Fic EXO - Love Remember (lubaek)

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 276
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    30 ธ.ค. 60






ตอนที่ 4













 

 

ก๊อกๆๆๆๆ










 

“เซฮุน....” ชายหนุ่มร่างสูงเอ่ยเรียกคนในห้องเสียงอ่อน โอ๊ย…! งอนนานไปแล้วนะ! 5 นาทีก็จะชักตายแล้ว นี่ 2 ชั่วโมง! หวังจะให้นอนหน้าประตูเลยใช่ไหมเนี่ย!







“ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก กรุณาติดต่อใหม่ในภายหลังครับ” เสียงที่แฝงไปด้วยอารมณ์ตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจคนที่พยายามจะสนทนาด้วย




“เซฮุน...ไม่เล่นนะครับ เปิดประตูให้ผมหน่อยนะ” อดทนไว้! ชานยอล เดี๋ยวหายเมื่อไหร่ ได้ทบต้นทบดอกแน่!

“........” ยิ่งเงียบยิ่งใจเสีย

“.........”



 

แอด...พรึ่บ!




 

“จับได้แล้ว  ^__^ ” เสียงทุ้มพูดอย่างผู้มีชัยเหนือกว่า สายลมร้อนๆถูกส่งไปยังขมับของคนในอ้อมกอด

“ปล่อยนะ!” เซฮุนพยามดันตัวเอง ออกจากอ้อมกอดของชานยอลอย่างสุดกำลัง แต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งแน่น โอ๊ยยย...! ผมก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน ทำไมถึงแกะไม่ออกสักที คนหล่อเสียเซล!






 

“ใครปล่อยก็บ้าแล้ว...คนถูกกอดน่ารักขนาดนี้” ฉ่า *///* อร๊ายยย...คุณแม่ ไอ้บ้านี่ ทำแก้มน้องฮุนร้อนนน






“บอกให้ปล่อย!” เซฮุนชักสีหน้า กระสากเสียงใส่ แต่สำหรับชานยอล มันกลับน่ารักจนอยากจะจับแก้มแดงๆนั้น มาฟัดให้หายหมั่นเขี้ยว  

“หายโกรธผมหรือยัง?” เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ

“.......”









“ถ้าไม่ยอมพูด ก็จะกอดจนกว่าจะยอม”  เฮ้ย! ย่ะ...ยอมอะไรห้ะ!! ไอ้หูกางนี่!  ถึงจะเดือดกับคำพูดสองแง่สองง่ามนั้นมากขนาดไหน แต่ความหยิ่งในศักดิ์ศรี เลยทำได้แต่อดทน


"......”

“เงียบ...? คุณกำลังท้าทายผม เซฮุน”






 

ชานยอลกล่าวด้วยเสียงราบเรียบ แต่ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะโต้ตอบอะไร ชายหนุ่มใช้ริมฝีปากหนา ประกบปิดไม่ให้คนตัวเล็ก เอ่ยพูดคำที่ทำร้ายจิตใจ สัมผัสที่อ่อนโยน  ทำให้ร่างกายของเซฮุนอ่อนแรง จนแขนทั้งสองข้างที่ก่อนหน้านี้ พยายามผลักไสคนตัวใหญ่ ค่อยตกลงข้างลำตัวอย่างช้าๆ มือแกร่งจับมือขาวข้างหนึ่งมาโอบไว้ที่ไหล่หนา ลิ้นสากค่อยๆลุกล้ำเข้าไปดูดซึมน้ำหวานจากโพร่งปากนุ่ม เกี่ยวกวัดพันลิ้นเล็ก จนไม่รู้ว่าของใครเป็นของใคร ริบฝีปากหนาค่อยๆเล็มไปตามริมฝีปากสวยอย่างเคลือบเคลิ้ม แต่ความรู้สึกเย็นที่ข้างแก้ม ทำให้ต้องละริมฝีปากออกมาอย่างเสียไม่ได้....





 

“เซฮุน!

“ฮึกๆๆๆๆ”

“เซฮุน!เป็นอะไร?”

“ฮึกๆๆ...” คนตัวเล็กเล็ก(กว่า)ไม่พูดอะไร สองมือเอาแต่ทุบเอาๆๆไปที่อกแกร่ง ด้วยความฉลาดและทันคน ชานยอลจึงรวบร่างบางเข้ามากอด






“ผมขอโทษ”

“ฮึก...ฮึก...” ร่างบางเอาแต่ร้องไห้ไม่หยุด




“น้องฮุน พี่ยอลขอโทษ พี่ผิดไปแล้ว ให้พี่อธิบายนะครับ?” สรรพนามที่เปลี่ยนไป ทำให้ใจของคนร่างเล็ก(กว่า)เย็นลงและเย็นพอที่จะฟังข้อแก้ตัวของคนเจ้าชู้ประตูดิน(!)





“ฮึก...” เสียงสะอื้นเบาลง เป็นสัญญาณว่า “พูดมาสิ...กำลังฟังอยู่”





“พี่ยอลไม่ได้โกหกนะ วันนี้พี่ช่วยงานหานทั้งวันเลย ไม่ได้ไปไหนจริงๆ ตอนที่น้องฮุนไปหา พี่ขับรถออกไปรับเจ้าสาวกับคุณนายนาบีที่บ้าน ถ้าไม่เชื่อพี่ไปถามไอ้คริสก็ได้ มันขี้เกียจ พี่เลยต้องทำแทน” ไม่รู้ว่าเหตุการณ์ที่ได้เล่าออกไป จะเป็นข้ออ้างหรือเหตุหล สำหรับคนตรงหน้ากันแน่ แต่ทั้งหมดเป็นความจริง หากนางฟ้าตัวน้อย(?)ไม่ยอมเชื่อ คงต้องเรียกมาทั้งแก๊งและยืนยันความจริง ทั้งโจทย์ จำเลย พยานและผู้ตัดสินนั่นก็คือ คนน่ารักตรงหน้า เซฮุนเป็นคนเจ้าอารมณ์ รุนแรง อะไรสะกิดนิดหน่อยก็ขึ้นได้ ก็จะมีแต่ผมกับไอ้ห่าน! เอ้ย! หาน สองคนแหละครับ ที่จะทำให้แม่คุณ(?)เย็นลงได้






“.......”

“เชื่อใจพี่ยอลนะครับ”

“.........” ร่างเล็กไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่โอบกอดคนตรงหน้าแน่น

“หายโกรธพี่ยอลนะ”

“..........” ร่างบางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นและพยักหน้าหลายๆครั้ง ทั้งที่ใบหน้ายังซุกอยู่กับอก รอยยิ้มกว้าง เผยให้เห็นบนใบหน้าหล่อและถ่ายทอดความอบอุ่นซึ่งกันและกัน....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“งื้อ..อ..”




เสียงครางหวานๆ ปลุกให้ลู่หานตื่นจากนิทราในราตรี แสงจันทร์สาดส่องผ่านม่านที่เปิดไว้ กี่โมงแล้วเนี่ย?

 ชายหนุ่มนึกในใจ ยกคิ้วขึ้นเป็นเครื่องหมายคำถาม สายตาเหลือบมองเจ้าเครื่องบอกเวลาบนหัวเตียง





03.30





“เฮ้อ...” ลู่หานถอนหายใจเพื่อระบายความเหนื่อยล้า เมื่อวานต้องตื่นเตรียมงานตั้งแต่ตี 3 พอหกโมงเช้าก็ต้องเข้ามาแต่งตัวเตรียมเคารพบรรพบุรุษ ตอนบ่ายดูความเรียบร้อยงานพิธีในบ้าน ตกเย็นเสร็จพิธี กล่าวขอบคุณคนที่มาร่วมงาน กว่าจะหลับตาลงจริงๆ ก็เที่ยงคืนเห็นจะได้






“งื้อ..อ...คิกๆๆ”เสียงละเมอของภรรยา เรียกลู่หานให้ตื่นจากภวังค์





“หึ!คนบ้าอะไร ละเมอได้น่าฟัดเป็นบ้า!  แก้มกลมๆ เสียดสีกับอกแกร่งคล้ายเด็กน้อยกำลังออดอ้อนจะเอาของเล่น สองมือสวมกอดเอวสอบไว้ไม่ห่าง จนกลายเป็นว่าตอนนี้ ศีรษะของแบคฮยอนเกยอยู่กับหน้าอกของลู่หานเต็มๆ






หึ่ม!







เสียงครางต่ำในลำคอแกร่งไม่ได้ทำให้ร่างบางหยุดการกระทำที่ชวนคิด 18+ ได้เลย ไอ้เสี่ยวลู่!! อดทน อดทนไว้ๆ ลูกพ่อใจเย็นๆ เขานอนอยู่นะ ไม่เอาๆ








“เฮ้ย!” ในขณะที่ลู่หานกำลังทำใจให้เย็นอยู่นั้น ก็รู้สึกเจ็บที่หน้าอก ฟันซี่เล็กก็ก้มลงกัดที่หัวนมของผู้ชายใจเย็น(?)ออกแรงดูดดัน เบาๆเหมือนกำลังฝันว่าได้กินลูกอมอยู่อย่างนั้นแหละ!เสี่ยวลู่ววว....นอนลูก นอน! ผ่านไปสักพักเสียงงุ้งงิ้ง ก็เงียบไป เห็นเพียงแต่ร่างเล็กที่นอนนิ่งๆ








“อ่า...หลับไปแล้ว” ลู่หานค่อยๆขยับตัว หวังจะเข้าไปสงบสติอารมณ์ในห้องน้ำ แต่...








“คิกๆ...เอาลูกอมน้องแบคคืนมานะ! ฮือๆๆๆ” เหี้ย! ยังไม่หลับอีกหรือ? คนนะเว้ยไม่ใช่หุ่นยนต์จะได้ไม่มีความรู้สึก! เอา...เอาเข้าไป ร้องไห้อีก ละเมอสมจริงไปไหมวะนั่น พี่ลู่อยากจิครายยยยย....!!!!







“เฮ้อ...” ชายหนุ่มตัดสินใจล้มตัวลงนอนเคียงข้างภรรยาของตัวเองอีกครั้ง ท่อนแขนซ้ายสอดรองศีรษะกะทัดรัด รวบร่างบางให้มาอยู่ในอ้อมกอด แรงสะอื้นเบาๆทำให้เขารู้สึกผิด นิ้วมือเรียวค่อยๆเกลี่ยบนใบหน้าเช็ดน้ำตาให้กับคนที่ร้องไห้ทั้งที่ยังหลับตา  รอยยิ้มบางๆปรากฏบนใบหน้าหล่อไปทางหวานนิดๆ ริมฝีปากบางกดจูบลงบนหน้าผากเนียนแผ่วเบา เพียงเท่านั้น เสียงสะอื้นปานจะขาดใจก็หายไป เหลือเพียงลูกหมาตัวน้อยๆที่ใช้ขาหน้าตะปบของรักไว้ทั้งคืน...













 


 










TBC.






 

 

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

79 ความคิดเห็น

  1. #77 punch_231149 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 20:32
    นอนแบคจงใจยั่ว(?)แน่ๆเลย55
    #77
    0
  2. #44 tip_tip (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 มีนาคม 2557 / 12:57
    น้องแบคขนาดตอนนอนยังยั่วอ่ะ


    #44
    0
  3. วันที่ 18 มีนาคม 2557 / 18:01
    น้องแบคดะ..ดูดนมพี่หานนนนน !!><  วรั้ยย!!ฟินจุงเบย *^*  มาต่อไวๆน่ะค่ะ

    #32
    0
  4. #29 あい✩ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มีนาคม 2557 / 17:57
    เดี๋ยวนะ ทบต้นทบดอก?

    แกจะทำอัลไลน้องฮุนนี่จของฉัน(?)ห้ะอีชยอลล

    ฮุนนี่โกรธอัลไลชยอลอ่ะ ==
    #29
    0
  5. #24 May_LuBaekShipper (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มีนาคม 2557 / 03:16
    รอค่าาาา><
    #24
    0
  6. วันที่ 11 มีนาคม 2557 / 19:09
    ไฟท์ติ้งค่ะ ^^ (สอบเสร็จแล้วก็มาอัพบ่อยๆน้าา) 
    #23
    0