Fic EXO - Love Remember (lubaek)

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 200
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    1 เม.ย. 57





ตอนที่ 5








 

แสงแดดทอประกาย ส่องกระทบกับพื้นน้ำ  ระยิบระยับเหมือนมีเพชรอยู่ใต้นั้น เสียงนกร้อง จิ๊บๆ สายลมวูบไหวท้าทายต้นไม้ใหญ่ให้ต่อสู้...






 

“ฮ้าวว...” แต่ก็ไม่น่าฟังเท่าเสียงใสๆ ของ พยอน แบคฮยอน (เค้าจ้างไรท์ 20!) เปลือกตาสีมุกค่อยๆเปิดขึ้น เนื่องจากแสงแดดที่ร้อนแรง กำลังส่องมาที่ใบหน้าของเขาพอดี






 

“โอ๊ะ!เช้าแล้วหรือนี่”คำอุทานเบาๆและประโยคบอกเล่าธรรมดาๆ เกิดขึ้นในทุกๆเช้าของร่างเล็ก ตั้งแต่เกิดมา คุณนายนาบีไม่เคยต้องหนักใจกับลูกชายคนเดียวของหล่อนเลย เนื่องจากร่างเล็กเป็นเด็กที่น่ารัก มีเหตุผล ช่วยเหลือตัวเองได้ตั้งแต่เด็ก จะเสียก็เพียงอย่างเดียว ไม่เคยยอมใครและขี้อ้อนจนเกินไปเท่านั้นเอง







...ดวงตาใส มองไปรอบๆห้องที่ตัวเองอยู่อย่างแปลกใจ นี่ไม่ใช่ห้องนอนเขานี่? ฉับพลันเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวาน ก็ค่อยๆไหลย้อนกลับเข้ามาในหัว เขาแต่งงานแล้ว! แปะๆๆ สองมือสวยตบเข้าที่แก้มเบาๆเพื่อเรียกสติตัวเอง ร่างเล็กพึมพำกับตัวเองเบาๆ ขยับตัวไปมาเหมือนไม่เชื่อ แขนหนักๆวางอยู่ที่ท้อง เรียกความสนใจจากแบคฮยอนได้ดี แขน? แขนใคร? ไล่สายตามือไปตามแขน ตั้งแต่มือเรียวสวย แขนที่อุดมไปด้วยมัดกล้าม ไหล่กว้าง ลำคอแกร่ง สันคางเรียว และในหน้าที่หล่อเหลาราวเทพบุตรในยามหลับ ลู่หานเหมือนคนที่ไม่มีพิษภัยใดๆ แต่ใครจะรู้ว่า ภายใต้ใบหน้านิ่งๆที่ใครๆก็คิดว่าหล่อนี้...ซ่อนอะไรไว้!










จุ้บ!  







 

“อรุณสวัสดิ์ครับ^///^”คนตัวเล็กยิ้มเขิน กับการกระทำแบบใจกล้าของตน แล้วรีบวิ่งเข้าห้องน้ำจัดการทำธุระส่วนตัวทันที โดยคนตัวเล็กไม่รู้ตัวเลยว่า ผู้ถูกกระทำตื่นตั้งแต่เจ้าตัวนั่งพึมพำคนเดียวแล้ว









“ฝากไว้ก่อนเถอะ ตัวแสบ” ชายหนุ่มพูดฝากเหมือนจะแค้นแต่กลับยิ้ม ที่ไม่มีใครเคยได้รับ...

 

 

 

“ว้าว...คุณป้าทำอาหารเก่งจังเลยฮะ เป๊ะๆๆๆ” สะใภ้คนโตเอ่ยชม แม่นมของสามีอย่างตื่นเต้น และตะลึงในฝีมือการทำอาหารของเธอ ร่างเล็กตบมือรัว เหมือนเด็กเล็กๆชอบใจ เพราะน่ารัก สดใส มีจิตใจดี นอบน้อม ให้เกียรติผู้อื่น จึงทำให้แบคฮยอนเป็นขวัญใจแม่บ้านตั้งแต่วันแรกที่เจอเลยทีเดียว







“ป้าไม่เก่งขนาดนั้นหรอกค่ะ คุณหนู” หญิงชรายิ้มเอ็นดูให้แบคฮยอน สมแล้วที่คุณชายใหญ่เลือกมาเป็นคู่ชีวิต ก็น่ารักน่าชังเสียเหลือเกิน ทำหัวใจคนแก่กระชุ่มกระชวยอยากเลี้ยงคุณชาย คุณหนูตัวน้อยๆแล้วสิ








“คุณป้าฮะ...แบคไม่ใช่คุณหนูสักหน่อย เรียกว่าแบคฮยอนเฉยๆก็ได้นี่ฮะ”ร่างเล็กทำปากยื่น ใบหน้างอง้ำเหมือนไม่พอใจ ทำให้แม่บ้าน เด็กรับใช้หัวเราะและเอ็นดูในท่าทีน่ารักนั้น


“ไม่ได้หรอกค่ะ คุณหนูเป็นภรรยาของคุณชายใหญ่นะคะ พวกป้าเรียกว่าคุณหนูน่ะถูกต้องแล้ว”

“แบคไม่ได้อยากแต่งสักหน่อย” ร่างเล็กกอดอกและเชิดหน้า ประโยคที่เอ่ยออกมา ทำให้แม่นมผละจากการทำอาหาร มาหาภรรยาของเจ้านาย มืออวบกุมมือเล็กไว้ที่อก









“พูดแบบนี้ไม่ดีนะคะ เดี๋ยวคุณชายใหญ่มาได้ยิน เธอจะเสียใจ เธอรักคุณหนูมากนะคะ”

“จริงหรือฮะ?”

“จริงสิคะ คุณหนูค่อยๆลองเปิดใจให้คุณชายใหญ่ จริงๆแล้วเธอไม่ใช่คนเย็นชาหรอกคะ เธอเป็นคนใจดีมากๆ”

“ฮะ แบคจะลองดู” หญิงชรายิ้มบางๆ ถ้าสองคนนี้รักกันได้ หล่อนจะมีความสุขมากๆเลย เธอเลี้ยงลู่หานมากับมือ ทำไมจะไม่รู้ว่าเขาคิดอะไร รู้สึกอย่างไร เธอทำได้เพียงแค่ช่วยให้อะไรๆมันง่ายขึ้นเท่านั้นเอง











“คุยอะไรกันอยู่หรือครับ?” ชายหนุ่มร่างโปร่ง ผิวขาว ริมฝีปากแดงอิ่มอย่างคนสุขภาพดี สวมชุดนักศึกษาๆอย่างเสื้อเชิ้ตสีอ่อนกับกางเกงขายาวสีเข้ม

“อ้าว สวัสดี แบคฮยอน ลู่หานตื่นหรือยัง?” ร่างหนุ่มตรงหน้าเอ่ยถามพี่สะใภ้ด้วยความอัธยาศัยดี 

“ห้ะ?” อะไรกันนี่? ตัวเองยืนอยู่ตรงนี้แท้ๆยังมาถามอีก ว่าตัวเองตื่นหรือยัง? ไหวไหมนี่?

“ผมถามว่า ลู่หานตื่นหรือยัง? แบคฮยอนเป็นอะไรไม่สบายหรือเปล่า?” คนที่ร่างบางคิดว่าเป็นสามีของตัวเองยังถามด้วยคำถามเดิม  ทำให้แบคฮยอนที่ไม่เข้าใจอยู่แล้ว ยังงงเพิ่มเข้าไปอีก









“บ..แบค..มะ..ไม่เป็นไร” ชายหนุ่มตรงหน้าคลายกังวล นึกว่าเมื่อคืนพี่ชายจะ “จัดหนัก” จนไม่สบายเสียอีก

“อืม ก็ดีแล้ว เออนี่ รบกวนไปปลุกลู่หานให้หน่อยนะ ผมจะรอที่ห้องอาหาร” ร่างโปร่งสั่งไว้ แล้วเดินออกไปเลย ไม่มีคำอธิบาย ไม่มีคำตอบ ไม่มีการถามความสมัครใจ คนบ้านนี้นี่ยังไง! แก๊บซองงงงงง(รู้แระ! ได้มาจากแม่นี่เอง)

 














....ถึงจะบ่นกระปอดกระแปด แต่ตอนนี้ร่างเล็กก็เดินเข้ามาในห้องนอนของตนเองกับสามีเป็นที่เรียบร้อย เสียงน้ำกระทบกับพื้น เป็นสิ่งที่รู้โดยทั่วกันว่า “อาบน้ำอยู่” ร่างเล็กปล่อยให้สามีของตนทำธุระต่อไป แล้วจัดการเตียง ผ้าห่มให้เข้าที่เข้าทาง นั่งรอสักพัก ร่างสูงก็ออกจากห้องน้ำมาด้วยสภาพผ้าขนหนูผืนใหญ่พันท่อนล่างไว้ สองมือใช้ผ้าผืนเล็กเช็ดผมที่เปียกชื้น หยดน้ำเกาะตามลำตัว ไหลลงมาตามซิกแพกลอนสวยและหลุบหายไปใต้ขอบผ้าที่พันไว้รอบเอว ร่างสูงเงยหน้ามอง คนตัวเล็กที่นั่งจ้องตัวเองนิ่ง คิ้วข้างหนึ่งเลิกขึ้นเป็นคำถาม

“มีอะไร?”






“...อะ...เอ่อ..ผมมาตามไปกินข้าว” เพราะเสียงสั่นๆของร่างเล็กที่ตอบกลับมา ทำให้ลู่หานต้องมอง

กลับมาที่ตัวเอง หึ! เขินสินะ  รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่แบคฮยอนยังไม่เคยเห็นถูกหยิบยกขึ้นที่มุมปาก ชายหนุ่มสืบเท้าเข้าไปหาร่างเล็กที่นั่งเกร็งจะตัวสั่น จนคนอยากแกล้งนึกสนุก ยืนซ้ายยื่นผ้าผืนเล็กให้ภรรยาของตัวเอง แต่แบคฮยอนก็ไม่เข้าใจในท่าทีนั้น










 

“เช็ดผมให้หน่อย...ได้ไหม?”ประโยคพูดของลู่หาน หากฟังแล้วไม่ได้คิดอะไร อาจจะเป็นเพียงการขอร้องธรรมดา แต่สำหรับคนตรงหน้ามันเหมือนการขอร้องที่ห้ามปฏิเสธ!

“..เอ่อ..ดะ..ได้สิ” ร่างเล็กหยิบผ้าขนหนูจะสามีแล้วจับไหล่ของคนตัวใหญ่ให้นั่งลงที่ปลายเตียง สองมือเล็กค่อยๆวางลงบนเส้นผมสีเข้ม ลงนิ้วนวดเบาๆเพื่อให้ผ่อนคลาย จนลู่หานเคลิ้มตามสัมผัสนั้น ใบหน้าหล่อค่อยเลื่อนเข้าหาท้องแบนราบของภรรยาอีกนิด อีกนิด....และก็











ปัง! ปัง! ปัง!











“ลู่หานเว้ย!!!! ลงไปกินเข้าได้แล้ว!!Xวย!! กำลังเคลิ้มเลย ไอ้ชานยอล! มาตรงจังหวะเชียวมึง อย่าให้ถึงตามึงนะ พ่อจะเล่นให้น้ำตาไหล!











“.....” สามีตัวโตไม่ได้ตอบกลับเสียงโวยวายหน้าห้อง เดือดร้อนภรรยาตัวน้อยต้องตะโกนตอบกลับเอง

“คร้าบบบ...จะลงไปเดี๋ยวนี้แหละ” พูดจบก็วางผ้าไว้ที่เดิม แล้วตัวเองก็เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบเสื้อเชิ้ตสีชมพูอ่อนๆที่เข้ากันกับกางเกงสีดำ เน็กไทน์สีเลือดหมูลายทาง เสื้อกล้าม ถุงเท้า ไม่เว้นแต่ “กางเกงชั้นใน” ลู่หานมองการกระทำนั้นอย่างงงๆ  เกิดมานอกจากแม่นมแล้ว ก็ไม่เคยมีใครมายุ่งกับการแต่งตัวของเขาอีกเลย แต่คนตัวเล็กข้างหน้านี่สิทำเขาสุขใจจนจะล้นออกมาอยู่แล้ว










 

“มาครับ...แต่งตัวได้แล้ว ทุกคนรออยู่” คนตัวเล็กเดินเข้ามาหาแล้วยื่นเสื้อผ้าให้แต่คนตัวโตไม่ยอมยื่นมือมารับ แต่กลับพูดแล้วชูแขนซ้ายขึ้นประกอบคำสารภาพว่า







 

“ปวดแขน โดนหมูนอนทับทั้งคืน”เขาเอ่ยเสียงเรียบ แต่หารู้ไม่ว่าทำคนตัวเล็กขึ้นเสียแล้ว







 

“ว่าเค้าเป็นหมูหรือ! นิสัยไม่ดี ไม่ต้องมาคุยด้วยเลยนะ!” ยังไม่ทันที่จะได้แก้ตัว ภรรยาตัวน้อยก็ปาสิ่งที่อยู่ในมือใส่หน้าแล้ววิ่งลงไปข้างล่างทันที แอบเห็นว่าน้ำตาไหลด้วยนะนั่น






 

“.....”ไม่มีคำพูดใดใดจะ “อธิบาย” อาการ “เงิบ” นี่ได้ ลู่หานจึงรีบแต่งตัวแล้วตามลงไป

 

 






 

 

TBC


 

TALK WITH WRITER




 


สวัสดีคร้าบบบบบบ ช่วงนี้ปิดเทอมเลย ขยัน ว่าจะทยอยอัพลงให้เร็วที่สุดนะ เเต่ขึ้นอยู่กับคอมเม้น สำหรับตอนที่ 4 มึนๆนะ 555 ไรท์ก็ค่อนข้างงงกับตัวเองเหมือนกัน อิอิ ช่วย สนับสนุนต่อไปด้วยคร้าบบบบ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

79 ความคิดเห็น

  1. #64 -[**Jha...JaA**]- (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2557 / 06:19
    ว้ายยยยย โดนโกดแล้วววว ว่าน้องแบคเป็นหมูว์ นิอุตส่าห์เปนเด็กดีนะพี่ลู่ ฮ่าา เอาสิจะเต๊าะก้อโดนขัดจังหวะ ฮ่าาา
    #64
    0
  2. #35 May_LuBaekShipper (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มีนาคม 2557 / 23:44
    กำลังเคลิ้มเลยย~ โดนงอนแล้วนะพี่ลู่ไปว่าน้องแบคอ่ะ ง้อเลยย~
    #35
    0