Fic EXO - Love Remember (lubaek)

ตอนที่ 9 : ตอนที่ 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 135
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    30 ธ.ค. 60

 




 ตอนที่ 9 








                 ช่องสี่เหลี่ยมของห้องโถงทางเดินยาว กำแพงสีขาวสะอาด กลิ่นของสารฆ่าเชื้อรุนแงจนแสบจมูก ปรากฏบุคคลทั้งสาม ที่อยู่ทางห้องฉุกเฉินสุดทางเดิน  คนตัวโตนามว่า ปาร์ค ชานยอล เพียงแต่ดึงร่างผอมของเซฮุนโอบประคองลูบศีรษะปลอบประโลม อีกหนึ่งในคือภรรยาของผู้ป่วยกิตติมศักดิ์...                     ใบหน้าสวยเหลือบมองนาฬิกาที่บัดนี้เข็มสั้นล่วงเลยจากเลขสี่ไปเลขห้าแล้ว สีหน้าไม่สู้ดีนักเมื่อความเป็นห่วงและกังวลจวนจะทนไม่ไหว

  

 

อย่าเป็นอะไรเลยนะ 

 

 

“หมอคิมครับ!!! คุณลู่หานเป็นยังไงบ้างครับ?”  เสียงของเเบคฮยอนโพล่งออกไปเมื่อประตูเปิดขึ้น เผยให้เห็นร่างของคุณหมอตัวขาวในชุดกราวน์สีสะอาด







“โดยทั่วไปแล้วคุณชายไม่มีอาการที่น่าเป็นห่วงครับ ที่หมดสติไปเพราะร่างกายพักผ่อนไม่เพียงพอ และทานอาหารไม่ตรงเวลา หมอขอดูอาการสัก 2-3 วัน อีกสักครู่พยาบาลจะย้ายคนไข้ไปที่ห้อง 401 นะครับ”

คุณหมอตัวขาวบอกเล่าอาการด้วยรอยยิ้ม ตามนิสัยของคนชอบยิ้ม

 

“ขอบคุณมากครับหมอคิม” คนตัวเล็กเอ่ยขอบคุณ คุณหมอคนเก่ง ใบหน้าที่ติดกังวลเมื่อครู่ได้ผ่อนคลายลง
 

“ไม่เป็นไรครับ มันเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว ถ้าอย่างไร หมอขอตัวนะครับ”

คิม จุนมยอน ตอบอย่างยิ้มๆแล้วจึงเดินหายไปในที่สุด

 


 

                 ห้องสี่เหลี่ยมสีขาวสลับฟ้า อุปกรณ์ เครื่องใช้ต่างๆ ล้วนแต่มีราคาและเป็นแบรนด์ที่ใครๆก็รู้จัก ร่างสูงเพรียวของลู่ หานนอนหมดสติอยู่บนเตียงคนไข้ขนาดใหญ่กลางห้อง มีเพียงสายน้ำเกลือสีใสเชื่อมกับหลังมือข้างซ้าย จึงไม่ได้หวาดกลัวนักสำหรับคนที่กำลังเฝ้าไข้ มือเล็กสอดประสานกับมือเรียวอันซีดขาวนั้นหลวมๆ  เหมือนถ่ายเทความอบอุ่นผ่านมือทั้งคู่...แรงกระตุกเบาๆที่นิ้วเรียว เรียกสติของชายร่างบางให้ตื่นจากภวังค์



 

“นะ..น้ำ ขอน้ำหน่อย”



 

“ด่ะ...ได้ รอเดี๋ยวนะ”




 

ทันทีที่เสียงแหบนั้นร้องขอ ศรีภรรยาตัวน้อยก็รีบหาให้ทันที หลอดน้ำแตะเบาๆที่ริมฝีปากบางของคนเป็นสามี ก้อนน้ำเล็กๆค่อยไหลเลื่อนสู้ลำคอแกร่งเป็นลูกคลื่น เห็นแล้วย้อนนึกถึงจูบอันเร่าร้อนเมื่อเช้า ทำเอาคนมองแอบกลืนน้ำลายเลยทีเดียว

 

“พอแล้วหรือครับ?” แบคฮยอนเอ่ยถาม เมื่อคนตัวสูงละริมฝีปากออก ร่างสูงไม่ตอบเพียงแต่พยักหน้าตอบเท่านั้น ใบหน้าหมองคล้ำ ดูเหนื่อยอ่อน



ท่าทางจะทำงานจนไม่ยอมนอนเลยล่ะสิ อีตาบ้า
!!!



 

“อยากทานอะไรไหมครับ ผมจะลงไปซื้อให้?”
 

“ไม่ล่ะ ฉันอยากคุยกับเธอมากกว่า”
 

“เรื่องอะไรครับ?” คิ้วได้รูปเลิกขึ้น พลางทำหน้าสงสัย

“ที่เธอไปหาฉันที่บริษัท...มีเรื่องอะไรในใจหรือเปล่า?”
 

“ไม่มีอะไรครับ”  




ร่างบางหลุบตาลงต่ำแล้วถอยห่างออกมาอีกก้าว



“ถ้าอย่างนั้นก็เข้ามาใกล้ๆ หรือเธอกลัวฉัน”
 

“ใครกลัวคุณ! ไม่เห็นมีอะไรเลย!

พูดลงก็เดินมากระแทกตัวลงข้างๆคนป่วย หน้าหวานเชิดขึ้นอย่างถือดี ปากอวบอิ่มยื่นมีน้ำสีใสเคลือบไว้แวววาว


 

“อย่างนั้นหรือ? แล้วอย่างนี้ฉันจะทำอะไรเธอได้” คนหล่อพูดทำสีหน้ายียวนกวนประสาทคนข้าง สะกิดเล็กเบาๆเพื่อหยอกล้อ





 

“ใช่! ทำอะ...อื้ออ”


ยังพูดไม่หมดคำ ริมฝีปากร้อนก็ประกบลงที่ทางเกิดเสียงเจื้อยแจ้วนั้น กระกวัดลิ้นช้าๆเหมือนการอ้อนคนตัวเล็ก มือหนาลูบไล้แผ่นหลังบาง กดจูบเย้ายวนให้หลงไปกับความหวานของความรู้สึกที่เขามอบให้ ลิ้นเล็กขยับตอบมาอย่างไม่คุ้นชิน แต่ก็สร้างความประทับใจให้ลู่หานเป็นอย่างดี ร่างบางสะดุ้ง เพราะมือร้อนได้เตะที่แผ่นหลังเย็น ลู่หานค่อยๆถอนจูบช้าๆ อ้อยอิ่ง...

 

“พี่ขอโทษ หายงอนนะคะ” เสียงอ่อนนุ่นทุ้มกระจ่างในหัวใจของคนฟัง ความรู้สึกเคืองขุ่น น้อยใจที่มีอยู่ ก็หายไปหมดสิ้น
 

“เรื่องอะไรครับ?”
 

“ไม่รู้สิ รู้แค่ว่างอน นะ...นะ หายงอนพี่นะคะ” รอยยิ้มอบอุ่นส่องประกายแสงสว่างมายังหัวใจดวงน้อยๆ เต้นเร็วอยู่ใต้อกซ้าย
 

“ผมไม่งอนแล้วก็ได้ แต่ว่าผม...”
 

“ผมอะไรคะ?”
 

“ไม่รู้ด้วยแล้ว!!! ไปข้างล่างนะครับ”

พูดเสร็จก็วิ่งดุ๊กดิ๊กออกไปทันที คนรอฟังคำตอบก็ทำได้แค่หัวเราะเบาๆกับความน่ารักของคุณภรรยา









ต่อจ้ะ
 



ปัง!



“แฮ่กๆเฮียเป็นยังไงบ้าง!”  แฝดคนน้องวิ่งเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยพิเศษหมายเลข  401 ด้วยความเหนื่อยหอบ เขารีบบึ่งรถมาโรงพยาบาลทันทีที่ได้รับโทรศัพท์จากพี่สะใภ้ตัวน้อย ความว่าพี่ชายตัวเองเป็นลมหมดสติล้มลงในห้องทำงานของเจ้าตัว


“ใจเย็นๆ เฮียไม่ได้เป็นอะไร นี่รีบมาใช่ไหมเนี่ย”


“จะไม่ให้ห่วงได้ไง อยู่ๆก็ล้มลงไปแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหน ทำไมไม่ดูแลตัวเองบ้างเลย งานน่ะไม่ทำซักวันตระกูลเราไม่ล้มละลายหรอกเฮีย!


แฝดคนน้องรัวคำพูดใส่แฝดผู้พี่ไม่มีหยุดเว้นวรรคให้ตัวเองได้หายใจ เขาเป็นห่วงพี่ และรักพี่ชายมากๆพอกับรักตัวเขาเอง เพราะฝาแฝดมักมีสายใยผูกพันธ์พิเศษส่งถึงกันเสมอ ในเมื่อคนพี่เจ็บคนน้องก็เจ็บด้วย ใจเข้ามันโหว่งๆ อึดอัดอย่างไรไม่รู้เหมือนตัวเองเป็นคนเจ็บเองเสียอย่างนั้น


“ไม่ได้หรอก ช่วงนี้เราก็รู้ดี ว่าบริษัทของเรากำลังถูกโจมตีจากคู่แข่งหนักแค่ไหน อีกไม่กี่วันข้างหน้า ไตรมาศนี้กำลังจะปิด พี่ต้องเร่งเปิดตัวสินค้าใหม่ให้ทันเทศกาล ไม่อย่างนั้น บริษัทเราต้องตกจากอันดับแน่ๆ กว่าบริษัทเราจะมาถึงจุดนี้มันไม่ง่าย เราเข้าใจเฮียใช่ไหม”


“ฮุนเข้าใจ แต่เฮียแต่งงานได้สามเดือนแล้วนะ เรื่องงานเพลาๆลงบ้างก็ได้ มัวแต่บ้างาน เมื่อไหร่ฮุนจะได้อุ้มหลาน นี่ถ้าฮุนเป็นแบคนะ สามีสนใจแต่งาน ฮุนจะหนีไปมีใหม่ ไม่แคร์หรอก บอกเลย!” แฝดคนน้องเชิดหน้าบุ้ยปากไม่พอใจแฝดผู้คนพี่ สองมือเรียวกอดอกฉับอย่างแสนงอน หารู้ไม่ว่ามันช่างน่ารักน่าชังสำหรับพี่ชายยิ่งนัก


“อยากได้หลาน ก็ไปบอกพี่สะใภ้เราสิ”


“ไอ้เฮียบ้า! เมียตัวเองก็บอกเองสิ ฮุนเกี่ยวอะไรด้วย! เฮียนี่นะ อยู่กับลูกน้องดุอย่างกับสิงโต พูดก็ไม่เพราะ แต่พออยู่กับเมียล่ะก็ แบคอย่างนั้น น้องอย่างนี้ หมั่นไส้! อยากได้ก็ไปบอกเขาเองเลย ฮุนจะไม่ช่วยด้วย”


“น้ำยาพี่แรงพอน่า ไม่ต้องพึ่งฮุนหรอก” 


“เพี๊ยะ! น้ำยงน้ำยาอะไร ห้ะ! หยาบคายจริงๆเลยเฮียเนี่ย เอาเป็นว่าตอนนี้รักษาตัวเองให้หายดีก่อนแล้วกัน งานที่บริษัทเดี๋ยวฮุนจะดูแลให้ ระหว่างนี้ก็อยู่บ้านอ้อนเมียไปก่อนแล้วกัน”


“พี่ไม่เห็นด้วย คู่แข่งของเราร้ายแค่ไหน ยังจำที่มันดึงคนของเราไปสายให้มันได้ไหม พอหมดประโยชน์มันก็ฆ่าทิ้ง ไอ้พวกนี้มันเลวมาก” 


ลู่หานกล่าวด้วยสีหน้าวิตกกังวล เขาไม่อยากให้น้องชายที่เขาเฝ้าทะนุดถนอม ต้องเอาตัวเองเข้ามาพัวพันกับธุรกิจสีเทานี่ ถึงแม้ฝั่งบริษัทของเขาจะขาวสะอาดเพียงใด วงการนี้ทุกคนก็ต่างเล่นสกปรกและคิดไม่ซื่อด้วยกันทั้งนั้น ทุกคนต่างหากำไร กอบโกยผลประโยชน์เข้าตัวเอง โดยไม่สนวิธีการที่จะได้ซึ่งมันมา ไม่ว่าจะต้อง ทำลาย ทรยศ หรือเข่นฆ่าใครให้ได้มาก็ไม่สนใจทั้งสิ้น


“แค่วันสองวันไม่เป็นไรหรอกเฮีย ฮุนไหว ยังไงชานยอลก็อยู่กับฮุนตลอด คงไม่มีหรอกมั้ง ถ้าห่วงก็รีบรักษาตัวเองให้หายสิ”


“พี่ขอเวลาแค่วันเดียวเท่านั้นแหละฮุน ว่าแต่เดินมาเห็นแบคฮยอนไหม บอกพี่ว่าจะลงไปข้างล่างตั้งนานแล้วไม่เห็นกลับมา”


“ไม่เห็นนะ หรือฮุนรีบวิ่งมาเลยไม่ทันมองก็ไม่รู้



ปัง!



เสียงเปิดประตูดังสนั่นขึ้นอีกครั้ง  ปรากฏให้เห็นชายคนรักของฝาแฝดคนน้องในสภาพเหงื่อโทรมกาย สองแขนแกร่งเท้ากับเข่าทั้งสองข้าง  หายใจหอบถี่จากการวิ่งในระยะไกล  สีหน้าไม่ดูสู้ดี เซฮุนจึงรีบผละจากพี่ชายไปหาแฟนหนุ่มของตัวเอง มือบางลูบแผ่นหลังที่อัดไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นเบาๆ


“ยอล ทำไมเป็นงี้อ่ะ”


“ไอ้ลู่!..."







"...แบคฮยอนถูกจับตัวไป!




50%


เรากลับมาเเล้วนะ 




TBC.
















 

T
B

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

79 ความคิดเห็น

  1. #79 punch_231149 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 21:57
    รอๆๆๆๆๆๆๆๆค่ะไรท์
    สู้ๆน้าา
    สนุกมากๆเลย รีบๆมาแต่งนะคะไรทฺ์
    #ไฟติ้ง
    #79
    0
  2. #74 ccreammm_ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 01:41
    ยังรออยู่นะคะ ?___?
    #74
    0
  3. #72 The_piano_guys (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 เมษายน 2558 / 12:19
    มาอัพได้แล้ววววว
    #72
    0
  4. #70 Tan Tawan (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2557 / 22:06
    อ๊ายยยยยยยฟินมากค่ะคุณไรท์ มาต่ออีกเร็วๆนะค่าาาเค้าจะรอน้าาาา เป็นกำลังใจให้คุณไรท์สู้ๆค่ะ
    #70
    0