นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

Obsession - Chanbaek ShortFic

โดย B.Capricorn

ชานยอล : คุณเคยรักใครสักคนมากๆ จนอยาก "ฆ่าให้ตาย" ไหม ยังไงนะหรอ อยากรู้ก็เข้ามาสิ หึ! เเบคฮยอน : ".........."

ยอดวิวรวม

223

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


223

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


7
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  4 ก.พ. 60 / 01:15 น.
นิยาย Obsession - Chanbaek ShortFic

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เปิดเรื่อง 3 February 2017 เขียน 4 ชั่วโมงได้เเค่เนี่ย!






คำเตือน!

นิยายเรื่องนี้เป็นเนว ชาย x ชาย

รับไม่ได้ นู่นเลย มุมขวาบนสุดจอ เเล้วเเต่เด้!



ปล. นิยายสั้นเรื่องนี้มีเเรงบันดาลใจมากจากเพลง Obsession - G_Dragon เนาะ อาจจะกากๆ กรังๆ สังๆคังๆ เฮ้ย! อันนี้ไม่ใช่ 55 นะ  ก็อาจจะไม่ดีเท่าที่ควรยังไงก็ฝากติชมกันด้วยเด้อผิดตรงไหนก็สะกิดๆ ไร้เตอร์หน่อย สติออบซอมากมาย 


อ่ะๆ ยังไม่จบ


ข้อเสนอแนะ! ควรปิดไฟ! เปิดเพลงฟังดังๆขณะอ่านด้วยนะเเจ้ะ ไร้เตอร์จะเเทรกไว้ให้เด้อ จะเปิดไม่เปิดเเล้วเเต่ เเต่สำควรเปิดนะ เดี๋ยวไม่ได้ฟีล ค่อยๆใช้หัวใจเเละดึงความโรคจิตในส่วนลึกของคุณออกมา เเล้วคุณจะเข้าใจไรท์เอง ว่าทำไมเจ้าจึงเฮ็ดจั่งซี่กับเเบคฮยอนได๋



ซั่มนี้เด้อ

ฮักซู่คนจ้า








 เเนะนำตัวละคร




เเบคไม่รักชานเเล้วหรอ...?






ไปตายซะ!






เเละนี่คือจุดเริ่มต้น...







เนื้อเรื่อง อัปเดต 4 ก.พ. 60 / 01:15


That's My Obsession






“ปล่อยฉัน! นายมันก็แค่เศษขยะ ไร้ค่า! ”  แบคฮยอนตะหวาดลั่นด้วยความไม่พอใจ ใส่คนตรงหน้า สะบัดตัวออกจากวงแขนแข็งแรงของคนตัวสูง จนชานยอลเสียหลักล้มลงหัวกระแทกกับขอบโต๊ะ เลือดสีแดงสดค่อยๆไหลลงจากหน้าผากช้า แต่หากความรู้สึกเจ็บในใจไม่สามารถเทียบได้เลย


“ไม่จริง! คุณกำลังล้อเล่นผมใช่ไหม ”  


“ความจริงคือฉันไม่เคยรักคนอย่างนายเลย ไอ้หน้าโง่!


“ไม่! เรารักกัน! ได้โปรด อย่าทิ้งผมไป! ผมอยู่ไม่ได้ ถ้าไม่มีคุณ! 

มือหนาผวาจับข้อเท้า ที่ทำท่าจะเดินจากไปพร้อมกระเป๋าใบเล็ก ร่างสูงจ้องมองคนรักของตนด้วยสายตาตัดพ้อ น้อยใจ และอ้อนวอน


“ไปตายซะ!





และนี่คือจุดเริ่มต้น






ครืดดด  ตึกก ตึกก  ครืดด   ตึกกกก  ครืดดด



เสียงคล้ายโลหะกำลังลากผ่านพื้นคอนกรีตขรุขระ บรรยากาศเงียบสงัด เบื้องหน้ามีเพียงบ้านไม้หลังเก่าๆสองชั้น ปลูกขึ้นท่ามกลางความวังเวง มองไปทางไหนก็มีแต่ต้นไม้สูงท่วมหัว รกทึบ รอวันแห้งตายไร้ชีวิตชีวา



แอดดด….



เสียงเปิดประตูดังขึ้น ปรากฏชายร่างสูงกำลังถือข้าวของพะรุงพะรัง ทั้งอาหาร  อุปกรณ์ทำครัว 

และเสื้อผ้าแสนสวยสำหรับคนรักของเขา


“แบคครับ! ชานกลับมาแล้วนะ” ร่างสูงตะโกนเรียกคนรักด้วยรอยยิ้ม พลันเห็นคนตัวเล็กนั่งอยู่บนโซฟานิ่ง เขาจึงเดินเข้าไปสูดความหอมจากแก้มนิ่ม


…………


“ทำไมวันนี้เงียบจัง หืมโกรธอะไรชานหรือเปล่าครับ” ร่างสูงเลิกคิ้วถาม แต่คนตัวเล็กก็ยังคงทำหน้านิ่ง แววตาไม่ไหวติง


 “อ่าชานกลับช้าไปนิดเดียวเอง พอดีมีเคสฉุกเฉินเข้ามา รถก็ติดด้วย


“…………”


“เอาอย่างนี้ เพื่อเป็นการไถ่โทษ เดี๋ยวชานไปทำอาหารให้ทาน ดูโทรทัศน์รอไปก่อนนะคะ อย่ารีบคิดถึงชานล่ะ ฮ่าๆ” 

มือหนาวางบนศีรษะน่ารัก ขยี้เบาๆเพื่อเป็นการหยอกล้อ แล้วมุ่งหน้าเดินเข้าครัวเพื่อเตรียมอาหารค่ำสำหรับสองคน


เสียงโทรทัศน์ยังคงดังอย่างต่อเนื่อง แต่แบคฮยอนไม่มีปฏิกิริยาต่อสิ่งที่กำลังฉายอยู่เลย ยังคงมองตรงไปข้างหน้าอยู่อย่างนั้น จนชานยอลต้องเร่งมือให้เร็วขึ้น เพราะกลัวว่าคนรักของเขาจะหิวแล้วพาลจะโกรธมากไปกว่าเดิม


“แบคครับ วันนี้ผมทำของโปรดคุณด้วยนะ ดูสิ คาโบนาร่าที่คุณชอบไง” ร่างสูงวางจานลงบนโต๊ะตัวเล็ก ทิ้งตัวลงนั่งชิดกับคนรักของตนเอง


“…………”


“มาชานป้อนให้นะ เดี๋ยวมือแบคจะเปื้อน ยิ่งเป็นแผลอยู่ด้วย “ เส้นสปาเก็ตตี้สีขาวนวลถูกม้วนด้วยส้อมเนื้อสแตนเลส อย่างดีถูกส่งถึงริมฝีปากบาง แต่เจ้าของมันยังคงนิ่ง เมินเชยต่อการกระทำนั้น


“…………”


“ที่คุณเมินเฉยใส่ผม เป็นเพราะผมไม่ใช่มันใช่ไหม! ผมถามว่าใช่ไหม!” ร่างสูงลุกยืนขึ้น เขวี้ยงส้อมในมือไปไกล จ้องใบหน้านิ่งเฉยของคนตัวเล็กอย่างเอาเรื่อง


“…………”  


“ดี! ในเมื่อเป็นแบบนี้ก็ไม่ต้องกิน!” ท่อนแขนยาวกวาดข้าวของบนโต๊ะลงพื้นด้วยความโมโห กระกระเบื้องกระเด็นโดนท่อนแขนขาวจนเลือดข้นไหลอาบเป็นทางยาว


“…………”


“ผมถามทำไมไม่ตอบ!  รักมันมากสินะ เจ็บขนาดนี้ยังไม่ร้องอ้อนวอนสักคำ หึ!” ร่างสูงร้องในลำคอด้วยความสมเพศตัวเอง


“ทำไม! คนอย่างผมมันน่ารังเกียจ จนรักไม่ลงแล้วเหรอ หึ! แล้วใครล่ะ! ที่บอกว่ารักผมนักหนา บอกว่าจะรักผมจนวันตาย ใคร! คุณไม่ใช่หรอแบคฮยอน  ผมรักคุณ!  ได้ยินไหม ผมรักคุณ! รักรักมาก รักจนสามารถตายแทนได้ แล้วคุณทำอะไร!  คุณทิ้งผมไป เพื่ออยู่กับมัน หึ! นี่คือสิ่งที่คุณตอบแทนความรักของผมหรอ ห้ะ!” 

ร่างสูงตะหวาดเสียงดังด้วยแรงโทสะ เขย่าร่างเล็กที่ไม่ไหวติงด้วยแรงอารมณ์ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความว่างเปล่าเช่นเคย ร่างสูงสะบัดมือออกแรงไป มือเล็กจึงสะบัดไปตามแรง


ปั๊ก!


 “แบคฮยอน!…ชานขอโทษ ชานคงโมโหมากเกินไป แบคเจ็บมากไหม ไหนชานขอดูมือหน่อย ดูสิเลือดไหลไม่หยุดเลย เดี๋ยวชานทำแผลให้นะครับ”           ร่างสูงยิ้มอ่อนโยนให้กับคนรัก เดินไปหยิบชุดเครื่องมือแพทย์ในกระเป๋าของตนมาวางแล้วเริ่มทำแผล

“แบคไปโดนอะไรมา ทำไมเนื้อตัวช้ำแบบนี้ล่ะครับ ชานไม่อยู่แค่อาทิตย์เดียว ทำไมไม่ดูแลตัวเองเลย”      ว่าแล้วมือหนาก็ค่อยใช้มีดขูดเนื้อช้ำบริเวณมือออก ทีละนิด ทีละนิด


“ดูสิ ช้ำไปหมดเลย ชานเอาออกจนจะเห็นกระดูกอยู่แล้วนะ ช่วงนี้แบคตัวบวมๆขึ้นหรือเปล่า ชานว่าตัวแบคนิ่มกว่าเดิมด้วย ฮ่าๆ ”


…………”  ร่างสูงทำแผลไปหัวเราะไป พลันสายตาเหลือบไปเห็นความผิดปกติบนใบหน้าของคนตัวเล็ก


“แบค! ทำไมปากจนห้อเลือดถึงช้ำแบบนี้ แล้วรอยจูบที่คอนั่นมาจากไหน! แบคไปนอนกับมันมาใช่ไหม!


“…………” มือหนายื่นไปจับคางสวยได้รูป บีบแน่น เพื่อเค้นความจริง


“หึ! ไม่ตอบ  เรื่องจริงสินะ  มาดูกันว่าแบคจะทนได้สักกี่น้ำ!” ร่างสูงสะบัดมือทิ้ง เดินกลับมาพร้อมกับแส้เส้นยาวสีดำ 

ร่างสูงจับแบคฮยอนในท่านอนคว่ำ สะบัดฟาดเครื่องลงทัณฑ์กลางหลังไร้ความปราณี


พรึ่บ! พรึ่บ! พรึ่บ!


“…………” รุนแรง หนักแน่น จนเนื้อสีช้ำชิ้นเล็กเริ่มหลุดติดมากับเส้นแส้ ร่างสูงหอบหายใจด้วยความเหนื่อยจากการกระทำอันป่าเถื่อนของตนเอง มือใหญ่ขว้างมันทิ้ง พลันจับพลิกใบหน้าหวานให้มองตน


“จ้องหน้าชานแบบนี้หมายความว่ายังไง จะต่อว่าชานเหมือนที่ผ่านมาใช่ไหม! หึ! ปากของแบค รอยยิ้มสวยๆของแบคคงมีให้แต่มันใช่ไหม! ชานไม่ให้!” มือหนาคว้ากรรไกรจากซองเก็บ นิ้วใหญ่จับปากเล็กอ้าออกดึงลิ้นสีชมพูให้ยื่นแล้วลงมือตัด 


ฉับ


ค่อยๆใช้มีดลูบไล้ริมฝีปากอิ่มช้าๆช้าๆ กดมันลงเบาๆแล้วเคลื่อนจากซ้ายไปขวา ข้างล่างและข้างบน และปล่อยมันหล่นลงพื้น


“หึๆ เห็นไหม ปากของแบค ยิ้มของแบคเป็นของชานคนเดียว ฮ่าๆ”


“…………”       ร่างสูงค่อยๆโน้มตัวลง ประกบริมฝึปากหนาลงกับอวัยวะเดียวกันของคนตัวเล็ก


“ดิ้นทำไม! จะหนีชานไปอีกแล้วใช่ไหม! แบคจะหนีชานไปหามันใช่ไหม!” ร่างสูงผลักร่างเล็กออกจากตน เดินเลี่ยงเข้าไปในห้องเก็บของอีกครั้งแล้วกลับมาพร้อมเหล็กหลายคมในมือ เขาจับมันไว้แน่น วางทาบลงที่ขาขาวซีดทั้งสองข้าง แล้วค่อยๆลากมันขึ้นลงด้วยความหนักแน่น จนเกิดเสียงดัง


“ครืดดครืดด” ฟันคมของเลื่อยครูดกับกระดูก มือหนายกท่อนขาเล็กที่หลุดออกมา มองมันด้วยรอยยิ้ม


“คราวนี้ แบคก็หนีชานไปไหนไม่ได้แล้ว ฮ่าๆๆ”    เสียงหัวเราะทุ้มเสน่ห์ แต่ในตอนนี้กลับให้ความรู้สึกน่าสยดสยองดังกังวานไปทั่วบ้าน


“…………”


“มองหน้าชานสิแบค ชานอยู่ตรงนี้แล้วไง ทำไมไม่มองล่ะ! ดวงตาคู่นี้ใช่ไหม ที่แบคใช้มองมัน! หอมแก้มชานสิ  ทำไมไม่หอมล่ะ แบคเคยบอกว่าชอบลักยิ้มของชานไม่ใช่หรอ! เพราะมันใช่ไหม แบคถึงเปลี่ยนไป! ไม่! ทุกอย่างต้องเป็นของชาน!


มีดเล่มเล็กเล่มเดิมค่อยๆกดลงที่สันจมูกสวยหนักแน่น ด้วยความรัก มือใหญ่ลูบไล้ดวงตาคู่สวยที่เขาหลงใหล เขาตกหลุมรักเจ้าของดวงตาคู่นี้ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า นิ้วยาวค่อยๆกดลงที่เปลือกตาเรียวและ


“ฉึก!”        แต่เขาไม่ต้องการให้ใครได้เห็นนอกจากเขาเท่านั้น!


“นี่ไงแบค ตาของแบคก็เป็นของชาน ของชานคนเดียวเท่านั้น! ฮ่าๆ”


“…………”


“แบคครับแหวนที่ชานให้ ทำไมไม่ใส่ไว้ล่ะครับ หืมลืมอีกแล้วหรอ ฮ่าๆ เดี๋ยวชานไปเอามาให้นะ น่าตีจริงๆเลย” ชานยอลวางร่างของคนรักลงกับพื้น เดินไปรอบๆห้องรื้อค้นในลิ้นชัก ในตู้จนข้าวของกระจัดกระจายไปทั่วห้อง แล้ววิ่งกลับมาหาร่างเล็กที่นอนนิ่งจมกอง เลือด อยู่บนพื้น


“นี่ไง! ชานเจอแล้ว เดี๋ยวชานใส่ให้นะ แหวนวงนี้ ชานให้แบคตอนครบรอบ 5 ปีของเราไง แบคจำได้ไหม วันนั้นแบคดีใจจนร้องไห้ขี้มูกโป่งเลยนะ ฮ่าๆ” 


ปากหนาประทับริมฝีปากลงบนหลังมือขาวซีดแล้วเงยหน้าขึ้น


“…………”


“แบคตบหน้าชานทำไม! มือนี้ใช่ไหม ที่แบคให้มันจับ!” เลื่อยเล่มเก่าเฉือนลงบนท่อนแขนน่าทะนุดถนอมช้าๆ


“…………”


“เห็นไหม แขนแบคหลุดเลย เจ็บไหม เดี๋ยวชานทายาให้นะ คนดี”


“…………”


“ยิ้มสิที่รักทำไมล่ะ”


 “รอยยิ้มของแบคสวยที่สุดเลยนะ”     ช่องโหว่ไร้ริมฝีปากยังคงอ้าอยู่อย่างนั้น หากแต่ชานยอลกลับมองเห็นคนรักกำลังยิ้มสดใสให้กับเขา     มือหนาลูบไล้ลงบนศีรษะเล็กคล้ำช้ำเลือด แววตาล่องลอย เส้นผมเส้นเล็กหลุดร่วงไปตามแรงสาง ร่างสูงโยกตัวเบาๆเหมือนกล่อมเด็ก พลันน้ำตาใสๆไหลลงจากดวงตากลมโตน่าหลงเสน่ห์หากบัดนี้กลับแดงกล่ำ  ฉับพลันเรื่องราวๆวันเวลาเก่าๆ เสียงสะท้อนกลับในความคิดของชานยอลต่างก็ไหลย้อนขึ้นมาในหัว  ราวกับมีใครกดเล่นมัน


“ร้องไห้นี่ชานร้องไห้ทำไม”  ขอบคุณมากนะชาน ตลอด 5   ปีที่ผ่านมาชานไม่เคยทำให้แบคเสียใจสักครั้งเลย แบคนี่โชคดีจังเลยเนาะ


“…………”


“กอดชานสิแบค ทำไมไม่กอดล่ะล่ะ แบคไม่รักชานแล้วหรอ ” เอ่ยกับร่างไร้แขนเช่นนั้น แต่แขนแกร่งทั้งสองข้างกลับรัดร่างเปื้อนเลือดไว้แน่น


“…………”   ตัวชานอุ่นมากๆ เลย เหมือนได้กอดคุณหมีตัวใหญ่ๆ แบครักชานมากนะ


“เห็นไหม มีแต่ชานคนเดียวที่รักแบค ไม่ว่าแบคจะเป็นยังไง ชานก็จะรัก ฮ่าๆ ฮ่าๆๆ “


“…………” สัญญาได้ไหม ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นชานจะต้องไม่ทิ้งแบคนะ ไม่งั้นแบคจะตีๆให้ตายเลย ฮ่าๆ


“แบคหนีชานไปไหนไม่ได้แล้วนะ

 

เพราะชานจะรักแบคไปจนวันตาย

 

 









ปัง!









 

 

รายงานข่าวด่วนพบศพถูกฆาตกรรม ณ บ้านร้างกลางป่าทึบ บริเวณเขตมกโพ ทางเจ้าหน้าที่ตำรวจสันนิจฐานว่าสาเหตุเกิดจากปัญหาด้านเชิงชู้สาว โดยในที่เกิดเหตุพบศพ นาย บยอน แบคฮยอน ลูกชายนักธุรกิจพันล้านซึ่งหายออกจากบ้านไปเมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อน สภาพศพโดนชำแหละทั่วทั้งร่าง เเละน่าจะเสียชีวติมาไม่ต่ำว่า 1 สัปดาห์ คาดว่าเกิดจาก นายแพทย์ ปาร์ค ชานยอล แฟนหนุ่มซึงเป็นคนลงมือฆ่า แล้วยิงศีรษะตัวเองตายตามเมื่อสองวันก่อน รายละเอียดติดตาม










สุดท้ายนี้น้าาาา ถ้าดีก็คอมเม้นให้หน่อย เเต่ถ้ากร่อยก็สะกิดอินบล็อคเข้ามาด่าได้ 555 เเต่อย่าเเรงเดี๋ยวสะเทือนไต ให้ลิ้งไว้เลยละกัน https://www.facebook.com/kiawpuzzle 

เข้ามาพูดคุยกันได้น้าาาา ไม่เข้าใจก็ทักมาถามได้น้า เเต่จะไม่ตอบ 555 (ทำไมกวน-ีน) 

ปล.ไม่บังคับคอมเม้นนะ เเต่ถ้าอ่านเเล้วไม่เขียนไรทิ้งไว้บ้างก็น่าเกลียด แฮ่ะๆ 






Bless  you


Bi Malbec  




ผลงานอื่นๆ ของ B.Capricorn

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. #3 Real_CB
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:09
    ชอบนะ แปลกดี5555แต่ตะเตือนไตไปนิสนุง
    #3
    0
  2. #2 park43
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:34
    ตอนแรกอ่านไปก็แบบทำไมแบคไม่ตอบวะ อ่ออออ อหพีคไป ชานน่ากลัวอ่ะ5555
    #2
    0
  3. #1 mgqnx (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:13
    อห สุดสะเทือนใจTT พล๊อตแปลกมากไม่ค่อยได้อ่านแบบนี้เลยค่ะ แต่ก็ชอบ555555555555
    #1
    0