ภรรยาไร้รัก (ภาคต่อ ภรรยาสำรอง) reup

ตอนที่ 24 : ตอนที่ 8 พลิกเกม (03)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,351
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    12 ต.ค. 60

ตอนที่ 8 พลิกเกม


     “แม่ร้องไห้ครับพ่อ แม่เจ็บใช่ไหมสีครามที่เห็นเข้าถามเสียงร้อนรน นึกห่วงและกลัว

แม่จะตายไหมครับ น้ำตาใกล้จะเอ่อคลอเต็มหน่วย เด็กตัวเล็กๆ คนหนึ่งในยามนี้ต้องการอ้อมกอดของมารดาจับใจ อยากเห็นครอบครัวกลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันอีกครั้ง    
     
แม่ไม่ตายหรอกลูก ติณภพตอบ ใจจริงอยากจะเบือนหน้าหนียามเห็นว่าเพียงฟ้าร้องไห้ ก่อนต้องกลั้นใจยื่นมือไปเช็ดน้ำตาให้เพราะกลัวอีกฝ่ายจะทนไม่ไหวเสียก่อนพร้อมคิดว่าบัดนี้อดีตภรรยารับรู้ดีแล้วว่า เขาเจ็บเท่าใด
      ฝ่ามือใหญ่ซึ่งสัมผัสบนใบหน้าทำให้หญิงสาวเกลียดตัวเองยิ่งกว่าเดิม เกลียดที่ครอบครัวหักหลังเขา เกลียดที่ไม่สามารถประคองชีวิตคู่ให้ยืนยาวและเกลียดตัวเองที่ยังรักเขาหมดทั้งดวงใจ ก่อนสองมืออยู่ใต้ผ้าห่มจะกำมั่นเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์เศร้าซึ่งฟุ้งกระจาย
     
กลับเถอะลูก ปล่อยให้แม่พักผ่อนนะครับคิดว่าอีกสักสองสามนาทีสถานการณ์ตรงหน้าอาจเกินกว่าจะรับมือจึงอยากพาลูกกลับและจะช่วยปลดปล่อยเพียงฟ้าออกจากความทรมาน ทั้งที่เจ้าตัวเป็นคนโยนหญิงสาวลงไปในบ่อแห่งความทุกข์ จากนั้นโน้มตัวลงไปอุ้มปลายฟ้าเข้าสู่อ้อมกอด

      ผมอยากอยู่กับแม่ สีครามบอกและไม่ยอมขยับเท้าเป็นครั้งแรกที่พ่อหนูน้อยไม่ยอมเชื่อฟังผู้เป็นพ่อ  ทำราวเป็นเด็กดื้อรั้นเนื่องเพราะไม่อยากห่างไกลจากมารดา ยิ่งนานวันก็ยิ่งโหยหาคนบนเตียงจับใจ อยากจะอยู่ข้างๆ กันเหมือนเคยและปรารถนาให้บุคคลที่รักฟื้นคืนสติขึ้นมาเพื่อให้ได้อบอุ่นหัวใจ ไม่ว้าเหว่เหมือนเช่นในยามนี้

ด้านปลายฟ้าก็โหยหาและไม่อยากอยู่ห่างไกลจากมารดาดุจเดียวกัน
     
แม่จ๋า...แม่จ๋า...แมะเด็กหญิงตัวเล็กเริ่มร้องงอแง ไม่อยากผละจากมารดา สองมือพยายามจะคว้าและเข้าไปใกล้ แถมยังพยายามดิ้นเพื่อออกจากอ้อมกอดของบิดา

      ขอผมกับน้องอยู่กับแม่ได้ไหมครับ สีครามร้องบอกเสียงเริ่มสั่นพร้อมส่งสายตาอ้อนวอน
     
กลับเถอะครับ ให้แม่ได้พักผ่อน สีหน้าของติณภพเคร่งเครียด ไม่ใช่ไม่อยากให้ลูกอยู่กับเพียงฟ้า แต่ไม่อยากให้หญิงสาวร้องไห้ไปมากกว่านี้ ไม่นานจำใจปล่อยปลายฟ้าลงบนเตียงอีกรอบ ทว่าไม่ทันการณ์เมื่อปลายฟ้าร้องไห้โฮและยังพยายามจะเรียกชื่อของมารดา
     
แมะ...แง...
     
ไม่ร้องนะครับลูก ติณภพรีบปลอบลูกสาวพร้อมดึงตัวสีครามเข้ามาไว้ในอ้อมกอด ครามฟังพ่อนะครับ อีกไม่นานแม่จะกลับไปอยู่กับเรา แต่ครามต้องอดทนอีกนิดถึงเขาจะพยายามใจร้าย แต่มันอดจะสะเทือนใจไม่ได้เมื่อเห็นอาการของลูก ไม่เคยอยากเห็นพวกแกเป็นแบบนี้
     
จริงหรือครับคนซึ่งกำลังตาแดงก่ำถามอย่างมีความหวัง
     
จริงสิครับ ชายหนุ่มยิ้มแล้วลูบผมเบาๆ ก่อนตัดสินใจปล่อยให้ลูกอยู่กับหญิงสาวอีกนิดพร้อมทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงอีกฝั่งแล้วยื่นมือไปจับข้อมือบางไว้เหมือนพยายามบอกว่า อย่าร้องไห้ ทั้งที่หัวใจของเพียงฟ้าร้าวจนแทบจะแตกอยู่รอมร่อ
      คนบนเตียงที่นอนนิ่งต้องกลั้นน้ำตาเพื่อจะประวิงเวลาได้อยู่กับลูกอีกนิด...ขอแค่อีกนิดก็ยังดี โดยได้ยินเสียงเรียกของสีครามและปลายฟ้าสลับกัน ซึ่งแน่ชัดว่าลูกสาวกำลังร้องโยเย นี่ยิ่งส่งผลให้เธออยากกระเด้งตัวขึ้นมาโอบกอดเพื่อปลอบเหมือนในวันวานตอนที่ยังมีกันและกัน
     
แมะ....แมะจ้า/แม่ครับ ผมคิดถึงแม่
      สองเสียงนี้แสนจะทรงพลังเป็นกำลังแรงใจให้หญิงสาวเรื่อยมา ส่วนชายหนุ่มทอดสายตามอง ไม่รู้ทำไมเขาถึงรู้สึกทรมาน แต่กลับกัดฟันทนเพราะต้องให้บทเรียนกับฝ่ายหญิง ก่อนเห็นปลายฟ้าลูบผมของเพียงฟ้าเบาๆ แล้วร้องบอกว่า โอ๋ๆยามเห็นว่ามีน้ำใสๆ ไหลออกมา
      ติณภพต้องรีบยื่นมือไปเช็ดน้ำตาอีกรอบ โดยสีครามเริ่มจะร้องไห้ตาม
     
ไม่ร้องนะครับคราม เดี๋ยวน้องร้องตาม
      “แมะ...ปลายฟ้าเริ่มสะอื้นตามพี่ชาย คนเป็นบิดาจึงดึงเข้ามากอดแน่นๆ แล้วเบือนหน้าหนี ทว่าเสียงร้องไห้กัดกินถึงกลางอกทำให้ตัดสินใจอุ้มลูกขึ้นจากเตียง
     
เรากลับกันเถอะครับ นะครับครามเขากำลังทนไม่ไหวอีกต่อไป ใจราวจะขาดยามเห็นน้ำตาของลูกๆ แวบหนึ่งเห็นเพียงฟ้าลอบกะพริบตาขึ้น เรียวปากเริ่มสั่นระริก ก่อนเขาจะต้องเป็นฝ่ายโน้มตัวไปอุ้มสีครามอีกคนหลังเห็นลูกส่งสายตาเศร้าๆ พร้อมวอนขอเพื่อจะอยู่กับแม่ต่ออีกสักนิด พริบตาเดียวขยับเท้าออกจากห้องทันที

      ส่วนสีครามไม่ยอมละสายตาจากคนบนเตียง ทว่าไม่ได้ร้องโวยวาย แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมมารดาถึงมาอยู่ที่บ้านหลังนี้แทนที่จะเป็นโรงพยาบาล และอยากรู้เมื่อไหร่คนทั้งคู่จะกลับมาอยู่กับเขาอย่างมีความสุข
      “แม่แมะจ๋าปลายฟ้าสะอื้น
      ติณภพยิ่งเห็นอาการของลูกทั้งสองแล้วอยากจะคำรามลั่น เขากำลังทำร้ายสีครามกับปลายฟ้าอยู่ บ้าชะมัด
! จนใจคิดว่าสมควรหยุด
      แต่ต้องรออีกนิด...ขอให้เขาได้สร้อยเส้นนั้นมาก่อน แล้วจะทำให้เพียงฟ้ากลับมาเป็นแม่ของลูกอีกครั้ง
      ใจของติณภพร้อนราวไฟสุม แต่เขาต้องอดทนเพราะอยากจะยื้ออีกหนึ่งชีวิตที่มีความสำคัญกับตนเองพร้อมรู้สึกเหมือนกำลังจะก้าวเท้าตกเหวด้วยความสมัครใจ และมันราวกับต้องเลือก!
      ระหว่างบิดากับลูกชาย
      เขาไม่มีทางปล่อยมือฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง แต่จะจับให้แน่นแล้วประคองให้ไปถึงฝั่งทั้งสองคน จากนั้นพาลูกๆ กลับไปยังบ้านพักด้วยความรู้สึกหนักหนากว่าเดิม และเพียงเสียงรถแล่นจากไปคนบนเตียงก็กระเด้งตัวขึ้นมาพร้อมปล่อยน้ำตาเม็ดโป้งให้กลิ้งหล่นลงบนแก้มทันที
     
โฮ....

-เกี้ยวเกล้า-
สั่งหนังสือได้ที่ 
https://goo.gl/gbGWbf

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

1,432 ความคิดเห็น

  1. #1356 Kerisan (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 16:56
    คุณติณจะชดเชย ความรุสึกตัวเอง แต่ลืมไปนะคะ ลูกเจ็บเต็มๆ ยังเด็กมากด้วน
    #1356
    0
  2. #1355 AppleSnow (@AppleSnow) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 21:01
    เศร้าใจ ทรมานใจชะมัด รอค่ะ สู้ๆ
    #1355
    0
  3. #1354 Sumseeyah Maslae (@sumseeyah) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 14:38
    ส่งสารมากๆๆ
    #1354
    0
  4. #1353 ณัชพล / supawit (@supawit-1234) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 12:21
    หน่วงมากกกกก
    #1353
    0
  5. #218 สายลมที่ไม่น่าไว้ใจ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 21:07
    สู้ๆค่ะไรต์ รออ่านทุกวันเลยยยยย
    #218
    0
  6. #212 soonnaja (@soonna) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 15:36
    ทะเลาะอะไรกัน ทำไมรุนแรงนัก
    #212
    0
  7. #211 Baekhyunparkchan (@Baekhyunparkchan) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 13:47
    คุณติณใจดำไปมั่ยค่ะ สงสารฟ้าอ่ะใหนจะพ่อใหนจะอดีตสามีที่ยังรักไม่รู้ทำไง
    #211
    0
  8. #210 Mina27 (@Mina27) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 13:37
    รออ่านอยู่นะคะ. รออ่านทั้งสองคู่เลย
    #210
    0