ภรรยาของแถม

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 1 คืนรัง (06)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22,753
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 176 ครั้ง
    5 มิ.ย. 62

ตอนที่ 1 คืนรัง



     “อยากค่ะ แต่ว่าคุณเสือจะเปิดร้านอะไรคะ
      ช่อมาลีพยักหน้าและร้องถาม ประกายตาแวววาวเพราะเธอชอบการเรียนรู้ โดยพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่ออนาคตของลูก
     
ผมจะเปิดร้านกาแฟให้ช่ออย่างน้อยลูกของผมจะได้มีอนาคตและแกสมควรจะภูมิใจทั้งในตัวของพ่อและแม่
      คนฟังถึงกับอึ้งในคำตอบ ความรู้สึกดีๆ โถมเข้าหา ส่วนภาคินัยพยายามมองไปข้างหน้าเพื่อความสุขของลูก แต่ความโกรธยังคงคุกรุ่นอยู่
     
ขอบคุณที่เมตตาช่อ หญิงสาวระบายยิ้ม อย่างน้อยภาคินัยก็ไม่ได้มุ่งแต่ทำให้เธอเจ็บ แต่แค่หนึ่งนาทีกลับมีถ้อยคำกระแทกทรวง
     
ผมเมตตาลูกต่างหาก ชายหนุ่มบอกอย่างชัดเจน พลันเอ่ยบอกประโยคบาดลึก ไปให้พ้นหน้าผมได้แล้ว เพราะผมจะดีกับช่อแค่เรื่องลูกเท่านั้น

      ช่อมาลีชะงักกึกราวมีลูกศรปักกลางอก ตัวหมุนหนีเข้าไปในห้องนอน ตัวทิ้งนั่งลงบนเตียงและเฝ้ามองไปทางเปลของสายเลือด หัวใจของภาคินัยคงถูกหลอมด้วยเหล็กแล้วใช่ไหม ถึงแข็งกระด้างทำให้เธอช้ำแล้วช้ำอีก
      สายตากับวาจาก็ประหนึ่งยาพิษดีๆ นี่เอง แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อเธอตอบคำถามและอธิบายไม่ได้ว่า ในคืนนั้นเกิดอะไรขึ้น ฝ่ายภาคินัยผ่อนลมหายใจช้าๆ และรู้ว่าการนำพาช่อมาลีกลับมาที่นี่จะทำให้ตนเองร้อนดังไฟสุม จากนั้นต้องหมุนตัวเดินไปอาบน้ำ

      ดวงไฟถูกปิดลงหลังชายหนุ่มเดินกลับไปทิ้งตัวบนโซฟา มือยกขึ้นก่ายหน้าผาก ความมืดและความเงียบต่างเป็นตัวรุมเร้าให้คิดฟุ้งซ่าน แต่ไม่นานก็มีเสียงฝีเท้าเบาๆ ดังขึ้น แถมยังมุ่งหน้ามาทางตน ก่อนพบว่าเป็นเงาของร่างเล็กที่ตอนนี้มาหยุดยืนข้างๆ เขาและกำลังมองมาในความมืด

      ต้องการอะไรภาคินัยเอ่ยถามทันที ตัวยันขึ้น
     
ช่อห่วงกลัวคุณจะเป็นไข้ช่อมาลีไม่อาจข่มตาลงนอน หัวใจไม่วายเป็นห่วง ไม่รู้เขาตากฝนแล้วจะมีอาการเจ็บไข้หรือไม่ แม้ว่าวาจาของภาคินัยจะทำร้ายเธอ แต่อึดใจเดียวมีประโยคสวนกลับให้สะอึกเจ็บ
     
ผมดูแลตัวเองได้ไม่ต้องห่วง เขาปัดน้ำใจของช่อมาลีทิ้ง
     
แค่ความห่วงใยจากช่อก็รับไว้ไม่ได้หรือคะหญิงสาวร้องถามและคิดว่าคนตัวโตใจร้ายเกินไปแล้ว
     
ครับ เพราะเคยรับมาแล้วแต่กลับโดนทรยศ ผมเลยเลือกจะไม่เจ็บซ้ำอีก
      ช่อมาลีฝืนยิ้มปวดใจ คำตอบของภาคินัยชัดเจนแล้วและมันบีบให้เธอล่าถอยกลับเข้าห้องนอน ในเมื่อชายหนุ่มไม่ต้องการก็จะไม่ยัดเยียดให้ยอมรับ เพราะเธอเองมีส่วนผิดที่ไม่เข้มแข็งพอ
      ฟากเจ้าของบ้านทิ้งตัวลงนอนต่อ ต้องใจแข็งให้ได้มากที่สุด เขาต้องให้บทเรียนกับหญิงสาว เพราะว่าคนทำผิดต้องรับผิดชอบในสิ่งที่กระทำแล้วพยายามข่มตาลงนอน ทั้งที่ใจอยากจะเดินเข้าไปเฝ้ามองลูกน้อยใกล้ๆ
      ในด้านใจของคนที่เจ็บลึกแตกกระจาย ใช้สองมือเล็กๆ หยิบมันขึ้นมาประกอบใหม่อย่างไรไม่มีทางได้ดังเดิม และการทำใจยอมรับคงเป็นทางเลือกที่เหลืออยู่ ตามองไปยังลูกชายที่หลับสนิท จากนั้นพึมพำหนึ่งประโยคพร้อมปิดเปลือกตาลงอย่างช้ำร้าว
     
ป๊ะป๋าของชินใจร้ายจังครับ



                                         -เกี้ยวเกล้า-
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 176 ครั้ง

821 ความคิดเห็น