Adensia of Magician พรแห่งเวทย์ทั้ง 7 ภาค ผู้มาเยือนจากซานน์ดีน

ตอนที่ 21 : Chapter 19 : ก็บอกแล้วไงว่าไม่มีใครเขาอยากเป็นหัวหน้าห้องหรอก!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 675
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    19 พ.ย. 59


Chapter 19 : ก็บอกแล้วไงว่าไม่มีใครเขาอยากเป็นหัวหน้าห้องหรอก

           "ยิง" ผมพูดชี้ดาบไปทางเลวิน หลังจากนั้นกระสุนเพลิงขนาดกลางก็ปรากฏด้านหน้าวงเวทย์แล้วพุ่งไปทางชายผมทองทันที เจ้าของดวงตาสีเขียวทำท่าจะหลบกระสุนเพลิงทั้งสามอย่างไม่เกรงกลัว แม้เพิ่งจะเสียหน้าไปหยกๆ ก็ตาม
           แต่รู้ไหม ที่ผมเลือกจำเวทย์บทนี้ก็เพราะมันมีความแม่นยำสูงน่ะสิ หึๆ
           "อัก!" เสียงอุทานดังออกมาจากปากของเลวินซึ่งคิดว่าบินหลบกระสุนไฟพ้นแล้ว ทว่ากระสุนกลับวกกลับเข้าพุ่งใส่เร็วกว่าเดิมเสียอย่างนั้น
           ผมไม่รู้ว่าเพราะเวทย์มันไม่แรงหรือเพราะชุดเครื่องแบบของซิลเลเลียทนทานเกินไปกันแน่ จึงทำให้แม้กระสุนไฟขนาดกลาง (สองเท่าของลูกบาส) ก็ยังไม่สร้างรอยใดให้ชุดได้เลย
           อ่า... คงจะเป็นอย่างหลังเพราะผมได้กลิ่นไหม้ของเนื้อลอยมาแต่ไกล เวทย์บทนี้คงแรงไม่ใช่ย่อยเพราะจากที่ผมอ่านมาผู้ใช้เวทย์จะมีพลังต้านพรธาตุกำเนิดของตัวเองค่อนข้างสูง
           "แก!! ไอ้สวะ ไปตายซะ!!" เลวินที่กำลังจะสุก(?)ตะโกนใส่ผมอย่างเคียดแค้น เขาร่ายเวทย์ไฟบทสั้นๆ แล้วปล่อยพลังไฟใส่ผมรัวๆ ผมทำหูทวนลมกับคำก่นด่าของอีกฝ่าย ไม่ยืนรอให้เวทย์ถึงตัวเอ่ยคำสั่งเดียวกันกับครั้งแรกอีกครั้งส่งกระสุนเพลิงไปสะกัดกั้น
           เวทย์ไฟที่ผมใช้มีพลังเหนือกว่าจึงทำให้ไฟของชายผมทองโดนกลืนอย่างน่าเจ็บใจ แล้วเวทย์ยังพุ่งเข้าหาเป้าหมายต่ออย่างไม่ยอมเลิกรา ฝ่ายเลวินที่โดนเข้าครั้งหนึ่งก็ลอยไปมาหลบจ้าละวันทว่ากระสุนเวทย์ก็ตามติดไม่ปล่อยจนต้องหลบไปมาเรื่อย
           "นายมีดีแค่นี้เองหรอกหรือ" ผมพูดขณะยืนพิงเมธาน มุมปากยกยิ้มกวนจนเลวินใบหน้าบิดเบี้ยวยิ่งกว่าเดิม
           "ฉันจะฆ่าแก! ไปตายซะ ไอ้สวะ!!" คู่ต่อสู้ทำเรื่องที่ผมไม่คาดคิด เขาวิ่งหนีกระสุนเพลิงตรงมาทางผม พอเห็นแบบนั้นผมก็สั่งยิงเพิ่มจนชายผมทองโดนเวทย์เข้าไปลูกสองลูก
อีกฝ่ายกัดฟันเร่งฝีเท้าวิ่งเข้ามา ผมตั้งท่ารอรับการโจมตี แต่อีกฝ่ายกลับกระโดดข้ามหัวผมไปเสียอย่างนั้น
           ผมหันขวับมองตามไปทันที
           "เมื่อกี้ก็เวทย์ตระกูลฟาริเออร์ คราวนี้เอนทริเกเออร์หรือ!?" เทรัลที่ยืนมองอยู่ด้านหลังร้องเสียงหลง เขากำลังวิ่งหนีเลวินซึ่งพยายามใช้ตัวเองเป็นโล่ ส่วนไอเรียนั้นกำลังพยายามสุดควาทสามารถด้วยการใช้หางทั้งห้าของตัวเองชะงักการหนีของชายผมทอง
           "ฮึก! ท่านแม่ ข้าอยากลาออกจากรร.นี้!" สาวจิ้งจอกโหยหวนอย่างน่าเวทนา ดวงตากลมโตของเจ้าหล่อนคลอด้วยน้ำใส ริมฝีปากบางพร่ำเพ้อถึงผู้ให้กำเนิดตลอดเวลาแม้จะต่อสู้อยู่สุดชีวิต
           ผมตัดสินใจเข้าไปสกัดเลวินด้วยอีกแรง แต่ขอหยอดเล็กๆ น้อยๆ ให้อีกฝ่ายโกรธเล่น "ไม่มีศักดิ์ศรีเลยนะดึงคนอื่นเข้ามาเอี่ยวด้วยเนี่ย"
           "ฉันไม่สน! พวกที่สนเรื่องพันนั้นมีแต่สวะอย่างแกเท่านั้นแหละ!"
           "อ้ากก!" เทรัลร้องลั่นเมื่อเลวินฉวยโอกาสใช้เขาเป็นโล่ได้สำเร็จ แต่ก็แค่ลูกเดียวส่วนที่เหลือเพราะผมพุ่งเข้าใส่ตอนอีกฝ่ายเผลอเลยทำให้ชายผมทองเสียสมาธิ
           "อัก!" เจ้าของตัวตาสีมรกตกัดฟันแน่น ไม่คิดจะเปล่งเสียงเหว่อๆ แบบเทรัลให้เสียภาพลักษณ์ แต่ถึงอย่างนั้นการโดนกระสุนเพลิงของผมเข้าไปก็ทำให้อีกฝ่ายทรุดร่างแนบกับพื้น ส่วนเทรัลก็ทรุดลงไปกอดแขนซ้ายตัวเองด้วย    ใบหน้าเหยเกโดยมีไอเรียวิ่งเข้าไปดูอาการ
           "นายไม่สนศักดิ์ศรีแต่พอแบบนี้กลับไปร้องสักแอะ เหอะๆ แปลกดีเนอะ" ผมพูดอย่างประชดประชันพร้อมสาวเท้าเข้าไปหาร่างที่นอนแนบกับพื้นแล้วนั่งยองๆ ลงตรงหน้าอีกฝ่ายซึ่งดูราวสัตว์จนตรอก
น่าสงสาร หึหึ
           "ไม่เกี่ยวกับแก ไอ้สวะ" แม้เป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำปากสุนัขของเลวินก็ยังพูดอะไรไม่คิดอยู่ดี นั่นทำให้ผมอดส่ายหน้าไม่ได้
           "นายก็มากฝีมือขนาดนี้แต่ปากนี่ไม่ไหวเลยนะ" ผมบ่นอุบอิบก่อนจะขยับตัวยืนมือไปหยิบกริซที่หล่นอยู่ไม่ไกลนัก "ทำแบบนี้มีแต่จะสร้างศัตรูเปล่าๆ"
           หลังจากซัดอีกฝ่ายจนพอใจอารมณ์โกรธของผมก็บินหายไปเรียบร้อย ไม่เช่นนั้นคงไม่มานั่งเสวนากับอีกฝ่ายอยู่แบบนี้
           "จะทำอะไรก็รีบทำ ไม่ต้องมาพูดบ้าน่ารำคาญแถวนี้!" เลวินยังคงตอบด้วยเสียงกรุ่นโกรธ ผมโบกกริซงามในมือไปมาแล้วค่อยยิ้มบาง
           "ภารกิจฉันมีแค่นี้ จะให้ฉันทำอะไรอีกล่ะ" ผมลุกขึ้นก่อนจะเดินไปหาเมธานที่นอนหมอบมองการต่อสู้มาตลอด เมื่อไปถึงเจ้าหมาก็แปลงร่างเป็นมนุษย์ก่อนจะวิ่งมาเกาะมือขวาผมที่เพิ่งจะส่งดาบเงินกลับเข้าไปในชายน์โซน เราหันหน้ากลับไปมองร่างที่ทรุดอยู่กลับพื้นก่อนผมจะเอ่ยทิ้งท้าย "เลวิน นายเป็นศัตรูกับคนทั้งโลกไม่ได้หรอกนะ"
           แม้แต่แกรนเดลของตัวเองหมอนั่นยังไม่สนใจปล่อยให้เมธานขย้ำหายไปจนหมด ปล่อยให้ความโกรธบ้าๆ ของตัวเองครอบงำจนไม่ไว้หน้าใคร
           แบบนี้จะมีใครอยากจะคบกับเขาบ้างกัน
           "ไม่ใช่เรื่องของแก" เลวินตอบเสียงต่ำ
           ผมยักไหล่แล้วจูงมือเมธานเดินไปหาไอเรียและเทรัล
           "นายเป็นยังไงบ้าง" ผมคุกเข่าลงข้างๆ ไอเรียแล้วเทรัล ตอนนี้อีกฝ่ายถอดเสื้อนอกของซิลเลเลียออกจนเหลือแค่เสื้อเชิร์ตสีขาว ผมเห็นแผลไหม้ขนาดเท่ากำปั้นอยู่ต้นแขนขวา
           "โอ้ย เจ็บอ่ะ ฉันจะตายมั้ย" เทรัลบ่นเสียงอ้อมแอ้มแล้วทำหน้าเหมือนจะตายเสียตอนนี้เรียกเสียงอุทานอย่างตกใจของไอเรียได้เป็นอย่างดี
           ไกลหัวใจขนาดนี้คงตายอยู่หรอก!
           "เมธานนายช่วยได้มั้ย" ผมหันไปถามเมธานเพราะนี่มันเป็นเวทย์ของผมเลยต้องรับผิดชอบ แต่ผมไม่รู้เวทย์รักษาด้วยสิ
           อ่า...ผู้ใช้พรแห่งไฟนี่ใช้เวทย์รักษาได้รึเปล่าหว่า
           "ไม่จำเป็นครับ ออกไปนอกมิติก็กลับเป็นเหมือนเดิมแล้ว" เมธานหันมาตอบผมก่อนจะมองเทรัลที่ร้องโอดโอยไม่หยุดเสียทีด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง
           "อ้าวเหรอ" เทรัลยิ้มแก้เก้อก่อนจะยกมือขวาลูบท้ายทอยปอยๆ ส่วนไอเรียก็ถอนหายใจเฮือกด้วความโล่งอก
           "แล้วพวกนายได้ภารกิจอะไรล่ะ" ผมถามขึ้นก่อนจะสังเกตว่าตอนนี้ไม่มีแม้แต่เสียงสู้หรือร่ายเวทย์อะไร รอบด้านว่างเปล่าถ้าไม่นับพวกเราก็มีแค่เลวินกับฟีเรียลที่กำลังยังเป็นหุ่นไม่ยอมขยับ
           ไม่ใช่ว่าโดนเวทย์ฟาริเออร์กวาดกันไปหมดหรอกนะ...
           "ของฉันต้องแย่งอาวุธของคนๆ หนึ่ง" ไอเรียกลับมาพูดเสียงเบา ดูเหมือนเธอจะได้ภารกิจเหมือนผม
           "ส่วนฉันไอ้นี่" เทรัลหัวเราะแห้งแล้วยื่นใบภารกิจให้ผมดู ผมอ่านแล้วก็ต้องขมวดคิ้วเพราะภารกิจของหมอนี่คือแย่งของอย่างหนึ่งจากผม
           จะอะไรล่ะ ก็ปลอกคอผนึกพลังของผมนี่แหละ
           "เสียใจด้วยเทรัล ฉันคงถอดไอ้นี่ให้นายไม่ได้" ผมกลอกตาแล้วยกมือขึ้นดึงๆ ปลอกคอ
           "ทำไมล่ะ"
           "มันถอดไม่ออกน่ะสิ" ผมตอบปลงๆ แล้วไหวไหล่
           ไม่ใช่ว่าเป็นเพราะซิลเลียนกำชับว่าห้ามถอด แต่มันถอดไม่ได้ต่างหาก...
           ผมเคยลองจะเอาออกเมื่อเช้าตอนที่กำลังจะอาบน้ำ แต่มันเอาไม่ออก อ่า... ให้ตายเถอะซิลเลียน เขาทำอะไรของเขากัน
           "ส่วนของไอเรียก็คงเป็นไปไม่ได้เหมือนกัน" ผมหันไปบอกจิ้งจอกสาว อีกฝ่ายทำสีหน้าฉงน ผมพยักเพยิดให้เธอมองรอบด้าน
           "ทุกคนหายไปไหนหมด" เทรัลพึมพำ
           "คงแพ้ไปหมดตั้งแต่คนคนนั้นใช้เวทย์ฟาริเออ์ แล้ว..." ไอเรียพึมพำตอบพร้อมกับหางที่ลู่ตก
           "เอายังไงล่ะทีนี้" ผมยกมือลูบหน้าอย่างลำบากใจ ถ้าจะออกจากเกมนี้ไม่แพ้ก็ต้องจัดการทุกคนให้หมด
           เทรัลทำหน้าครุ่นคิดก่อนจะหันไปมองไอเรีย "นายฆ่าพวกเราเถอะ"
           หืม?
           "โอเค" ผมยิ้มเผล่ก่อนจะเรียกดาบเงินออกมาอีกครั้งทำเอาคนพูดและสาวจิ้งจอกสะดุ้งพรวด
           อ้าว ไหนบอกว่าให้ฆ่าเลยไม่ใช่หรือ จะตกใจกันทำไม ฮ่าๆ
           "ฉันล้อเล่น!" เทรัลร้องลั่นแล้วเขยิบไปด้านหลังไอเรียอย่างหน้าไม่อาย พาลให้หญิงสาวถอนหายใจอย่างปลงตก
           "ฮ่าๆๆ ไอเรียเธอไม่ต้องให้หมอนั่นหลบหลังก็ได้นะ ถอยสิ ฉันจะลงทัณฑ์ เจ้าคนเอาผู้หญิงเป็นโล่" ผมสาวเท้าเข้าไปไกลทั้งสองที่กำลังนั่งอยู่ พอเห็นแบบนั้นพวกเขาก็ลุกพรวด ไอเรียส่ายหน้ายกมือทั้งสองกางออกพร้อมปกป้องเพื่อนชายของตัวเอง "น่าๆ ฉันล้อเล่น หึหึ"
           สองคนนี้ยังไม่เชื่อใจผม ช่วยไม่ได้หรอก ก็เพิ่งเจอกันได้ไม่นานแล้วยังข่าวเสียๆ หายๆ ที่เลวินแพร่อีก
           ผมเก็บดาบเข้าชายน์โซนแล้วโยนกริซของเลวินเล่น ชายหญิงตรงหน้าถอนหายใจเฮือกใหญ่ หนึ่งทำหน้ามุ่ยใส่ผม ส่วนอีกหนึ่งก็มองมาอย่างแฝงความตำหนิ
           "มองฉันแบบนั้นไม่ได้นะก็นายพูดเอง" ผมยักไหล่ก่อนจะจูงมือเมธานเดินไปหาฟีเรียล ทิ้งให้เทรัลและไอเรียยืนมองอยู่ข้างหลัง พวกเขาคงกำลังรอดูว่าผมกำลังคิดจะทำอะไร
           "อาจารย์ฟีเรียล ผมทำภารกิจเสร็จแล้ว" ผมชูกระดาษภารกิจและกริซขึ้นในระดับสายตา อาจารย์ผมแดงพยักหน้าโดยไม่ได้อ่านเลยด้วยซ้ำ เขายื่นมือมารวบของสองอย่างตรงหน้าผม
           "เดลลิน เธอจะออกจากเกมหรือจะอยู่เก็บคะแนน" ฟีเรียลดันแว่นตาข้างเดียวขึ้นพร้อมถาม ผมเลิกคิ้วกับคำพูดของอาจารย์ที่ปรึกษา ตอนแรกกะว่าจะมาเจรจาทำอะไรสักอย่างเพื่อออกจากที่นี่ แต่พอฟีเรียลพูดขึ้นมาแบบนี้ก็ทำเอาผมต้องรื้อแผนการใหม่
           "ขอเวลาสักครู่ครับอาจารย์ ถ้าส่งภารกิจแล้วไม่ต้องฆ่ากันก็ได้หรือครับ" เทรัลถามขึ้นโดยมีไอเรียพยักหน้าเป็นเชิงว่าอยากรู้เช่นกัน ทั้งสองเดินมาข้างๆ ผมตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
           "พวกเธอไม่ได้อ่านเอกสารรายละเอียดหรือ" ฟีเรียลตอบหน้านิ่วคิ้วขมวด พอได้ฟังดังนั้นคนทั้งสองที่ยังมีใบภารกิจอยู่กับมือก็ยกมันขึ้นมาอ่านทันที
           "มีข้างหลังด้วยหรอกเหรอ" เทรัลเกาหัวแกรกๆ เมื่อพลิกดูด้านหลังแผ่นกระดาษแล้วอ่านข้อความ "หากทำภารกิจสำเร็จจะสามารถเลือกได้ว่าจะอยู่ต่อหรือออกไป"
           "อ่ะ... อาจารย์คะ เอ่อ... ปะ-เป้าหมายของฉันไม่อยู่ที่นี่แล้วน่ะค่ะ" ไอเรียพูดติดขัดด้วยความประหม่า เธอยื่นใบภารกิจให้ชายผมแดง ฟีเรียลรับกระดาษมาดูก่อนจะส่งคืนให้เจ้าของ
           "เธอพลาดเองที่ปล่อยให้เป้าหมายถูกจัดการก่อน" อาจารย์ที่ปรึกษาเอ่ยเสียงเรียบทำให้ไอเรียหางตกไปเมื่อได้ฟัง น่าเห็นใจ ก็ใครมันตะไปรอดจากเวทย์บทใหญ่นั่นล่ะจริงมั้ย
           "อาจารย์ของผมมันก็เป็นไปไม่ได้นะ" เทรัลยื่นใบภารกิจให้ฟีเรียลอีกคน แม้แววตาเจ้าของใบหน้าเรียบนิ่งจะฉายแววเหนื่อยหน่ายแต่ก็ยอมรับภารกิจมาดูให้ เขาอ่านภารกิจพร้อมเหลือบตามองมาที่ผม สุดท้ายคนผมแดงก็ยื่นภารกิจกลับไปให้เทรัล
           "ถึงอย่างไรเธอก็ต้องเอาของนี่มาให้ได้ เพราะฉันไม่เห็นว่าทันมีปัญหาตรงไหน" ฟีเรียลพูดเสียงเย็นจนเทรัลต้องยกมือขึ้นลูบแขน คนผมแดงคงคิดว่าเทรัลจะบอกว่าเอาชนะผมแล้วแย่งมาเป็นอะไรที่เป็นไปไม่ได้แล้วนึกว่านั่นเป็นปัญหาที่เทรัลต้องการจะสื่อ
           "ไม่ใช่อย่างนั้นครับอาจารย์" เทรัลพยักเพยิดมาทางผม "ก็หมอนี่บอกว่ามันถอดออกไม่ได้"
           ผมถอนหายใจเมื่อฟีเรียลมองมาเหมือนต้องการคำอธิบาย ผมจึงเอ่ยตอบอย่างจนใจ "อาจารย์ลองดูเอาเองแล้วกันครับ"
           ผมเดินเข้าไปหาฟีเรียลแล้วหันหลังให้อีกฝ่ายพร้อมรวบเส้นผมซึ่งบังหลังคอขึ้นเผยให้อีกฝ่ายเห็นจุดล็อก เจ้าของผมสีแดงยื่นมือมาแตะที่ปลอกคอก่อนจะขมวดคิ้ว
           "ผนึกชั้นสูงขนาดนี้ เธอผนึกอะไรเอาไว้บ้างน่ะ" อาจารย์ที่ปรึกษาพึมพำก่อนจะถอนมือกลับมาข้างตัว เขายื่นมือไปฉวยใบภารกิขของเทรัลมาแล้วแล้วจรดปากกาขนนกที่โผล่มาจากไหนไม่มีแล้วส่งคืน "นี่คือภารกิจของเธอ"
(ต่อ)

เทรัลรับใบภารกิจมาดู เข้าเบิกตากว้างอ้าปากค้างอย่างตกตะลึง พาลให้ผมและไอเรียยื่นหน้าเข้าไปอ่านอย่างสนอกสนใจ

'ภารกิจ เทรัล น.

แย่งปลอกคอของ เดลลิน ฟ. มาให้ได้

เอาชนะเดลลิน ฟ. ให้ได้

ลักษณะเป้าหมาย ผมสีน้ำตาลแดง ตาสีม่วง ผิวขาว เผ่าพันธ์มนุษย์'

ผมอ่านแล้วคิ้วกระตุกก่อนจะเงยหน้ามองอาจารย์ผู้มีผมสีแดงอย่างไม่เข้าใจ ทว่ากลับได้รับเพียงใบหน้านิ่งเรียบราวหุ่นยนต์เท่านั้น

"อาจารย์ทำไมทำกับผมแบบนี้~!" เทรัลโหยหวนแล้วยกมือทั้งสองทึ้งหัวตัวเองจนกระดาษในมือยับเยินไม่ต่างจากเส้นผมสีน้ำตาลของตัวเอง

"ฉันแค่มอบภารกิจ วิชานี้เป็นของฉัน เธอจะทำหรือเปล่าก็เรื่องของเธอ" ฟีเรียลเอ่ยเสียงเรียบ

"อาจารรรรย์!" เทรัลยังคงโหยหวนจะเป็นจะตายต่อไป ทำให้หญิงสาวผมสีส้มที่อยู่ข้างๆ ต้องส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ ส่วนผมก็ยักไหล่ไม่สนใจเจ้าคนแอคติ่งโอเวอร์

"เดลลิน เธอจะออกจากเกมหรือจะเก็บแต้มต่อ" ฟีเรียลหันมาทวงคำตอบผมโดยมองเมินเทรัลอีกคน ผมลูบคางพยายามใช้ความคิด

ในหัวผมตอนนี้นึกอะไรไม่ออกเลย ถ้าจะสู้กับเทรัลผมก็ไม่ต้องการแบบนั้นเท่าไหร่ ส่วนจะจัดการทุกคนที่นี่ก็ไม่ใช่เรื่องดี ผมไม่กล้าทำแบบนั้น

หรือผมจะออกไปเลยแล้วปล่อยให้เทรัลกับไอเรียตัดสินใจกันเอาเอง

เฮ้อ แบบนั้นก็ไร้ความรับผิดชอบเกินไป ยอมรับว่าทิ้งเพื่อนใหม่ทั้งสองคนไม่ได้จริงๆ

พวกเขาเป็นคนประเภทที่หายากมาก หากทิ้งไปตอนนี้ก็เท่ากับปล่อยพวกเขาหลุดมือไป

...แล้วผมควรทำยังไงดี?

"ผมขออยู่ต่อครับ" ผมตอบ ฟีเรียลพยักหน้ารับนิ่งๆ ทางเลือกนี้เป็นทางเลือกที่แน่นอนที่สุด ให้คำตอบอีกฝ่ายไปก่อนคงไม่เสียหาย "พวกนายจะเอายัง--"

ยังไม่ทันถามจบตัวแปรที่ไม่คาดคิดก็ปรากฎตัวขึ้น ผมมองหน้าอกซ้านของไอเรียและเทรัลถูกปักด้วยมีดสั้น ทั้งสองเบิกตากว้างอยากตกใจก่อนจะค่อยๆ สลายหายไปอย่างช้าๆ ราวกับเม็ดทราย

"พลาดเสียแล้ว" เสียงที่ผมรู้สึกว่าเคยได้ยินที่ไหนพูดติดตลก ภายในมิติอันมืดมิดตรงหน้าผมค่อยๆ ปรากฎร่างสูงผู้มีรูปลักษณ์คุ้นตา

ชายผู้มีผมสีแดงเข้มและดวงตาสีฟ้สเดินออกมาจากเงามืด ใบหน้าที่ยกยิ้มชวนผ่อนคลายอันแสนเป็นเอกลักษณ์ยังคงติดตา

หมอนี่คือคนที่ถามผมเรื่องการสอบเข้านอกรอบ!

"สมแล้วจริงๆ ที่เป็นลูกบุญธรรมของผู้อำนวยการซิลเวอร์ผู้มีชื่อเสียง" เจ้าของผมสีแดงเข้มจนเหมือนเลือดเปรยกลั้วหัวเราะพร้อมโบกมีดสั้นหลานเล่มที่อยู่ระหว่างนิ้วเล่น "ไม่ต่างจากอีกสองคนเลย"

"ทำไมนายถึงอยู่ที่นี้!" ผมเรียกดาบออกมาเงินออกมาอีกครั้ง สารภาพว่าตอนนี้แทบไม่อยากขยับแล้ว ผมเหนื่อยเหลือเกิน

"เดลให้ผมจัดการเถอะ" เสียงเมธานพูดขึ้นในหัวอย่างรู้ใจ ในปากเจ้าหมามีมีดสั้นเล่มหนึ่ง

นี่ถ้าเมธานไม่รับมีให้ผมคงตามเมทัลกับไอเรียไปแล้ว

เมื่อมองไปทางเลวินก็เห็นว่าหมอนั่นก็หายไปเช่นกัน คงโดนสอยไปแล้วเหมือนกัน ใบหน้ายิ้มๆ ของหมอนี่เคลือบไปด้วยยาพิษทั้งนั้น!

"ฝากด้วยนะเมธาน" ผมถอยออกมาอย่างยอมรับตัวเองว่าไม่ไหวแล้วก่อนจะหันไปมองเมธานซึ่งแปลงร่างจากมนุษย์เป็นลาเวียไลธ์ตั้งแต่เมื่อไรไม่ทราบ

"อือ" เมธานครางรับเสียงเบา สายตามองศัตรูด้วยความไม่ค่อยชอบใจ

ชายผมแดงเข้มยังไม่ทันได้ขยับรอบตัวเมธานก็เกิดวงเวทย์สีทองมากมายผุดออกมา ก่อนที่จะเกิดระเบิดแสง ราวกับซุปเปอร์โนวา

แสงไม่ได้ทำร้ายผมแต่มันก็สว่างเกินไปจนต้องยกแขนขึ้นบังตา ผมรออยู่พักหนึ่งก่อนจะเอาแขนลง พบว่าที่นี่ไม่ใช่มิติอีกแล้ว แต่เป็นห้องเรียน

ทุกคนมองมาที่เราซึ่งโผล่มาที่หน้าห้องเรียนอย่างตกใจ ทั้งตกใจเมธานทั้งตกใจพวกผมที่อยู่ๆ ก็โผล่พรวดขึ้นมาพร้อมกัน

เมธานกลายร่างเป็นมนุษย์แล้วงิ่งมาหาผมส่วนชายผมแดงก็ยืนเบิกตาค้างอยู่เนินนาน ฟีเรียลซึ่งยืนอยู่ไม่ห่างจากผมนักเริ่มเข้าใจสถานการณ์

เมธานทำลายมิติลงเสียแล้ว

ผมอยากยกมือทั้งสองกุมขมับถ้าไม่ติดว่ามือเหนึ่งถือดาบอีกมือหนึ่งถูกเมธานครอบครองผมคงทำไปแล้ว

ฟีเรียลสาวเท้าเข้าไปดูชายผมแดงเข้ม เขาโบกมือด้านหน้าอีกฝ่ายหลายครั้ง แม้ชายผมแดงเข็มจะเบิกตากว้างไม่เปลี่ยนทว่าไม่ว่าจะโบกมือย่างไรก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบรับ

ผมเริ่มเห็นเค้าลางความซวยขึ้นมาตงิดๆ

"เมธานนายทำอะไรลงไป!" ผมกระซิบหลังจากเก็บดาบก่อนจะอุ้มเมธานขึ้นมาในอ้อมแขน

"ก็แค่ทำให้ตาบอดชั่วคราวเท่านั้นแหละครับ" เมธานพูดอย่างไม่รู้สึกผิดแต่ดันทำหน้าเหมือนออกจะภูมิใจ ผมเห็นแล้วก็ยกมือขึ้นกุมขมับส่ายหน้าจนได้

"แล้วทำไมถึงไม่หายละเราออกจากมิติมาแล้วนะ" ผมกระซิบถามอีก

"..." ไม่มีสัญญาณตอบรับจากเลขหมายที่ท่านเรียก

...ซวย ผมซวยแน่ๆ...

เมธานเบือนหน้าหนีผมไปด้านข้างไม่ยอมตอบคำถาม ผมรู้สึกหน้ามืดคล้ายจะเป็นลมทันที

"มารับเด็กคนหนึ่งหน่อย"

ผมหลุดออกจากภวังค์ก่อนจะมองไปที่ฟีเรียลซึ่งพูดบ้างอย่างอยู่กับเข็มกลัดสี่เหลี่ยมรูปว่าวในมือ มันประดับตัวอัญมณีซึ่งผมเคยเห็นตอนงานคัดเลือก

"มารับเด็กคนหนึ่งหน่อย" หุ่นยนต์นามฟีเรียลทวนคำอีกครั้งจนเสียงแว้ดๆ ของใครคนหนึ่งจะร้องประท้วงไม่หยุด ทว่าครูที่ปรึกษาของเราสนที่ไหน เขาโบกมือเหนือเข็มกลัดครั้งหนึ่งตัวอัญมณีสีแดงก็เลิกกเรืองแสงพร้อมเสียงของคนผู้หนึ่งที่หายไปด้วย

ไม่กี่วินาทีต่อมาท่ามกลางสายตางุนงงของทุกคนประตูห้องเรียนก็ถูกเปิดออกอย่างแรงจนผมกลัวว่าบานประตูจะหลุดกระเดนมาใส่ตัวเอง

ร่างบางอยู่ในท่ายกเท้าสูงด้วยองศาที่คุ้นเคย สาวเจ้าเดินเข้ามาอย่างเร็วจนผมสีแดงส้มราวอาทิตย์อัสดงพริ้วไหวไปตามความเร็ว

ลาเนียเหลือบตามองผมแวบหนึ่งแต่หญิงสาวไม่มีเวลาสนใจผม เธอจ้ำพรวดเข้าไปหาฟีเรียลด้วยใบหน้าหงุดหวิดหงุ่นหง่าน

"มิสเตอร์ฟีเรียล! นี่มันหน้าที่ฉันมั้ยคะ ฝ่ายพยาบาลหรืออะไรเทือกนั้นก็มี คุณจะเรียกฉันมาทำไม" ลาเนียโวยลั่นจนแทบจะเข้าไปขย้ำคอฟีเรียลอยู่รอมร่อ ถ้าไม่ใช่ว่าอีกฝ่ายอยู่ในฐานะอาจารย์ล่ะก็...

"ช่วยพาเด็กคนนั้นไปที่ห้องพยาบาลของหน่วยแพทย์ฉุกเฉินด้วย" ฟีเรียลตอบเสียงเรียบพร้อมดันแว่นตาข้างเดียวขึ้น อีกมือก็ชี้ไปที่ชายผมสีแดงเข้ม

"เกิดอะไรขึ้นอีกล่ะ" ลาเนียกล่าวเสียงฮึดฮัดแต่ไม่ได้ตะโกนแล้ว เธอเดินเข้าไปมองชายผมแดงเข้มก่อนจะโบกมือไปมาตรงหน้าของชายหนุ่ม ทว่าก็ยังไม่มีสัญญาณตอบรับ

"เกิดอาการช็อคจากผลกระทบของเวทมนต์ระดับสูง ประสาทสัมผัสทั้งห้าโดนปิดชั่วคราว" ฟีเรียลอธิบายเสียงเรียบก่อนจะเหลือบตามองมาที่ผมชั่วแวบ

อาจารย์อย่ามองมาที่ผม ผมผิดที่ไหน!

ชั่ววินาทีที่ฟีเรียลเหลือบมองมาที่ผมลาเนียก็มองเห็น เธอมองตามสายตาของเจ้าของแว่นตาข้างเดียวมาสบเข้ากับตาผม

"เดล-ลิน!!" หญิงสาวผู้มีผมสีแดงส้มแทบจะกระโดดเข้ามาบีบคอผม ทว่าเจ้าหล่อนก็หยุดมือแล้วยกขึ้นทึ้งหัวตัวเองแทน "เจ้าตัวปัญหานี่!"

"ฮ่ะๆ..." ผมถอยพรวดไปด้านหลังจนติดกระดานดำเพื่อหนีการประทุษร้ายของพี่สาวจำเป็น ลาเนียทึ้งหัวตัวเองเสร็จก็ชี้หน้าหมายหัวผมก่อนจะหันกลับไปรวบตัวชายผมแดงขึ้นมาไว้บนบ่า

ใช่ ผู้ชายตัวเป็นๆ ทั้งตัวนั่นแหละ! ลาเนียรวบตัวอีกฝ่ายขึ้นราวกับแบกปุยนุ่น!

ทุกคนในห้องยกเว้นฟีเรียลล้วนอ้าปากค้างกันเป็นแถบๆ ลาเนียไม่สนใจสายตาใคร เธอเพียงเดินออกไปจากห้องด้วยใบหน้าหงุดหงิดเท่านั้น แต่ก็ไม่วายหันกลับมาชี้หน้าผมอย่างเอาเรื่อง

"เดลลิน เธอมานี่" ฟีเรียลเดินมาที่แท่นหน้าห้องก่อนจะเรียกผม 

ผมเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายอย่างปลงตก อดคิดไม่ได้ว่างานนี้ผมคงต้องเตรียมตัวรับโทษหนัก เมื่อผมเดินมาถึงข้างๆ ชายผมแดงอีกฝ่ายก็พูดต่อ "ประกาศผลเซอร์ไวเวิลเกม ผู้ชนะเดลลิน"

"หา!?" ผมอุทานอย่างงุนงง แต่ฟีเรียลไม่ได้สนใจ

"ตั้งแต่นี้เป็นต้นไปเขาคือหัวหน้าห้อง" ฟีเรียลเสริมเสียงเรียบ ประโยคที่ได้ยินทำเอาผมนิ่งค้างไปอีกรอบ

...

"ผมขอสละสิทธิ์ได้มั้ยครับ" ผมที่เพิ่งรวบรวมสติได้ยกมือข้างหนึ่งที่ไม่ได้อุ้มเมธานขึ้นถาม

เชื่อสิ หน้าที่หัวหน้าห้องอะไรนี่มันไม่ดีสักนิด มีแต่เหนื่อยกับเหนื่อย ถ้าเป็นไปได้ผมไม่อยากรับหน้าที่นี้สักนิด

"ไม่ได้"

ดูเหมือนองค์ฟีเรียลจะไม่มอบทางเลือกให้ผมเลย... ถ้ารู้ว่าชนะแล้วต้องเป็นหัวหน้าห้องผมยอมหนีออกมาจากเกมแล้วทิ้งเทรัลกับไอเรียไว้ยังจะดีเสียกว่า!

ให้ตายเถอะ...ผมยกมือเขกกบาลตัวเองที่บังอาจคิดอะไรอกุศลกับเพื่อน

"อีกเรื่องคือเธอต้องถูกทำโทษที่ปล่อยให้แกรนเดลทำเกินไป" ฟีเรียลหันมาพร้อมดันแว่นโมโนเคิล "จากนี้ 1 เดือนเธอต้องคอยทำงานตามที่ฉันสั่ง"

"หนึ่งเดือน..." ผมพึมพำ

"ไปนั่งที่ได้" 

เมื่อโดนไล่ผมก็เดินกลับไปนั่งที่เดิมด้วยความรู้สึกว่างเปล่า ไอเรียและเทรัลที่นั่งอยู่ก่อนแล้วมองผมยิ้มๆ

"ยินดีด้วยพวก!" เทรัลตบบ่าผมอย่างแรงครั้งหนึ่งจนเมธานขู่แฮ่

"ยะ... ยินดีด้วยนะ" ไอเรียกลับมาขี้อายแล้ว แต่เห็นได้ชัดว่าเธอกล้าพูดกับผมมากขึ้น

"ยินดีอะไรเล่า..."ผมโอดครวญเสียงเบาพร้อมวางเมธานลงบนตัก มุมปากตกลงอย่างไม่ชอบใจนัก ทีนี้ผมคงต้องเตรียมตัวรับงานหนักอีกยาว

"เอาน่า เป็นหัวหน้าห้องก็ใช่ว่าจะมีแต่งานสักหน่อย" เทรัลยิ้มเผล่ให้ผมเป็นการปลอบใจ ทว่าก็ไม่ได้ช่วยให้ผมรู้สึกดีขึ้นสักนิด

"อะไรล่ะ" ผมไม่เห็นว่าจะมีตรงไหนที่ดูน่าสนุกเลย

"ก็... คอยดูเอาเองแล้วกัน" 

"นายคิดไม่ออกสินะ" ผมกลอกตาใส่อีกฝ่ายก่อนจะหันไปสนใจร่างสูงของฟีเรียลซึ่งกำลังจรดช็อกลงบนกระดาน

"แหะๆ" อีกฝ่ายยกมือเกาหัวแก้เก้อทันที

หลังจากนั้นเราก็ฟังฟีเรียลอธิบายเกี่ยวกับเกณฑ์คะแนนต่างๆ รวมทั้งกิจกรรมที่จะเกิดในอนาคตเพื่อให้เราเตรียมตัวให้พร้อม

สารภาพเลยว่าซิลเลเลียเป็นรร.ที่กิจกรรมเยอะจนนึกแล้วปวดสังขาร กว่าจะพูดจบก็กินเวลาเกือบบ่ายสองโมง

--------------------
ลาก่อยตัวประกอบคุง #ผิด
ไรท์สารภาพว่าไรท์แต่งไม่ทัน เพราะงั้นถึงอัพได้ทีละครึ่งของปกติแบบนี้ ;;w;; //ขอโทษทุกคนจริงๆ ;w;
ปล.อัพครบแล้วน้าาาา เดี๋ยงมาแก้ย่อหน้าพรุ่งนี้


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

450 ความคิดเห็น

  1. #371 :: Mosifer :: (@hellkid) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 18:30
    อ่านถึงฉากเดลลินเปิดหลังคอแล้วหวั่นไหวค่ะ นึกภาพตามละเซะซี่ละเกินนน อยากจะก้มไปดู--- แค่กๆๆๆ
    #371
    1
    • #371-1 KisegiJi (@kidochigi) (จากตอนที่ 21)
      5 ธันวาคม 2559 / 04:46
      อุ้ปส์! แหม ถ้าจะทำอะไรเดลระวังเมธานด้วยนะคะ #ผิด
      #371-1
  2. #249 เมิ่งเมิ่ง (@lee-nin) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 20:45
    รอต่อค่าาาา
    #249
    1
    • #249-1 KisegiJi (@kidochigi) (จากตอนที่ 21)
      19 พฤศจิกายน 2559 / 22:53
      รอค่ะรอ~
      #249-1
  3. #248 คิสึกิ (@gam20122541) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 16:57
    มาต่อเร็วๆน้าาา
    #248
    1
    • #248-1 KisegiJi (@kidochigi) (จากตอนที่ 21)
      19 พฤศจิกายน 2559 / 22:53
      มาต่อแล้วจ้าาา
      #248-1
  4. #247 MoePuncH (@kuronekokuroneko) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 06:50
    บาย~~คุณตัวประกอบ5555
    #247
    1
    • #247-1 KisegiJi (@kidochigi) (จากตอนที่ 21)
      19 พฤศจิกายน 2559 / 16:32
      ลาก่อยยย ฟฟฟฟฟ
      #247-1
  5. #246 Kronos-Hades (@Kronos-Hades) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 06:37
    เป้นกำลังใจให้ค่ะสู้ๆ
    #246
    1
    • #246-1 KisegiJi (@kidochigi) (จากตอนที่ 21)
      19 พฤศจิกายน 2559 / 16:32
      ขอบคุณฮะ
      #246-1
  6. #245 MoMosai (@kemchaya) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 00:08
    อีก25%เท่านั้นค่ะไรท์!!! สู้ตายเพื่อนักอ่านที่น่าลัก(?)0^0/สบัดเสื่อแล้วปูต่อ
    #245
    1
    • #245-1 KisegiJi (@kidochigi) (จากตอนที่ 21)
      19 พฤศจิกายน 2559 / 16:32
      ไฟว์ติ้งงงง!
      #245-1
  7. #244 PND.KK. (@-SO-REAL_TIME) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 23:28
    รอจนได้อ่าน///ตออต่อปายย
    #244
    1
    • #244-1 KisegiJi (@kidochigi) (จากตอนที่ 21)
      19 พฤศจิกายน 2559 / 16:32
      รอต่อปายยย
      #244-1
  8. #243 วลัยพร แสงคำ (@walaisaeng) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 23:23
    ขอบคุณค่ะ เดลงานเข้าอีกแล้ว 555
    #243
    1
    • #243-1 KisegiJi (@kidochigi) (จากตอนที่ 21)
      19 พฤศจิกายน 2559 / 16:31
      งานเข้าตลอด เหอะๆ orz
      #243-1
  9. #240 HUNTER-LAW1 (@HUNTER-LAW1) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 16:50
    มาต่ออีกน่ะอยากรู้แล้วว่าภาระกิจอะไร
    #240
    1
    • #240-1 KisegiJi (@kidochigi) (จากตอนที่ 21)
      18 พฤศจิกายน 2559 / 22:31
      มาต่อละน้าา//ขอโทษที่อัพช้าจ้า
      #240-1
  10. #239 MoePuncH (@kuronekokuroneko) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 06:18
    มาเเล้ว~~ เย้!!!
    #239
    1
    • #239-1 KisegiJi (@kidochigi) (จากตอนที่ 21)
      18 พฤศจิกายน 2559 / 22:31
      เย้! owo
      #239-1
  11. #238 คิสึกิ (@gam20122541) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2559 / 23:42
    มาต่อเร็วๆนะคะ
    #238
    1
    • #238-1 KisegiJi (@kidochigi) (จากตอนที่ 21)
      18 พฤศจิกายน 2559 / 22:33
      มาแล้วค่าาา
      #238-1
  12. #237 mangpor43 (@por2543) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2559 / 23:37
    สนุกค่าาาา
    #237
    1
    • #237-1 KisegiJi (@kidochigi) (จากตอนที่ 21)
      18 พฤศจิกายน 2559 / 22:33
      ขอบคุณค่าาา
      #237-1
  13. #236 MoMosai (@kemchaya) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2559 / 22:40
    น่านไงเรามีความรู้สึกแปลกๆบางอย่าง พอเปิดเด็กดีขึ้นมานั้นแหละรู้เลย ไรท์อัพนิยาย/ รออีก 50% ค่ะ ^ ^
    #236
    1
    • #236-1 KisegiJi (@kidochigi) (จากตอนที่ 21)
      18 พฤศจิกายน 2559 / 22:32
      เราสื่อใจถึงกันได้นะคะเนี่ย
      #236-1
  14. #235 PND.KK. (@-SO-REAL_TIME) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2559 / 22:33
    น้อยไปอ่าาา ยาวๆสิไรต์(รอแล้วรอเล่า คิดว่าไรต์จะอัพดึก...)
    #235
    1
    • #235-1 KisegiJi (@kidochigi) (จากตอนที่ 21)
      18 พฤศจิกายน 2559 / 22:32
      ง่าาาไรท์ขอโตดดด จะพยายามปั่นให้ทันนะ qwq
      #235-1
  15. #234 วลัยพร แสงคำ (@walaisaeng) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2559 / 09:38
    สนุกมากค่าเอาอีกๆ
    #234
    1
    • #234-1 KisegiJi (@kidochigi) (จากตอนที่ 21)
      17 พฤศจิกายน 2559 / 21:42
      มาต่อแล้วน้าา
      #234-1
  16. #233 คิสึกิ (@gam20122541) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2559 / 07:50
    มาต่อเร็วๆน้าาา
    #233
    1
    • #233-1 KisegiJi (@kidochigi) (จากตอนที่ 21)
      17 พฤศจิกายน 2559 / 07:57
      โอเคจ้าา
      #233-1
  17. #232 ZymnosX the traveler (@ZymnosX) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2559 / 06:43
    ตอนท้ายๆไรต์เขียนผิดจากเทรัลเป็นเมทัลนะคะ;-;
    #232
    1
    • #232-1 KisegiJi (@kidochigi) (จากตอนที่ 21)
      17 พฤศจิกายน 2559 / 07:57
      ขอบคุจ้าา แก้แล้วน้ออ <3
      #232-1
  18. #231 Kronos-Hades (@Kronos-Hades) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2559 / 06:08
    เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #231
    1
    • #231-1 KisegiJi (@kidochigi) (จากตอนที่ 21)
      17 พฤศจิกายน 2559 / 07:58
      ขอบคุณค่ะ
      #231-1
  19. #230 MoePuncH (@kuronekokuroneko) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 22:49
    ขอบคุณค่า~~~~
    #230
    1
    • #230-1 KisegiJi (@kidochigi) (จากตอนที่ 21)
      17 พฤศจิกายน 2559 / 07:58
      ยินดีจ้าาา
      #230-1
  20. #229 Silver Fish (@rilima1711) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 22:35
    แค่ได้อ่านก็โอเคแล้ว~
    #229
    1
    • #229-1 KisegiJi (@kidochigi) (จากตอนที่ 21)
      17 พฤศจิกายน 2559 / 07:58
      ขอบคุณน้าา <3
      #229-1
  21. #228 Writsnooker (@Writsnooker) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 22:32
    มีความค้างงงง
    #228
    1
    • #228-1 KisegiJi (@kidochigi) (จากตอนที่ 21)
      17 พฤศจิกายน 2559 / 07:59
      รอต่อไป หุหุ
      #228-1