Adensia of Magician พรแห่งเวทย์ทั้ง 7 ภาค ผู้มาเยือนจากซานน์ดีน

ตอนที่ 1 : prologue : เรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้นได้กับไม่กี่คน(?) แต่ทำไมต้องเป็นผม!?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,772
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    10 ต.ค. 59


prologue : เรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้นได้กับไม่กี่คน(?) แต่ทำไมต้องเป็นผม!?


            เสียงฝีเท้าจากรองเท้าหนังขัดเงากระทบพื้นช้าๆเป็นจังหวะดังก้องพร้อมกับเสียงหายใจผ่อนเข้าออกอย่างช้าๆ เป็นจังหวะรัวแบบคนกำลังพยายามสูดหายใจเข้าด้วยความเหนื่อย มือหยาบกร้านของผมอาศัยกำแพงอิฐที่ดูเหมือนเมื่อก่อนจะเป็นสีแดงช่วยพยุงตัวเองไม่ใช้เข่าทรุดลงไปนั่งกับพื้น ความมืดโรยตัวลงมาพร้อมเวลาที่เดินต่อไปอย่างเชื่องช้า แม้ตอนนี้จะยังไม่มืดนักแต่ความสูงของอาคารรอบด้านทำให้ความมืดคลืบคลานมากกว่าที่ควรจะเป็น

            เส้นทางเดินที่ยาวนานที่สุดทำให้ผมรู้สึกแย่ ปกติแล้วเวลานี้ผมควรจะกลับถึงบ้าน อาบน้ำนั่งดูทีวีคอยเช็คข่าวเศรษฐกิจแล้วค่อยเอนตัวลงที่นอนอย่างชายหนุ่มพนักงานกินเงินเดือนคนหนึ่งที่อยู่บนโลกมนุษย์อันแสนนนสงบสุข แต่นี่กลับต้องมาเดินลากเลือดเพราะกะว่าจะกลับบ้านโดยผ่านตรอกที่ผม...เอ่อใช่ คิดเอาเองว่ามันน่าจะเป็นทางลัด แต่ดูเหมือนตรอกนี่มันจะทอดยาวมากๆ โดยระยะที่ผมกะเอาเองนี่มันก็ยาวจนถึงบ้านผมตามหลักระยะทางแล้ว

                หรือผมควรหันหลังกลับดี?

                ผมปัดความคิดนั้นทิ้งทันที ไหนๆ ก็เดินมาขนาดนี้แล้วเอาให้มันรู้ไปเลยแล้วกันว่าที่ปลายทางตรอกนี้มันจะมีอะไร ท้องฟ้าเริ่มทอแสงสีส้มแล้วด้วยจะไปต่อหรือเดินกลับยังไงก็มืดก่อนถึงห้องเช่าพอดี

                คิดเรื่อยเปลื่อยไปเรื่อย สุดท้ายผมก็เห็นปลายทางของตรอก นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ผมเดลลิน ฟรีเวนส์รู้สึกดีใจราวกับสมัยตอน 14 ที่ขอผู้หญิงคนหนึ่งเป็นแฟนสำเร็จ

                “เยส! ดูสิมันจะมาโผล่ที่ตรอกย่านไหนกันนะ” ผมเริ่มออกวิ่ง แสงจากไฟส่องเข้ามาในตรอกอันมืดมิดเชิญชวนผมจนไม่อาจหยุดฝีเท้าได้

                สิ่งแรกที่ผมเห็นคือผู้คนที่เดินและลอยไปมาอย่างขวักไขว่...

                ใช่ลอย! พวกเขาลอยได้ด้วย!?

                แม้จะลอยไม่สูงนักแต่เพราะการเคลื่อนไหวที่ดูลื่นไหลทำให้ผมรู้ได้ทันทีว่ามันไม่ใช่การเดินแน่นอน

                เสียงเจื่อยแจ้วของแม่ค้าขายผลไม้หน้าตาคล้ายแอปเปิ้ลแต่ดันเป็นสีเงินแทนที่จะเป็นสีแดงร้องเรียกลูกค้าโดยเสนอโปรโมชั่นซื้อ 1 โนทรัม แถม 2 ลูกลอยมาเข้าหูผมชวนให้เกิดอาการงงจัดกับมาตราวัดประหลาดที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน

                ผมยืนนิ่งอึ้งมองกระแสผู้คนใช้จ่ายอยู่หลายนาที ในหัวเกิดอาการสมองหยุดการประมวลผลชั่วคราวแม้ดวงตาจะเบิกค้างมองลูกแอปเปิ้ลสีเงินลอยเข้าไปในตะกร้าหญิงสาวคนหนึ่งที่มาจับจ่ายแบบแม่บ้านทั่วไปอยู่ก็ตาม

                เดิมทีผมคิดว่าจะเป็นย่านเซนต์แมรี่ที่ถัดจากห้องเช่าของผมไม่ไกลนัก แต่นี่มันผิดถนัด! สิ่งแรกที่ผมสงสัยคือคนที่นี่ลอยได้ และสิ่งของก็ด้วย! แล้วคำถามก็เพิ่มมาเรื่อยๆ อย่างไม่ขาดสาย อย่างน้อยตอนนี้สิ่งที่ผมคิดได้คือ...

                หันหลังกลับเข้าไปในตรอกแล้วออกวิ่ง! ผมไม่เคยคิดใฝ่ฝันถึงโลกเวทมนต์อะไรนั่นเลยตั้งแต่ผมอายุ 7 แล้วจับได้ว่าซานต้าคือพ่อของผมที่เอาของที่ผมอยากได้มาวางไว้หัวเตียงในวันคริสมาส

                วิ่งไปในความมืด แสงด้านหลังก็ค่อยๆ ลับตาไป ผมหันหลังไปมองขณะที่กำลังวิ่งแล้วถอนหายใจอย่างโล่งอก

                พลั่ก!

                ชั่วขณะที่หันหน้ากลับไปมอง ผมก็ชนกับคนๆ หนึ่งเข้า ร่างที่เกือบจะกระเด็นล้มของผมถูกคว้าไว้ด้วยมือข้างหนึ่งของใครสักคนที่ผมชนเข้า ลางสังหรณ์อันมากมายของผมสjงสัญญานเตือนว่าเรื่องซวยๆ ของวันนี้ยังไม่จบลง

“โอ๊ะโอ! แย่จัง เหมือนจะมีคนรีบร้อนไม่มองหน้ามองหลังอยู่ตรงนี้ด้วยนะครับ” เสียงโทนสูงต่ำหยอกเย้าอย่างเจ้าเล่ห์ ร่างตรงหน้าใช้มือฉุดผมที่วิ่งไม่มองทางที่ตอนนี้กำลังยืนเอียง 45 องศาให้กลับมาตั้งตรง “เป็นอะไรรึเปล่าครับ”

                “อ่า... ไม่เป็นไรครับ” ผมเงยหน้ามองคนที่เพิ่งชนไปเพื่อจะกล่าวคำขอโทษ “ขอโทษด้วยจริ-...”

                ยังไม่ทันได้เห็นหน้าและพูดคำขอโทษยังไม่จบก็มีเสียงหนึ่งแทรกขึ้น ผมสะดุ้งแล้วหันไปมองทันที

                “เฮ้ย! ตรงนี้เร็วเข้า” เสียงชายหนุ่มคนหนึ่งร้องอยู่ทางเข้าตรอกพลางชี้นิ้วมาทางคนที่ผมชนเข้า ชายคนนั้นใส่เสื้อคลุมสีดำสนิท มีฮู้ทปิดบังใบหน้ากว่าครึ่ง ผมจึงไม่รู้ว่าเขาหน้าตาเป็นยังไง แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่ผมสนใจ สิ่งที่ผมสนคือเสื้อคลุมตัวยาวถึงเข่าที่ขลิบขอบด้วยสีขาวมีลวดลายแปลกตา จนชวนให้ดูหลุดโลกเกินไปในยุคเทคโนโลยี

                “โอ๊ะ! ต้องรีบแล้ว” ชั่วขณะนั้นเองผมตัวผมก็ถูกรวบขึ้นไปพาดบนบ่าของชายแปลกหน้าด้วยความงงและตามสถานการณ์ไม่ทัน ผมสีน้ำเงินยาวของเขาปลิวไปตามสายลมเมื่อฝีเท้าเริ่มออกวิ่ง “ต้องขออภัยด้วยจริงๆ แต่ผมต้องขอยืมตัวคุณสักพักล่ะนะครับ”

                “หา!? นายจะพาฉันไปไหน(วะ)ครับ ปล่อยฉันลงนะเฮ้ย!” ผมดิ้นสุดตัวเพราะเห็นท่าไม่ดี

                “โอ้! อย่าดิ้นสิ ด้วยความเร็วของผม ถ้าคุณตกลงไปศพไม่สวยนะครับ” เสียงโทนสูงต่ำบอกอย่างหยอกล้อขณะที่ฝีเท้าของเจ้าตัวไม่ได้ลดความเร็วลงเลย

                เป็นความจริงที่ผมต้องยอมรับ ถ้าตอนนี้ผมตงลงไปคงจบไม่สวยจริงๆ ประมาณดูแล้วฝีเท้าของหมอนี่เร็วเกินมนุษย์ธรรมดาสามัญไปแล้วนะ!

                แล้วทางที่หมอนี่วิ่งไปมันก็เป็นปลายสุดของตรอกที่ผมพยายามวิ่งหนีนี่!?

---------------

ฟ่าขอโทษที่หนูเวเจนส์ทำตัวแบบนี้ ;w; อันที่จริงมันก็แบบไม่ค่อยจะตามฮีทัน แต่ฮีมีเหตุผลของฮีนะคะ ลูกเราไม่ใช่โจรลักพาตัวด้วยน้อ ยังไงก็อย่าเพิ่งเข้าใจหนูเวเจนส์ผิดไป
ยังไงถ้าชอบไม่ชอบก็คอมเม้นให้ด้วยนะคะ 1 คอมเม้น 1 ร้อยกำลังใจ หุหุ
Ps.เรื่องนี้ไม่วาย(?)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

450 ความคิดเห็น

  1. #181 kob1721 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 22:06
    น่าสนุกครับ
    แต่ประโยคต่างๆติดยัดนิดหน่อย
    แล้วก็ "ผมไม่เคยใฝ่ฝันโลกเวทท์มนต์..."
    เปลี่ยน ให้พระเอกเข้าใจว่าเป็นผีหลอกหรือตาฝาดก่อนค่อยคิดเป็นโลกเวทย์มนต์จะดีกว่านะครับ ^ ^
    #181
    1
    • #181-1 kidochigi(จากตอนที่ 1)
      10 พฤศจิกายน 2559 / 05:35
      ได้เลยค่ะ >v< จะพยายามขัดเกลาให้ดีขึ้นนะคะ
      ถ้ามีอะไรอีกก็ติชมได้เลยนะคะ ไรท์จะได้เอาไปแก้ไขในตอนใหม่ๆ//ส่วนตอนต้นๆ ขอละเอาไว้จนกว่าจะมีการรีไรท์ค่ะ UvU
      #181-1
  2. #126 d6079 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 13:01
    น่าสนใจคะ อ่านแล้วให้ความรู้สึกว่าน่า
    ติดตามยังไงไรท์ก็สู้ สู้ และแต่งต่อไปเรื่อยๆนะคะ
    #126
    1
    • #126-1 kidochigi(จากตอนที่ 1)
      29 ตุลาคม 2559 / 15:40
      ขอบคุณค่ะ <3
      #126-1
  3. #70 agonizingpain (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2559 / 18:31
    เดินอยู่ดีๆ ทัวร์ข้ามโลกข้ามมิติกันเลยทีเดียว 555
    ว่าแล้วก็ขอกดอ่านต่อไปโลด
    #70
    1
    • #70-1 kidochigi(จากตอนที่ 1)
      21 ตุลาคม 2559 / 20:02
      เชิญต่อไปค่าาา
      #70-1
  4. #37 Azlyss (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 18:19
    ตัวเองงงง เราชอบม๊ากกกกกกกกกกกก
    ฮือชอบ เราหลงมาเพราะมือลั่น
    เลยลองอ่านซะหน่อย
    เราว่าตรอกนี้มันไม่ธรรมดา มันต้องมีอะไร!
    ส่วนผู้ชายคนนั้นทำไมถึงหนีนะ
    ฮู่ย ตื่นเต้นน
    #37
    1
    • #37-1 kidochigi(จากตอนที่ 1)
      11 ตุลาคม 2559 / 18:44
      หู้ววว เม้นยาวมากรู้สึกมีกำลังใจ >.,<
      ขอบคุณที่หลงเข้ามานะคะ หวังว่าจะถูกใจไปถึงตอนล่าสุดน้าาา <3
      ปล.เดลฝากมาบอกว่า "เหตุผลผมธรรมดาจนน่าเบื่อเลยล่ะครับ" น่ะค่ะ
      #37-1
  5. #31 งงแหะ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2559 / 18:27
    งง ข้างล่างนี่สามสี่บรรทัดนี่คืออะไรอ่ะ?



    เกี่ยวกับเนื้อหาในเรื่องหรือเปล่า



    ทำไมไม่ใส่



    ------------------------------------------------------------------------------



    คั่นไว้อ่ะครับ แนะนำเฉยๆน่ะ คืออ่านแล้วมาสะดุด งงมาก อะไร ฟ่าขอโทษ
    #31
    1
    • #31-1 kidochigi(จากตอนที่ 1)
      10 ตุลาคม 2559 / 12:46
      โอเคค่ะ เดี๋ยวเราจะใส่ให้น้อ \>~ #31-1
  6. #5 manodcha (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 กันยายน 2559 / 17:51
    คืออะไรเดินมาอยู่ดีๆโผล่มาอีกโลกเฉ๊ย เดลลินคงงงมากใช่มั้ย 55
    #5
    1
  7. #1 Dixan (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 17:31
    สนุกกก
    #1
    1
    • #1-1 kidochigi(จากตอนที่ 1)
      24 กันยายน 2559 / 17:33
      ขอบคุณค่ะ ถ้ายังไงเจอคำผิดบอกด้วยนะคะ
      ต่อตอนที่ 1 กันเลยนะคะ//รอสัก 30 นาทีค่ะ หุหุ
      #1-1