจะรู้สึกห่างไกลคำว่ามนุษย์ธรรมดาไปทุกที

...แต่มนุษย์ที่นี่ก็ห่างไกลจากคำว่ามนุษย์ธรรมดาจากโลกเดิมของผมอยู่แล้วนี่เนอะ

"ฉันถามอะไรหน่อยสิ" ผมเอ่ยกับไอเรียขณะที่สาวเท้าวิ่งอยู่

"มะ... มีอะไรหรือ" ไอเรียตอบเสียงเบา เธอก้มหน้าไม่ยอมสบตาผม

"เธอรู้จักกับเทรัลนานแล้วหรือ" ผมถาม แต่อย่าเข้าใจผิด ผมไม่ได้คิดจะจีบเธอแต่อย่างใด แค่อยากรู้จักพวกเขาทั้งสองคนให้มากขึ้นเท่านั้นเอง

"อือ... รู้จักกันมานานแล้วล่ะ" ไอเรียตอบ เธอมองไปด้านหน้าซึ่งเป็นทางเดินหินและมีต้นไม้เรียงรายตามข้างทาแสงแดดลอดผ่านใบไม่ลงมาทำให้ทิวทัศน์ข้างหน้าดูสวยงาม แต่คนมองราวกับกำลังมองสิ่งอื่นอยู่ "เมื่อก่อนเอ่อ... เราซนมากน่ะ ก็เลยแอบออกมาจากหมู่บ้าน แล้วเราก็เลยหลงทาง รู้สึกตัวอีกทีก็ไม่รู้ว่าทิศไหนเป็นทิศไหน จนกระทั่งเทรัลกับพ่อของเขามาเจอเราเข้า"

ไอเรียอมยิ้มเล็กๆ มุมปากอย่างไม่รู้ตัว ผมเห็นแบบนั้นก็ไม่คิดจะขัดแล้วรอฟังเธอเล่าต่อ

"ตอนแรกพ่อของเขาเกือบจะฆ่าเรา" ดวงตาของหญิงสาวเผ่าจิ้งจอกหม่นลง "แต่เทรัลปกป้องข้าไว้ เขาก้าวเข้ามาขวางดาบของบิดาตนเองอย่างดื้อดึง สุดท้ายครอบครัวเขาถึงยอมรับเลี้ยงเราโดยมีข้อแม้ว่าห้ามให้คนในหมู่บ้านรู้ว่าเราเป็นเผ่าพันธุ์จิ้งจอก"

จิ้งจอกที่ถูกมนุษย์รับเลี้ยงอย่างนั้นหรือ? "แล้วเธอไม่เป็นไรเหรอ ตอนแรกเขาพยายามจะฆ่าเธอนะ"

"ท่านพ่อก็แค่เป็นห่วงเทรัล ช่วงแรกๆ พวกเขาก็ระแวงเรา แต่เราไม่ใช่จิ้งจอกไม่ดี พอหลายเดือน หลายปี เราก็เหมือนครอบครัวเดียวกัน" ไอเรียยิ้มอย่างมีความสุข

"แล้วเธอไม่อยากกลับไปที่หมู่บ้านของตัวเองเหรอ"

"อยากกลับสิ ท่านพ่อช่วยเราตามหา แต่หมูบ้านจิ้งจอกโอบล้อมไปด้วยมายาลวงตา แม้แต่เราเองยังหาไม่พบ..." หญิงสาวพูดแล้วก็ถอนหายใจ

"เสียใจด้วยนะ..." ไอเรียเจอเรื่องน่าเศร้าแบบนี้แต่ยังเข้มแข็งได้ถึงขนาดนี้ก็นับว่าเป็นโชคดีที่เดียว อายุอันยาวนานของเผ่าจิ้งจอกอาจพาเธอกลับไปเจอผู้ให้กำเนิดได้ในอนาคตไม่ช้าก็เร็ว "ว่าไปแล้ว... เทรัลช้าจังแฮะ"

คำพูดของผมทำให้ไอเรียหลุดจากการรำลึกความหลัง เธอหยุดวิ่งแล้วหันกลับไปมองทางที่เราวิ่งมาหวังว่าจะเห็นร่างของเพื่อนตัวเองแต่กลับไม่พบแม้เงา

"เอ่อ... เราขอกลับไปดูหน่อยนะ" ไอเรียชี้นิ้วไปด้านหลังก่อนจะออกวิ่งกลับไปดูตามที่บอก ส่วนผมก็เริ่มเหนื่อยแล้วจึงขออนุญาตปักหลักอยู่ใต้ต้นไม้กับเมธานเพื่อรอทั้งสองกลับมา

เรานั่งลงกันที่ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง เมธานเปลี่ยนร่างกลับเป็นลาเวียไลธ์ตัวเท่าสนัขป่าก่อนจะกระโดดมานอนบนตักผม

"เหนื่อยเหรอ" ผมถามขณะยกมือลูบขนนุ่มๆ ของอีกฝ่าย เมธานครางครืดอย่างพอใจก่อนจะตอบ

"ครับ..." เสียงเด็กชายดังขึ้นในหัวผมเหมือนเคย ตอนนี้ผมชินกับการได้ยินเสียงแปลกปลอมนี้ในหัวเสียแล้ว

"จะหลับก็ได้นะ เดี๋ยวฉันอุ้มนายกลับก็ได้" ผมเอ่ยกลั้วหัวเราะ วันนี้เจ้าหมายังไม่ได้นอนกลางวันเลย เขาจะเหนื่อยก็ไม่แปลก ทั้งยังต้องอยู่ท่ามกลางมนุษย์มากมายขนาดนี้ เจ้าตัวเองก็คงยังไม่ชิน

"ดูแลตัวเองด้วยนะครับ" เมธานเอ่ยเสียงอ่อน ผมส่งยิ้มบางให้เจ้าหมาที่ปิดเปลือกตาลงแล้วจมสู่นิทราอย่างรวดเร็ว

ตลอดเวลาที่มาถึงซิลเลเลียผมพบว่าเมธานไม่เหมือนปกติที่อยู่กับผมสองคน พอเจอคนอื่นก็ทำท่าจะขู่ใส่ตลอดเวลา แต่พออยู่กับผมกลับขี้อ้อนเหมือนเด็กอย่างเมื่อก่อนตอนที่อยู่ในป่านิรันดร์

สักวันถ้าเจ้าหมาเปิดใจยอมรับคนอื่นนอกจากผมได้ก็คงดี

"มานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้" เสียงหนึ่งดังแทรกความคิดทำให้ผมหลุดจากภวังค์ เมื่อเงยหน้าขึ้นมองไล่จากรองเท้าบูทสีดำขอบทองไปจนถึงเครื่องแบบซึ่งถูกสวมทับด้วยเสื้อคลุมสีเงินผมก็พบว่าเป็นฟีเรียลนั่นเอง

"แล้วอาจารย์มาทำอะไรที่นี่ล่ะครับ" ผมย้อมถามเมื่อเห็นว่าทางเดินตอนนี้แทบจะไม่มีใครเดินผ่าน คงเพราะพวกปีหนึ่งที่เลิกคาบเรียนแล้วส่วนใหญ่จะไปนั่งกินข้าวอยู่โรงอาหารกลางของอาคารเรียน ส่วนปีสองกับปีสามก็ยังไม่เลิกคาบเรียน

"ฉันมีเรื่องจะให้เธอทำ" ฟีเรียลตอบเสียงเรียบก่อนจะยื่นกระดาษในมือมาให้ผม "วันอาทิตย์นี้ใช้เอกสารนี่ออกไปนอกรร.แล้วไปรับแขกคนหนึ่งของฉันด้วย"

ผมรับกระดาษสามสี่แผ่นมาอ่านรายละเอียดคร่าวๆ ก่อนจะพยักหน้ารับให้ชายผมแดงตรงหน้า อีกฝ่ายดันแว่นโมโนเคิลขึ้นก่อนจะยื่นเอกสารอีกสองแผ่นมาให้ "หลังเสร็จพิธีมอบเสื้อคลุมให้มาที่สำนักงานบุคลากร ฉันมีอีกงานที่จะมอบหมายให้เธอทำ"

ผมพยักหน้า อดคิดไม่ได้ว่าหนึ่งเดือนที่ต้องช่วยงานอาจารย์คนนี้อาจทำให้ผมเหนื่อยตายได้ เหอะๆ

หลังจากนั้นฟีเรียลก่อนเดินกลับไปทางอาคารเรียน ผมถือเอกสารไว้ในมือข้างหนึ่งส่วนอีกข้างก็ลูบขนเมธานเล่น ไม่ทันไรลมสายหนึ่งพัดวูบผ่านเข้ามาทำให้ผมที่กำลังจะหลับต้องลืมตาขึ้น

"ซิลเลียน!?" ผมอ้าปากค้างเมื่อพบว่ามีชายคนหนึ่งกำลังนั่งพิงต้นไม้อยู่ข้างๆ ทั้งคนๆ นี้ยังเป็นคนที่ผมไม่นึกว่าจะเจออีกฝ่ายอยู่ข้างนอกด้วย "คุณมาทำอะไรที่นี่"

"ฉันมีงานให้นายทำ" ซิลเลียนในเชิร์ตดำกางเกงขายาวเอ่ย ใบหน้าเรียบนิ่ง เห็นได้ชัดว่าเขากำลังเจอปัญหาบางอย่าง

ว่าแต่... งานอะไรอีกล่ะทีนี้

"งาน? นั่นคือเหตุผลที่ทำให้คุณอุส่าห์ออกมาจากคฤหาสน์หรือครับ" ผมถามก่อนจะหันไปสนใจอีกฝ่ายอย่างจริงจัง

"ใช่" ซิลเลียนถอนหายใจ "มีนักเรียนในรร. หายไป ตอนนี้ก็ปาเข้าไปคนที่ 3 แล้ว"

หลงทางอยู่ในรร.หรือเปล่า...

"พวกเขาอาจโดดออกไปนอกรร.ก็ได้นี่" ผมแย้งเพราะมีเหตุผลมากมายที่เราจะหาใครไม่เจอในรร.นี้

"ฟังนะพ่อลูกชาย จากข้อมูลแต่ละคนที่หายไปเป็นพวกมีผลการเรียนยอดเยี่ยมทั้งนั้น แล้วยังเป็นผู้สืบทอดที่พร้อมทุกอย่าง ไม่มีเหตุผลที่จะต้องออกไปไหนหรือทำอะไรไม่เข้าท่า" ซิลเลียนอธิบายทั้งยังทำสีหน้าเบื่อหน่าย "แล้วยัง 3 วันหายไปทีละคนอีก"

"แล้วยังไงต่อครับ?" ผมถามอย่างรู้ทัน ไอ้เหตุผลแค่นี้ไม่ทำให้ซิลเลัยนออกมาจากห้องทำงานหรอก!

"แล้วพวกคนของบ้านเจ้าเด็กพวกนี้ก็ส่งเอกสารร้องเรียนมาถึงฉันเป็นปึกน่ะสิ!" ซิลเลียนกลอกตาอย่างเซ็งจิตราวกับกำลังโทษโชคชะตาที่ทำให้บนโต๊ะของตัวเองมีเอกสารเพิ่มมาไม่หยุดหย่อน

นี่เป็นเหตุผล 'แค่นี้' ที่ดูสมเหตุสมผลมากสำหรับคนแบบซิลเลียน...

"คุณก็เลยจะให้ผมหาพวกเขาว่างั้นเถอะ?" ผมกลอกตาตามซิลเลียนอีกคน

"ใช่"

"แล้วทำไมคุณถึงไม่ใช้อาจารย์คนอื่นทำเสียเลยล่ะ จะมาให้นักเรียนอย่างผมทำทำไมครับ" ตั้งแต่เคสของเวเจนิสกับลาเนียแล้ว ไม่ทราบว่าทำไมคนที่ใกล้ตัวผอ.คนนี้ถึงได้ถูกใช้เป็นของสาธารณะแบบนี้

"ไม่เอาล่ะ ฉันไม่สนจะติดต่อกับพวกนั้น" ซิลเลียนบอกปัดก่อนจะฉวยมือผมไปเพื่อนาฬิกา ตอนนี้บ่ายสองครึ่งแล้ว พอเห็นเวลาผมก็อดหันไปมองทางที่ตัวเองวิ่งมาไม่ได้ ไอเรียกับเทรัลยังไม่มาเลย "อีกสามสิบนาทีเวเจนิสกับลาเนียจะตามมาสมทบมาสมทบ"

"แต่ผมต้องจัดการเรื่องย้ายเข้าหอกับเตรียมตัวไปพิธีรับเสื้อคลุม ไม่มีเวลาทำงานให้คุณหรอก" ผมถอนหายใจ ผมไม่เกี่ยงที่จะทำงานให้อีกฝ่ายหรอก แต่ต้องยอมรับว่าแค่วันแรกในซิลเลเลียนี่ก็ยุ่งจะแย่อยู่แล้ว ไหนจะงานของฟีเรียลอีก

"เรื่องนั้นค่อยจัดการทีหลัง" เทพเงายักไหล่ ผมได้ฟังแล้วก็ยกมือนวดขมับอย่างปวดหัวกับความเอาแต่ใจของผู้อำนวยการของโรงเรียนที่มีชื่อเสียงแห่งนี้

"ก็ได้ แต่คุณต้องจัดการให้ผมนะ" ผมยกมือทั้งสองข้างขึ้นอย่างยอมแพ้

"ได้ นายมีเวลาถึงเช้าของวันพรุ่งนี้ ถ้าหาไม่เจอค่อยหาต่อทีหลัง" ซิลเลียนกล่าวเพิ่มเติมก่อนจะดีดนิ้วหนึ่งครั้ง ควันสีดำก็ค่อยๆ รวมตัวกลายเป็นเสื้อคลุมสีดำขอบเงินหนึ่งผืน "ส่วนนี้เอาไปใส่แก้ขัดก่อน"

ผมรับเสื้อคลุมมายังไม่ทันไรคนที่เพิ่งจะนึกถึงก็โผล่มาแต่ไม่ได้มาสองคนอย่างที่ควรจะเป็น

"ดะ- เดลลิน แย่แล้ว เทรัลหายไปไหนไม่รู้!" เสียงหวานของไอเรียเอ่ยอย่างร้อนรน หญิงสาวมีสีหน้าเป็นกังวลมากจนน่ากลัวว่าอาจจะร้องไห้ในวินาทีถัดมา

"ฉันต้องเพิ่มลิสรายชื่อเป็นรายที่สี่แล้วหรือ" ซิลเลียนพึมพำด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่ายสุดขีด

"เธอหาดีแล้วเหรอ ลองเรียกหาแล้วหรือยัง" ผมเอ่ยถาม ถ้าไม่คิดเมธานที่นอนอยู่บนตักผมคงลุกพรวดขึ้นไปด้วยความตกใจ

"เราเรียกแล้ว ที่ไหนก็ไม่เจอเลย" สาวจิ้งจอกทำท่าจะร้องอยู่รอมร่อ ผมรวบร่างหมาป่าผสมจิ้งจอกขึ้นอุ้มในอ้อมแขนแล้วลุกขึ้นยืนอย่างไม่สบายใจไม่แพ้กัน

"ใจเย็นๆ ก่อนนะไอเรีย" ผมเอ่ยปลอบหญิงสาว เพราะได้ฟังเรื่องที่ซิลเลียนพูดเมื่อครู่ผมจึงรู้สึกว่าเรื่องมันอาจไม่ชอบมาพากลแล้วก็ได้ "ซิล... เวอร์ คุณพอจะช่วยเราหาคนหน่อยได้หรือเปล่า"

ผมหันไปถามซิลเลียนซึ่งนั่งหลับตาพิงต้นไม้อยู่ เทพเงาปรือตามองมาที่ผมอยู่หลายวินาทีก่อนจะถอนหายใจ "ทิศตะวันออกเฉียงเหนือในเขตป่าใกล้ๆ รั้วมีคนสองคนเคลื่อนไหวผิดปกติ"

"ขอบคุณ ไปเถอะไอเรีย" ผมวิ่งนำไปทันทีโดยไม่สนใจสายตาสงสัยของไอเรียที่มองไปทางซิลเลียน ทว่าไอเรียก็ไม่ได้แล้วสนใจเหมือนกันเพราะตอนนี้เธอเป็นห่วงเทรัลมากว่า

ผมที่กำลังอุ้มเมธานอยู่วิ่งนำไปตามที่ทิศทางซึ่งเทพเงาเป็นคนบอกโดยมีไอเรียวิ่งตามมาไม่ห่าง เราวิ่งทะลุผ่านป่าไปเรื่อยๆ จนเห็นขอบรั้วเหล็กดัดสีดำซึ่งเป็นรูปหัวกระโหลกถูกเถากุหลาบพัน ทว่ากลับไม่มีวี่แววใครสักคน

ผมป้องปากหมายจะร้องเรียกหาแต่กลับถูกไอเรียยกมือปิดปากเสียก่อน

"ชู่ว!"

ผมพยักหน้าครั้งหนึ่งไอเรียจึงเอามือออกก่อนจะกวักมือเรียกผมให้ตามไป

เราย่องกันไปอย่างเงียบเชียบตามแนวรั้วจนกระทั่งได้ยินคนสองคนกำลังคุยบางอย่างกัน นั่นทำให้เราตัดสินใจหลบอยู่ที่หลังพุ่มไม้เพื่อรอดูสถานการณ์

"คราวนี้ก็ง่ายๆ อีกแล้ว ฮ่าๆๆ" เสียงชายคนหนึ่งหัวเราะร่วนพร้อมกับเสียงตุบเหมือนมีอะไรบางอย่างกระแทกพื้น

"เออว่ะ โรงเรียนนี้ไม่มีระบบรักษาความปลอดภัย หวานสิ ว่ะฮ่าๆๆๆ" อีกเสียงเอ่ยตอบแล้วหัวเราะตามคนแรก "คราวนี้ท่าน 'คาเทิล' ต้องตอบจ่ายให้เราหนักแน่ๆ"

"นั่นสิ ฮ่าๆ ครั้งนี้เป็นคุณชายตระกูล 'คาเทียล' เสียด้วย เห็นว่าพรของตระกูลนี้ใช้เวทย์ระดับสูงได้ทั้งนั้นเลยว่ะ คงขายได้เงินบานแน่!" ชายคนแรกถูมือทั้งสองข้างพร้อมกับพูดประโยคเมื่อครู่ด้วยน้ำเสียงเคลิบเคลิ้ม

ขาย? คาเทียล? คนพวกนี้เป็นพวกที่จับนักเรียน 3 คนก่อนหน้านี้ด้วบหรือเปล่า?

"เทรัลเป็นคุณชายหรือ" ผมหันไปกระซิบถามไอเรียซึ่งทำหน้าเครียดอยู่ข้างๆ เมื่อเธอได้ยินที่ผมถามก็ส่ายหน้าเบาๆ

"ที่บ้านของเทรัลเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดา ถึงเทรัลจะได้รับพรมาเยอะก็ตาม" ไอเรียอธิบายเสียงเครียด

ผมพยักหน้ารับ ถึงจะมีพรเยอะแต่ก็ไม่ได้ทำให้ชาวบ้านธรรมดาเป็นคุณชายได้

"แล้วนามสกุลของเทรัลไม่ใช่ คาเรียล แต่เป็น เนธาน" ไอเรียเสริมอีกครั้งก่อนจะเงี่ยหูฟังบทสนทนาต่อ ผมเองก็เริ่มรู้สึกว่าบางอย่างแปลกๆ

หรือที่พวกนี้จับมาจะไม่ใช่เทรัล?

"ว่าไปไอ้หนูนี่ก็น่าสงสารนะ ตื่นมาอีกทีคงช็อคน่าดู" ชายคนแรกพูดขึ้นน้ำเสียงดูสงสารตามที่พูดขึ้นมาเสียอย่างนั้น ผมฟังแล้วก็เลิกคิ้วทันที

สรุปเรื่องมันยังไงกันแน่ สองคนนี้ทำเพื่อเงินแล้วทำไมยังสงสารเหยื่อด้วย

"เฮ้ย! เงียบเลยนะไอ้บ้า ถ้าไม่ใช่มันเรานี่แหละจะเป็น 'ผู้ไร้พร' เสียเอง! ดีแค่ไหนแล้ววะที่ได้เงินเนี่ย" ชายคนที่สองตะคอกเสียงเข้ม

"ผู้ไร้พร..."เหมือนผมจะเคยได้ยินเรื่องนี้ เมื่อครั้งแรกที่มาที่นี่ ตอนที่เจอเวเจนิสครั้งแรกเขาเล่าให้ผมฟัง ผมลืมเรื่องนี้สนิทเลย

แต่ผู้ไร้พรไม่ใช่ว่าเป็นแบบนั้นมาตั้งแต่เกิดหรอกหรือ

คำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัวผมเมื่อฟังบทสนทนาของคนน่าสงสัยทั้งสอง

"ไปกันเถอะ แค่สี่คนที่ตับมาก็ทำเรามีกินไปเป็นชาติแล้ว!" เสียงชายคนที่สองกล่าวก่อนจะเกิดเสียงสวบสาบราวกับกำลังมีคนยกบางอย่างขึ้นจากพื้น ผมฟังประโยคนี้ก็แน่ใจทันทีว่าคนที่จับนักเรียนทั้งสามคนซึ่งถูกซิลเลียนพูดถึงคือคนพวกนี้แน่นอน

เสียงฝีเท้าของคนสองคนเริ่มออกเดิน ไอเรียซึ่งมีสีหน้ากังวลไม่หายทำท่าจะลุกขึ้นไปขวางแต่ผมดึงไว้เสียก่อนสาวจิ้งจอกจึงชะงัก

"มีอะไรเหรอ พวกมันจะเอาเทรัลไปแล้ว!"

ผมสะดุ้งเมื่อโดนหญิงสาวตะคอกใส่เป็นครั้งแรก ไอเรียเป็นห่วงเทรัลมากจนเธอเริ่มจะไม่เป็นตัวของตัวเองแล้ว

"ใจเย็นๆ ไอเรีย ฉันหมายถึงให้ตามไปก่อน เธอก็ได้ยินยังเหลืออีกสามคน" ผมอธิบายพร้อมดึงมือสาวจิ้งจอกให้ย่องตามชายน่าสงสัยทั้งสองไป "อีกอย่างคนที่โดนจับมาอาจไม่ใช่เทรัลก็ได้นี่ นามสกุลก็ไม่ตรงกัน"

"ไม่ เราได้กลิ่น คนที่ถูกจับมาคือเทรัลจริงๆ" ไอเรียอธิบายเสียงเบา แววตาเธอฉายแววกังวลใจ แต่ก็ยอมตามมาเงียบๆ แต่โดยดี

"ถ้าอย่างนั้นพวกนั้นคงจับผิดคน" ผมเอ่ยก่อนจะถอนหายใจที่ยืนยันได้เสียทีว่าเทรัลอยู่ที่ไหน อย่างไรเสียจมูกของจิ้งจอกคงไม่แย่ขนาดนั้น

ผมแอบโผล่จากพุ่มไม้ขึ้นมองไปทางด้านหลังของชายน่าสงสัยทั้งสองก็เห็นว่าเป็นชายหนุ่มผมน้ำตาลในชุดเครื่องแบบโรงเรียนจริงรามที่จิ้งจอกสาวว่า เทรัลถูกแบกขึ้นพาดบ่าของชายคนหนึ่ง ดูเหมือนหมอนั่นจะหมดสติ

"เทรัลจริงๆ ด้วย" ผมพึมพำ

หลังจากนั้นเราก็ตามชายสองคนนั้นไปเรื่อยๆ โดยเส้นทางเรียบไปตามรั้วเหล็ก จนในที่สุดก็มาพบกับบ้าน... ไม่ใช่สิ เหมือนห้องเก็บของมากกว่า

ชายคนหนึ่งหยิบกุญแจออกมาแล้วเปิดประตู ผมหันไปพยักหน้าให้ไอเรียก่อนที่เราจะพุ่งเข้าไปโจมตีทั้งสอง ผมใช้มือข้างที่ว่างอยู่สับเข้าที่ท้ายทอยของชายคนหนึ่ง ส่วนไอเรียยกขาสูงแล้วตวัดเตะเข้าที่เดียวกัน

ชายทั้งสองสลบไปทันทีเมื่อถูกโจมตี ผมอดมองมือตัวเองไม่ได้เพราะถ้าเป็นเมื่อก่อนคงทำได้แค่ให้อีกฝ่ายสะดุ้งร้องโอดโอย

"เทรัล!" ไอเรียพุ่งเข้าไปหาเจ้าของชื่อ เธอพลิกร่างที่นอนคว่ำอยู่ขึ้นมาบนตักก่อนจะสำรวจความเสียหาย ดูเหมือนเทรัลจะไม่เป็นอะไรมากเจ้าหล่อนจึงถอนหายใจออกมา

ด้านผมพอเห็นเพื่อนไม่เป็นอะไรก็เดินเข้าไปด้านในห้องที่เพิ่งถูกเปิด มีร่างสามร่างนอนอยู่บนพื้นในสภาพถูกมัดมือมัดเท้าด้วยเชือก ดวงตาถูกปิดด้วยผ้าสีดำ ทว่าคนทั้งสามกลับไม่ได้ขัดขืนและขยับเขยื่อน ดูเหมือนพวกเขาจะหลับอยู่

ผมมองทั้งสามร่างและหันกลับไปมองเทรัลอย่างกลุ้มใจ ไม่รู้ว่าจะหอบคนขนาดนี้กลับไปยังไง ทั้งผมยังอุ้มเมธานอยู่ อย่างมากก็คงแบกเพิ่มได้อีกคนเดียว

แล้วยังคุณคนน่าสงสัยตรงนั้นอีก ทิ้งไว้ก็คงไม่ดี ...จริงด้วยสิตอนนี้เหลือเวลาอีกประมาณ 10 นาทีได้

"เทรัลไม่เป็นอะไรมากใช่มั้ย" ผมที่ได้ข้อสรุปกับตัวเองหันหลังเดินไปหาไอเรียก่อนจะนั่งลงมองเทรัลที่ยังหลับไม่ตื่น

"มีรอยช้ำที่ท้ายทอยน่ะ คงโดนคนพวกนี้เล่นงาน" ไอเรียเอ่ยเสียงแผ่วแลดูสะเทือนใจ มือข้างหนึ่งประคองใบหน้าชายผมน้ำตาล อีกข้างก็ลูบๆ หลังคอหวังจะช่วยให้รอยช้ำหายไป

"ไม่เป็นอะไรมากก็ดีแล้ว" ผมตบบ่าหญิงสาวเบาๆ

"แล้วจะเอายังไงก็คนพวกนี้ดีล่ะ" ไอเรียหันไปมองคนทั้งสามด้านในแล้วหันกลับมามองชายน่าสงสัยทั้งสอง ผมยิ้มแล้วมองนาฬิกาข้อมืออีกครั้ง

"รอนี่อีก 5 นา--" ผมพูดยังไม่ทันจบเสียงฝีเท้าฉับไวของคนสองคนก็ใกล้เข้ามา ผู้มาใหม่เดินชะลอฝีเท้าแล้วเดินออกมาจากพุ้มไม้ใกล้ๆ

ผมมองชายผมสีน้ำเงินและหญิงสาวผมสีแดงส้มแล้วยิ้มให้คนทั้งสองที่โผล่มาไวกว่าที่คาด เวเจนิสยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เราเป็นการทักทายส่วนลาเนียตอนนี้ไม่ทราบว่าทำไม แต่เธอหงุดหงิดจนหัวฟูไปแล้ว

"งานๆๆ! งาน!! จะเยอะก็มันน้อยๆ หน่อย ผอ. บ้านั่นก็ใช้เอาๆ เห็นฉันเป็นเบ้สาธารณะหรือไง!?" สาวเจ้าบ่นแล้วทึ้งหัวตัวเองที่ฟูอยู่แล้วจนฟูยิ่งกว่าเดิม ผมยิ้มกระตุกให้อย่างเห็นใจเพราะผมเองก็พอจะเข้าใจเจ้าหล่อนขึ้นมาบ้างหลายระดับ

"รุ่นพี่ลาเนีย! กับเอ่อ... ใครหรือเดลลิน" ไอเรียมองคนทั้งสองแวบหนึ่งก่อนจะก้มหน้างุดหันมาถามผม ดูเหมือนอาการขี้อายของเธอจะกำเริบเมื่อเจอคนแปลกหน้า

"เธอหมายถึงไอ้คนที่ยิ้มเจ้าเล่ห์นั่นเหรอ" ผมหันไปมองสองพี่น้องที่สาวเท้าเข้ามาดูสถานการณ์

"ผมชื่อเวเจนิส เป็นสภานักเรียนสาขาผู้ใช้พรแห่งแสงครับ" เวเจนิสเอ่ยแนะนำตัวก่อนจะเปลี่ยนยิ้มเจ้าเล่ห์เป็นยิ้มเจิดจ้าอันแสนหลอกลวงแทน แต่ลาเนียมองเสียที่ไหน เธอเอาแต่ก้มหน้างุดจนยิ้มคนผมน้ำเงินเป็นหมัน

"เลิกยิ้มแบบนั้นสักทีเถอะ" ยิ้มไปก็ไม่ทำให้เธอสนใจนายหรอก ต้องยอมรับว่าขนาดผมหน้าตาดีขึ้นขนาดนี้เจ้าหล่อนยังดูไม่สนใจเลย!

เธอเองก็คงมีคนในใจเรียบร้อยไปแล้วแหละ เหอะๆ

"หึๆ ว่าแต่คุณฝีมือใช้ได้เลยนะครับ ไม่คิดจะเหลือให้พวกผมเลย" เวเจนิสกลับมายิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะนั่งยองๆ ดูชายน่าสงสัยทั้งสองคน

"มีอยู่แค่สองคนพวกนายมาก็คงจัดการในหนึ่งวิ อยู่ดีนั่นแหละ" ผมถอนหายใจ ไม่รู้ทำไมนักเรียนของซิลเลเลียถึงได้ถูกจับมาง่ายๆ แบบนี้ ทั้งยังเพราะคนแค่สองคนที่ดูไม่มีความสามารถอะไรมาก

"ดีมากน้องชาย นายช่วยได้เยอะเลย" ลาเนียยกนิ้วให้ผมพร้อมยิ้มหวานก่อนจะนั่งลงข้างๆ พี่ชายแล้วใช้ไม้ที่หยิบมาจากแถวนี้จิ้มๆ ตัวชายน่าสงสัยคนหนึ่ง

"ฮะๆ ถ้าอย่างนั้นที่เหลือผมจัดการเองแล้วกันครับ" เวเจนิสเอ่ยปากก่อนจะยืนขึ้น ใต้เท้าของเวเจนิสเริ่มมีวงเวทย์สีทองวาดตัวขึ้นมา ผมถอยหลังไปเกาะต้นไม้แถวๆ นั้นทันทีเพราะจำรูปร่างมันได้ขึ้นใจ

ลาเนียที่เห็นพี่ชายเริ่มใช้เวทย์ก็โยนไม้ในมือทิ้งแล้วเข้าไปลากคนสามคนด้านในออกมาวางข้างๆ พี่ชายของตัวเอง

"คุณผู้หญิงตรงนั้นจะมาด้วยกันมั้ยครับ" เวเจนิสยื่นมือไปทางไอเรีย ผมตกใจพุ่งไปดึงตัวไอเรียที่ทำหน้างงๆ ยื่นมือไปจับเวเจนิสแต่ดันพอดีกับที่วงเวทย์วาดตัวเสร็จสิ้น

"เฮ้ย! ม่ายยย!!" เป็นอีกครั้งที่เสียงโหยหวนของผมถูกทิ้งให้ดังก้องไปทั่วสถานที่...

 

เมื่อผ่านสถานการณ์สุดเหวี่ยงอันน่าเวียนหัวมาได้ผมก็ทรุดตัวนอนขดกับพื้นโดยมีเมธานที่ยังหลับปุ๋ยอยู่ข้างๆ เวทย์บ้านี่ยังน่าเวียนหัวเหมือนเคย ผมแทบไม่อยากจะขยับเพราะกลัวว่าท้องที่ว่างอยู่แล้วจะว่างยิ่งกว่าเดิมจากการอาเจียน

"ยังไม่ชินอีกหรือครับเนี่ย" เวเจนิสยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ผม ถ้าไม่ติดว่าตอนนี้เวียนหัวสุดขีดผมจะต่อยหน้ายิ้มๆ ของหมอนี่ให้หายแค้นใจแน่ๆ!

ตุบ!

การจ้องเวเจนิสอย่างอาฆาตของผมชะงักเมื่อได้ยินเสียงบางอย่าง ผมจำใจหันไปมองก็เห็นว่าสาวจิ้งจอกน็อคเอาท์ไปเรียบร้อย

"ไอเรีย!" ผมเรียกหญิงสาวอย่างตกใจ ไอเรียที่นั่งอยู่เอนตัวล้มมาข้างหน้าจนร่างเกยเทรัลซึ่งนอนหนุ่นตักเธออยู่

เห็นมั้ย! เวทย์นี่อันตรายเกินไปแล้ว!!

"อืม มีนักเรียนได้รับบาดเจ็บเพิ่มอีกราย" ลาเนียพึมพำ เห็นๆ กันอยู่ว่าที่มีคนได้รับบาดเจ็บเพิ่มมันเพราะเวทย์ของพี่ชายเจ้าหล่อนชัดๆ...

"เดลลิน คุณช่วยดูห้าคนนี้สักครู่นะครับ" เวเจนิสพูดพร้อมชี้ไปที่นักเรียนทั้งสามรวมทั้งเทรัลและไอเรียก่อนจะลากชายน่าสงสัยทั้งสองขึ้นไปตามบันไดของคฤหาสน์โดยมีลาเนียเดินตามไปอีกที

ผมดันตัวลุกขึ้นจากพื้นแล้วมองนักเรียนผู้โชคร้ายทั้งห้า อาการเวียนหัวหายไปแล้วนิดหน่อยแต่ก็ยังชวนรู้สึกแย่ ผมนั่งมองอยู่นานก่อนจะขยับตัวไปแกะเชือกและผ้าปิดตาให้ทั้งสามคน

เมื่อเสร็จแล้วก็หันมาทิ้งตัวกลิ้งบนพื้นพรมของโถงหลังประตูทางเข้าคฤหาสน์ต่อโดยไม่สนสักนิดว่ามันจะสกปรกหรือเปล่า

ช่วยไม่ได้ นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมต้องวิ่งไปวิ่งมาไกลหลายกิโลแบบนี้ พนันได้เลยว่าพรุ่งนี้ผมต้องปวดขาสุดๆ แน่

"อือ..." เสียงหนึ่งดังขึ้นขัดจังหวะผมที่กำลังคิดนู่นคิดนี่เรื่อยเปลื่อย เมื่อหันไปมองจึงเห็นว่าเทรัลตื่นแล้ว ผมยิ้มขำเมื่ออีกฝ่ายเบิกตาอย่างตกใจที่ถูกไอเรียคู้ตัวทับอยู่ ประเดนมันอยู่ที่พอเจ้าหล่อนล้มลงมาหน้าอกของเธอจึงเกยอยู่แถวๆ หน้าชายผมน้ำตาล เทรัลทำอะไรไม่ถูกอยู่พักใหญ่ แต่ไม่นานก็ขยับตัวไอเรียนอนลงดีๆ กับพื้นดีๆ ได้

"ที่นี่ที่ไหน" เทรัลหันซ้ายหันขวาก่อนจะลูบท้ายทอยตัวเองปอยๆ ผมลุกขึ้นนั่งก่อนจะหันไปยิ้มพร้อมให้คำตอบ

"ยินดีต้อนรับสู่คฤหาสน์ของผอ.แห่งซิลเลเลีย"

-------------------

100% เป็นที่เรียบร้อย ขอให้ทุกคนส่งเมธานกลับมาทันทีเพราะตอนนี้ขาดตัวนักแสดงเลยเหลือแต่ตุ๊กตาน้องหมานอนหลับให้เดลเอามาร่วมบทแทน จึงขอเรียนผู้ที่เอาเมธานไปน้วยกรุณาส่งตัวนักแสดงคืนโดยเร็ว #เอ๊ะ!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

450 ความคิดเห็น

  1. #288 agonizingpain (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2559 / 19:00
    ไม่คืนเมธานได้มั้ย (???) // โดนสกายคิก
    #288
    1
    • #288-1 kidochigi(จากตอนที่ 22)
      24 พฤศจิกายน 2559 / 21:15
      ไม่ด้ายยย!//สกายคิก
      #288-1
  2. #287 d6079 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2559 / 10:10
    แหม๋....ก็เมธานน่ารักออกเพราะงั้นก็ไม่ต้อง
    แปลกใจไปหากจะบอกว่า ไม่คืน!! 0^?^0)/ #เอ๊ะ!
    #287
    1
    • #287-1 kidochigi(จากตอนที่ 22)
      24 พฤศจิกายน 2559 / 21:14
      ถ้าเช่นนั้นนักแสดงท่านนี้คงต้องไม่มีบทต่อไป...
      #287-1
  3. #285 rilima1711 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 22:00
    ฉายแววงานยุ่งมาแล้ว เป็นลูกผอ.ต้องอดทน สตรองเข้าไว้
    #285
    1
    • #285-1 kidochigi(จากตอนที่ 22)
      24 พฤศจิกายน 2559 / 21:13
      หลังจากนี้จะยิ่งต้องสตรองค่ะ owo
      #285-1
  4. #284 -SO-REAL_TIME (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 21:18
    มาแล้ววว
    #284
    1
    • #284-1 kidochigi(จากตอนที่ 22)
      24 พฤศจิกายน 2559 / 21:13
      มาอีกแล้วจ่ะ lwl
      #284-1
  5. #283 guntamolwan (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 18:02
    รอครบบบ
    #283
    1
    • #283-1 kidochigi(จากตอนที่ 22)
      23 พฤศจิกายน 2559 / 19:56
      ครบแล้วจ้าา <3
      #283-1
  6. #282 kemchaya (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 06:40
    อ่านเเล้วหนุกมาก^ ^ มา10%ก็ดีรอครบ100%ถึงจะคืนเมธานให้ ฮึ/น้วยแก้มเมธานต่อ
    #282
    1
    • #282-1 kidochigi(จากตอนที่ 22)
      23 พฤศจิกายน 2559 / 19:57
      เอ้าๆ คืนเมธานมาได้แล้ว ครบแล้วนะ//แย่งเมธานคืน
      #282-1
  7. #281 por2543 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 01:14
    555 น่าสงสาร งาน (เรื่อง) วิ่งเข้าใส่ตลอดถึงแม้จะอยู่เฉยๆ
    #281
    1
    • #281-1 kidochigi(จากตอนที่ 22)
      23 พฤศจิกายน 2559 / 19:57
      ชีวิตคนใกล้ตัวซิลเลียนจะพบอาถรรพ์เช่นนี้แหละจ่ะ ถถถว์
      #281-1
  8. #280 -SO-REAL_TIME (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 22:33
    ได้อ่านแล้ววว(ถึงจะไม่เยอะก้อเถอะค่าาา สนุกมากกก)
    #280
    1
    • #280-1 kidochigi(จากตอนที่ 22)
      23 พฤศจิกายน 2559 / 19:58
      มาต่อครบแล้วน้า ขอให้สนุกจ่ะ <3
      #280-1
  9. #279 jusokung (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 19:47
    อีกกี่นาทีๆ นับเวลารอแปป
    #279
    1
    • #279-1 kidochigi(จากตอนที่ 22)
      23 พฤศจิกายน 2559 / 19:58
      อีก 0 วินาที มาต่อให้ครบแล้วน้อออ
      #279-1
  10. #277 guntamolwan (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 15:53
    วันแรกก็ยุ่งแล้วจริงๆเดล
    #277
    1
    • #277-1 kidochigi(จากตอนที่ 22)
      23 พฤศจิกายน 2559 / 19:59
      ชีวิตคนเราต้องขยันน
      #277-1
  11. #268 kujaku01 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 19:59
    อ๊ะ เทรัลถูกอุ้มไปซะแล้ว เอาคนที่อยู่คนเดียวสินะ
    #268
    1
    • #268-1 kidochigi(จากตอนที่ 22)
      23 พฤศจิกายน 2559 / 20:01
      ก็ประมาณนั้นแหละฮะ
      #268-1
  12. #265 agonizingpain (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 17:18
    รับบทนักสืบซะแล้ว เหนื่อยบ้างไหมเดล
    #265
    1
    • #265-1 kidochigi(จากตอนที่ 22)
      21 พฤศจิกายน 2559 / 18:59
      เดล:เหนื่อยครับ...
      #265-1
  13. #264 kuronekokuroneko (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 11:40
    เมธานน่าร้ากก~~~
    #264
    1
    • #264-1 kidochigi(จากตอนที่ 22)
      21 พฤศจิกายน 2559 / 19:00
      เมธาน:...ขอบคุณครับ
      #264-1
  14. #263 walaisaeng (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 11:13
    เป็นเดลนี่ยากเนาะงานวิ่งมาหาตลอดเหนื่อยแทนจริงจริ๊ง
    #263
    1
    • #263-1 kidochigi(จากตอนที่ 22)
      21 พฤศจิกายน 2559 / 19:01
      ชีวิตแค่โดนทำร้าย! #เกี่ยวมั้ย
      #263-1
  15. #262 gam20122541 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 00:26
    มาต่อเร็วๆน้าาา
    #262
    1
    • #262-1 kidochigi(จากตอนที่ 22)
      21 พฤศจิกายน 2559 / 19:02
      เป็นพรุ่งนี้น้อ ;w;
      #262-1
  16. #261 lee-nin (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 22:44
    เป็นลูก(ปลอมๆ)ของผอ.นี่ยุ่งจริงๆ 5555555
    #261
    1
    • #261-1 kidochigi(จากตอนที่ 22)
      21 พฤศจิกายน 2559 / 19:03
      เดล:อาจจะเป็นอาถรรพ์ของคนคนนั้นก็ได้ครับ//ถอนหายใจ
      #261-1
  17. #260 -SO-REAL_TIME (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 22:15
    ตอนต่อไปปปป (รอแล้วรอเล่า...)
    #260
    1
    • #260-1 kidochigi(จากตอนที่ 22)
      21 พฤศจิกายน 2559 / 19:02
      ขอโทษน้าา เดี๋ยวพรุ่งนี้มาต่อน้อ
      #260-1
  18. #259 kujaku01 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 19:16
    อืม เทรัลไหงช้าเอ่ย หรือว่าแอบไปใช้เส้นทางอื่น
    #259
    1
    • #259-1 kidochigi(จากตอนที่ 22)
      20 พฤศจิกายน 2559 / 21:31
      นักเรียนใหม่แค่จำแผนที่ซิลเลเลียให้ได้ก็ยากแล้วค่ะ ถถถถว์
      #259-1
  19. #258 kujaku01 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 19:15
    อืม เทรัลไหงช้าเอ่ย หรือว่าแอบไปใช้เส้นทางอื่น
    #258
    0
  20. #257 kuronekokuroneko (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 17:04
    มาเเล้ว~~~
    #257
    1
    • #257-1 kidochigi(จากตอนที่ 22)
      20 พฤศจิกายน 2559 / 21:31
      มาแว้ววว
      #257-1
  21. #256 por2543 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 14:22
    สนุกๆๆๆ รอน้าาาาาาา
    #256
    1
    • #256-1 kidochigi(จากตอนที่ 22)
      20 พฤศจิกายน 2559 / 21:31
      ขอบคุณจ้าา มาแล้วน้าาา
      #256-1
  22. #255 jusokung (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 12:18
    สนุกๆมาต่อไวๆน้า~~รออยุ่
    #255
    1
    • #255-1 kidochigi(จากตอนที่ 22)
      20 พฤศจิกายน 2559 / 21:31
      มาแล้วจ้าา ขอบคุณที่รอเสมอเลย owo
      #255-1
  23. #254 Kronos-Hades (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 06:31
    เป็นกำลังใจให้ค่ะสู้ๆ
    #254
    1
    • #254-1 kidochigi(จากตอนที่ 22)
      20 พฤศจิกายน 2559 / 21:32
      ขิบคุณจ้าาา
      #254-1
  24. #253 walaisaeng (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 00:10
    ขอบคุณค่ะมาต่อไวๆนะคะรออยู่
    ปล.สู้ๆนะคะไรท์
    #253
    1
    • #253-1 kidochigi(จากตอนที่ 22)
      20 พฤศจิกายน 2559 / 21:32
      มาแล้วจ้าาา <3
      #253-1
  25. #252 blackhome-aom (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 22:13
    ไอเรียกับเทรัลน่ารักจัง รออ่านต่ออยู่น้าา -3-
    #252
    1
    • #252-1 kidochigi(จากตอนที่ 22)
      19 พฤศจิกายน 2559 / 22:59
      ฮิฮิ น่ารักเนอะ lwl//โอเคค่ะ เจอกันพน.น้าาา
      #252-1