Adensia of Magician พรแห่งเวทย์ทั้ง 7 ภาค ผู้มาเยือนจากซานน์ดีน

ตอนที่ 18 : Chapter 16 : กรุณาอย่าเอาเรื่องกับคนที่จำอะไรไม่ได้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 612
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    10 พ.ย. 59


Chapter 16 : กรุณาอย่าเอาเรื่องกับคนที่จำอะไรไม่ได้

"จะว่าไปนะพี่ ใครที่เป็นคนทำลายมิติเสียย่อยยับขนาดนั้น แถมยังทำเอาหอประชุมเละอีก ทำให้ฉันต้องมาวิ่งวุ่นช่วยงานผอ.ยิ่งกว่าบุคลากรโรงเรียนแบบนี้เนี่ย" ลาเนียถามเสียงขึ้นจมูกขณะตักสเต็กฝีมือผมเข้าปาก

เวเจนิสฟังคำถามปนคำบ่นของน้องสาวก็ยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วส่งสายตามาทางผมอย่างแฝงนัย ชายหนุ่มชี้มาที่ผมซึ่งกำลังเก็บกวาดเครื่องครัว ผมเห็นแบบนั้นก็ถลึงตาใส่อีกฝ่ายทันที

"ตลกน่าพี่!" ลาเนียหัวเราะลั่นอย่างไร้ความเป็นกุลสตรีที่ดี เธอมองผมแล้วหันกลับไปมองเวเจนิสที่ไม่มีท่าทางว่าล้อเล่นก็นิ่งค้างไป "เอาจริงอ่ะ..."

"ฉันไม่ยักจำได้ว่าเคยทำอะไรแบบนั้น" ผมไหวไหล่แต่ก็อดจ้องเจ้าคนผมสีน้ำเงินอย่างคาดโทษไม่ได้

อย่าเที่ยวบอกใครสิว่าฉันเป็นคนทำ!

"ผมมีหลักฐานนะครับ" เวเจนิสฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ยิ่งกว่าเดินแล้วล้วงกระเป๋าเสื้อคลุมหยิบเอาอัญมณี สีดำคุ้นตามาให้เห็นแก่สายตา

"หือ..." ผมมองสิ่งที่อยู่ในมือเวเจนิสแล้วเดินมานั่งเก้าอี้ข้างๆ ลาเนีย

เวเจนิสพึมพำเวทย์ก่อนอัญมณีจะเปล่งแสงออกเป็นภาพเคลื่อนไหวของเหตุการณ์ในโถงสีดำสนิทที่ผมเคยอยู่

ภาพฉายส่วนที่ผมกำลังโดนเท้าของชายผมทองเหยียบบนหน้าอก ผมแทบยกมือเช็ดน้ำตาอย่างอนาถใจกับสภาพน่าสมเพชของตัวเอง

ยังไม่ทันได้ชื่นชมความพ่ายแพ้ของตัวเองต่อ ภาพก็ฉายให้เห็นริมฝีปากของผมที่ขยับขึ้นลงพึมพำบางอย่างอยู่คนเดียวด้วยดวงตาดูไร้สติ

วงเวทย์สีแดงถูกวาดอย่างรวดเร็วจนน่ากลัวโดยมีผมเป็นศูนย์กลาง ชายผมทองที่เหยียบหน้าอกผมอยู่มีท่าทางฉงนจนต่อมาก็กลายเป็นตื่นตระหนก

กว่าจะรู้สึกตัวทุกอย่างก็สายไปแล้ว พายุเพลิงกลืนกินสิ่งรอบตัวไปหมด ผมมองภาพชายผมทองสลายกลายเป็นจุลในพริบตาก็แอบสะใจลึกๆ

จากนั้นผมก็เห็นหมาป่าตัวใหญ่เดินฝ่าพายุเข้ามาหาผม ...เมธาน

เจ้าหมาร้องคำรามลั่นเมื่อเห็นสภาพผม ยังไม่ทันเห็นอะไรอีกแสงสว่างเจิดจ้าก็กลืนกินทัศนวิสัยทั้งหมด หลังก็นั้นก็ พรึบ! มืดตื๋อ

เวเจนิสเก็บอัญมณีกลับเข้ากระเป๋าแล้วยิ้มให้ผมที่ถูกหลักฐานมัดตัวจนไม่กล้าขยับตัว ได้ยินเสียงลาเนียกัดฟันอย่างหงุดหงิดอยู่ข้างๆ แล้วเสียวสันหลังวาบ

ให้ตายเถอะ! หมอนี่ดันทำการบ้านมาเสียดีแบบนี้ผมจะดิ้นอย่างไรหลุด!

"...นาย!! ทำอะไรรู้จักคิดบ้างสิยะ รู้มั้ยคนเขาเดือดร้อนแค่ไหน!" ลาเนียหันหน้ามาโวยวายกับผมอย่างไม่ไว้หน้า ไอ้ตัวผมก็ไม่อยากจะต่อปากต่อคำกับผู้หญิงจึงได้แต่ก้มหน้ารับแต่โดยดีเรียกเสียงหัวเราะอย่างพอใจจากเวเจนิสได้เยี่ยมยอด ผมทนไม่ไหวก็หันไปมองค้อนวงโตใส่เวเจนิสอย่างเอาเรื่อง "รู้มั้ยฉันต้องไปติดต่อทั้งฝ่ายการเงินทั้งฝ่ายทรัพยากร บลาๆๆ เพื่อเคลียร์เรื่องหอประชุมภายในหนึ่งสัปดาห์ แถมยังต้องไปดูแลพวกเด็กใหม่เฮงซวยพวกนั้นเพราะการคัดเลือกถูกยกเลิกเลยไม่ทันมีหัวหน้าหอ! ฮึ่ม! ถ้าไม่ใช่ว่าต้องขอการสนับสนุนจะไอ้คุณผอ.ล่ะก็ฉันคงไม่ต้องมาทำงานเยอะแบบนี้ในรอบร้อยปีหรอก! -อุ้ย..."

ดูเหมือนสาวเจ้าจะหลุดปากเรื่องอายุตัวเองออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจสินะ...

"เรื่องนั้นฉันขอโทษแล้วกัน แต่ถึงยังไงฉันก็จำเรื่องที่เห็นเมื่อกี้ไม่ได้อยู่ดี" ผมพูดแล้วทำเป็นไม่ได้ยินเรื่องอายุเจ้าหล่อน "ว่าแต่ขอการสนับสนุนที่เธอพูดถึงคืออะไร"

"อย่างที่บอกไปครับว่าผมอายุก็ขนาดนี้แล้ว การจะเข้ามาอยู่ในสังคมของมนุษย์เหมือนเดิมได้จึงต้องใช้ข้อมูลเอกสารปลอม เปลี่ยนแปลงข้อมูลเผ่าพันธ์เพื่อไม่ให้ถูกสงสัยเรื่องอายุ เราเลยต้องพึ่งเส้นสายของมิสเตอร์ซิลเวอร์" เวเจนิสอธิบายหลังจากเลิกหัวเราะอย่างเอาเป็นเอาตาย

มาถึงตรงนี้ผมก็อดสงสัยอีกไม่ได้ว่าทำไมสองพี่น้องถึงอยู่ได้เป็นพันๆ ปีแบบนี้...

"อ๊ะ... นายรู้เรื่องอายุพวกเราด้วยนี่นะ" ลาเนียหันมามองผมแล้วพยักหน้า อารมณ์กลับมาดีเหมือนเดิม

ปกติผู้หญิงอารมณ์แปรปรวนขนาดนี้เชียวเหรอ!?

"ฮ่าๆ จะว่าไปผมแอบเห็นข้อมูลคุณแล้วนะครับ มิสเตอร์ซิลเวอร์เขียนว่าคุณเป็นลูกเขาไปแล้วล่ะครับ"

"เขาก็เรียกฉันเป็นลูกชายๆ ไม่ยอมถามความเห็นอยู่แล้วล่ะนะ" ผมทำหน้าเบื่อหน่ายออกมา

"ที่จริงคือมิสเตอร์ซิลเวอร์เขาก็ใส่ข้อมูลพวกผมเป็นลูกเขาเหมือนกันน่ะสิครับ" เวเจนิสยิ้มเจื่อนส่วนลาเนียก็ร่วมขบวนทำหน้าเบื่อหน่ายกับผมด้วย

ให้ตาย! เทพทั้งหลายอยากมีลูกกันขนาดนี้เชียวเรอะ!

"ถ้าอย่างนั้นฉันก็โดนยัดเข้าสำมโนครัวกับพวกนายด้วยน่ะสิ..." ผมพึมพำออกมาอย่างว่างเปล่ากับสถานะ 'ลูกผอ.' ที่ได้มาอย่างงงๆ

"คุณเป็นน้องเล็กของพวกเราไปเรียบร้อยแล้วล่ะครับ" เวเจนิสพอเห็นสีหน้าผมก็พูดต่ออย่างสบายอกสบายใจ

"สวัสดีน้องชาย" ลาเนียได้ทีก็ร่วมมือกับพี่ชายอย่างนึกสนุก

ผมล่ะอยากตอบกลับไปจริงๆ ว่าอย่าเรียกน้องชายเลย... ผมล่ะไม่กล้าเรียกพวกเขาพี่ชายพี่สาวกลับไปหรอก แค่อายุก็ทิ้งห่างบรรพบุรุษผมไปไกลแล้ว!

แต่ไม่เอาดีกว่า เพื่อสุขภาพหูที่ดี...

หลังจากนั้นพวกเราก็คุยอะไรกันเล่นไปเรื่อยอย่างไร้สาระสุดขีด ผมเดินไปเก็บจานจากทั้งสองมาล้างจนเรียบร้อยจึงหันไปไล่เหล่าพี่ชายพี่สาวปลอมๆ ไปทำงาน ส่วนตัวเองก็กลับไปหาอะไรอ่านในห้องสมุดต่อ

ขณะที่กำลังเดินไปห้องสมุดผมก็นึกถึงเมธานขึ้นมาได้ ไม่รู้ว่าตอนนี้เจ้าหมาจะยังหลับอยู่ในห้องหรือเปล่า ถ้าตื่นผมคงต้องหาน้ำมะนาวมาเตรียมไว้สำหรับการอ่านนิทานให้เมธานฟังต่อ เพราะหนังสือเล่มนั้นโคตรหนา มีแววว่าถ้าอ่านต่อไปแบบนี้เสียงผมคงแหบแน่นอน

คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยตลอดทางไปห้องสมุด สุดท้ายพอมาถึงไม่เห็นว่ามีใครอยู่ก็แอบถอนหายใจกับความเงียบ

ผมเดินไปนั่งบนเก้าอี้แล้วมองท้องฟ้าสีส้มของยามเย็น ชื่นชมทัศนียภาพไม่นานก็หันมาสนใจนิตยสารเล่มหนึ่งต่อ

เรื่องเกี่ยวกับเอเดนเซียมีเยอะจนผมขี้เกียจจะอธิบาย แต่ที่พอจะเกี่ยวข้องกับที่ที่ผมอยู่ก็น่าสนใจไม่น้อย นี่เป็นข้อมูลที่ผมอ่านมาจากนิตยสารพิลึกที่ขุดเจอบนชั้นหนังสือประวัติศาสตร์

ซิลเลเลียเป็นโรงเรียนฝึกจอมเวทย์ชื่อดังมากจริงอย่างที่เวเจนิสเคยบอก ตั้งอยู่ทางเหนือของทวีปโพรอา อยู่ในเมืองทิสเซน่าที่สร้างขึ้นมาทีหลัง (แน่นอนว่ารร.ของเทพเงาแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นมาก่อน)

เนื่องด้วยการศึกษาที่พิเศษกว่าที่อื่นคือเน้นฝึกการใช้เวทย์เป็นหลัก จึงทำให้ได้รับการสนับสนุนจากทางศาสนจักรซึ่งเหมือนแกนอำนาจของทวีป เป็นสาเหตุให้โรงเรียนแห่งนี้เป็นที่รู้จักและไต่อันดับขึ้นมาบนจุดสูงในเวลาไม่นาน จนกระทั่งเกิดเมืองล้อมรอบเขตรร.ที่เมื่อก่อนมีแต่ป่าและป่า

ว่าด้วยซิลเลเลียนั้นมีพื้นที่จำนวนมากกก(ก ไก่ล้านตัว) จะเข้าเรียนที่นี่นร.จะต้องมีความสามารถมากพอที่จะไม่กล้ามเนื้ออักเสบขณะเดินข้ามตึกเรียนและส่วนจัดกิจกรรมซึ่งอยู่ห่างกันหลายกิโลเมตรโดยที่ไม่เข้าคลาสสาย (ผมตายแน่...)

นอกจากนี้ยังมีเรื่องไร้สาระน่าขำเหมือนนิตายสารรร.ทั่วไป อย่างดาวเด่นประจำหอผู้ใช้พรต่างๆ นั่นทำให้ผมรู้สึกว่าอย่างน้อยเอเดนเซียก็มีมุมที่คนปกติอย่างผมจะพออยู่ได้บ้าง

นิตยสารนี่ถูกพิมพ์ขึ้นมาตั้งแต่ปีที่แล้ว ทำให้เรื่องบางเรื่องอาจเก่าอยู่บ้าง อย่างเช่นที่ผมเปรยไว้ก่อนหน้านี้

ดาวเด่นประจำหอผู้ใช้พร... ผมเหงื่อตกเมื่อเห็นภาพของเวเจนิสยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างมีเสน่ห์ในหนังสือ แถมด้านล่างยังบรรยายเสียหลอกลวงว่า

'ดาวเด่นประจำหอปี 1 เปี่ยมทั้งความสามารถและหน้าตา ผู้ใช้พรแห่งเวเจนิส ฟรีเวนท์! ใจดี เป็นสุภาพบุรุษ!'

ผมมองสองประโยคด้านหลังแล้วอยากจะขว้างนิตยสารทิ้งให้ทันรู้แล้วรู้รอด ถึงจะรู้ว่าหมอนั่นหล่อจริงแต่ไอ้ใจดี สุภาพบุรุษนั่นอะไร! หลอกลวงผู้บริโภคชัดๆ!

ผมกัดฟันเลื่อนสายตาลงมาผ่านชื่อผู้ใช้พรคนต่างๆ จนมาสะดุดตาเข้ากับอีกใบหน้าที่คุ้นตาไม่แพ้กัน

'ดาวเด่นประจำหอปี 1 ฟินิกซ์ผู้งดงามและเป็นอมตะ แต่กลับอ่อนโยนและสงบพอๆ กับสายน้ำ ผู้ใช้พรแห่งไฟ ลาเนีย ฟรีเวนท์!'

ผมโยนนิตยสารลงพื้นข้างๆ ทันทีด้วยความรับไม่ได้กับการหลอกลวงผู้บริโภคอย่างไม่น่าให้อภัย แต่สุดท้ายผมก็ก้มลงไปหยิบนิตยสารขึ้นมาอีกครั้งอย่างจนใจ เปิดข้ามหัวข้อดาวเด่นบ้าบอไปอย่างไม่อยากจะเชื่อถือมาหยุดที่หัวข้อ 7 สิ่งลี้ลับของโรงเรียน

ผมเลิกคิ้วแล้วเปิดต่อไปที่ข้อที่หนึ่ง พอเห็นชื่อหัวข้อผมก็เผลอหลุดขำออกมาอย่างช่วยไม่ได้

ผู้อำนวยการโรงเรียนกลายเป็นสิ่งลี้ลับได้ด้วยเหรอ!?

มีข้อความเขียนอธิบายเกี่ยวกับเหตุผลว่า ผู้อำนวยการรร.ซิลเลเลียเป็นบุคคลลึกลับที่จะปรากฏตัวแค่ในงานที่จำเป็นเท่านั้น แล้วยังเรื่องที่ตั้งแต่ก่อตั้งรร.มาก็ไม่มีข่าวการเปลี่ยนผู้อำนวยการเลยสักครั้งทั้งที่ข้อมูลเขียนเอาไว้ว่าเขาเป็นมนุษย์ และหากใครเข้าไปในคฤหาสน์ของผอ.อย่างไม่ได้รับอนุญาตจะไม่ได้ออกมาอีกเลย

ผมยิ้มเจื่อนกับความสะเพร่าของซิลเลียนที่ดันทำข้อมูลปลอมว่าตัวเองเป็นมนุษย์ทั้งที่รร.นี้ก็ก่อตั้งมาเกือบหนึ่งร้อยปีแล้ว

ข้อสองเกี่ยวกับฝาแฝดภูตเงาริน่าและวิน่า

มีคำอธิบายดังนี้ 

'เด็กฝาแฝดที่จะมาชวนคุณเล่นเกมถ้าคุณทำตัวนิสัยเสีย หากแพ้ก็จะไม่มีใครเห็นคุณอีกเลย'

...ข้ามสองคนนี้ไปเถอะ ผมไม่กล้าวิจารณ์เพราะมันอาจเป็นเรื่องจริง ฮ่าๆ...

ส่วนเรื่องที่เหลือก็ยังไม่มีอะไรน่าสนใจนักจึงเปิดข้ามไป พอมาถึงหัวข้อสุดท้ายผมก็ต้องขมวดคิ้ว

"บททดสอบผู้กล้าสู่รั้วซิลเลเลียประจำปี?" ผมอ่านชื่อหัวข้อเด่นหราก่อนจะอ่านรายละเอียด ที่แท้ก็เกี่ยวกับข้อสอบเข้าประจำปี ผมยิ้มพอใจ ในที่สุดก็ได้ไขข้อข้องใจเรื่องกิตติศักดิ์ข้อสอบเข้าของซิลเลียนเสียที

'สำหรับปีนี้ก็หินยิ่งกว่าหินอีกเช่นเคย คงไม่ต้องบอกกันมากเพราะเราๆ ทั้งหลายที่มีโอกาสได้อ่านนิตยสารเล่มนี้ก็เคยผ่านกันมาทั้งนั้น บรื๋อออ! คิดแล้วก็คงขนลุกไปตามๆ กัน เพราะส่วนของปีก่อนก็หนาวพอแล้ว ปีนี้ยิ่งกว่าจะขนาดไหน เรามาดูกันครับ!!

อย่างที่รู้กันว่าการสอบเข้าจะแบ่งออกเป็นสามด่าน ทั้งด่านเปิดผ่าน ด่านคัดกรอง และด่านเบียดตก

แน่นอนว่าด่านเปิดผ่านก็ยังเป็นแมวหยอกหนู เหมือนเดิม หัวข้อปีนี้คือ เรน่าทิสแห่งสายหมอก

กติกาง่ายแสนง่ายคือทุกคนต้องฝ่าเขาวงกตหมอกแห่งภูตเงาเรน่าทิสมาให้ได้ในเวลา 3 วัน โดยจะมีอุปสรรคน่ารักๆ ต่างๆ นานาคอยต้อนรับทุกๆ ฝีก้าว (19,637/25,476)

ด่านต่อไปคือด่านคัดกรอง หัวข้อปีนี้นับว่ายากยิ่งกว่าเคี้ยวหนังซาลาแมนเดอร์ (เดล:...) คือ ดันเจี้ยนแห่งลาจิส

กติกาคือต้องฝ่าดันเจียน 50 ชั้น! โดยต้องพกความรู้รอบตัวมาอย่างเต็มเปี่ยมเพื่อแก้ปริศนาของนักปราชน์ราจิสผู้มีชื่อเสียง! (2,613/19,637)

และด่านสุดท้ายสุดแสนจะน่ากลัว ด่านเบียดตก ชื่อก็บอกๆ อยู่แล้ว หึๆ หัวข้อคือ ดวงตาแห่งอาซาเรโต้

กติกา ผู้ที่ผ่านมาถึงรอบนี้ต้องเข้าไปในมิติของภูตประจำรร.ริน่าและวิน่าเพื่อตามหาชิ้นส่วนดวงตาแห่งอาซาเรโต้ให้ครบห้าส่วน โดยจะมีอุปสรรคคือจิตใจของผู้เข้าสอบเอง ต้องฝ่าด่านคนที่ทั้งรักและเกลียดมาให้ได้ โดยพวกเขาพร้อมจะลงมือฆ่าผู้เข้าสอบทุกเมื่อ! (634/2,613)

แหม! จากผู้เข้าสอบปีนี้กว่าสองหมื่นคนสุดท้ายก็เหลือแค่หกร้อยกว่าคน ช่างเป็นบททดสอบอันน่าหวาดกลัวเช่นเดิมจริงๆ!'

ผมอ่านถึงตรงนี้ก็ถึงกับพูดไม่ออก แม้ผู้เขียนบรรยายจะไร้ความสามารถในการอธิบายจนมองไม่เห็นความน่ากลัวของแต่ละด่าน ทว่าตัวเลขที่ลดลงอย่างมหาศาลของผู้สอบไม่ผ่านกลับเป็นเครื่องยืนยันที่น่ากลัวที่สุด

ผมมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้งก็พบว่าตอนนี้มืดแล้ว ยังไม่ทันจะหยิบหนังสือเล่มต่อไปมาอ่านก็ถูกขัดจังหวะเสียก่อน

"ว่าอย่างไรครับ ตกลงจะให้ผมสอนมั้ย" เวเจนิสยืนพิงผนังอยู่ด้านหลังเก้าอี้ผมตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบ ชายหนุ่มกอดอกแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างเคยชิน

"สอนสิ ว่าแต่นายเสร็จงานแล้วเหรอ" ผมพูดพร้อมเรียงหนังสือในมือไปชิดขอบหน้าต่างเช่นเคย พออ่านนิตยสารไร้สาระเล่มนั้นผมก็รู้สึกฮึดขึ้นมาแปลกๆ

"ปกติผมก็ไม่ได้ยุ่งขนาดนั้นหรอกครับ ถึงจะเป็นหัวหน้าหอแต่งานหลักๆ ส่วนใหญ่ก็ได้มาจากผอ.นั่นแหละครับ" เวเจนิสตอบแล้วหันหลังเดินนำไปที่ประตูเมื่อเห็นผมลุกขึ้นเก็บเก้าอี้แล้ว

"พูดถึงงานของซิลเลียนที่นี่ไม่มีรองผอ.หรือไง ทำไมนักเรียนอย่างนายถึงต้องเป็นคนทำ" ผมถามขึ้นอีกครั้งขณะกำลังเดินตามเวเจนิสอย่างไม่รู้ที่หมาย

"ก็มีอยู่หรอกครับ แต่พอดีออกไปทำธุระเลยไม่อยู่น่ะครับ" เวเจนิสไหวไหล่

"อ๋อ" ผมตอบสั้นๆ แบบขอไปที แล้วย่างก้าวตามชายผู้สวมเสื้อคลุมสีเทาเป็นกิจลักษณะไปติดๆ

เวเจนิสพาผมเดินออกจากคฤหาสน์ลงจากเนินเขาแล้วจึงเดินตามทางเดินหินคุ้นตาเข้าสู่เขตหอพักนักเรียน

ผมลากขาตามเจ้าของผมสีน้ำเงินไปที่ด้านหน้าอาคารยาวสูงห้าชั้น ตัวอาคารมีสีทองจางๆ และมีหน้าต่างจำนวนมากเรียงรายอยู่สงยงาม เวเจนิสพาผมเดินเข้าด้านในทางประตูด้านหน้าที่เป็นหนึ่งในบานประตูทางเข้าทั้งสามจุด

"ที่นี่คือหอผู้ใช้พรแห่งแสงครับ" เวเจนิสผลักประตูบานคู่เข้าไปด้านในอย่างเคยชิน เมื่อประตูเกิดออกก็พบโถงทางเดินที่มีห้องต่างๆ อยู่ด้านข้าง คนที่นี่สวมชุดสบายๆ เดินไปมาพอเห็นเวเจนิสก็หันมาค้อมหัวทักทายแสดงความนอบน้อมเป็บแถบๆ เวเจนิสเพียงพยักหน้าและพาผมเดินต่อไป "ชั้นหนึ่งจะเป็นส่วนนันทนาการต่างๆ อย่างห้องสมุด โรงอาหารอะไรประมาณนั้นน่ะครับ ช่วงนี้วันหยุด โดยปกติเราก็จะมาขลุกกันอยู่ที่ห้องสมุดตามประสาผู้ใช้พรแห่งแสงล่ะครับ"

เวเจนิสเดินนำไปก็อธิบายไปราวกับไกด์ทัวร์

"รุ่นพี่เวเจนิสนี่นา!"

"อ่า...ขอบคุณท่านเลนินที่ประธานพรแห่งแสงให้ลูกมาเจอเขา~!"

"คนข้างหลังนั้นใครอ่ะ หล่อมาก! อาหารตาอาหารใจทั้งนั้น!"

เสียงซุบซิบและเสียงกรี๊ดในคอของผู้หญิงที่เดินผ่านไปมาดังเข้าหูผมอย่างไม่ได้ตั้งใจ เมื่อหันไปมองหลังเวเจนิส ชายหนุ่มผมน้ำเงินก็ตอบกลับมาราวกับรับรู้ว่าผมคิดอะไรอยู่

"ฮ่าๆๆ คงเป็นนักเรียนปีหนึ่งที่เข้ามาใหม่น่ะครับ"

"แค่ปีหนึ่งเหรอ" ผมถามเล่นๆ ออกไป

"เปล่าครับ บางทีปีสองหรือปีสามก็ชอบลวนลามผมทางคำพูดบ่อยๆ" เวเจนิสพูดราวกับเรื่องนี้เป็นเรื่องสามัญธรรมดา เขายักไหล่แล้วพูดต่อ "น่าเศร้าที่ผมหูดีไปได้ยินเสียงพวกเธอซุบซิบอยู่เรื่อย"

"ท่าจะลำบากนะ" ผมมองแผ่นหลังของเวเจนิสอย่างเห็นอกเห็นใจ

"ไม่ต้องห่วงครับ ด้วยหน้าตาคุณตอนนี้คุณจะได้สัมผัสประสบการณ์แบบผมแน่นอน" เจ้าของเสื้อคลุมสีเทาพูดด้วยน้ำเสียงยินดีเป็นที่สุด

ผมคิ้วกระตุกทันทีเมื่อนึกใบหน้าตัวเองตอนนี้ขึ้นมาได้

"ฉันไม่อยากได้เลยว่ะ" แค่ฟังคำพูดราวกับเสือจะขย่ำคอกระต่ายของสาวๆ รายทางผมก็รู้สึกถึงลมหนาวที่พัดมาอย่างหน้าหวาดหวั่นเสียแล้ว

"หึๆ ระวังจะโดนพวกเธอฉุดเอาล่ะครับ" เวเจนิสไม่สนใจคำผมแต่เอ่ยเตือนอย่างสนุกสนาน

"..." การที่ผู้ชายโดนผู้หญิงฉุดนี่คงไม่เลวร้ายขนาดนั้นหรอกกระมัง... "สรุปเราจะไปไหนเนี่ย"

ผมเดินตามเวเจนิสมาตั้งนานก็ตัดสินใจถามออกไปในที่สุด เราเดินผ่านห้องต่างๆ มากมายจนมาถึงบันได ชายหนุ่มผมน้ำเงินพาผมเดินลงบันไดไปที่ชั้นใต้ดินซึ่งมาคนหลายคนเดินขึ้นเดินลงอยู่ไม่น้อย

"สถานที่ฝึกครับ" เวเจนิสตอบอะไรที่เราก็รู้อยู่แล้วออกมาโดยต้องพยักหน้าให้คนที่ค้อมศีรษะให้เป็นระยะๆ จนผมกลัวว่าเขาจะคอเคล็ด

"ด้านล่างนี่น่ะหรือ"

"ครับ"

เมื่อเดินผ่านบันไดลงมาจนสุดผมก็ได้เห็นพื้นที่จำนวนมาถูกแบ่งออกเป็นห้องๆ โดยแต่ละห้องมีขนาดแค่เท่าห้องน้ำเท่านั้น หากไม่นับคนที่เดินออกมาและเข้ามาตามหลังเราที่นี่ก็เงียบมาก

"ประตูห้องพวกนี้เชื่อมต่อกับมิติสินะ" ผมถามออกไปเดาๆ เมื่อเวเจนิสได้ยินเขาก็หันหน้ากลับมามองผมพร้อมปรบมืออย่างชื่นชม

"ใช่แล้วครับ คุณนี่ฉลาดเหมือนที่ผมคิดไว้เลยนะครับเนี่ย" เวเจนิสยิ้มเจ้าเล่ห์ขณะพาผมเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์ซึ่งอยู่ข้างๆ บรรได

"สวัสดีค่ะหัวหน้าหอ" หญิงสาวที่นั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ลุกขึ้นยืนทันทีเมื่อเห็นเจ้าของเสื้อคลุมสีเงิน

"สวัสดีลินดา วันนี้ก็เรียบร้อยดีใช่มั้ย" เวเจนิสเอ่ยกับหญิงสาวพร้อมยิ้มหลอกลวงจนคนแถวๆ นี้แสบตา

"คะ- ค่ะ เรียบร้อยดีค่ะ" หญิงสาวเจ้าของผมสีฟ้าครามเกิดอาการติดอ่างทันที หญิงสาวก้มหน้างุดอย่างเขิลอายไปแล้ว

"ดีแล้วล่ะ" เวเจนิสหลุดยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาชั่วแวบแต่ก็ไม่พ้นสายตาผม

สรุปแล้วไอ้คนเขียนนิตยสารเล่มนั้นไม่ได้หลวกลวงแต่อย่างใด ไอ้คนที่หลอกลวงผู้บริโภคจริงๆ คือเจ้าตัวเองต่างหาก!

"ผมขอห้องหนึ่งด้วยนะครับ" เวเจนิสยิ้มโปรยเสน่ห์อีกครั้งจนสาวๆ ที่กำลังมองลมจับกับเป็นแถว ผมมองคุณหัวหน้าหอแสงอย่างไม่พอใจทันที

"ให้มันน้อยๆ หน่อยเถอะ!" ผมกระซิบเสียงแดกดันกับเจ้าคนน่าหมั่นไส้ที่เสแสร้งโปรยเสน่ห์ไปทั่ว

"ครับๆ หึๆ" เวเจนิสกระซิบตอบ

"เอ๋ วันนี้หัวหน้าจะฝึกด้วยเหรอคะ" ลินดาที่ตั้งหลักได้จากแสงชำระล้างขั้นสูงของเวเจนิสหันกลับไปเปิดลิ้นชักที่เรียงรายอยู่ด้านหลัง

"นิดหน่อยน่ะครับ" เวเจนิสตอบพร้อมรับกุญแจดอกหนึ่งมา

"นานๆ ทีจะเห็นนะคะเนี่ย หมายเลขห้อง L3 นะคะ ขอให้โชคดีค่ะ" ลินดายิ้มอย่างเขินอายก่อนจะหันไปรับแขกคนถัดไป

"นายนี่โปรยเสน่ห์ไปทั่วแบบนี้เป็นปกติเลยรึไงฟะ" ผมถามพร้อมหันไปมองเวเจนิสที่เดินอยู่ข้างๆ

"ภาพลักษณ์ที่ดีก็สำคัญนะครับ ยิ่งเป็นหัวหน้าหอแล้วด้วย" เวเจนิสพูดพร้อมโยนลูกกุญแจในมือเล่น

"น่าหมั่นไส้ชะมัด" ผมกรอกตามองบนใส่คนข้างๆ ทันที

"หึๆ"

เราเดินผ่านซอกซอยห้องต่างๆ มาจนถึงประตูที่มีป้ายติดไว้ว่า 'L3' เวเจนิสใช้กุญแจไขประตูก่อนที่จะก้าวนำเข้าไป

"ช่วยล็อกประตูด้วยนะครับ" เวเจนิสกำชับ เขาเดินฝ่าความมืดของห้องเข้าไปทันที

"อืม" ผมเดินตามเข้ามาแล้วหันกลับไปทำตามที่เจ้าของผมสีน้ำเงินบอก

"คิกๆ ท่านเดลลินนี่นา" เสียงอันคุ้นเคยของเด็กสองคนดังขึ้นข้างๆ หูจนผมสะดุ้ง พบว่าเด็กหญิงสองคนกำลังเกาะไหล่ผมคนละข้างด้วยใบหน้าตื่นเต้น

"ริน่า วิน่า" ผมเอ่ยชื่อทั้งสองหลังจากรวบรวมสติสตางค์กลับมาได้แล้ว "พวกเธอมาทำอะไรที่นี่ "

"ก็นี่มันมิติของพวกข้านี่นา พอรู้สึกว่าท่านเข้ามาก็เลยมาเล่นด้วยน่ะเจ้าค่ะ" ทั้งสองคนพูดขึ้นพร้อมกัน ผมที่ไม่รู้ว่าหูผีขึ้นขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรแทบยกมือขึ้นอุดหูเพราะทั้งสองพูดอยู่ใกล้ๆ หูผมนี่เอง

อา... ให้ตายเถอะ หูจะแตก...

"ผมถามอะไรหน่อยได้มั้ยครับ" เวเจนิสพูดขึ้นหลังจากที่โดนเมินไป เขายืนยิ้มเหมือนกำลังเห็นเรื่องสนุก พอผม ริน่าและวิน่าหันไปสนใจเจ้าตัวจึงถามต่ออย่างไม่สนใจว่าใครจะอนุญาตให้ถามมั้ย "ทำไมพวกคุณถึงชอบตามเกาะติดคุณเดลลินขนาดนี้ล่ะครับ"

"เอ๋... พวกข้าหรือเจ้าค่ะ?" ริน่ากับวิน่าเอียงคอ พอเห็นเวเจนิสพยักหน้าให้ก็อธิบาย

"ก็เขาเป็นบุตรคนโปรดของท่านพ่อ แถมท่านเดลลินก็ชนะเกมของพวกข้า พวกข้าเลยชอบเขาเจ้าค่ะ" ทั้งสองอธิบายพร้อมกัน พอได้ยินแบบนั้นเวเจนิสก็พยักหน้าแล้วหันกลับมาหาผม

"จะเริ่มกันเลยดีมั้ยครับ" ชายหนุ่มเจ้าของผ้าคลุมสีเงินเอ่ยแล้วเรียกดาบเล่มหนึ่งซึ่งก่อตัวจากแสงขึ้นมา

------------------------------

อื้อหือ เว็บ dek-d เป็ไรเนี่ย ไรท์เลยต้องอัพใหม่ทั้งยวง ต้องแก้คำผิดใหม่อีก โอยจะเป็นลม ทนๆ กันหน่อยนะคะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

450 ความคิดเห็น

  1. #183 mangpor43 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 18:24
    สนุกๆๆ สู้ๆนะคะ
    #183
    1
    • #183-1 KisegiJi(จากตอนที่ 18)
      10 พฤศจิกายน 2559 / 18:42
      ขอบคุณค่ะ จะพยายามน้อ!
      #183-1
  2. #182 Kronos-Hades (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 07:22
    เป็นกำลังใจใก้ต่ะ
    #182
    1
    • #182-1 KisegiJi(จากตอนที่ 18)
      10 พฤศจิกายน 2559 / 18:42
      ขอบคุณค่ะ~
      #182-1
  3. #180 PND.KK. (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 22:04
    สนุกอีกแล้ว555 สู้ๆค่ะไรท์ (อัพบ่อยๆนาา)
    #180
    1
    • #180-1 KisegiJi(จากตอนที่ 18)
      10 พฤศจิกายน 2559 / 05:36
      ขอบคุณค่ะ (ไรท์ว่าไรท์อัพทุกวันแล้วนะ นี่ยังไม่บ่อยหยอ ;-;)
      #180-1
  4. #179 Anønymøus (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 21:58
    อะจะเอ่อ-- ยิ้มแบบไหนไม่น่าไว้ใจเลยนา? 
    งานนี้ต้องดูการฝึกของเวเจนิสนางจะหฤโหดหรรษาเท่าซิลเลียนมั้ย เหอะๆ 
    ขอแจมเสื่อด้วยคนนะ 555
    #179
    1
    • #179-1 KisegiJi(จากตอนที่ 18)
      10 พฤศจิกายน 2559 / 05:38
      เวเจนิสต้องได้เรื่องกว่าซิลเลียนอนํ่แล้วล่ะค่ะ °×°
      มาแจมเลยค่ะ//ตบเสื่อคุณMoMosai
      #179-1
  5. #178 คิสึกิ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 21:43
    สนุกค่ะ รออยู่น้าาา
    #178
    1
    • #178-1 KisegiJi(จากตอนที่ 18)
      11 พฤศจิกายน 2559 / 20:22
      โอเคจ้าา
      #178-1
  6. #177 Anønymøus (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 19:16
    แบบว่า... นิตยสารเขียนได้น่าหมั่นไส้มาก 5555 หรือว่า เวเจนิสทำ? // ผิด!! 

    #177
    1
    • #177-1 KisegiJi(จากตอนที่ 18)
      9 พฤศจิกายน 2559 / 21:01
      เวเจนิส:ผมไม่มีเวลาไปเขียนนิตยสารหรอกนะครับ//ยิ้มหลอกลวง
      #177-1
  7. #176 คิสึกิ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 09:14
    มาต่อเร็วๆน้าาา
    #176
    1
    • #176-1 KisegiJi(จากตอนที่ 18)
      9 พฤศจิกายน 2559 / 21:02
      โอเคค่าา // มาละน้าา
      #176-1
  8. #175 PND.KK. (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 22:05
    มีเสื่อไหมไรต์จะปูรอ555
    #175
    1
    • #175-1 KisegiJi(จากตอนที่ 18)
      9 พฤศจิกายน 2559 / 05:51
      มานั่งด้วยกัน มามะ//ตบเสื่อของคุณMoMosai
      #175-1
  9. #174 Kronos-Hades (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 05:47
    เป็นกำลังใจให้ค่ะสนุกมากสู้ๆน้าาาา
    #174
    1
    • #174-1 KisegiJi(จากตอนที่ 18)
      8 พฤศจิกายน 2559 / 16:06
      ขอบคุณน้าาา uwu
      #174-1
  10. #173 คิสึกิ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 00:38
    มาต่อเร็วๆนะคะ
    #173
    1
    • #173-1 KisegiJi(จากตอนที่ 18)
      8 พฤศจิกายน 2559 / 16:07
      โอเคค่ะ
      #173-1
  11. #172 PND.KK. (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 22:02
    รอๆๆสนุกๆ
    #172
    1
    • #172-1 KisegiJi(จากตอนที่ 18)
      8 พฤศจิกายน 2559 / 16:07
      งุ่ยๆ เอาเสื่อมั้ยค่ะ
      #172-1
  12. #171 MoMosai (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 21:40
    มาปูเสื่อรออีก 75% ค่ะ /กางเสื่อ 0 , 0
    #171
    1
    • #171-1 KisegiJi(จากตอนที่ 18)
      8 พฤศจิกายน 2559 / 16:07
      มาๆ ไรท์นั่งด้วย
      #171-1