เมีย(ห้ามใจ)รัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 125,024 Views

  • 101 Comments

  • 860 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    15,801

    Overall
    125,024

ตอนที่ 10 : ตอนที่ 2 พิศวาสเสน่หา (04)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5773
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 80 ครั้ง
    17 ธ.ค. 61

ตอนที่ 2 พิศวาสเสน่หา


     ส่วนอนณได้แค่ครางเบาๆ ในความใจร้าย ทำตัวราวว่าก้อนเนื้อในทรวงกลายเป็นหินไปหมดแล้วและรู้ว่าไร้ประโยชน์ที่จะพูดจึงหมุนตัวกลับไปหาเพื่อน ยามเปิดประตูเข้าไปต้องรีบถลาตัวไปชิดกับเตียงนอนกว้าง

      ไอ้จ้าวไหวไหมอนณเอ่ยถามคนที่ค่อยๆ ขยับตัวขึ้นมาพิงหัวเตียง สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

      อือ     
      ด้านจิณณาได้แค่พึมพำตอบ ร่างกายตอนนี้อ่อนเพลียไปหมด แถมยังรู้สึกปวดระบม ก่อนช้อนตามองเพื่อน แค่แวบเดียวเท่านั้น เนื่องด้วยรู้สึกละอายแก่ใจยิ่ง เวลานี้ไม่ต่างจากมีหนอนมารุมชอนไชหัวใจที่บอบบางให้เป็นรูเล็กรูน้อย กระจายเต็มพื้นที่ก้อนเนื้อเล็กๆ

      ฉันจะพาแกกลับบ้านอนณบอกเพื่อนรักเสียงหนัก พลันตบลงที่หลังมือนวลเบาๆ ขณะจิณณาพยักหน้าหงึกหงัก ปากกัดเม้มแน่นด้วยความรู้สึกปวดใจ เพราะเธอแท้ๆ ที่สร้างปัญหาให้กับทุกคน สายตามองไปยังเสื้อตัวใหญ่ที่เธอสวมอยู่

      มันทำให้คิดถึงชายที่ยอมให้นอนซุกอกกว้างตลอดทั้งคืน ความรู้สึกในอกอิ่มอุ่นและเหน็บหนาวในเวลาเดียวกัน ก่อนถูกมือใหญ่ประคองให้ลุกขึ้น

      ดวงหน้าต้องฝืนยิ้มชืดๆ ส่งให้เพื่อนที่ไม่เคยทิ้งเธอไปไหน แม้ว่าร่างกายจะปวดหนุบหนับไปหมดก็มิวายปรายตาไปมองเตียงที่ผ่านสมรภูมิรักมาหนักหน่วง พานให้พวงแก้มร้อนผ่าว

      อนณรีบพาจิณณากลับไปยังห้องเช่าเล็กๆ ที่อยู่ห่างจากซอยมหาวิทยาลัยไปไม่มาก สีหน้าราวกับแบกโลกไว้ทั้งใบ ความห่วงมีมากมายเหลือคณานับ

      ฉันเช็ดตัวให้แกนะเขาอาสา รู้สึกว่าร่างกายของเพื่อนจะอุ่นขึ้นเล็กๆ

      ไม่...ต้องหรอก ป๋าทำให้แล้วจิณณาส่ายหน้าช้าๆ พร้อมบอกเหตุผล เพราะว่าป๋าลุกขึ้นมาเช็ดตัวให้เธอในช่วงรุ่งสาง รวมถึงหาเสื้อผ้ามาสวมให้ ด้านอนณพยักหน้า อย่างน้อยๆ ก็มีสิ่งซึ่งทำให้ใจชื้นขึ้นมาได้บ้าง พลันกล่าวถ้อยคำที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

      ฉันขอโทษว่ะ

      ฉันผิดเองนณ...

      เรื่องทั้งหมดเพราะเธอคิดโง่ๆ สรุปแล้วก็กลายเป็นภาระของทุกคนดังเดิม

      แกหลับเถอะ ฉันจะอยู่ตรงนี้กับแกเสมอเขาจะไม่ทิ้งเพื่อนรักไปไหนและอยากให้จิณณาได้พักผ่อนต่ออีกสักหน่อย ก่อนจะต้องตื่นขึ้นมารับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลง

      ขอบใจนะ    
      หญิงสาวยิ้มขอบคุณ แล้วค่อยๆ ขยับตัวไปนอนลงบนเตียงเล็กๆ ขอชาร์ตพลังอีกสักนิดแล้วจะตื่นขึ้นมาเผชิญกับปัญหาที่เธอก่อไว้ หวังว่าความอบอุ่นจะไม่จางหายจนไม่เหลือสักเศษเสี้ยว ซึ่งเธอแสนจะกลัวจับใจจริงๆ
    

  

     
      ไม่ว่าจะผ่านมานานแค่ไหน คนคนหนึ่งที่จะอยู่เคียงข้างจิณณายังคงเป็นอนณเสมอและใครอีกคนด้วยที่ไม่เคยปล่อยมือจากยัยตัวเล็ก แต่ทุกอย่างถูกเก็บซ่อนไว้ ถึงอย่างนั้นบางทีในวันนี้อาจมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ก่อนที่ชายตัวโตจะส่งยิ้มให้คนที่ขยับตัวขึ้นจากเตียง

      แกเดินไหวไหม มากินข้าวสิ

      ระหว่างที่เพื่อนหลับอนณได้ออกไปซื้อข้าวต้มร้อนๆ มาเตรียมไว้ เพราะคิดว่าจิณณาคงต้องหิวแน่ ด้านคนที่เนื้อตัวร้อนผ่าวพยักหน้าแล้วฝืนขยับกาย เพียงเมื่อทิ้งก้นลงนั่งก็มีเสียงเศร้าๆ ของเพื่อนส่งมา

      ฉันขอโทษแทนป๋าที่...เขาขอโทษที่ป๋าไม่ได้เบามือเลย แล้วอกก็ปวดร้าว หรือว่าความคิดของเขาอาจจะคลาดเคลื่อนไป

      ไม่เป็นไร

      เธอส่ายหน้า อนณไม่สมควรจะพูดคำนั้น เป็นตนต่างหากและถึงแม้อธิษฐ์จะหนักมือไปบ้าง แต่เธอรู้ว่าป๋านั้นพยายามจะนุ่มนวลที่สุดแล้ว 

      ฉันผิดเองแกก็รู้

      ทำไมแกถึงไม่ปรึกษาฉันวะ



ป๋าธิษฐ์แซ่บมากกกกกนะคะ
ราคา 99 บาทอีก 13 วันเท่านั้น
เมีย(ห้ามใจ)รัก
-เกี้ยวเกล้า-


สัมพันธ์สวาทที่เกิดขึ้นในคืนนั้น มิอาจผูกรั้งเขาไว้กับเธอ 
แต่ยิ่งห่างออกไป ทั้งที่หัวใจอยู่ใกล้แค่คืบ

--------------------------------------------------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 80 ครั้ง

0 ความคิดเห็น