ภรรยาไร้รัก (ภาคต่อ ภรรยาสำรอง) reup

ตอนที่ 30 : ตอนที่ 10 เกมร้าย (02)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,036
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    24 ม.ค. 61

ตอนที่ 10 เกมร้าย

      “เชิญ! ตามสบาย

      ติณภพบอกน้ำเสียงราบเรียบเหมือนไม่ทุกข์ร้อนเลยสักนิด ต่างจากคนฟังที่ถึงกับชะงักตัวไป ก่อนจะรู้สึกราวกับโดนตบหน้าอย่างแรงเมื่อคนที่คิดว่ากำลังเป็นลูกไล่ตัดสายทิ้งทันที

      ตู้ดด

ทว่าเจ้าของบริษัทกาแฟไม่ได้จะนิ่งเฉย เขาทำราวกับท้าทายด้วยซ้ำเพราะได้โทรหาลูกน้องอีกคนและจำได้ดีว่าคนที่คุยกับตนเองนั้นเป็นใคร

      พาเพียงฟ้าออกไปหาพวกมัน

      แต่...ลูกน้องถึงกับงุนงง

      ทำตามคำสั่ง

      ชายหนุ่มยืนยันความต้องการเพราะเชื่อว่า ความคิดของตนเองถูก ถึงแม้จะดูเป็นการเสี่ยงก็ตาม แต่เชื่อว่าที่พศินทำไปแค่ต้องการต่อรองเพื่อเรียกร้องเงิน โดยเขาจะไม่ยอมง่ายๆ คนพวกนี้เปรียบดังปลิงดูดเลือด ถ้ายินยอมให้ดูดไปครั้งหนึ่ง ครั้งต่อมาต้องเกิดขึ้นอีกแน่

      เมื่อคนเป็นนายบอกเช่นนั้น หนึ่งในลูกน้องของติณภพจึงต้องเดินเข้าไปในบ้าน โดยอาวุธของพวกเขาโดนยึดไปเรียบร้อยแล้ว

      คุณฟ้าครับ เชิญออกมาด้านนอกหน่อยครับหลังเสียงเรียกเพียงฟ้าเดินออกมาทันทีเพราะเธอได้ยินทุกถ้อยคำ หัวใจร้าวระบมไปหมดไม่ว่าจะเป็นเพราะบิดาหรือคนของหัวใจ ก่อนรอยยิ้มชืดชาจะปรากฏชัดยามเห็นผู้ชายคนหนึ่งที่คิดถึงไม่แพ้กัน

      พี่พัฒน์

      คุณพิพัฒน์อยากจะพาคุณฟ้ากลับไปกับพวกเขาครับ และคุณติณอนุญาตแล้ว

      คำบอกกล่าวนี้ทำให้เพียงฟ้าอยากจะร้องไห้ แต่คิดได้ว่าไม่มีประโยชน์อะไรพลางทอดตามองไปยังพี่ชาย

ใช่ ชายผู้นั้นคือพี่ของเธอ

พิพัฒน์ หนึ่งในคนที่รวมหัวกันหลอกติณภพและหวังจะยึดครองบริษัทกาแฟ แล้วเห็นอีกฝ่ายมอบยิ้มบางๆ ให้เพราะคิดถึงน้องสาวเหมือนกัน

      ฉันจะพายัยฟ้าไปถ้าไอ้ติณไม่มาที่นี่แต่เขาต้องทำตามคำสั่งของบิดา

      คุณติณคงไม่มา เชิญครับลูกน้องของชายหนุ่มผายมือเชิญเป็นการอนุญาตให้เพียงฟ้าก้าวเท้าไปหาพี่ชาย คนฟังนั้นถึงกับหลับตาแน่น นึกเศร้าเพราะเธอไม่ได้เป็นที่ต้องการและคงไม่มีค่าอะไรอีกแล้ว ทว่ายังไม่ยอมขยับเท้า เนื่องจากไม่อยากกลับไปหาบิดา ไม่อยากให้ท่านใช้เป็นเครื่องมือ

      นรกเถอะ!!พิพัฒน์สบถเสียงดังเมื่อไม่เป็นไปตามแผนพร้อมรีบยกโทรศัพท์ต่อสายหาบิดา พ่อครับ ยัยฟ้าไม่สำคัญกับมัน

      ไม่เป็นไร ฉันสั่งให้ลูกน้องอีกคนลงมือแล้ว แกถอยออกมาได้เลยพศินนึกเจ็บใจเมื่อดูท่าลูกของเขาจะไม่ได้สลักสำคัญอะไรกับติณภพแล้ว แต่ไม่ต้องห่วงเพราะเป้าหมายแท้จริงอยู่ในมือของตนเองเป็นที่เรียบร้อยและอยากจะหัวเราะให้ลั่นเมื่อยามศัตรูรู้ความจริง

      แล้วยัยฟ้า?” พิพัฒน์ถามเพราะอยากพาน้องสาวกลับไปด้วย

      ปล่อยไว้ ไม่ต้องพากลับมา มันไร้ประโยชน์คนไม่มีประโยชน์เขาไม่เอามาให้เป็นตัวถ่วงพร้อมบอกออกไปอย่างไร้หัวใจ

      พี่พัฒน์เพียงฟ้าเรียกพี่ชายเสียงสั่น ใบหน้าสั่นไปมาราวกับกำลังห้ามปรามในสิ่งที่ทำ เชื่อเสมอว่าพี่ชายสามารถกลับตัวได้ เพียงแค่ต้องเดินออกมาจากเงาของบิดา แต่เสียงซึ่งโต้ตอบกลับมาทำให้เรี่ยวแรงลดน้อยลงแม้จะรู้ว่าต้องเจ็บ เพราะแต่ไหนแต่ไรความรักที่พศินมีให้มันน้อยมาก บางเบาแทบสัมผัสไม่ถึง

      แกดูแลตัวเองด้วยนะ ฉันอยากพาแกกลับไป แต่พ่อไม่เอาพิพัฒน์บอกตามความจริง อดสงสารน้องไม่ได้แต่เขาไม่อยากขัดคำสั่ง ไว้วันหลังมีกำลังคนและเงินจะมาชิงตัวเพียงฟ้ากลับไปแน่ ในยามนี้ตนเองค่อนข้างลำบากเพราะติณภพตัดช่องทางการทำงาน

      ในวงการธุรกิจไม่มีใครอยากจ้างคนทรยศ ฉะนั้นพิพัฒน์จึงไม่สามารถก้าวเท้ากลับมายิ่งใหญ่ได้เหมือนเดิม จากนั้นเท้าก้าวกลับขึ้นรถพร้อมออกคำสั่งให้เคลื่อนตัวออกทันที ปล่อยให้คนเป็นน้องยืนมองตาเศร้า

      ฟ้าคิดถึงพี่พัฒน์ คิดถึงพ่อเธอคิดถึงคนทั้งสอง อยากกลับมาเป็นครอบครัวอีกครั้ง เพียงแค่มันต้องไม่ได้มาจากความเดือดร้อนของคนอื่น เมื่อใดบิดาถึงจะเรียนรู้คำว่าพอและหยุด ทว่าในเสี้ยวนาทีหนึ่งใจกลับรู้สึกหวิวๆ ราวจะเกิดเรื่องร้ายทำให้นึกห่วงอดีตสามี

      พ่อของเธอไม่มีทางหยุดง่ายๆ แล้ววิธีไหนจะช่วยยับยั้งได้ หรือว่าต้องช่วงชิงแก้แค้นกันจนกว่าจะหมดลมหายใจ

      เพียงฟ้าเดินกลับเข้าบ้านโดยไม่ต้องมีใครสั่ง เธอจะไม่ไปไหนทั้งนั้นถ้าไม่มีลูกไปด้วย ส่วนติณภพขมวดคิ้วยุ่งยามพรรคพวกของพศินตัดสินใจไม่ขายหุ้นแล้วหลังจากได้รับโทรศัพท์สายหนึ่ง

      ชายหนุ่มนึกเอะใจ แต่คิดว่าคงเพราะแผนการบีบคั้นไม่ประสบผลสำเร็จ ไม่รู้เลยที่ทำเช่นนี้เพราะต้องการจะถ่วงเวลาต่างหาก ชั่วนาทีติณภพก็ได้รู้ว่าเขาพลาดท่าเสียแล้ว

      ว่าไงนะ?

      เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ คุณหนูปลายหายตัวไปครับ

      นายทำงานยังไง ปล่อยลูกฉันหายตัวไปได้อย่างไร

      ติณภพลุกพรวดขึ้นในทันใด ใจร้อนดังไฟแผดเผาพลางทุบกำปั้นลงบนโต๊ะดังปัง คิ้วพาดเหนือดวงตาขมวดมุ่นเพราะความเครียด เขาพลาดเสียแล้วไม่คิดว่าจะโดนพศินจู่โจมกลางหัวใจและไม่มีทางเป็นคนอื่นแน่นอน ที่สำคัญไม่คิดว่าจะกล้าลงมือกับเด็กตัวเล็กๆ โดยเฉพาะกับปลายฟ้า ก่อนนึกถึงสีคราม ถ้าต้องเสียลูกชายไปอีกคนเขาคงบ้าคลั่ง

      แล้วลูกชายของฉันล่ะ

      ปลอดภัยครับลูกน้องของชายหนุ่มรายงานเสียงอ่อน ไม่คิดเลยว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้

      ตามหาลูกสาวฉันให้เจอติณภพไม่ได้คลายจากอาการเครียด แค่มันไม่ทำให้ทุรนทุรายเท่านั้น ก่อนจะก้าวเท้าออกจากบริษัทแล้วสั่งให้ธนวินท์พาไปหาลูกชายทันที ไม่รู้ว่าสีครามจะเป็นอย่างไร แกโตพอที่จะรับรู้ทุกอย่าง

      ด้านสีครามยืนตัวสั่น สองสายตาพยายามกวาดมองหาน้อง ไม่รู้จริงๆ ว่าปลายฟ้าหายไปได้อย่างไรพร้อมนึกโทษตนเองทันทีที่ดูแลน้องได้ไม่ดีดังเคยรับปากมารดาไว้ น้ำตาค่อยๆ เอ่อล้นออกจากหน่วยต้องการอ้อมกอดของมารดาเป็นอย่างมาก เพราะรู้สึกหวาดกลัว

      ถ้าไม่เพราะเขาเอาแต่สนใจเจ้าโมเดลที่ชอบ น้องอาจไม่หาย สีครามเฝ้าโทษตนเอง ก่อนถลาตัวเข้าหาบิดาเมื่อเห็นท่านกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหา

      พ่อครับน้อง...เพียงแค่ตกอยู่ในวงแขนกำยำสีครามปล่อยเสียงร้องไห้ดังลั่น

      ไม่เป็นไรนะลูกติณภพลูบแผ่นหลังของสีครามเบาๆ เพื่อปลอบ เขาต้องเข้มแข็งและต้องพาปลายฟ้ากลับมาให้ได้ นึกแค้นใจพศินขึ้นมาเป็นเท่าตัว รวมถึงโทษตัวเองที่สะเพร่าไม่ดูแลลูกให้ดี โดยเขาคิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะจับปลายฟ้าไป

      ผมคิดถึงแม่ คิดถึงน้องสีครามบอกทั้งที่ยังอยู่ในอาการสะอื้น

      น้องต้องกลับมาอยู่กับพวกเรา

      สัญญาว่าจะพาปลายฟ้ากลับมาให้ได้ แม้ต้องแลกด้วยชีวิตพลางกอดลูกชายแน่นกว่าเดิมเมื่อสีครามร้องไห้อย่างหนัก หัวใจของคนเป็นพ่อแทบแตกสลาย แต่มันทำให้รู้ว่าอะไรสำคัญและบางทีเขาต้องยอมรับความเป็นจริง รวมถึงปล่อยวาง แต่สำหรับเรื่องนี้จะไม่มีทางให้อภัยคนผิด

      ชายหนุ่มหันไปสั่งกับธนวินท์ให้ประกบติดลูกชาย บางทีพศินอาจจะย้อนกลับมาเล่นงานซ้ำ แต่ตอนนี้เขาต้องเดินทางไปหาใครอีกคนหนึ่ง ทว่าต้องพาสีครามกลับไปส่งบ้านเสียก่อน

     

      เพียงฟ้า!”

      เสียงเรียกก้องกัมปนาททำให้คนซึ่งตกเป็นเชลยใจรีบลุกขึ้นแล้วเดินไปหาเจ้าของเสียงนั้นและทันทีที่เห็นโครงหน้าของติณภพก็สัมผัสได้ทันทีว่ามีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น แถมเป็นสิ่งที่ทำให้เขาเดือดดาล จ้องมองเธอราวกับอยากจะจับหักแข้งหักขาหรือไม่ก็ฆ่าให้ตายเสียตรงนี้

      ทำไมถึงมองหน้าฟ้าแบบนั้นคะหญิงสาวถามอย่างสงสัย หลายวันที่ผ่านมาเขาลดอาการกระด้างลง ทว่าวันนี้พบเห็นมันอย่างชัดเจนในแววตาคมกริบ

      เธอรู้ไหมว่าพ่อของเธอทำอะไรชายหนุ่มเค้นเสียงออกจากลำคอ

      คนฟังเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง บิดาของเธอทำอะไรอีกแล้วอย่างนั้นหรือ? แต่เพียงฟ้าไม่มีเวลาให้คิดมากนักเนื่องจากคนตัวโตเปล่งความให้แจ้งประจักษ์ในนาทีต่อมาและเล่นงานให้หัวใจของคนเป็นแม่แทบหยุดเต้น

      มันจับตัวหนูปลายไปสุ้มเสียงเหี้ยมกร้าวบอกได้เลยว่าโกรธแค้นสุดชีวิตและอยากจะลงมือฆ่าเพียงฟ้าให้ตาย โทษฐานเป็นลูกของคนสารเลว แต่ยามนี้สีครามต้องการแม่มากที่สุด

      คุณพ่อน้ำตาของหญิงสาวเอ่อล้นเตรียมกลิ้งลงบนใบหน้า ทว่าพยายามจะกลั้นไว้ มือไม้สั่นระริก ไม่คิดเลยว่าบิดาจะกล้าทำเช่นนี้ ท่านไร้หัวใจไปแล้วหรืออย่างไร ทำไมถึงกล้าลงมือกับหลาน ก่อนแทบพยุงตัวไว้ไม่อยู่ สมองตื้อทึบไปหมด หัวใจค่อยๆ หดลีบจากความเสียใจ

      โทรหามันติณภพรีบยื่นโทรศัพท์ให้

 


ฝากเรื่องใหม่ด้วยนะ
-เกี้ยวเกล้า-

เมียริมรั้ว
https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=1749899



EBOOK

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

1,432 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 30 มกราคม 2561 / 16:09
    ใจจะขาด อยากอ่านต่อ
    #1368
    0
  2. #1367 alegicoffee (@alegicoffee) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 13:11
    พระเอกใจร้ายเกิน เอาความรู้สึกคน เอาชีวิตลูกมาอยู่ในเกมส์ของตัวเอง คนแบบนี้ ต้องเสียใจและสูญเสียอย่างสุดชีวิตถึงจะสาสม
    #1367
    0
  3. #279 เคมี (@mickeyeiei) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 15:58
    เด็กๆแย่แล้ว
    #279
    0
  4. #278 cartoon682 (@cartoon682) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 15:55
    ลูกหายแน่เลย สงสารฟ้า มาต่อเร็วๆน่ะค่ะไรต์
    #278
    0