FIC HARRY POTTER > > I NEVER FORGET THAT BOY (Draco x Luna) CH6 100% + บทส่งท้าย! UPDATED

ตอนที่ 6 : {I NEVER FORGET THAT BOY}. . . Chapter 6 100%!!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,793
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 110 ครั้ง
    20 เม.ย. 60




C h a p t e r  6

            เข้าเช้ามืดของวันใหม่ สองร่างเบียดกันอยู่บนโซฟาตัวเล็กๆ เก่าๆ หลังจากผ่านห้วงอารมณ์รักไปได้ไม่นาน สองแขนของทั้งคู่โอบรอบตัวอีกฝ่าย ขาก่ายกันอย่างสนิทชิดเชื้อ เส้นผมสีบรอนด์ซีดสีเดียวกันแผ่กระจายพันกันยุ่งเหยิง คนที่รู้สึกตัวก่อนคือฝ่ายหญิงอย่างลูน่า เธอค่อยๆ ดันตัวลุกขึ้นก่อนจะตัวสั่นระริกเมื่อผิวบางต้องอากาศเย็นในยามเช้า เธอดึงผ้าคลุมโซฟาข้างหลังมาห่อกายเอาไว้ก่อนค่อยๆ เคลื่อนตัวข้ามตัวชายหนุ่มไปช้าๆ เพื่อเก็บเสื้อผ้าที่ถูกโยนทิ้งกองไว้ตามพื้น

            ลูน่า…” เสียงแหบๆ งัวเงียของเดรโกดังขึ้น ร่างโปร่งที่มีแค่ผ้าห่มคลุมตั้งแต่สะโพกลงไปเอี้ยวศีรษะหันมามองหญิงสาวที่นั่งอยู่กับพื้น

            “นอนต่อไปก่อนก็ได้ ฉันตื่นเช้าจนชินเองเสื้อผ้าฝ้ายสีฟ้าซีดค่อยๆ เคลื่อนลงมาปกปิดผิวกายขาวซีดเหมือนน้ำนมของลูน่าขณะที่เจ้าตัวพูดไป แต่เดรโกตื่นตั้งแต่ลูน่าขยับตัวไปแล้วเลยไม่คิดจะกลับไปนอนต่ออีก กายโปร่งติดจะบางเล็กน้อยเคลื่อนตัวลงจากโซฟายวบหยุ่น พาร่างไร้อาภรณ์ไปนั่งใกล้ๆ ร่างเล็กบางก่อนจะเอื้อมแขนยาวๆ ไปหยิบเสื้อเชิ้ตสีดำขึ้นมาสวมตามด้วยกางเกงเพื่อให้ดูเรียบร้อยขึ้น

            วันนี้มีงานไหมเดรโกถามเสียงเรื่อยๆ พลางกลัดกระดุม

            มีไปดูต้นฉบับเดือนนี้ก่อนส่งพิมพ์ลูน่าตอบก่อนจะลุกขึ้นไปในครัว เธอจะกลับเลยไหมหรืออยู่ทานอะไรก่อนดี กาแฟไหม?”

            เดรโกพยักหน้าขณะแต่งตัวไปด้วยแล้วเดินตามหญิงสาวเข้าไปในครัว หญิงสาวโบกไม้กายสิทธิ์ให้จานชามและแก้วกาแฟลอยมาจัดเรียงกันอยู่บนโต๊ะอาหาร ขณะที่เจ้าตัวก็ง่วนกับการเตรียมกาแฟให้กับเขาและก็ขนมปังปิ้งทาแยมผิวส้ม

            ตาสีเทาของเดรโกมองแผ่นหลังของลูน่าก่อนจะหลุดขำออกมาเบาๆ กับความสุขในยามเช้าแบบนี้

            ขำอะไรเหรอมัลฟอยลูน่าถามเสียงกึ่งๆ จะเอาเรื่องเพราะถึงขนาดเรียกเขาด้วยนามสกุล

            เปล่าแค่คิดว่าพอแต่งงานกันแล้วก็จะได้เห็นเธอทำอาหารแบบนี้ทุกเช้าแล้วมันรู้สึกดี

            “ฉันคงไม่ต้องทำอะไรแบบนี้หรอกมั้ง ที่คฤหาสน์มัลฟอยคงมีเอลฟ์ประจำบ้านน่ารักและใจดีอยู่เต็มไปหมด

            เดรโกชะงักกับความฝันแสนสุขเมื่อลูน่าเอ่ยถึงคฤหาสน์มัลฟอย ราวกับเธอเต็มใจจะไปใช้ชีวิตอยู่ในสถานที่เลวร้ายอย่างนั้นตลอดชีวิตที่เหลือของเธอ

            ไม่ ลูน่า ฉันไม่อยากให้เธอไปอยู่ที่บ้านหลังนั้น

            “ทำไมล่ะ เธอจะมาอยู่บ้านฉันเหรอ คงไม่หรอกมั้ง พ่อคงได้เขม่นเธอวันสามเวลาหลังอาหาร

            “ฉันอาจจะหาซื้อบ้านซักหลังในหมู่บ้านเล็กๆ ใกล้ๆ ที่ดินของมัลฟอย อยู่กันสามคนพ่อแม่ลูกคงไม่ต้องอยู่ในคฤหาสถ์ใหญ่ๆ มืดๆ แบบนั้นหรอก

            “เดรโก ถ้าเธอกังวลว่ามันจะทำให้ฉันนึกถึงตอนถูกจับไปขังที่นั่นก็เลิกคิดเถอะนะ ฉันไม่เป็นไรจริงๆ

            “เธอก็แค่พูดให้ตัวเองกับฉันสบายใจ

            “แล้วถ้าเราซื้อบ้านหลังเล็กๆ อยู่ คฤหาสถ์มัลฟอยใครจะดูแล

            “เอลฟ์ประจำบ้านไง เราจะกลับไปที่นั่นบ้างบางครั้งก็ได้ อาจจะวันคริสต์มาส เพราะเราคงเลี่ยงไม่เจอแม่ฉันไม่ได้

            “เดรโก…”

            “ขอร้องล่ะนะลูน่าเดรโกช้อนสายตามาอ้อนวอนว่าที่เจ้าสาว ฉันอยากสร้างครอบครัวในสถานที่ที่อบอุ่นกว่านี้ ฉันเองก็อยากให้สกอร์เปียสอยู่ในบ้านที่อบอุ่น ผนังที่ทาสีอ่อนๆ น่ารักเหมือนผนังห้องครัวนี้ ปลอดโปร่งและมีสวนกว้างๆ ที่ไม่ได้มีแค่นกยูงให้เขาได้วิ่งเล่นและสำรวจไปกับเธอได้ บ้านใหญ่โตดูมืดทึบแบบนั้น มีแต่จะทำให้จิตใจห่อเหี่ยว

            “เดรโก ฉันว่า…” เขากำลังพูดสิ่งที่ตัวเองต้องการมากกว่าเธอเสียอีก ไม่ใช่แค่เธอที่มีแต่ความทรงจำไม่ดีกับที่นั่น แต่เดรโกเองก็มีไม่แพ้กัน

            ฉันต้องกลับบ้านก่อนเดรโกตัดบทเมื่อดื่มกาแฟหมดแก้ว เดินไปคว้าเสื้อคลุมสีดำมาทำท่าจะเดินไปที่ประตูแล้วแต่ก็ฉุกคิดขึ้นมาได้แล้วเดินกลับมาหาลูน่าในครัว ชายหนุ่มถอดแหวนเงินแท้ที่หัวแหวนสลักอักษรตัว M แล้วลวดลายประจำตระกูลที่ตนใส่ติดนิ้วเสมอออกมา มือแข็งแรงเรียวยาวยกมือเล็กของหญิงขึ้นมาแล้วสวมแหวนประจำตระกูลเข้าที่นิ้วนางข้างซ้าย เดรโกยกไม้กายสิทธิ์ขึ้นเคาะที่ไปที่แหวนบนนิ้วเรียวเล็กของคู่หมั้นพลางพึมพำคาถา เรดูซิโอแหวนเงินนั่นก็หดขนาดลงจนพอดีนิ้วของลูน่าอย่างน่าอัศจรรย์

            ไว้ฉันจะหาแหวนแต่งงานมาให้ใส่ ตอนนี้ใส่วงนี้หมั้นไว้ก่อนชายหนุ่มกล่าวยิ้มๆ ยกมือข้าซ้ายนั้นของลูน่าขึ้นจรดริมฝีปากบนแหวนเงินเย็นๆ นั่นก่อนจะกล่าวลาคู่หมั้นอีกครั้งแล้วกดจูบลงบนกระหม่อมของหญิงสาวนิ่งนาน สูดกลิ่นหอมเหมือนดอกไม้สีขาวเล็กๆ หลากหลายชนิดจากเส้นผมสีบรอนด์ยาว แม่ฉันคงดีใจที่เธอตกลง

            ลูน่าคิดในใจว่านาซิสซ่าคงดีใจอยู่หรอกแต่คงแค่เฉพาะเรื่องแต่งงานเท่านั้น หญิงชราคงไม่พอใจเรื่องที่เดรโกคิดจะย้ายออกจากคฤหาสถ์แน่ๆ 


20%


ต่อ 80 % 


เดรโก ลูกแน่ใจแล้วเหรอ ย้ายออกจากคฤหาสน์ แล้วใครจะอยู่ดูแลมรดกของตระกูล

            “มรดกเราอยู่ในกริงกอตส์ทั้งหมดแล้วฮะแม่ พวกเอลฟ์อยู่ดูแลบ้านให้ได้อยู่แล้ว แม่ก็รู้ว่าผมไม่อยากให้ลูน่ามาอยู่บ้านหลังนี้

            แม่ก็ยังไม่เห็นด้วยอยู่ดีนะ ลูกเอาไปคิดดีๆ อีกทีเถอะ

            “ผมไม่ได้มีความทรงจำดีๆ อะไรที่นี่หรอกนะแม่ ผมอยู่ก็เพราะแม่ยังอยู่แต่ตอนนี้ผมอยากสร้างครอบครัวจริงๆ อยากมีบ้านที่อบอุ่นเหมาะกับเด็กๆ เราจะอยู่กันสามคนพ่อแม่ลูก บ้านใหญ่โตแบบนี้คงใหญ่โตเกินความจำเป็น

            “เอางี้นะเดรโก แม่ยอมให้ลูกหาบ้านใหม่ได้ ซื้อได้เลย แต่ถ้าหากว่าในอนาคต ลูน่าเกิดท้องขึ้นมา แม่ขอให้พวกลูกย้ายกลับมาที่คฤหาสน์ ตกลงไหม

            เมื่อเจอข้อเสนออย่างนั้นเดรโกก็อดยิ้มไม่ได้ ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากมีลูกกับลูน่าหรอกแต่อายุอานามพวกเขาก็มากแล้ว เรื่องมีลูกสำหรับผู้หญิงในวัยนี้ถือว่าเป็นเรื่องน่าหนักใจไม่น้อย ไม่ว่าจะสุขภาพของแม่หรือของเด็กก็ตาม แม่เขากำลังหวังลมๆ แล้งๆ ตามภาษาคนแก่ที่อยากเป็นคุณย่าให้หลานหลายๆ คน

            พนันครั้งนี้เขามั่นใจว่าเขาจะชนะแน่

            ตกลงฮะแม่ ถ้าหลังแต่งงานแล้วลูน่าท้องขึ้นมา ผมกับเธอจะย้ายกลับมาคฤหาสถ์ตามเดิม

 

            แม่เธอพูดแบบนั้นจริงเหรอหญิงสาวว่าที่นายหญิงของคฤหาสน์มัลฟอยเอ่ยขึ้นเมื่อคู่หมั้นหมาดๆ เล่าถึงข้อตกลงระหว่างเขาและมารดาให้ฟังในวันที่ชายหนุ่มมารับเธอไปดูบ้านใหม่ที่สนใจด้วยกันหลังหญิงสาวเลิกงาน

            “ใช่เดรโกกล่าวขณะเดินไปด้วยกันตามทางเดินทอดไปสู่หมู่บ้านเล็กๆ สงบสุขแห่งหนึ่ง

            เดรโก แบบนี้ก็ไม่ยุติธรรมกับแม่เธอเลยนี่ ฉันคงไม่ท้องง่ายๆ หรอก อายุขนาดนี้แล้ว

            “เพราะแบบนี้ฉันถึงตกลงกับแม่ไง แม่ฉันคิดยังไงนะถึงยื่นข้อเสนอแบบนี้ทั้งที่รู้ว่ามันยากที่จะเป็นไปได้

            ลูน่าเองก็ไม่รู้คำตอบเหมือนกัน เธอเห็นด้วยกับเดรโกว่าการจะมีลูกด้วยกันคงไม่ง่ายนักเนื่องจากอายุและความเสี่ยงในการตั้งครรภ์ แบบนี้คงได้ย้ายออกมาอยู่ด้วยกันสามคนจริงๆ อย่างที่ชายหนุ่มหวังแน่ๆ

            “ลูน่า ฉันว่าที่นี่ก็น่าอยู่นะ อากาศก็ดีด้วยเดรโกหันมาชวนคุยเรื่องบ้านใหม่

            อืม สวยดีนะเดรโก ไม่ไกลจากบ้านฉันมากด้วย เราจะได้กลับมาเยี่ยมพ่อได้บ่อยๆ

            “แน่นอนอยู่แล้ว ราคาไม่แพงด้วยนะ ฉันมาดูก่อนล่วงหน้าเมื่อสองวันเอง ถ้าเธอชอบเราก็ซื้อเลยเดรโกพูดไปก็เดินจูงมือลูน่าเข้าไปใกล้บ้านเดี่ยวโทนสีน้ำตาลอบอุ่นที่มีอาณาเขตสวนกว้างขวางพอสมควร ลูน่าอดรู้สึกเห็นด้วยกับคู่หมั้นไม่ได้ บ้านหลังเหมาะกับการเริ่มต้นชีวิตครอบครัวใหม่จริงๆ

            ดูหน้าเธอฉันก็รู้แล้วว่าเธอเห็นด้วยเดรโกยิ้มเย้าใส่ลูน่าอย่างนึกสนุก

            ค่ะคุณมัลฟอย!” ลูน่าว่ากลับเสียงเขียวเมื่อถูกแกล้ง

            หึๆ... งั้นเตรียมตัวย้ายมาบ้านใหม่ได้เร็วๆ นี้เลยนะ คุณนายมัลฟอย’ ”

            สิ้นคำเรียกสุดท้าย ใบหน้าขาวซีดของหญิงสาวก็ซับสีแดงก่ำ

 

            ทั้งที่ลูน่าไม่ต้องการจะจัดงานแต่งแล้วแท้ๆ แต่นาซิสซ่ากลับยอมง่ายๆ สุดท้ายคู่บ่าวสาวก็ไม่ต้องเหนื่อยกับการเตรียมงานใดๆ ทั้งสิ้น เพราะแม่เจ้าบ่าวจัดการทุกอย่างให้หมดแล้วนั่นเอง

สกอร์เปียสหัวหมุนไปหมดกับพิธีมากมายในวันนี้ งานแต่งงานครั้งที่สองของพ่อเขากับแม่ใหม่ที่เขารักไม่แพ้แม่แท้ๆ เด็กชายได้รับหน้าที่เป็นผู้ถือแหวนในพิธี นาซิสซ่า มัลฟอยจัดแจงแต่งตัวให้หลานชายคนเดียวอย่างพิถีพิถัน คอยจัดปกเสื้อ จัดโบว์ไทด์ เก็บปอยผมให้อย่างไม่วางใจได้ว่าหลานชายหล่อเนี๊ยบแล้วหรือยัง กับเด็กอีกคนที่ใครก็จับตามอง ก็คงจะเป็นผู้โปรยดอกไม้อย่าง ลิลี่ ลูน่า พอตเตอร์ ที่เด็กชายเพิ่งรู้ว่าแม่ใหม่ของเขาเป็นแม่ทูนหัวของเด็กหญิง

            ลิลี่เป็นน้องนุชสุดท้องของพี่น้องพอตเตอร์ และดูจะเป็นลูกไล่ของพี่ชายทั้งสองเสียด้วย เด็กหนุ่มผมสีดำยุ่งเหยิงเหมือนกับแฮร์รี่ พอตเตอร์ผู้เป็นพ่อคอยแต่จะเอ่ยแซวน้องสาวจนเด็กหญิงอายหน้าแดงก่ำ และเหมือนจะยิ่งอายจัดเมื่อถูกพี่ชายขยี้กลุ่มผมสีแดงประดับมงกุฏดอกไม้สีขาวจนยุ่งเหยิง

            หยุดนะเจมส์!” เสียงใสของเด็กหญิงดังอย่างพยายามจะเอาเรื่อง เธอสะบัดพี่ชายคนโตและคนรองที่ยืนเป็นลูกคู่หลุดก่อนจะวิ่งหนี และเธอก็ช่างเลือกที่หลบภัยเหลือเกิน ร่างเล็กในชุดกระโปรงฟูฟ่องเหมือนเจ้าหญิงสีฟ้าอ่อนวิ่งตรงมาหาสกอร์เปียส ใช้หลังของเด็กชายที่อายุไล่เลี่ยกับพี่ชายคนรองเป็นหลุมหลบภัย ซึ่งมันช่างได้ผลดีเหลือเกิน เพราะสองหนุ่มที่มีเลือดกริฟฟินดอร์อย่างเต็มเปี่ยมจะไม่อยากสุงสิงกับเด็กสายเลือดสลิธีรินอย่างเขา

            ลิลี่ ไม่แกล้งแล้ว รีบออกไปให้ห่างจากเด็กมัลฟอยเลย!” เจมส์สั่งเสียงเขียว แต่ลิลี่ไม่ฟังหนำซ้ำยังแลบลิ้นใส่พี่ทั้งสองแล้วออกแรงดึงแขนสกอร์เปียสไปให้ห่างสองคนนั้น

            อย่าไปยอมพวกนั้นมากสิสกอร์เปียสเอ่ยอย่างเหนื่อยหน่ายกับพฤติกรรมของพี่ชายสองคนนั่น

            รอฉันโตก่อนเถอะ ฉันจะเตะก้นเจมส์กับอัลบัสให้ได้!!” เด็กหญิงเอ่ยอย่างหมายมาด พลางออกหมัดออกเท้าอย่างไม่แคร์ชุดสวยที่ใส่เอาเสียเลย

            เด็กหนุ่มที่ถูกลากจูงได้แต่ยิ้มขำๆ กับความทโมนของเด็กหญิงตัวน้อย

            พิธีแต่งงานเล็กๆ เริ่มขึ้นและจบลงอย่างเรียบง่ายและอบอุ่น คู่บ่าวสาวผูกสมัครรักใคร่ สาบานจะไม่แยกจากกันอีก บรรดาเพื่อนที่มาร่วมงานต่างยินดีและอดจะแปลกใจไม่ได้ แน่ล่ะพวกเขาดีใจที่ลูน่าได้แต่งงานเสียที แต่แปลกใจก็ที่เจ้าบ่าวคือมัลฟอยต่างหาก!

            ดวงตาสีเขียวสดใสของแฮร์รี่มองภาพของคนสองคนแล้วยิ้มอย่างอ่อนใจ โชคชะตามันชักนำคนเราให้เป็นไปได้ขนาดนี้เลยหรือ... คนดีที่หนึ่งอย่างลูน่ากับอดีตศัตรูคู่แข่งของเขามัลฟอย ตัดสินใจจะใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน หากถามเขาเมื่อสิบปีก่อน เขาคงจะหัวเราะจนฟันร่วง แต่ตอนนี้ เขาชักไม่แน่ใจว่าจะหัวเราะออก เพราะสายตาที่สองคนนั่นมองกัน มันก็ทำให้เขารู้สึกได้ว่าพวกเขารู้สึกดีต่อกันมามากแค่ไหน และมันคงจะเป็นความรู้สึกที่ไม่เคยจะมีใครสังเกตเห็น มันคือความลับของสองคนนั้นที่เก็บงำมานานแล้วหรือก็ไม่แน่ แต่วันนี้ ลูน่ากับเดรโกมีความสุขแล้ว

            และความรู้สึกครั้งนี้จะเป็นนิรันดร์

 

            ห้าเดือนผ่านไปสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นกับครอบครัวใหม่ของเดรโกและลูน่า

ลูน่าเริ่มรู้สึกไม่สบายใจเพราะอย่างที่พูดเล่นกับเดรโกเสมอคือพวกเขาแก่แล้ว เดรโกมีลูกชายคนหนึ่งแล้ว เพราะฉะนั้นภาระผลิตทายาทให้มัลฟอยก็ไม่ใช่ปัญหาของเธอ พวกเขาไม่จำเป็นต้องวางแผนจะมีลูกกันเลย แต่จู่ๆ ลูน่าก็พบว่าตัวเองตั้งท้องอ่อนๆ ได้สามเดือน

            ท้อง... ตอนอายุสามสิบแปด

            เด็กในท้องจะมีโอกาสรอดแค่ไหน นั่นแหละคือเรื่องใหญ่เรื่องเดียวที่ลูน่ากับเดรโกกังวล

            ฝั่งนาซิสซ่าดีใจจนยิ้มไม่หุบ หญิงชรารู้สึกมาตลอดว่าการแต่งงานกับผู้หญิงคนนี้จะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างกับตระกูลมัลฟอย ไม่ว่าจะกี่รุ่นต่อกี่รุ่น ตระกูลนี้จะมีทายาทเป็นลูกโทนทั้งหมดเสียส่วนใหญ่ ไม่ใช่ว่าเธอไม่รักสกอร์เปียส ไม่เลย หลานคนนี้เป็นหลานหัวแก้วหัวแหวนของเธอ แต่มันจะไม่ดีกว่าหรือถ้าหากเธอจะมีหลานๆ เพิ่มอีกคนสองคน ในที่สุดมันก็เป็นจริง แม้ว่าลูกชายกับลูกสะใภ้จะไม่สบายใจกับข่าวดีนี้

            แฮร์รี่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับมัลฟอยในร้านกาแฟแห่งหนึ่งชานเมืองลอนดอนของพวกมักเกิ้ล ชายหนุ่มผมสีดำยุ่งเหยิงไม่แน่ใจนักว่ามัลฟอยเชิญเขามาดื่มกาแฟทำไม อีกทั้งยังเป็นในย่านของพวกมักเกิ้ลอีก หรือเพราะเขาอาจจะไม่อยากให้ใครเห็นว่ามัลฟอยชวนพอตเตอร์มาดื่มกาแฟกระชับมิตรกัน

            ฉันมีเรื่องอยากปรึกษานายพอตเตอร์เดรโกเอ่ยเข้าเรื่องอย่างไม่อ้อมค้อม

            เชิญแฮร์รี่ว่าสั้นๆ ตั้งใจฟังสิ่งที่อีกฝ่ายอยากปรึกษา

            ฉันรู้มาว่าลูกคนเล็กของนายกับวีสลีย์คลอดยาก ผู้บำบัดจนปัญญาจะทำคลอดให้ นายก็เลยไปพึ่งผู้บำบัดของพวกมักเกิ้ลแทน

            “ลิลี่น้อยได้ลืมตาดูโลกมีชีวิตอย่างสดใสก็เพราะหมอพวกนั้น ใช่มัลฟอย ฉันพาจินนี่ไปคลอดที่นั่น นายถามทำไมเหรอ

            “ลูน่ายังไม่บอกนาย?” มองคิ้วขมวดนั่นเดรโกก็พอรู้คำตอบ ลูน่าท้องแล้ว

            “ยิน... ยินดีด้วย!”

            “ไม่! อย่าเพิ่งยินดีเลยพอตเตอร์ นายไม่รู้อายุลูน่าหรือไง!”’

            “โอ้! ใช่ ฉันขอโทษ เข้าใจแล้วว่าทำไมนายมาถามฉัน นายอยากแน่ใจว่าลูน่ากับลูกจะปลอดภัยใช่ไหม

            “อืมเดรโกยอมรับ ฟังนะ ฉันรู้ว่าฉันไม่ได้ดีเด่มาจากไหน แต่ถ้านายจะช่วยแนะนำผู้บำบัดที่ว่าให้ฉันรู้จัก ฉันจะขอบคุณนายมากพอตเตอร์

            แฮร์รี่รู้สึกว่าลูน่าช่างเป็นคนที่มหัศจรรย์ที่สุดเท่าที่เขารู้จักจริงๆ เธอทำให้เดรโกยอมแบกหน้ามาพูดกับเขา มาขอร้องเขาแบบนี้ ต่อให้ตายเขาจะไม่มีวันลืมเรื่องนี้เลย

            ไม่ต้องห่วง ฉันจะพาไปเอง นายอย่ากังวลไม่เข้าเรื่อง ลูน่ากับเด็กจะปลอดภัย

            “ขอบใจพอตเตอร์ ขอบใจ

            ขอให้ลูน่าปลอดภัย

            ขอให้ลูกของเขาปลอดภัย

 

--------------------------------------------------------


ตอนไม่สุดท้ายดี มีบทส่งท้ายค่ะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 110 ครั้ง

136 ความคิดเห็น

  1. #116 khobfah_hrz (@sukritta_t) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 21:06
    ไรต์ขาาาาา กลับมาต่อเถอะคะ พลีสสสสสสส
    #116
    0
  2. #115 pra ng (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 13:44
    รอ ต่อไป
    #115
    0
  3. #113 prang (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 21:43
    น่ารัก... สนุกมากกกกกกก อัพเถอะ!! พรีสสสสสสสสสสส
    #113
    1
    • #113-1 ★EmoMelody™ϟHP (@emo_melody) (จากตอนที่ 6)
      3 พฤษภาคม 2561 / 23:40
      โอ๊ย อ่านไปอมยิ้มไป
      ขอโทษน้าที่อ่านไม่ต่อเนื่องเอาซะเลย แต่ฟิคของคุณทำให้เราฮีลพลังชีวิตเพิ่มได้เยอะจริง ๆ
      #113-1
  4. #112 prang (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 21:43
    น่ารัก... สนุกมากกกกกกก อัพเถอะ!! พรีสสสสสสสสสสส
    #112
    0
  5. #109 SOUL-XZ マイ。 (@mine-bom) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:37
    รอเรารอไรท์อยู่วววววววววว
    อยากให้รู้ว่าว้อนมากมายยยยยยยย
    กรี๊ดแรงงงงงงงงงง เดรโกกะลูน่าน่ารักมากกกดดดด
    #109
    0
  6. #107 นิศานาถ ฤทธาภรณ์ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 18:39
    มาต่อให้จบค่ะไรต์เตอร์อยากต่อแล้วค่ะไรต์
    #107
    0
  7. #102 Galaxy_q (@king-banana) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2559 / 21:19
    น้ำตาจิไหล ในที่สุดก็กลับมาาาา
    กราบค่าาาา
    #102
    0
  8. #101 スイカ (@SHIROMORI) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2559 / 14:54
    กราบไรท์เตอร์....ขอบคุณที่กลับมาค่ะ
    #101
    0
  9. #100 Little hipster (@phandaree) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2559 / 13:35
    ละมุนไปอีกกกก
    #100
    0
  10. #99 khobfah_hrz (@sukritta_t) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2559 / 13:33
    ในที่สุดก้มาแล้ว ดีใจจังเลย สู้ๆนะค่ะ
    #99
    0
  11. #97 Galaxy_q (@king-banana) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กันยายน 2559 / 22:11
    รออยู่อย่างนั้น รอเเต่เธอเรื่อยปายย~
    #97
    0
  12. #96 นส.นิศานาถ ฤทธาภรณ์ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กันยายน 2559 / 22:00
    มาต่อเร็วๆค่ะไรต์อยากอ่านมากค่ะ
    #96
    0
  13. #95 khobfah_hrz (@sukritta_t) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 20:45
    มาต่อเร็วๆนะค่ะ
    #95
    0
  14. #93 Galaxy_q (@king-banana) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 09:33
    รอข่าาาาาๆๆ
    #93
    0